Waarom burn-out dus echt niet altijd met werk te maken heeft

  • Home
  • Herkennen
  • Waarom burn-out dus echt niet altijd met werk te maken heeft

Regelmatig spreek ik mensen die een burn-out hebben gekregen, terwijl ze helemaal niet het gevoel hebben dat ze te hard werkten. Sommigen hadden zelfs geen baan of studie, bijvoorbeeld omdat ze thuisblijfouder zijn. Hun uitputtingsverschijnselen worden door de omgeving al gauw als aanstellerij gezien. Is dat terecht?

Tijdens een burn-out ben je totaal uitgeput op ieder niveau. Geestelijk, emotioneel, lichamelijk en spiritueel. Je kunt helemaal niets meer. Je bent op.

Het kan al teveel zijn om op te staan van de bank en de afwas te doen. Sommige mensen zitten zo stuk dat ze niet eens meer weten hoe je de vaatwasser in- en uit moet ruimen. Laat staan een ingewikkelde planning van schoolgaande kinderen, een huishouden draaien, sociale afspraken en een eventuele baan of studie organiseren.

Een burn-out wordt veroorzaakt doordat jij of je omgeving stelselmatig over de grenzen gaat van wat je te geven hebt. Soms is dat ook heel moeilijk te voorkomen, doordat er strakke deadlines zijn op het werk waar iedereen mee te maken heeft. Jij zit niet in je eentje in dat schuitje.

Thuis kan hetzelfde gebeuren. Als jij hoofdzakelijk verantwoordelijk bent voor het reilen en zeilen van het gezin, bijvoorbeeld. Alles gaat maar door en het voelt alsof je geleefd wordt. Of wanneer je beste vriendin of een familielid ernstig ziek wordt en je niet anders kunt (én wilt) dan die zorg op je nemen.

Waar de druk ook vandaan komt: het gaat erom dat in je beleving zich een steeds groter wordende berg verantwoordelijkheden opstapelt. Je kunt er bovendien niet aan ontsnappen. Want ieder uurtje dat je vrij neemt om bij te tanken, wordt aan het eind van de stapel gewoon weer opgeteld. Als een soort Tetrisspelletje. Terwijl je de onderste rij vrij speelt, komen er tegelijkertijd nieuwe blokjes uit te hemel vallen. Tot je zo ver overloopt dat je geblokkeerd raakt.

Game Over.

 

Als anderen vinden dat jij je aanstelt

 

Nu begint de ellende. Want als je een burn-out krijgt door je werk, dan begrijpen mensen het nog enigszins. Zeker als je een baan op hoog niveau hebt. Wat ik een rare term vind overigens, want wat is hoog niveau? Voor mij is het werk van de kapster ook hoog niveau, want ik kan echt niet wat zij kan. En zonder de loodgieter zou mijn huis al meerdere keren ondergelopen zijn, omdat hij een hoog niveau van begrip heeft in dat gebied en ik niet.

En dat is eigenlijk precies het punt waar ik naartoe wil.

We hebben allemaal zoveel oordelen over wat goed en fout is. Het is makkelijk om te kijken naar hoe een ander de dingen aanpakt en te vinden dat het anders moet. De waarheid is: je hebt geen idee wat er speelt in het leven van een ander.

Waarom zou het leven van een thuisblijfouder minder ingewikkeld zijn dan het leven van een manager bij een bank? Er komt zoveel kijken bij het hooghouden van alle verschillende ballen in ieder mensenleven. De manager heeft misschien meer taken op haar werk, maar ze heeft ook een inkomen waarmee ze een hulp in de huishouding kan betalen.

Omgekeerd kan het leven van die directeur met zijn dikke auto en dure etentjes heel luxe en makkelijk lijken. Maar jij ziet niet dat hij eronder lijdt dat hij zijn kinderen weinig ziet. Of dat een van zijn kinderen extra veel dure zorg nodig heeft door een aandoening, en hij dus ook niet zomaar kan stoppen met die pittige baan.

Of je gaat naar de stad en denkt stiekem over het meisje dat jou helpt bij Rituals: ‘goh, zij heeft het ook maar makkelijk met dit leuke simpele baantje.’  Het meisje dat jou altijd zo vrolijk en klantvriendelijk helpt bij deze winkel heeft ondertussen misschien wel haar relatie verloren en probeert haar leven uit alle macht met drie baantjes bij elkaar te houden.

En dan zijn er nog al die mensen die geliefden verliezen, gepest worden, zichzelf niet mooi, goed genoeg, slim genoeg, sterk genoeg voelen…

 

Never  judge a book by its cover.

 

Het moment dat je instort

 

Burn-out is in mijn ogen het instorten van de muren die we opbouwen om al dat lijden te kunnen dragen. Het uit elkaar vallen van het fort dat we hebben gebouwd om de last op onze schouders te nemen. Het is, zoals ze in het engels zo mooi zeggen, the straw that broke the camel’s back. Dat ene sprietje stro dat ervoor zorgde dat je instortte onder de zich steeds verder opstapelende druk.

Laat me je dit zeggen:

Je hebt recht op jouw burn-out.

Dat betekent niet dat ik het leuk vind dat je op dit moment zo lijdt. Maar ik vind het wel belangrijk dat je beseft dat dit is hoe het is. Er zullen genoeg redenen zijn die ertoe hebben geleid dat dit is gebeurd. Je stelt je niet aan. Het is bovendien niet aan een ander om te oordelen of het terecht is dat je een burn-out hebt. Je hebt er een, dus is de druk in jouw leven teveel geweest voor je.

Daar mogen we als medemensen meer compassie voor hebben. En op zijn allerminst mag jij compassie met jezelf hebben. Als je uit je burn-out wilt komen is dat het allerbelangrijkste.

Omarm wat er is. Heb jezelf lief. Je mag er zijn met alles wat er nu is, ook je burn-out. En daarvoor hoef jij je naar niemand te verantwoorden.

 

Just be well… Dat is wat ik je gun. Meer licht. Meer liefde.

 

Liefs, Nien

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Wow..mooi beschreven..ben ook thuisblijf moeder en heb ook een burnout, langdurig getob met èèn van de kinderen waardoor chronisch slaaptekort, de zorg rond de ernstig zieke moeder. .ik heb ook altijd van mezelf gedacht; stel je niet aan en daardoor alle signalen van mijn lichaam & geest genegeerd. .tot het zo’n 5 weken geleden echt niet meer ging. ..heb er wel van geleerd 🙁 en zo hebben we allemaal wel onze zorgen … nogmaals mooi stukje weer!

JongBurnout

Dankjewel, Annemarie. Fijn om te lezen dat het je raakt. Jij bent belangrijk. Zorg goed voor jezelf. Liefs!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)