Het vlammetje

Als je denkt dat je na je burnout uit geleerd bent, dan heb je het mis. Eigenlijk begint het dan pas echt. De burnout is een breuk met alles wat slecht voor je was en je vlam deed doven. Het maakt de weg vrij voor blijvende groei. Als je het goed aanpakt, tenminste…

Het Vlammetje

‘Jouw vlammetje moet harder branden dan het zijne, anders neemt hij de leiding over,’ aan het woord is mijn paardrij-instructeur Pieter. De ‘hij die de leiding overneemt’ is paard Storm, waar ik op dat moment mijn vijfde paardrijles op krijg. Storm heeft me al heel veel levenslessen geleerd in een korte tijd. Maar het Vlammetje is wel de belangrijkste.

Het vlammetje is dat brandende gevoel in je hart dat je kunt hebben als je iets heel graag wil. Of als je helemaal in flow aan het werken bent. Passie, blijdschap, zin om ervoor te gaan, liefde voor het leven.

Als dat vlammetje bij me aan staat, rijden Storm en ik een hele fijne les. Ik voel me dan een met het paard. Hij weet wat ik wil en doet het nog voordat ik het aangeef.

Paardrijden…

Als ik paardrij kan ik geen off-day hebben. Nou ja, het kan wel, maar Storm voelt dat dus meteen. Hij kijkt me zo gauw ik binnenkom aan met die grote bruine ogen en weet wat voor een dag het is. Ik zal een paar voorbeelden geven.

Een keer was ik heel verdrietig, maar deed ik net alsof ik vrolijk was. Daarop had Storm zoiets van: ‘jij bent onecht vandaag, jou vertrouw ik niet.’ En vervolgens liep hij de hele les naast de instructeur in plaats van naar mijn aanwijzingen te luisteren.

Gisteren kwam ik helemaal hieperdepiep van de cafeïne en snelle muziek binnen. Ik had een ‘zo, dat gaan we eens even voor elkaar boksen vandaag’ attitude. Eigenlijk zat ik een beetje teveel in mijn hoofd. En dus heeft Storm me de hele les lopen uitproberen. Flauwekullen met zijn bit, trekken aan de teugels, bij het minste of geringste in draf willen schieten of bochtjes afsnijden. Een perfecte reflectie van mijn eigen innerlijke staat.

Maar ben ik een dag goed in mijn lijf aanwezig en heb ik ‘gewoon’ veel zin in de les, dan zijn Storm en ik helemaal op elkaar afgestemd en gaat alles goed.

Zou mijn vlammetje wel genoeg zijn?

Ik kan het niet faken. Door paard te rijden kan ik niet wegstoppen hoe ik me voel. En dat is best een beetje confronterend. Want onbewust brandde mijn vlammetje de laatste tijd niet zo hard meer. Ik wist het stiekem wel, natuurlijk. Was vaak bang of onzeker over dingen. Zo’n huilgevoel.

Dat huilgevoel maakte dat ik ook niet rechtop liep. Mijn schouders waren een beetje naar voren gezakt, alsof ik mijn hart beschermde. Mijn vlammetje was nog maar een piepklein waakvlammetje. Al deed ik naar de buitenwereld toe stoer.

Door Storm kon ik daar niet meer onderuit. Om hem aan te sturen moest ik dat kleine vlammetje in alle openheid laten zien. Ik was bang dat mijn vlammetje niet genoeg zou zijn. Dat ik niet genoeg vuur in me had om dat grote paard aan te sturen. En toen gebeurde er iets moois…

Ik besloot het een poging te geven. Mijn kleine vlammetje aan te bieden en vanuit daar te sturen. Het was doodeng, want ik was bang dat het toch allemaal niet zou helpen. Dat het niet genoeg zou zijn, en dat ik dus op mijn meest kwetsbaar door zo’n puur wezen zou worden afgewezen.

Maar hij accepteerde het.

Storm nam mijn ieniemini beetje zelfvertrouwen en vreugde en reageerde er met heel zijn hart op. Het was een magische ervaring. Die 650 kilo spierkracht en lieve wijze ogen. De vrolijke oortjes die continu als antennes draaien.

 

Burnout = opgebrand = vlammetje weg?

Ik bedenk me net ter plekke iets belangrijks. Wat nu als burnout (opgebrand) niet persé (alleen) betekent dat je bent een soort platgebrand huis bent.

Stel je voor dat het betekent dat je vlammetje uit is? Dat je zo ver uitgeput bent geraakt door overbelasting, onzekerheid en verdriet dat zelfs je waakvlammetje niet meer aan wil… Het zou verklaren waarom burnout zo’n enorm zwart gat kan zijn. Waarom het kan voelen alsof er geen licht meer is. En waarom het zo vaak verward wordt of samen gaat met depressie.

Het goede nieuws is dit: je kunt een waakvlammetje weer aandraaien. En voor een kampvuur heb je maar een enkele vonk nodig.

 

De wijze les

In plaats van me af te vragen waar mijn angsten en onzekerheden vandaan komen, geef ik ze nu veel minder zeggenschap. Ze zijn er, maar ik besteed er geen aandacht aan. Ik ga niet zitten graven waarom ik me zo voel. In plaats daarvan richt ik me op mijn vlammetje. Nu soms nog ieniemini, maar het is genoeg.

Als zo’n beest met zoveel intuïtie, dat zich onmogelijk laat dwingen en alleen reageert op wat echt is, al reageert op mijn kleine vlammetje… Wat gebeurt er dan als ik dat vlammetje op dezelfde manier aanbied aan het leven?

Niet werk vanuit mijn hoofd (wat ik ‘denk’ dat succes zal hebben), maar vanuit mijn hart (wat ik voel dat belangrijk is). Vanuit wat ik leuk vind.

Als het leven net als dit grote paard reageert op mijn vlammetje, dan weet ik het wel: die vlam is binnen no-time een bosbrand.

Het wordt er allemaal bij ons uitgeramd op school en werk, maar laat me je dit vertellen: je echte kracht zit in je hart. Volg het.

 

Liefs, Nien

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Lieve nienke

Precies de juiste woorden op het juiste moment! Bedankt voor dit inzicht!

Liefs sanne

JongBurnout

Daar ben ik blij om, Sanne 🙂

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)