Niet verwend: de échte reden dat zoveel millennials een burn-out krijgen

  • Home
  • Voorkomen
  • Niet verwend: de échte reden dat zoveel millennials een burn-out krijgen

Millennials zouden teveel verwend zijn en een te hoge pet op hebben van hun eigen vermogens. Daardoor overschatten ze zichzelf, kunnen ze niet tegen een stootje en raken ze burn-out. Dit is een populaire opvatting onder oudere generaties, en ik ben het daar niet mee eens. Dit is waarom.

De achterbankgeneratie

Als ik oudere generaties hoor filosoferen over de reden voor burn-out onder jongeren, gaat dat meestal ongeveer als volgt:

We zouden te verwend zijn. Niet gewend aan tegenslagen en ‘onvoldoende gehard tegen het leven’. We verwachten dat iedereen op ons zit te wachten en dat we zó kunnen doorstomen naar de top. En als dat dan niet zo gemakkelijk blijkt te gaan, zetten we onze tanden er in om het toch voor elkaar te krijgen. Alles voor het hooghouden van dat ego. Die grootheidswaanzin. Het idee dat we allemaal directeur van de wereld kunnen worden. En tsja… dan breek je vroeg of laat af. Eigen schuld, dikke bult… Toch?

De schuld van die grootheidswaanzin zou dan gezocht moeten worden bij onze ouders. Want die hebben ons gepamperd. Elke lelijke krastekening werd door hen behandeld alsof het een Picasso in de dop betrof. We moesten op duizend naschoolse klasjes om al dat talent te stimuleren.

En naar die klasjes werden we dan lekker makkelijk gebracht door paps, mams of de oppas. Fijn comfortabel achterin de auto. In plaats van stug door weer en wind op de fiets, zoals de generaties voor ons (ik hoor nog net het Unox-deuntje niet spelen). Want dát was pas echt leven. Daar leerde je van hoe je voor jezelf moest zorgen.

De kinderen van nu zijn pap, van binnen en van buiten.

Maar burn-out is geen aanstellerij en de klachten zijn slopend te noemen. Niemand kiest daar vrijwillig voor.

 

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

Rust is een luxegoed geworden

 

Wat de criticasters in dit scenario even vergeten zijn de veranderde tijden. Daarin zie ik een belangrijke factor voor burn-out onder jongeren.

Als ik de vijftigplussers waar ik mee praat moet geloven, dan was de wereld pakweg dertig jaar heel anders voor jongeren. De arbeidsmarkt was evengoed niet makkelijk. Maar het leven kende wel een zekere regelmaat. De beleving van tijd was heel anders. Er was geen mobiele telefoon, e-mail of social media die de hele dag om aandacht schreeuwden. Veel gezinnen deden het op zondag nog rustig aan. Krantje, kopje koffie. Tijd om je te vervelen, of je nu wilde of niet.

Een werkdag van acht uur zag er dertig jaar geleden ook anders uit. Informatie opzoeken deed je in de archiefkast, de bibliotheek en met behulp van een rolodex vol contacten. Internet en e-mail bestonden nog niet. Het maken van een rapportage kostte tijd, veel tijd. Iedereen wist dat, dus alles ging langzamer dan nu.

Wilde je snel iets verstuurd hebben naar een ander kantoor? Dan kon je gebruik maken van de enige faxmachine in het hele gebouw, bestemd voor Belangrijke Spoedzaken en beschikbaar bij de directiesecretaresse. De rest ging met de post.

Tegenwoordig wordt er van een werknemer verwacht dat zij / hij veel dingen tegelijkertijd is. De hele dag door stromen er e-mailtjes binnen en als je daar niet binnen een paar uur op reageert denken mensen dat er iets mis met je is. Thuis gaat de stroom e-mails door. Onderwijzers hebben te volle klassen, waarbij ieder kind dan ook nog een persoonlijk leerplan heeft. Verpleegkundigen hebben te veel werk en te weinig uren. En dan nog de druk van flexcontracten die de toekomst van je loopbaan onzeker maakt.

Qua vaardigheden wordt van jongeren niet meer verwacht dat ze onderaan de ladder instappen en rustig omhoog werken. Er is tegenwoordig meer sprake van een klimrek dan een ladder. Daarbij wordt flexibiliteit, creativiteit en netwerken verwacht. Dat spel moet je leuk vinden én begrijpen om verder te komen.

En ondertussen is het privé ook complex geworden. Iedereen heeft een ingewikkeld werkschema (want werknemers mogen geen ‘9 tot 5 mentaliteit’ hebben). Het is dus niet vanzelfsprekend dat je samen kunt eten met je lief of vrienden. Alles moet gepland worden en je wilt niemand verwaarlozen. Waar vroeger mensen dichterbij elkaar woonden, zitten je vrienden nu verspreid door het hele land (mensen verhuizen naar de plek waar werk te vinden is). En ondertussen ontvang je de hele dag door belangrijke en minder belangrijke berichtjes, terwijl iedereen van je verwacht dat je reageert.

Ongestoorde rust is een luxegoed geworden. Zelfs als je zegt dat mensen ‘hun grenzen moeten bewaken’ in het vinden van die rust, plaatst dat een grote verantwoordelijkheid op het individu. Het is geen vanzelfsprekendheid meer in onze maatschappij. We zijn gespeend van de regelmaat en rituelen waar onze voorgangers wel mee zijn opgegroeid. Er is geen tijd voor bezinning.

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

 

Hersenen raken gevormd door ervaringen

Tot je 25e groeit je brein nog. Je hersenen leren welke vaardigheden belangrijk zijn in de dagelijkse wereld. Door de constante aanwezigheid van prestatiedruk en prikkels hebben veel jongeren van nu een brein ontwikkeld dat is ingesteld op continue ‘aan staan’.

Er wordt veel van ze verwacht. Hun hersenen verwerken de hele dag door oneindig veel prikkels. Niet alleen privé, maar bijvoorbeeld ook voor school.  Voor een werkstuk scrollen ze door het internet en filteren in tien minuten tijd een ongelooflijke hoeveelheid aan informatie. Dit heeft een grote invloed op de wijze waarop de jonge hersenen functioneren en groeien. Ze staan altijd op ‘high alert’ of ze nu willen of niet. En het is in onze 24-uurs economie, waarbij je zelfs voor school internet en mobiel nodig hebt, bijna niet mogelijk om je te onttrekken aan die invloed.

Hoe moet iemand die in die omstandigheden opgroeit weten hoe ze rust aanbrengen in hun leven, als de dagelijkse werkelijkheid vól is van diezelfde eisen en overprikkeling?

Dat maakt ook dat het argument, ‘jongeren moeten zelf overzicht creëren en hun grenzen stellen’ zo eenzijdig is.

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

De oorzaak : een gevaarlijke cocktail van twee revoluties

 

Als je kijkt naar maatschappelijke trends, dan zijn er in mijn ogen twee belangrijke momenten in de historie die samen een gevaarlijke cocktail hebben gemaakt. De industriële revolutie en de digitale revolutie.

De industriële revolutie zorgde voor de mogelijkheid tot massaproductie en winstgedreven ondernemen. Een groot deel van onze huidige economie is hieruit gegroeid. Tel daarbij op de ideologie van ‘consumerism’ (de consumptiemaatschappij) uit de jaren zestig / zeventig, waarbij de consument (de markt) centraal werd gesteld in het productieproces. Deze ideologie gaf burgers bovendien mee dat ze dingen moesten kopen om gelukkig te zijn en daaruit is weer een heel succesvolle reclameindustrie ontstaan.

Dit leidde tot een maatschappij die meer wilde kunnen kopen. Om meer te kunnen kopen moet de industrie meer produceren en moeten de mensen meer verdienen (en dus meer werken).

De digitale revolutie heeft daar in de laatste jaren het explosieve ingrediënt aan toegevoegd. Waanzinnig snelle informatiedeling. Waardoor er in minder tijd nog meer geproduceerd en verkocht kon worden, én mensen nog meer ideaalplaatjes van de reclameindustrie onder hun neus geschoven konden krijgen.

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

 

Ook de dagelijkse levensinrichting is een worsteling. Voor veel jongeren is het bijvoorbeeld al onmogelijk geworden om als gezin op een enkel salaris rond te komen. Zeker nu in zowel de huur- als koopsector er geen betaalbaar middenkader meer is. De splitsing tussen arm en rijk wordt steeds groter. Dus worstelt iedereen zich een weg naar boven om maar niet achter te blijven.

Ook verwachten werkgevers simpelweg dat je na werktijd je mail nog beantwoordt. Of dat je als verpleegkundige op magische wijze tien ouderen binnen een uur wast en in bed legt. Want als jij het niet doet, dan voor jou tien anderen.

 

 

De generatiekloof in de discussie over burn-out

 

Ik zal niet zeggen dat dit probleem oudere generaties niet treft. Want ook iemand van vijftig wordt door zijn baas of collega’s opgejaagd om e-mails te beantwoorden tot diep in de nacht.

Maar er is ook een generatiekloof merkbaar. Met name mensen uit oudere generaties die zelf geen burn-out hebben ervaren vinden die oververmoeidheid van jongeren al snel gezever. In hun tijd, en zelfs nu, hebben ze het toch ook druk (gehad)? Toch hebben zij in de basis van hun leven meer rust meegekregen door die regelmaat en rituelen. Voor hen zijn telefoons en social media bijvoorbeeld gadgets die je aan- en uitzet. Voor jongeren is het een onmisbaar deel van hun werk en privé. En leven met regelmaat hebben oudere generaties gewoon van huis uit meegekregen, terwijl de wereld waar jongeren in opgroeien ongewild non-stop is.

Er bestaat kortom, bij deze mensen simpelweg geen concept van de wereld waar jongeren in opgroeien, de verwachtingen die er van hen zijn en hoe dit hun brein en levenswijze vormt.

En wie weet, speelt ook mee dat we allemaal wel een beetje gek aan het worden zijn van de stress. De oudere generaties incluis. Als je zelf overwerkt bent is het lastig om sympathie op te brengen voor een ander. Wat me dan weer terugbrengt bij de suggestie dat er een groter maatschappelijk probleem ligt onder de burn-out epidemie.

 

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

 

De maatschappelijke verandering die nodig is

 

Onze maatschappij is waarde gaan hechten aan de verkeerde dingen. Wanneer houden we op met het ideaal van ‘meer, verder, beter’? Niet alleen als individu, maar juist ook als collectief? Want het milieu gaat er door naar de klote, beursen crashen in financiële bubbels waar ik niets van begrijp en mensen branden op.

De menselijke maat moet weer terug. En dat gaat niet gebeuren als we tussen generaties een strijd aanbinden over wie het grootste gelijk heeft. We moeten inzien dat de tijden zijn veranderd. Net zoals 1980 niet te vergelijken is met 1960 en 1960 niet met 1930. Elke generatie kent zijn eigen uitdagingen. En tussen generaties kunnen we van elkaar leren. Jong van oud, en oud van jong.

Ik geloof dat we zowel als individu, als maatschappij, naar binnen moeten keren. Zingeving weer een belangrijke rol moeten geven in ons leven. Het is vast ook niet voor niets dat spiritualiteit, mindfulness en persoonlijke ontwikkeling tegenwoordig  zo’n thema is. We zoeken ergens toch die rust en regelmaat, de rituelen die in voorgaande generaties een soort vanzelfsprekendheid waren.

Het is aan ons allemaal zorg te dragen voor elkaar. Wij als jongeren, om te zorgen dat de mensen die ons zijn voorgegaan straks een mooie oude dag hebben. De oudere generaties om ons de ruimte te geven een nieuwe tijd te scheppen.

En ja, dat vraagt ook om een mens die op een nieuwe, gelukkigere manier met zichzelf en de wereld omgaat. Die eigen lichaam, hart en hoofd goed kent. Weet wanneer gas te geven en wanneer te minderen. Maar dat spreekt vanzelf, dat is waar deze hele website over gaat. Ik geloof namelijk dat al die burn-outs ervoor zorgen dat we ook in dat opzicht eindelijk wakker worden.

Stel je voor: een wereld met alle technologische mogelijkheden die we nu hebben. Maar ook met bezinning, onderlinge verbondenheid en het hart op de juiste plaats…

Ik geloof dat we dan tot prachtige dingen in staat zijn.

 

En jij, wat zijn jouw gedachten hierover? Ben je het ermee eens? Misschien zie je wel andere oorzaken of vind je dat ik totaal geen gelijk heb. Ik vind het heel interessant om jouw inzichten te lezen. Laat het me weten in een comment!

 

 

Liefs, Nien

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Interessant artikel heb je geschreven. Ik ben 51 en heb zelf een burn-out gehad toen ik 36 was. Daarbij speelden aangeleerde gedragspatronen en overtuigingen (alles alleen moeten kunnen bijv.), die niet (meer) functioneel waren een hele grote rol. Die moest ik doorbreken en nieuwe, functionelere aanleren. Ik denk dat dat altijd het geval is. Als vijftiger heb ik met dezelfde realiteit te maken als jongeren en ben ik ook een ‘product’ van beide revoluties die je noemt. Wel is het zo dat ik nog zonder internet ben opgegroeid, wat zeker van invloed kan zijn op hoe mijn hersenen zich hebben ontwikkeld. De les die ik heb geleerd van mijn burn-out is dat ik bepaal hoe ik me verhoud tot wat er om me heen gebeurt i.p.v. dat ik me laat leven. Daarvoor id het nodig dat ik beschouw en achterover leun i.p.v. gelijk te reageren. Dat gaat niet 1-2-3 en gaat ook regelmatig (even) mis. Maar ik denk dat er meer overeenkomsten zijn tussen de generaties dan verschillen. Er zijn altijd mensen die het niet begrijpen en een burn-out maar onzin of aanstellerij vinden, hoe jong of oud je ook bent. I.p.v. te denken in tegenstellingen denk ik liever in wat ons verbindt en dat is veel meer, volgens mij.

Wat een mooi stuk om te lezen. Graag zou ik een aanvulling willen geven m.b.t. de eigenschap Perfectionisme:

Perfectionisme wordt vaak gezien als een negatief iets, maar perfectionisme is m.i. geen zonde. Ik zou juist willen adviseren deze eigenschap in te zetten en te benutten. Het is echter wel heel belangrijk om de koppeling los te laten tussen ‘doen’ en ‘zijn’ en teleurgesteld zijn in jezelf. Wanneer je ‘doen’ en ‘zijn’ blijft koppelen, dan word je leven een hel. Leer mild te zijn naar jezelf en bij het niet behalen van je voorgenomen doel het wel behaalde resultaat te accepteren en te omarmen. Als het mislukt, misluk jij niet, je hebt slechts een ander resultaat. En wauw, daar heb je hard voor gewerkt zeg! Geniet daarvan.
Door te stoppen met boos en kritisch op jezelf te zijn en niet meer geidentificeerd te zijn met je doelen en resultaten (faalangst) zijn we veel beter in staat de wel behaalde restaten (successen) te vieren. En als je dat doet, alle kleine en grote successen vieren, dan geeft dat een enorme boost met energie! En dan kun je gewoon weer een nieuw voornemen maken, want dat geeft ook weer een drive en nieuwe energie. Doe dit zonder er boos en gefrustreerd over te doen. Dit inzicht geeft al een heel andere belevenis. Succes en liefs.

TanJap, Zou mee eens wat je schrijft, Burnout is van alle tijden, ik heb de mijne ook achter de kiezen toen ik achter in de vijftig was. Heb net als jij daaruit iets goeds geleerd, laat je niet voortstuwen, leun achterover en reageer dan pas na rijp beraad. Durf je zelf te zijn en anders. Heerlijk en stel je grenzen. Verder is er inderdaad weinig verschil tussen generaties, Wel is het zo dat men zich nu VEEL MEER LAAT OPJAGEN en niet van een oudere (72) wil laten raden om dat niet te doen. Hoe zou ik dat weten ik ben immers oud…jammer! Er gaat zoveel kostbare levenservaring verloren die gedeeld kan worden. Ik leer van de jongeren, echter niet als het op een toon gaat van, jij weet niet veel want je kan niet Appen, als ik zeg dat ik NIET WIL APPEN wordt ik niet gehoord en kijkt men je soms aan…..vul maar in

[…] tegenslag om gaan waardoor ze burn-out raken. Nienke Thurlings van Jong Burnout schreef onlangs een blog over de werkelijke redenen waarom zoveel millennials burn-out raken. Het is niet dat we verwend […]

Mooi beschreven en ik ben het voor een groot deel ook met je eens. Maar ik merk (ook aan mezelf) dat ‘de jongere generatie’ om het zo maar even te noemen ook wel alles wilt doen en moet hebben. En dan bedoel ik het in de zin van overal bij willen zijn en niks willen missen, vanalles doen omdat je anders blijkbaar echt iets gemist hebt (zoals reizen en in het buitenland studeren) etc etc. En inderdaad dat constante gevoel van aan moeten staan. Ik zelf kan nu gelukkig wel net even dat stapje terug doen, door goed aan mezelf te denken en niet alle ballen tegelijk in de lucht willen houden. En door bijv. gewoon wel even die telefoon uit te zetten. Mis je niks door hoor!

Ik vind dit een heel goed stuk en heel herkenbaar. Ik ben 54 jaar en heb een dochter van 25 jaar die al vanaf jong heel hard gewerkt heeft en nu tegen zichzelf aanloopt. Zij worstelt met al dat “moeten” en de druk van haar werk. Ik was veel onbezorgder op haar leeftijd.
Ik raakte zonder werk vorig jaar (wij werken allebei in de ggz) en besloot opnieuw naar school te gaan via een nieuwe werkgever. Ik zie daar naar uit.
Ik probeer mee te gaan met deze tijd maar ook rust te vinden. Ik help mijn dochter daar ook bij, net zoals zij mij helpt met digitale dingen waar ik niet zo goed in thuis ben. Ik leer veel van jongeren, zit straks bij ze in de klas.
Ik heb geen oordeel over ‘achterbanken’ en ‘verwend’ want wij als ouders hebben veel onzekerheid veroorzaakt bij hen, door onze eigen angsten op hen te projecteren, onbewust.

Ik vind hun generatie erg lief en goed en bewust.

Nienke kun je jezelf niet klonen en nog meer mensen helpen ? LOL.Maar dat is de matrix waar we juist uit moeten toch?.Op mijn zestiende voelde ik al de druk in deze wereld en dat was in de jaren 90 en toen had ik nog geen eens mijn mobiel en internet was nog iets nieuws.Ik hoop dat je veel mensen aan het denken kan zetten en een verandering in gang te zetten.Ik type dit op mijn mobiel om 1 uur s,nachts en ik krijg veel te veel licht binnen via mijn beeldscherm net voor ik ga slapen.Ik weet dat ik rust had moeten nemen om beter te kunnen slapen maar moest effe typen.Dank je voor je artikel en dank je voor social media want ik zag je intervieuw op youtube.Morgen maar weer een balansdag.Groetjes

JongBurnout

Hahaha. Klonen… Nee, liever niet 😉 Respecteer jezelf inderdaad genoeg om op tijd naar bed te gaan en alle ‘schermen’ uit te zetten. Het klinkt alsof je al best goed weet hoe je goed voor jezelf kunt zorgen. Doe dat ook echt! En dank voor de mooie complimenten. Liefs 😀

Het leven bestaat ook uit keuzes maken. Je kan kiezen om je telefoon een tijdje uit te zetten en niet bereikbaar te zijn voor iedereen. Een schifting maken tussen goede vrienden en kenissen. Je hoeft niet op iedereen zijn mail, facebook bericht enz. te reageren. Wees daar selectief in. Ik ben 60 en ik werk iop een HBO. Ik merk bij de studenten dat ze in paniek raken als ze een uur geen telefoon hebben, ze moeten bereikbaar zijn en op alle prikkels reageren. Gewoon elke dag een paar uur je telefoon uit zetten, daar wennen je echte vrienden echt wel aan. De vage kenissen zullen zich irriteren, maar die kun je af en toe beter kwijt dan rijk zijn.

Ik weet dat een burn out geen pretje is, maar de voedingsbodem wordt gelegd omdat je altijd maar bereikbaar moet zijn. Ook een werkgever moet begrijpen dat je in je vakantie geen mails beantwoord. Een out of reply op je mail doet wonderen, spreek met collega’s af wie de noodgevallen oplost.

Vroeger ging alles langzamer, tijd loste vaak ook dingen op.

☝”Mijn grootmoeder zei altijd: Niets moet en alles mag…”

Vergelijk jezelf niet met anderen. Ook (juist) kinderen niet. Een ieder vergelijken met ieder ander heeft nul toegevoegde waarde. Want dat is appels met peren vergelijken > want ieder single person heeft nl. zijn of haar eigen, individuele, persoonsgebonden talent en eigen bijbehorende, unieke, epische (meer)waarde.

Fok daarom ook bijv. de Cito-toets (op 4 jarige leeftijd al…) of andere vergelijkbare Amerikaanse gekkigheid (‘meten = weten” > dan maar dingen niet weten en gewoon leven en aanvaarden zoals bepaalde dingen nu eenmaal lopen en zijn zoals ze lopen/zijn…).

Mbt Verwachtingen: verwacht niets.
Doe alleen die dingetjes in het nu waarop jij (volgens jouw eigen gevoel) daadwerkelijk invloed op kunt hebben, de rest laat je links (of rechts) liggen…

Ga op zoek en je zult niets vinden…
Ga niet op zoek en je vindt het….

Organisch…. => dus niet geforceerd, niet met voorbedachte rade, niet met enige vorm
van vooringenomenheid…

Doe iets concreets voor je minderbedeelde medemens. Met concreet, tastbaar resultaat (hoe klein ook). Doe dit met enige regelmaat en met (je) mate(n). Kijk maar wat je ervoor terugkrijgt (vroeg of laat, linksom of rechtsom, in de ruime zin des woords).

Leef vrij… dwz > vrij van (voor)oordelen, vrij van waarde-oordelen… Een opinie hebben is prima, zelfs essentieel, verspreid ‘m desgewenst, maar leg deze echter niet op…

Vraag soms om raad en advies aan anderen. Niet omdat je zelf niet weet wat je wilt, maar puur om niet geïsoleerd te leven, om ff te scannen, analyseren en filteren… En stukje (zelf)reflectie…

Mbt verleden >
“You know you’re on the right track when you become uninterested in looking back…”
“never let your memories be greater than your dreams…”

Eet geen suiker, en zeker geen onnatuurlijke suikers of suiker-vervangers… Drink 2-3 liter water per dag….Beweeg… Sta….

Rijd niet te hard op het hoofdpad; op de zijpaden zijn regelmatig ook unieke dingen te ontdekken…

Denk niet altijd dat je immer “in de grote zaal op het hoofdpodium van Paradiso” moet staan, in de “kleine zaal” of “in de kelder” maak je met regelmaat qualitatievere contacten mee….

Geniet van je spulletjes, je teslaatûh, je leuke sieraadjes, je horloges, je maatpakkie, je florisvanbommel-gespjes, je geblondeerde bijgesnoeide poesje, je bleached sterretjûh, je personalised nikes, maar staar je niet blind op materialisme/materialistische zaken, “schatten” op aarde > die kan je niet meebrengen naar de hemel… > beter: ken je ‘schatten’ (bijv je dierbaren, je kinderen, je unieke onvergetelijke ervaringen, reizen…) >
“Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd…” Count your blessings, je gezondheid…
>> want: “verdieping, inhoud: daar gaat het uiteindelijk om…”… > brengt je verder…

Heb jezelf lief, heb anderen lief. Cijfer jezelf niet weg. Geloof in de liefde, zonder naïef te zijn…

Mbt dreigende ‘Burn Out’ > ga op tijd naar je vrije tijd > neem side burns… ga in je eentje naar burning-man-festival…. zet ‘disco inferno-Burn-baby-Burn ‘ snoeihard aan in de auto > creëer een ‘after-burner’ > ga op blote voeten door een bos of weiland > doe iets met muziek > of heide lopen > aarden > bescherm jezelf > laat jezelf niet opjagen door deze gekke wereld (jaag anderen desnoods op) > lach iedere dag / maak iedere dag minstens 1 iemand aan ‘t lachen > en -last but not least- > zet die smartphone ook eens een dag(deel) uit…(niemand die jou in die ‘vliegtuigmodus✈️-periode’ écht oprecht gemist heeft hoor….)

Thanks for behaving / acting organisch

May GOD bless you all

Ik ben van een andere generatie (48) maar heb juist heel veel begrip. Ik vind het een wonder dat zoveel jongeren nog overeind blijven. Toen ik mijn dochter van 16, permanent uitgeput vanwege school, wilde behoeden voor een burn-out kreeg ik de kinderbescherming achter me aan. Hoeveel scholen geven wel niet een pakket aan opdrachten mee voor in de vakantie terwijl we tegen volwassenen zeggen:”laat je werk los en doe echt niets behalve opladen”? De keren dat mijn kinderen na een vakantie repetitieweken hadden zijn niet meer te tellen. Tel daarbij op dat er vooral gesport en gehobbyd moet worden, want dat staat goed op je c.v. als je geneeskunde wil gaan studeren, plus de vele prikkels van het eindeloos bereikbaar moeten zijn en de cirkel is rond. Chapeau voor de jongeren die overeind blijven. Helaas hebben ze te maken met mijn generatiegenoten die nog te vaak vasthouden aan het suffe principe:” als we daarvoor een uitzondering maken, moeten we voor iedereen een uitzondering maken”, om daarna met een burn-out te horen:” wat wil je zelf? wat zijn je grenzen?, luister je daar wel naar?”.

Mooi stuk, wat duidelijkheid kan geven aan alle generaties (na-oorlogse, baby-boomers, generation X)
Met name de reactie van K en jouw aanvulling hierop zijn ook belangrijk.

Ik sluit mij helemaal aan bij de reactie van Inge. Ik kreeg een burn-out toen ik 64 was.
En als ik zie hoe mijn kinderen en schoonkinderen nu in hun werk en prive zo druk zijn met alles maak ik mij ook wel zorgen.

Jij slaat de spijker op zijn kop! Wat goed verwoord. Ik snap wat je bedoeld. Zelf ben ik bijna 50, heb 2 puber dochters die ik soms zo zie worstelen…mss ook wel hoogsensitief.
Ik hoop dat de verschillende generaties wat meer begrip voor elkaar op gaan brengen, want alleen komen we niet ver! Pas als we met elkaar de samenwerking zoeken en begrip voor elkaars situatie hebben komen we verder

JongBurnout

Dankjewel, Willy. Doet me goed om dit te lezen! Ik denk dat hoogsensitief eigenlijk mens-zijn is. Dat we allemaal in de basis diep kunnen voelen en ervaren, en dat de huidige generatie jongeren daar extra mee in contact is. Dat maakt het nog moeilijker om in zo’n overprikkelde wereld te functioneren.

Hi Nienke,

Goed en duidelijk artikel. Een burn-out ontstaat tegenwoordig inderdaad door veel meer dingen, waaronder onze prestatiemaatschappij en de druk van altijd bereikbaar/online zijn.

Echter mis ik een stukje waarin besproken wordt dat deze externe factoren een levensgevaarlijke combinatie zijn met interne factoren/karaktereigenschappen zoals perfectionisme, bang om te falen, etc. Hrt is namelijk altijd een combinatie van interne en externe stressfactoren. Watjes krijgen geen burnout.

De interne factoren zijn dingen waar je gaandeweg je herstel van je burnout zelf mee aan de slag kan, bijvoorbeeld met behulp van een psycholoog of coach. Dit zijn geen factoren die de maatschappij of anderen voor ons kunnen veranderen, die zitten diep in ons. Zo diep, dat we de oorzaak buiten ons zelf gaan zoeken en zeggen dat de maatschappij perfectionisme van ons verwacht en we het daardoor zijn. Dit is deels waar, maar perfectionisme is vaak aangeboren. Iets wat altijd zal blijven, maar waar je handvaten voor kan zoeken om te proberen er soepeler mee om te gaan. Al zou de maatschappij soepeler worden, perfectionisme blijft. Perfectionisme drijft je (wat het dus eigenlijk ook een mooie eigenschap maakt, maar té is nooit goed zeggen ze wel eens).

Verder kan ik me persoonlijk niet helemaal vinden in het volgende stukje: “Ook verwachten werkgevers simpelweg dat je na werktijd je mail nog beantwoordt.” In een aantal werkgebieden zal dit aan de orde zijn, maar ik denk dat je eerder zelf het idee hebt dat het van je wordt verwacht. Soms als mijn baas ziet dat mensen ‘s avonds zitten te mailen, dan spreekt hij hen erop aan of belt hij ze direct. Toch ging ik er aan onderdoor. Ik verwachtte het uiteindelijk van mezelf en kon niet meer stoppen. Op het begin voelde het zelfs “stoer”, ik deed meer als een ander, zette me voor 200% in, het zou ooit wel beloond worden. Naar verloop van tijd kwam dat voldane gevoel niet meer, maar was ik verstrikt geraakt in het web van werkdruk, maar ook werkverslaving. Hoe veel ik ook deed, dat trotse en voldane gevoel kwam niet meer. Het werd echt een moeten. De laatste weken voor ik mijn grens aangaf huilde ik al als ik thuis kwam en mijn vriend zag, maar toch startte ik weer mijn laptop op en ging aan het werk. En dat deed ik allemaal zelf, daar had mijn baas niet om gevraagd.

Ik heb de aflevering van Hollandse zaken gezien en ik begrijp dat je dit nog kwijt wil. Ik vond ook dat je te weinig de kans kreeg om dit toe te lichten, want het is inderdaad een belangrijk iets. De ogen van de maatschappij moeten geopend worden, want ik vind wel dat de maatschappij van tegenwoordig het herstel van burnout bemoeilijkt. Door die prestatiemaatschappij wil je niet opgeven, is accepteren moeilijk, want oh wat zullen anderen wel niet van mij vinden. Zij redden het wel…ik hoor er niet meer bij. Wat eigenlijk van de zotte is, want ik begin langzamerhand in te zien hoe mooi het leven naast werk is en als je meer rust in je hoofd hebt. Maar het is zoals je zegt, we kunnen op dit moment ook niet zonder werk en prestatie, omdat we van alles willen kopen om “gelukkiger” te worden en alles duurder wordt.

JongBurnout

Hey K,

Goede en belangrijke aanvulling die je daar maakt. Het komt in dit stuk inderdaad misschien niet zo duidelijk naar voren, maar in de rest van deze website wel. Het is zeker een combinatie van interne en externe factoren (helemaal aan het eind van het artikel haal ik het even aan). Zelf moet je ook op tijd kunnen minderen. Daarin spelen persoonlijkheidseigenschappen en wat je hebt aangeleerd allebei een rol. Welk gedrag vertoon je van nature en hoe kijk je naar jezelf?

De schuld ligt zeker niet persé bij de werkgever (mensen raken ook burn-out van privéomstandigheden). Maar wel bij de verwachtingen die we van onszelf en de wereld hebben gecreëerd, en het idee altijd maar door te moeten gaan.

Het belangrijke verschil tussen eerdere generaties en de huidige generatie jongeren is naar mijn mening dat de tijd waarin jongeren nu opgroeien bepaalde interne factoren zoals perfectionisme extreem cultiveert. Dat maakt dat mensen zowel van binnen als van buiten niet meer tot rust komen.

Als je eenmaal leert om de rust in jezelf te vinden, van jezelf te houden zoals je bent en niet 200% op alles te hoeven gaan om voldoening te voelen kun je ook de prikkels van buitenaf goed bufferen. Dat is waarom daar een belangrijk deel van de oplossing zit (en dat is waar 90% van deze site over gaat). Maar tegelijkertijd jakkert de wereld er omheen nog steeds door en veel mensen krijgen zo ook het idee dat ze móeten knallen. Dat dat stoer is of verwacht wordt. Als je met die constante prikkels opgroeit vormt dat je en versterkt het ook zaken als perfectionisme.

Ik geloof dus in een combinatie van op een nieuwe manier naar jezelf leren kijken, maar ook als maatschappij op een andere manier met elkaar om leren gaan.

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)