Dood willen

photo credit: unsplash.com

Woah, heftige titel! Ja, maar de waarheid is dat ik dit wel gevoeld heb tijdens mijn burnout. En dat het nog steeds een taboe is waar heel weinig over gepraat word. Het is niet sociaal geaccepteerd, die doodswens. En dus komen we ook nooit te praten over wat er onder kan liggen. Dit is de schatkist die zich opende toen ik naar het ‘dood willen’ in mij durfde te kijken.

Hoe voelde ik me tijdens mijn burnout?

Ik zal ongeveer een maand officieel de diagnose burnout hebben gehad. De gevoelens van lichamelijke en geestelijke uitputting speelden natuurlijk al lang daarvoor. Ik was blij dat ik wist wat ik had, maar dat maakte de dagelijkse werkelijkheid er niet makkelijker op.

Iedere dag werd ik geconfronteerd met een lichaam dat niet meer wilde. Ik was continu ziek, had vijf koortslippen tegelijkertijd en voelde me zo gejaagd dat ik nauwelijks sliep. Een goede nacht voor mij was als ik 3 – 5 uur onafgebroken kon slapen. En zelfs dan had ik nog stressdromen. ‘s Ochtends werd ik wakker met het gevoel dat er een truck over me heen had gereden.

En ik had ondergewicht. Dat kwam doordat ik me vaak zo gestresst voelde dat ik vergat te eten. Of ik wist niet meer hoe eten maken ook alweer moest.

Geestelijk was het dus al niet veel beter. Als ik zeg dat ik me niet kon concentreren, dan is dat een understatement. Vaak was ik een zin alweer vergeten nadat ik hem gelezen had. Ik registreerde niet wat er stond. De hele dag keek ik glazig uit mijn ogen. Van muziek en televisie raakte ik overprikkeld. En van drukke supermarkten en treinen al helemaal. Het beste voelde ik me eigenlijk buiten op een stoeltje met een kopje thee, en verder helemaal niets. Gesprekken voeren was lastig. Ook de stem van een ander kwam veel te hard binnen en het kostte me een onmogelijke hoeveelheid energie om de draad van het gesprek niet kwijt te raken.

photo credit: unsplash.com

Burnout en het gevoel dat je beter dood kunt zijn

Het is niet voor niets dat het me jaren heeft gekost voordat ik dit artikel schreef. Ik schaamde me kapot. Zelfs tegen mijn psycholoog en ouders zei ik dat ik ‘me echt verschrikkelijk voelde, maar geen moment dacht aan dood willen’.

In zekere zin was dit waar. Want echt de hand aan mezelf slaan, nee dat kwam niet in me op. Ik had inderdaad nog veel liefde voor het leven. Alleen wilde ik zo verdomde graag dat het leven me dan ook een reden gaf waarom ik er van zou moeten houden. Ergens diep in me lag een Weten, dat begreep dat het leven de moeite waard was. En tegelijkertijd voelde ik me onmenselijk ongelukkig…

Vooral tijdens paniekaanvallen dacht ik echt, ‘Kom me alsjeblieft halen, want ik kan dit niet meer.’

Deze worsteling hield me erg bezig. Hoe kan ik nu dood willen en niet dood willen tegelijkertijd?  

Wat dood willen eigenlijk betekent

Het was midden in een paniekaanval dat ik opeens een inzicht kreeg. Een van die hele verschrikkelijke paniekaanvallen, waarbij je huid pijn doet en de rillingen over je rug lopen. Het koude zweet maakte natte plekken in mijn pyama (ik deed vaak niet de moeite me aan te kleden) en mijn hersenen draaiden koortsachtig rondjes rondom allerlei angsten.

In de verte van mijn ziel hoorde ik het dreunende geluid opkomen, als een oorlogstrommel. Het geluid van die ene gedachte die ik steeds angstvallig wegstopte.

Ik kan het niet meer.

Ik kan het niet meer.

Ik kan het niet meer.

Ik wil….

Ik kan het niet… ik wil… ik wil niet. NEE, ik wil NIET…

Ik wil dood.

Er was geen houden meer aan. Krijsend, in een balletje opgekruld, lag ik op de grond. Van binnen schreeuwde alles het uit. Van buiten huilde ik met gierende uithalen. De gedachte nam mijn hele wezen over. Ik kan het niet meer. Ik wil dood.

En dat vond ik wel zo verschrikkelijk oneerlijk. Want ik deed zo mijn best. Waarom moest ik me zo voelen?

Waarom?

Waarom?

WAAROM?!

WAAAAAROOM?!!!

Het waarom begon de doodgedachte te vervangen. Mijn lichaam schokte. Met grote uithalen begon ik de gedachte te verwoorden. In mijn eentje in mijn woonkamer op de grond gaf ik toe aan het allerdiepste. Dieper nog dan de doodgedachte was de waaromgedachte. Waarom?!

Zelfs de verwijten naar mezelf en de buitenwereld, die eerst bij de waarom hoorden hielden op. Ik dacht niet langer, ‘Waarom? Ik heb toch zo mijn best gedaan?’

Het Waarom werd een vraag op zichzelf. Een diep gevoel. Een Weten. En verder was er niets meer.

photo credit: unsplash.com

En toen…

Poef! Werd alles in mij opeens stil. En de buitenwereld werd muisstil. Het leek alsof het licht door de ramen extra helder wit naar binnen scheen en alles in en om mij verlichtte. Ik werd zelfs licht vanbinnen.

In deze perfecte stilte kwam slechts één zin op:

Als je opnieuw geboren wilt worden, moet je eerst bereid zijn te sterven. 

Het voelde zo compleet, volmaakt begrijpelijk. Het voelde zo veilig en juist.

Opeens wist ik waar de doodgedachte over ging.

Waar de burnout over ging.

Alles wat mij niet meer diende mocht sterven.

Niet alles van mij wilde dood, maar slechts dat deel dat altijd bezig was met de oordelen van anderen en angsten over de toekomst.

De burnout was hier om me te helpen. Deels was het een proces van heling, en open wonden doen nu eenmaal pijn. Deels een soort koorts, waarbij alle gifstoffen en onjuiste overtuigingen uit mijn lichaam en geest gezweet werden. Deels een wedergeboorte van een nieuw, kwetsbaar, open en helder leven in mij.

Door overmoeid te raken of een paniekaanval te krijgen van iets, wist ik dat het hoorde bij ‘het oude’ dat mij niet langer diende. Het deel dat mocht sterven. Het enige wat ik zelf hoefde te doen was onderzoeken waar die reactie op kwam.

Bijvoorbeeld: ik kreeg een paniekaanval tijdens het kijken van een film. Dan moest ik bij mezelf nagaan of dat kwam, doordat: (a) de film gewelddadig was, (b) ik de film keek op een iets te laat tijdstip of (c) het kwam door de persoon waarmee ik de film keek.

photo credit: unsplash.com

Ik heb geleerd dat dood willen tijdens je burnout niet gaat over volledig dood willen. Het gaat over een oud patroon of oude identiteit die dood wil. Maar soms zijn we zo enorm vervlochten geraakt met dat deel van onszelf, dat we vergeten dat we nog zoveel meer zijn. En dan begint de ellende. Omdat dit deel wil sterven, denk je dat alles van jou wil sterven. Omdat je denkt dat dit alles is wat je bent.

Als jij je op deze plek nu bevindt, dan vraag ik je om uit te zoeken wat maakt dat je dood wil. Welk gedrag, ervaringen etc. geven je dat gevoel? En wanneer krijg je een heftige burnoutreactie?

En dan langzaam maar zeker: beweeg in de tegengestelde richting. Laat je oordeel los. Doe wat fijn voelt. Al is het enkel een kopje thee drinken in de zon. Dan ben je heus geen zielig geval. Je zorgt juist goed voor jezelf.

En laat het een troost zijn: daar ben ik ook begonnen, en kijk waar ik nu sta. Mijn leven is mooier dan ooit, omdat ik mezelf een kans gaf op leven en dat deel liet sterven dat niet meer door wilde.

Het doven van één ster betekent niet het einde van het hele Universum. Zie dat jouw ziel bezaaid is met sterren.

Loop jij rond met zelfmoordgedachten? Dan kun je contact opnemen met 113 Zelfmoordpreventie. Via hun website of het telefoonnummer 0900- 0113 kun je direct een luisterend oor vinden en hulp krijgen bij jouw situatie.

Veel liefs, Nien

 

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Pff heftige dag vandaag vandaar dat ik eff dit artikel wou lezen. Heb idd het gevoel wat doe ik hier nog. Waarom . Wel gisteravond afgesproken met zussen om eens te praten over herstelcontact met mijn mama (en ook een beetje mijn paatje) Nu gezellige avond had. En ook dus het onderwerp ter sprake gebracht. Wat kwam eruit. Dat mijn zus soms het gevoel heeft om bemiddelaar te spelen tussen haar 2 zussen en ma. Ook zei ze dat ze met ma ook regelmatig discussies heeft. En vooral heeft ze me doen inzien dat ma nu niet meer zal veranderen maar dat ik het moet veranderen hoe ik het binnenpak. Moeilijk ja. Ook vroeg ze wat ik wou. Ja ik wil gewoon dat ma mijn respecteert en niet contant mijn gezin en schoonfamilie slecht maakt. Mijn man en ook voorlopig de kinderen willen niet meer gaan . Ze heeft genoeg kapot gemaakt zegt mijn man. Jammer dan dat ik toen ik s’avonds thuiskwam dan nog eens moest horen van , ja je zijt laat thuis. Ja als je kwart voor 11 laat vind. Pff vandaag echt terug meer huilen dan iets anders. Voel echt zo van : verdien ik het echt niet om gelukkig te zijn. Heb ik het als kind dan zo slecht gedaan en nu ook dat ik van hierboven (god ) het niet verdien om na een ongelukkige jeugd nu ook nog “soms ” momenten in mijn huwelijk ongelukkig te MOETEN zijn. Ok mijn man vroeg wel hoe het gesprek verlopen was, maar voel niet echt steun van zijn kant. Ja het is waarschijnlijk weer hoe ik het binnenpak maar het voelt echt zo rot. Moet ik dan echt voor eens en voor altijd breken met mijn ouders? Maar ik mis mij pa-tje zo hard.

Hoi nienke,

Anderhalf jaar gelden heb ik een enorme angst aanval gehad. Dat was zo beangstigend dat ik angst kreeg om te slapen. Nu realiseer ik dat toen de burnout is begonnen.
Al die maanden ben ik maar doorgegaan, met veel gepieker en stress dromen, onrust de wereld gaat te snel, geluiden komen harder aan,drukke omgeving werd ik onrustig van.
Soms dacht ik het gaat wat beter. Dat was gewoon een leugen naar mij zelf, ik bleef weg rennen voor alles. De vermoeidheid bleef meer en elke dag erger terug komen ben afgelopen winter 6 weken goed verkouden geweest. In januarie ben ik maar hulp gaan zoeken. Want kreeg weer veel angsten voornamelijk angst voor de controle en vooral als ik over de gebeurtenis praatte over de aller eerste angstaanval.
Sinds ik in maart met haptonomie ben begonnen, is alles naar boven gekomen. Ik kreeg de opdracht voor mindfullniss en bodyscan. Nou ben ik toen heel bewust geworden van alle vermoeidheid in mijn lichaam en de geestelijk vermoeiheid dat ik wel eens denk ik word gek, omdat je op dat moment niet weet om te gaan met de vermoeidheid in je hoofd. En dan zo moe in bed liggen en dan te moe zijn om in slaap te vallen, gek word je ervan. En zoals je beschreef dat je soms net in slaap valt en meteen een stress droom hebt, en dat heel de nacht, wanneer je steeds wakker wordt.
Ik ben mijzelf kwijt en van 10 dingen tegelijk kan je bijna niets meer. En die eenzaamheid is zo verschrikkelijk want je wordt zo geconfronteerd met jezelf als je rust moet nemen. Nienke hoe ging jij om met die onrust, soms beangstigend het mij zo dat je de ene keer alles wil, maar niks kan en soms zijn er dagen dat ik nergens plezier van heb down gevoel dat zelf ademen zwaar is en een innerlijke onrust, irritatie, boosheid eigenlijk zoveel voel maar niet kan plaatsen. En dan wil huilen maar niet lukt. Door dat ik nu bewust ben geworden van de vermoeidheid, door te luisteren voel ik ook constant allerlei emoties, ik wil gewoon weer vrolijkheid voelen, en als ik mii dan even goed voel ga ik daarover piekeren ” nu voel ik mij goed, voor hoelang denk ik dan voordat ik weer moe of down voel.

Volgende week krijg ik voor het eerst therapie, zelfs dan speelt de angst gedachte ik kom er nooit uit, de dagen zijn zo hetzelfde, overleefmodus.

Dag Nien,

Jouw verhalen zijn zo herkenbaar en daardoor ook zo een enorme steun voor mij. Ik heb er een hele rollercoaster rit op zitten van psychologen, zelf hulpboeken, websites afschuimen, gesprekken met vrienden en familie sinds eind vorig jaar. Maar op geen enkel moment heb ik mij zo begrepen gevoelen als toen ik jouw posts ben beginnen te lezen, te beginnen met jouw eigen verhaal, dan de brieven van familie en vrienden en toen ik dit las, kon ik wel in tranen uitbarsten.

Had ik jouw site meer eerder ontdekt. Maar vooral, ik ben zo blij jouw site ontdekt te hebben. Uit het diepst van mijn hart: hartelijk bedankt Nien, het klinkt misschien zo raar, maar je bent zo een gigantische steun geweest en nog steeds in deze nare periode vol oppertuniteiten. Sommige van jouw ervaringen zal ik met veel plezier voor de rest van mijn leven meedragen.

Eindelijk versta ik het, het laatstste ontbrekende puzzelstukje. Mijn oude ik laten gaan zodat er plaats kan vrijkomen voor de nieuwe ik.
Zonder nog te vergelijken met de oude ik hoeveel kwaliteiten die ook mag hebben, echt volledig accepteren dat die er niet meer is. Ik snapte het volgende nummer ook nooit (gaat niet over burn-out wel over iemand die zich heeft bekeerd en afscheid nam van zijn oude ik) https://www.youtube.com/watch?v=akT-i9kySS8, nu dus wel. Nogmaals hartelijk bedankt en hopelijk dat je nog veel mensen kunt bereiken!

PS: vandaag is de laadtijd van de pagina’s op jongburnout.nl enorm traag, dit is nog nooit gebeurd bij mij, iets om in de gaten te houden?

JongBurnout

Hey Frederik,

Je comment stemt me gelukkig en nederig. Ik doe het heel graag, en het raakt me enorm om te lezen dat het een verschil maakt in het leven van mensen. Daarom ook aan jou: dankjewel dat je dit met me deelt. Ik weet zeker dat je nieuwe, bijzondere dingen gaat meemaken in je leven door de stappen die je nu van binnen zet.

En wat een goeie flow heeft die jongen in het nummer dat je hebt gedeeld. Thanks for sharing!

Ik heb contact gehad met de webhost. Er is wat met de server aan de hand. Ik hoop dat de site binnenkort weer sneller wordt. Dankjewel dat je het me laat weten.

Liefs, Nien

Hey Nien,

Dat is heel graag gedaan en het minste dat ik kan doen. Jij en jouw site zijn geweldig en ik hoop oprecht dat je hier nog heel veel mensen met kunt bereiken (wereldwijd?. Je bent op een bepaalde manier een essentieel onderdeel geworden van mijn herstel, dus zal ik jou als mens steeds een beetje meedragen in mij.

Een lukrake vraag, hoe kunnen wij als lezer jouw het meest steunen in dit verhaal? Naast ons gedachten te zeggen en te sharen bedoel ik dan.

PS: Wil je mijn mening horen? Indien wel, lees verder, indien niet, stop hier.
Er zijn bepaalde artikels die er echt uitsteken bij mij en bij anderen ook zie ik (best gelezen), zoals “Hoe lang duurt een burnout” en dit artikel. Je hebt zo veel interessante en goede posts op jouw site, dat er gemakkelijk over deze uitstekers gemakkelijk wordt gekeken door een nieuwe bezoeker, ik zou ze ergens extra in de kijker zetten.

JongBurnout

Zeker wil ik je mening horen 🙂 Ik vind het fijn om dit soort feedback te krijgen! En ik denk dat je gelijk hebt. Toevallig zat ik er deze week over na te denken om het balkje met ‘recente artikelen’ te vervangen door een ‘uitgelicht’. Of misschien een carroussel aan de bovenkant van de pagina. Je bevestigt me in dit idee. Thanks!

JongBurnout

Wauw, thanks! Nou, artikelen delen via social media en eventueel in online groepen, fora etc. verhoogt het bereik van de site enorm. Dus daar steun je zowel de site als andere mensen met burnout mee. En als je goede ideeën hebt (zoals in je andere comment): keep them coming! Ik doe dit in mijn eentje, en heb dus geen collega’s om mee te sparren. De meeste plannen haal ik uit wat ik van jullie hoor dat jullie nodig hebben. Fijne dag, Frederik! Je hebt me een onwijs goed gevoel gegeven 😀

Hello Nien, message received and done. Het delen spreekt voor zich, iedereen die het horen wilt van mij krijgt een link naar jouw site. Ja, ik heb het jou gezegd dat het héél herkenbaar was, dus in plaats van zelf 100 keer hetzelfde verhaal te herhalen verwijs ik door naar jouw site ^_^. Dat geeft mij zelf ook meer tijd om te schrijven aan mijn eigen verhaal.

Je doet dit in jou eentje? *slik* Chapeau!
En je wilt goede ideeën?
Wacht, het geeft mij een idee om misschien iets leuks terug te kunnen doen voor jou. Ik laat je nog iets weten, het kan wel een tijdje duren vooraleer je terug hoort van mij.

PS: voor jouw ook nog een fijne week toegewenst en heel blij dat ik jou een goed gevoel heb kunnen geven, daarvoor zijn we toch samen op deze bleke blauwe stip. (Carl Sagan, that pale blue dot)

Alsof ik het zelf geschreven heb… <3

Wow Nienke! Het echte dood willen heb ik nooit ervaren, maar inderdaad wel het ECHT niet meer weten. Weten waarom. Ik heb zelf ook op een echt dieptepunt gezet met enorm veel levensvragen. Waarom we hier waren, waarom ik hier was. Ik wist het allemaal echt niet meer. De wanhoop nabij. Tot ik op een middag tegen mezelf zei: ik kan niet meer, ik laat het allemaal maar gebeuren. Bij die overgave klikte er iets in mijn hersenen wat m’n hele leven heeft veranderd. Precies zoals jij omschrijft. Ik ben nog niet helemaal uit het dal gekropen, maar weet nu al dat deze hele burnout een enorm geschenk is geweest. Bedankt voor al jouw steun (zonder dat je het wist) tijdens het zwaarste jaar van m’n leven. Liefs.

JongBurnout

Hi Tessa,

Heel graag gedaan. Blij dat ik wat voor je heb kunnen betekenen op deze manier. Het is zo waardevol wat je schrijft: na de overgave komt de klik. En dan komt alles in flow. Dat is voor mij ook de belangrijkste les van burnout geweest. Nog steeds als ik enorm moet vechten / me verzetten tegen iets, besluit ik al snel om het los te laten. En dan komt vaak al snel de oplossing, of een betere route tevoorschijn.

Liefs!

Mooi jou reactie te lezen Tessa. Hoé wat was de truc om erboven op te komen zowel fysiek als mentaal?

Wow Nienke! Wat een prachtig artikel! En ontzettend herkenbaar. Ik heb bijna al mijn ervaringen van tijdens mijn burn-out voorbij zien komen in verhalen van anderen, maar niet de ervaring van dood willen. Ik dacht wel dat ik niet de enige zou zijn, maar ik vroeg me af hoe anderen dit beleefd zouden hebben. Bij mij ging het precies zoals jij het beschrijft; je wil zo graag, maar bent mentaal, lichamelijk en emotioneel zo kapot dat je niet meer weet hoe. De wanhoop nabij. En toen kwam het breekpunt waarop ik dacht ‘ik kan het écht niet meer, laat ik er maar mee stoppen’.
Knuffels van dierbaren maakten voor mij op dat moment het leven de moeite waard. En met kleine stapjes, in tegengestelde richting inderdaad, kwam ik uit dat donkere dal. Met lichamelijke, emotionele en mentale reacties als kompas om te bepalen waar ik mee door moest gaan of mee moest stoppen. En hoe hard de les ook was, ik had m nodig om mijzelf echt te leren kennen en echt goed voor mezelf te gaan leren zorgen. Met een leven dat verdomd de moeite waard is als resultaat!

Liefs

JongBurnout

Waaaah, ik word ik helemaal warm van binnen van hoe je jouw ervaring beschrijft. Zoveel power en hartskracht! En jouw verhaal is dus ook voor mij erg herkenbaar.

Mooi jou reactie te lezen. Hoé wat was de truc om erboven op te komen?

Ik vind het een prachtig artikel! Het doet me denken aan mezelf en ik vind het heel moedig dat je dit durft uit te spreken Nienke! Ik vind je website echt top! En de beste over burn-out die er te vinden is, vooral omdat je je diepste angsten en gevoelens durft te delen. Ook vind ik dat je echt de essentie van burn-out begrijpt en iedereen leert om op een echt krachtige manier uit de burn-out te komen. Ga vooral zo door, mij helpt het in ieder geval heel erg…

JongBurnout

Dankjewel voor alle mooie complimenten. Ik blijf schrijven, beloofd. Het doet mij ook goed om inzichten te delen. Succes met je proces en wees goed voor jezelf <3

Pfff heftig om te lezen en vooral de flashbacks van mezelf terug te krijgen om nog maar over het gevoel en het onbegrip te zwijgen!
Heel erkenbaar!
Niet meer weten wie je bent…
De zwaarte ik hou het niet meer uit, ik kan niet meer, het hoeft niet meer! De onrust, stress en gejaagdheid zo moe en niet kunnen slapen.
Ook ik had ondergewicht, kon niet meer eten waardoor ik nog meer angsten kreeg, angsten die ik allemaal moest trotseren en onder ogen zien?
De waarom en het vechten tegen maar ook al het moois van de kleine dingen en de stap per stap ervaring!

Prachtig, krachtig maar ook heftig artikel Nienke.

Liefs
Tiffany

JongBurnout

Ja, ik weet nog uit eerdere comments van een halfjaar / jaar geleden hoe diep je zat. Wel heel mooi om te lezen dat je over die allerheftigste tijd in de verleden tijd schrijft. Dat klinkt alsof je een stap verder bent nu. Dankjewel voor het delen!

Ja ik ben vele stappen verder nu en, ook al een tijdje deltijds terug een het werk. En we blijven groeien en leren en soms vallen en opstaan ! 😉

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)