Brief aan mijn jongere zelf

Extra artikel. Vandaag voelde ik dat ik een brief wilde schrijven aan mijn jongere zelf. De 23-jarige in de aanloop naar een burnout. Ik vertel haar wat ik weet. Waarom ik geloof dat ze een burnout krijgt. Bij delen van deze brief heb ik erg zitten huilen. Dankjewel aan wie dit leest. Het is een kwetsbaar stuk.

 

Lieve Nienke,

 

Ik zie je zitten op 1 januari 2010, in je lege tweepersoonbed. 23 jaar oud. Buiten komt de sneeuw naar beneden. Oud & Nieuw was een geweldig feest met een van je beste vrienden in Amsterdam. Jullie hebben samen nog gedanst, omdat jullie allebei een zwaar jaar achter de rug hadden. Alles zou beter worden.

 

Je voelt je heel klein beetje vrouw van de wereld als je een van je overgebleven sigaretten opsteekt en een kop koffie maakt om mee in het raam te gaan zitten. Het stelt je een beetje gerust, want van binnen is er veel onrust. For Auld Lang Syne op de achtergrond, op repeat.

 

In je hoofd heb je beide mannen. Jongens, als je eerlijk bent. Maar als je zo lang met een van hen hebt doorgebracht en hem volwassen hebt zien worden, dan voelt het als een man. En als de ander precies op het juiste moment in je leven verschijnt en je diepste vrouwelijk hart raakt, je wakker kust als het ware, dan is het een man.

 

Ja, je hebt ongelooflijk veel van hem gehouden, die eerste man in je gedachten. Van je 17e tot je 23e is een ontzettend lange tijd. Zeker op die leeftijd. Je doet de nieuwe man in je leven niet tekort als je dat voelt. Wat zou ik willen dat je jezelf kon gunnen 23 te zijn en gewoon te voelen wat je voelt. Het is niet erg om je jong te voelen. Het soms niet te weten. Ervaring komt met de jaren. And anyway, break-ups are messy. Al probeer je het nog zo netjes te doen.

 

Nu ben ik, jij, 30 en ik weet dat ik nog vele jaren te gaan heb. Maar er zijn nu dagen dat ik mezelf aankijk in de spiegel en zie dat er iets in mijn ogen verdwenen is dat jij nog wel hebt. Onbevangenheid. Onschuld. Niet-weten en razende nieuwsgierigheid. Al die dingen die je angstvallig probeerde te verbergen voor de buitenwereld waar je zo graag door geaccepteerd en serieus genomen wilde worden.

 

Je hoeft niet bang te zijn voor mij, je toekomst. I’m doing pretty well. Er zijn littekens op plaatsen waar jij nu nog een wond voelt, en ik draag ze met heel mijn hart en trots. Zo lang als ik leef is er op deze wereld altijd één iemand die weet hoe het voelt, het begrijpt. Daarom hoef je nooit meer bang te zijn. Er is altijd, ergens, een oudere jij. En zoals dat gaat bij ouders: jij hoeft niet voor hen te zorgen, zij zorgen voor jou. Maak je fouten. Ik zorg voor jou.

 

Ik zie hoe gebroken je bent. Hoe het daar begint, op die 1 januari 2010, wanneer je besluit dat vanaf nu alles anders zal zijn. Hoe je nog denkt dat simpelweg besluiten dat je niet langer gebroken wilt zijn ervoor zal zorgen dat je je weer heel voelt. Ik zie je besluiten dat je nu een vrouw van de wereld bent. Maar ook hoe je stiekem de Nieuwjaars-sms van je ex nog vijf keer leest en er heel hard om huilt. Zijn hoop op een hereniging en jouw vastbeslotenheid nu echt verder te gaan. Niemand vertelt je dat je hem zo veel mag missen als je wilt. Dat houden van hem kan samengaan met nooit meer met hem samen willen zijn. Dat je simpelweg mag ademen. En dat je even niet oké mag zijn.

 

Familie en vrienden spreken uit hoe netjes ze vinden dat je het afgehandeld hebt. Maar de waarheid is: je ging weg met minder dan je nodig had. Qua spullen: een kast, een eethoek, je favoriete stoel en een klein handje spaargeld. Maar belangrijker nog: de gapende krater op de plaats waar je hart ooit vol van geluk was. Je liet geen relatie achter, maar een wereld. Je voelt hoe hij je door de vingers is geglipt, en hoe je jezelf verloren bent in het wanhopig, vergeefs, proberen hem terug te vinden. Je voelt dat je hebt gefaald. En je stort je op je nieuwe leven tot er niets meer van je over is, op zoek naar nieuwe houvast. Werkt 60 uur per week, gaat op in feestjes en reizen. Alles om maar niet meer te hoeven voelen wat dwars door alles heen snijdt. Alles om maar zo snel mogelijk een nieuwe identiteit te vinden voor de plaats waar nu leegte is.

 

 

Als mijn stem doorklinkt in waar jij nu bent, laat het dan zijn: de zachtheid. Neem het dag voor dag. Stapje voor stapje. Er ligt veel in je toekomst. Mooi en pijnlijk. En nooit zul je zonder een engel zijn. De zon door de bomen. Een warme kop thee. Een man als JB die zomaar opeens in je leven verschijnt. Je raakt, draagt, omarmt, aan het lachen maakt en zich verder durft open te stellen dan je ooit van een man had durven dromen.

 

Maar niet hij alleen moet van je houden. Jij moet ook van jezelf houden.

 

Uiteindelijk zul je toch aan die diepe krater in je hart moeten beginnen, lieverd. Met elke stap die je zet om eraan te ontkomen wordt het gat groter, tot je er uiteindelijk zelf in valt. Lange tijd voelt het alsof je maar blijft vallen. Je bent doodsbang dat er nooit een eind aan komt. Of wat er gebeurt als je de absolute bodem uiteindelijk raakt. Want tot hier kun je het net aan, maar wat als je nog dieper valt?

 

Maar soms is het juist de klap van de val die ons wakker schudt.

 

Ze noemen het een burnout, alsof het een ziekte is. Alsof je waardeloos bent geworden. Maar het is een geschenk en de waarde van dat geschenk ben jijzelf. Het enige dat opbrandt, eindig is, is alles wat je toch al niet was. De harde doorzetter. Het perfecte huisvrouwtje voor je ex. De stoere vrouw van de wereld die naar eigen zeggen rookt in plaats van huilt.

 

Nu zul je weten wat huilen is. Wat breken is (enkel wat verhard is kan breken). Wat overgave is. Zodat je zult weten wat lachen is. Wat bewegen is. Wat opstaan is.

 

Wie opnieuw geboren wil worden moet eerst bereid zijn te sterven.

 

Ik hou van je, Nienke.

 

Alles gaat precies zoals het moet gebeuren.

 

Liefs, je 30-jarige Zelf

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Jeetje wat ontzettend mooi, het raakt me echt heel erg en de tranen stromen over mijn wangen. En alles is zo herkenbaar.. Eerst niet begrijpen hoe je zo ver bent gekomen (in mijn geval voor de tweede keer), denken dat je gelukkig was maar je eigenlijk zo onbegrepen voelen door de buitenwereld, je afvragen of er ooit een man in je leven komt die je wel respecteert en accepteert en je laat zijn wie je echt bent.. Allemaal dingen die ik nog steeds heel erg moet ontdekken en vooral ook geloven.. Ik vind het zo ontzettend moeilijk maar door dit te lezen krijg ik toch weer een klein beetje vertrouwen.

Dankjewel

JongBurnout

Graag gedaan! Je comment raakt me 🙂

Dankjewel, ontroerend, geraakt, geïnspireerd. Ik denk dat ik ook maar eens een brief aan mijn jongere zelf ga schrijven.

JongBurnout

🙂

Wat een prachtige woorden. Je spreekt vanuit zoveel liefde en zoveel passie. Je laat weten dat het begrijpelijk is, maar dat het goed komt. Echt prachtig en vol liefde geschreven

JongBurnout

Ahhh, dankjewel Dionne! Echt fijn om te horen 🙂

Lieve Nienke,

Fijn dat je weer artikelen plaatst, de liefde die er vanuit straalt doet me altijd goed. En wauw de liefde die je hier laat zien voor je jongere ik, dat is de liefde die je ook nu voor jezelf hebt!
Bijna ben ik er weer, maar die onbevangenheid mis ik nog wel eens hoor! Ik deed gewoon (en natuurlijk door en door). Ik merk dat ik het heel erg doorzetten gewoon niet meer kan, maar hoe krijg je dingen (waar minder enthousiasme in zit) toch gedaan met liefde voor mezelf? Het is het uitvinden van nieuwe manieren die beter werken dan de oude.
Veel liefs

JongBurnout

Ha Hester,

Dankjewel 🙂 Ik vind het zelf ook echt fijn om weer te schrijven. Het helpt me om die liefde uit te dragen, maar ook zelf te voelen. Jong Burnout is ook in mijn leven een geschenk. Ik snap dat je die onbevangenheid soms mist. Dat hoorde ik ook op de facebookpagina van JongBurnout al van een paar mensen. Maar zie het zo: er komt wijsheid voor terug. Nu nog wat aarzelend en zoekend, maar je zult steeds sterker in die Wijsheid (intuïtie) komen te staan. Vanuit daar durf je dan juist weer grotere dingen te doen dan vroeger. Waar je vroeger uitprobeerde met ‘jeugdig enthousiasme’, ga je nu dingen uitproberen vanuit een diep weten dat dit is wat je echt wilt / nodig hebt / te brengen hebt. Het is een mooie weg, ik beloof het <3

Liefs, Nien

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)