Wat zeggen de mensen in je leven over jou?

Wat voor soort mensen trek jij aan in je leven? Is het altijd drama of is er voldoende rust? Ik geloof met heel mijn wezen dat de mensen die je aantrekt hier zijn om jou een les te leren. Van iedereen die je tegenkomt kun je sterker of juist zwakker worden. En je houdt zelf de sleutel in je hand.

Omgaan met bloedirritante mensen

 

“Als persoon X nou gewoon even….. Dan zou alles beter zijn.” Herken je jezelf in die gedachte? Die andere persoon neemt gewoon teveel drama mee. Of onrust. Misschien is degene die je nu in gedachten hebt wel altijd Sjaak-afhaak. Sjachrijnig, zelfzuchtig, of altijd in de slachtofferrol.

Ik wil dat je terwijl je dit leest even aan zo iemand in jouw leven denkt. Iemand waar je niet onderuit kunt. Een collega, familielid, vriend(in) of goede bekende. En elke keer dat je ze ziet kost het je veel energie om ermee om te gaan. Pak pen en papier en schrijf op wat je irritant vindt aan deze persoon. Hierbij alvast een rijtje woorden om je inspiratie te geven. Maar ik wil je vooral aanmoedigen om je eigen woorden te geven aan de situatie.

  • Luidruchtig
  • Slachtofferrol
  • Van een mug  een olifant maken
  • Alle aandacht naar zich toe trekken
  • Passief agressief
  • Flierefluiter (niet serieus genoeg)
  • Zwaar op de hand (altijd té serieus)
  • Roddeltante
  • Schijnheilig
  • ….

Waarom trekken we deze mensen aan?

 

Raad eens? Je kunt iets niet in een ander herkennen als het niet ook in jou zit. Met andere woorden: deze mensen zijn een spiegel voor je. Daarmee zeg ik niet dat jij een rotpersoon bent. Helemaal niet. Maar je ergert je aan deze mensen, omdat ze een schaduwaspect van jezelf vertegenwoordigen. Een deel van jezelf dat je liever wegstopt.

Ik zal me kwetsbaar opstellen en een voorbeeld uit mijn eigen leven geven.

Er was niet lang geleden een periode dat ik binnen een paar maanden tijd twee type mensen aantrok. Het ene type was ongelooflijk egocentrisch, bijna narcistisch. Grote persoonlijkheden met de behoefte heel erg hun stempel te drukken en veel ruimte in te nemen. Het andere type mens was juist lijdzaam, slachtofferig en zeurderig. Deze mensen waren niet alleen kennissen, maar ook vrienden en mensen met wie ik samen moest werken. Het leven had het dus zo gefabriceerd dat ik er niet omheen kon. Overal waar ik keek waren ze.

In het begin vond ik dat dus bloedirritant. En dan wilde ik die mensen ‘fixen’. Maar dat was een sterk staaltje projectie. Want zo lang ik met hen bezig was hoefde ik natuurlijk niet naar mezelf te kijken. Het heeft even geduurd en ik heb behoorlijk wat zelfonderzoek moeten doen. Waarom raakte het me zo ontzettend dat deze mensen zo waren? En, belangrijker nog, waarom accepteerde ik hun drama in mijn leven?

Het antwoord was simpel: ze lieten me een stuk zien van mezelf dat ik diep in de schaduwen had gegooid. Ik mocht veel meer in mezelf geloven. Echt gaan staan voor wat ik wil in het leven. Werken, leven, creëren wat ik belangrijk vind.

De narcistische persoonlijkheden lieten me daar een overdreven versie van zien. Deze mensen probeerden over me heen te lopen en testten zo de kracht van mijn mijn overtuigingen.

De zeurderige slachtofferige types waren ook een spiegel. Zij lieten me juist zien hoe gemakkelijk ik mijn kracht en zelfstandigheid weggaf aan anderen. Ze waren een uitvergrote versie van het kleine meisje in mij dat altijd  hoopte dat een ander me toestemming zou geven om in mijn kracht te staan.

 

Hoe gebruik je deze spiegels in je voordeel?

 

Deze mensen zijn je spiegel, maar alleen als je er in durft te kijken. Vriendin Dinja liet me dat inzien met de woorden: “What if this bitch is your blessing?” En vervolgens de vraag wat er zou gebeuren als ik het gedrag van de narcistische types terug zou spiegelen. Als ik niet aan de kant zou gaan. “Jij bent veel te lief. Ga maar eens met rechte rug er tegenover staan. Je hoeft niet te schreeuwen, maar verwoord maar gewoon duidelijk wat je wilt en ga niet aan de kant.”

Dat deed ik. Ik bepaalde eerst wat voor mij belangrijk was en vanuit die positie ging ik zonder te buigen het gesprek met ze aan.

De slachtoffertypes waren mijn leidraad van hoe ik niet wilde zijn, terwijl de narcistische types een fijne proeftuin waren om sterk te blijven in mijn eigen overtuigingen. Want als dat type iets goed kan, dan is het je overdonderen met hun argumenten of emotionele trukendoos. Alleen heeft dat totaal geen grip meer op het moment dat je trouw bent aan je eigen waarheid.

 

De functie van de schaduw

 

Vaak gooien we delen van onszelf in de schaduw, omdat dit op enig punt in ons leven nut had. Misschien had je bijvoorbeeld een zeer dominante ouder, leraar of geliefde. Zeker als je jong bent kun je daar niet goed tegenop en dan maak je je kleiner dan je bent. Je zet je eigen wensen en overtuigingen aan de kant om lief gevonden te worden of (in het geval van geweld) zelfs om veilig te blijven. Zo gaat bijvoorbeeld je kracht in de schaduw. Misschien wilde je tegelijkertijd wel de goedkeuring van die persoon, maar kreeg je die niet op de manier die je hoopte. En dus ontwikkel je een behoeftig deel dat je ook in de schaduw gooit. Want je wilt je niet zo afhankelijk voelen, want je weet dat je die goedkeuring toch niet krijgt.

Als er op een zeker moment een bepaald type mens veel terugkomt in je leven, en je vindt dat irritant, dan is jouw tijd gekomen om een bepaald aspect van jezelf te helen. Wat een cadeau! Deze mensen zijn gekomen om jou een deel van jezelf te laten zien wat je niet kunt zien door naar jezelf te kijken. Dus mag je het zien in een ander.

 

Je schaduwdelen helen

 

Pak nog eens je lijstje erbij met de irritante kenmerken van de persoon die je aan het begin voor ogen had.  Schrijf nu naast ieder kenmerk de positieve kwaliteit van die eigenschap. Bijvoorbeeld:

  • Arrogant – Zelfverzekerd
  • Behoeftig – Zich durven laten verzorgen (door een ander)
  • In het middelpunt van de belangstelling – Durft zich te laten zien

 

Kijk eens naar deze positieve eigenschappen. Durf jij deze eigenschappen toe te laten in jouzelf? Durf jij een ander dichtbij genoeg te laten om voor jou te zorgen? En zorg je eigenlijk wel goed voor jezelf? Niet op de stoere onafhankelijke harde manier, maar op de zachte verwelkomende manier?

Ik durf je te garanderen dat als je hier eens naar kunt kijken en het echt kunt voelen, je een stap dichterbij ‘compleet jezelf zijn’ komt. Voel goed wat de woorden en eigenschappen in je oproepen. Gebruik daarbij een hartadem. Schrijf eventueel de beelden, herinneringen of wensen op die in je opkomen. En censureer jezelf niet. Misschien word je wel boos of ga je huilen. Of komt er een glimlach op je gezicht als een kwartje valt. Er is maar een ding belangrijk, en dat is dat alles er mag zijn. Dit is van jou. Omarm het.

 

Liefs, Nien

 

Ps: overigens verdwenen deze mensen als vanzelf uit mijn leven toen ik mijn schaduwdelen begon te helen. Ze lieten opeens niets meer van zich horen. Ons contact veranderde. Of ik had zelf geen behoefte meer aan het contact. Alleen wat zuiver is blijft over. De andere mensen zijn er om ons lessen te leren over onszelf en wij leren (onbewust) ook weer lessen aan hen.

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Ja man. Nienke precies of het voorbestemt is. Ik heb deze week met 2 lieve mensen (zusjes) in mijn leven een gesprek. En het gesprek zal gaan over een van mijn ouders. Of mss toch van alle 2 De ene is de egoïste en de ander die cijfert zijn constant weg. En dan is de volgende stap om naar mijn ouders te gaan om eens duidelijke afspraken te maken. Doordat we al jaren in onenigheid leven met elkaar (door jarenlang geestelijke en psychische mishandeling )ik nogmaals een poging (ondertussen kan ik die niet meer op een hand tellen ) probeer om toch voor mijn pa er te kunnen zijn. Hoor van verschillende mensen dat is valse hoop heb maar het is gewoon moeilijk om mijn pa te laten vallen. Helaas moet ik er mijn ma bijnemen. K’ga zeker je tips gebruiken om het eerste gesprek en dan het goed te kunnen “leiden” en dan ook voor het uiteindelijk gesprek. Is het toeval of echt voorbestem wie zal het zeggen?

JongBurnout

Dingen komen vaak met een reden op je pad, Nanouch. Veel succes met het mooie pad naar onafhankelijkheid dat je nu bewandelt!

Woe, ik vond het nogal een lastige om er iets positiefs uit te halen, maar ik geloof dat het een beetje gelukt is :).
– (Sociaal) onhandig > kinderlijk zijn/ mogen oefenen
– zaken dringen niet door > filters instellen van wat ik aanneem en wat niet
– neemt alleen raad aan van externen en geleerden > kiezen van wie ik raad aanneem
– draait zichzelf uit zaken/ontkent > mezelf positief afspiegelen/neerzetten

Verrassend om zo de irritaties om te kunnen buigen, vraagt nog wat meer schrijfwerk ;).

JongBurnout

Wauw, ik snap dat die lastig waren. Maar inderdaad heel mooi omgedraaid. Die (sociaal) onhandig en kinderlijk mogen zijn / mogen oefenen vind ik echt prachtig. We ontzeggen onszelf vaak zoveel onschuld!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)