Waar is de verveling gebleven? Over wat we missen door altijd maar druk-zijn.

  • Home
  • Maatschappij
  • Waar is de verveling gebleven? Over wat we missen door altijd maar druk-zijn.

Dit is een pleidooi voor meer verveling. Voor oprechte liefde voor jezelf, en die vind je pas in de absolute leegte. Aan het randje van de saaiheid. Mijn filosofische ‘three cents of wisdom’ over het tegengif voor de burn-out. Met liefde geschreven.

Marilyn en Piet noemen we ze, de duiven in de boom naast ons huis. Marilyn is een beetje  hooghartig en hoewel Piet haar trouwe metgezel is, laat ze zich zo nu en dan de avances van andere mannetjesduiven toch ook welgevallen. Piet doet alles wat hij kan om Marilyn een goed leven te bezorgen. En hij bedoelt het goed, maar is niet de snuggerste. Zo heeft hij ooit een nestje voor Marilyn geprobeerd te bouwen op een ijzeren trapje waar dagelijks mensen overheen liepen, in plaats van in een boom zoals gewone duiven doen. Toen dat plan niet bleek te werken (gôh), hebben ze hun toevlucht maar gezocht in de grote boom naast ons huis. Het is een aandoenlijk gezicht.

Dat het geen gelegenheidspaar betreft weet ik, omdat ik ze al een halfjaar kan zien vanuit het woonkamerraam. Elke avond zitten ze samen op dezelfde tak, in de schemering. Kijken naar Piet en Marilyn maakt me rustig, tevreden. Het is zo leuk om die twee duifjes samen te zien kneuten. En ja, ik weet heus wel dat ongeveer 90% van het leven dat ze in mijn ogen hebben door mijzelf verzonnen is.. Stiekem is dat juist zo leuk, luisteren naar de verhaaltjes die mijn brein erbij verzint.

Maar als ik vervolgens mijn blik richt op de straat onder de boom, zie ik dat ik misschien wel de enige ben met oog voor Marilyn en Piet. Wie weet zelfs de enige die het opvalt dat de kleur van de lucht verandert en dat de zomerzon anders staat nu we het einde van augustus naderen. En sowieso een van de weinigen die opeens getroffen kan zijn door de kleur van een blad aan de boom (nee, dat is niet ‘gewoon groen’, let maar eens op… Ieder blad is anders, zeker in combinatie met het licht dat er doorheen schijnt).

 

Altijd maar druk

 

Iedereen is druk-druk-druk. Mensen fietsen snel voorbij, op weg tussen A en B. De man die zijn hond uitlaat scrollt ondertussen non-stop door zijn telefoon. Het beestje trekt aan de lijn om aandacht en meer bewegingsvrijheid, maar hij ziet of voelt het niet.

Wat is er met ons mensen gebeurd? Zijn we dan echt het vermogen kwijtgeraakt om ons te vervelen? Om gewoon buiten in een stoel of binnen op de bank te zitten en om ons heen te kijken? Dat blègh-gevoel dat je als kind nog weleens kon hebben, waar je bijkans hangerig en zeurderig van werd, omdat de tijd zo traag leek te gaan. Tot opeens… in die stilte, die eindeloze saaiheid, een idee ontstond!

Je oog viel op een eierdoos en in je hoofd ontstond een schip. Je ogen gleden langs de bakstenen muur van het huis aan de overkant en je zag ineens allerlei patronen. Verhalen voor je Barbies, een nieuw parcours voor je autootjes door de slaapkamer en vragen, zoveel vragen ontstonden er in die verveling. Hoe groeien de bomen? Waarom is de lucht blauw en het gras groen?

De menselijke natuur is spontaan en nieuwsgierig. Ontspannen en creatief. Zowel voor kinderen als volwassenen. Dit is ons water en brood. Even belangrijk als slaap en ademen. Als we meer willen doen dan simpelweg fysiek overleven, tenminste. En zelfs dat verzieken we behoorlijk, want stress is hard op weg de nummer 1 doodsoorzaak voor mensen te worden. Misschien realiseren we ons dat te weinig.

 

Wat brengt de toekomst?

 

En belangrijker nog, wat is mijn kinderen straks gegund? Is het de kinderen die nu kind zijn wel gegund om zich te vervelen? Want ik zie ze soms bij ons buiten op het pleintje bij elkaar zitten. Acht of negen jaar oud. Niet met een springtouw of stoepkrijt, maar een mobiele telefoon in hun hand.

Eindeloos liedjes opnemen met Musical.ly (ja, dat schijnt dus nu een ding te zijn, deze oma van 31 heeft er ook maar vaag begrip van). Geaffecteerde gezichtjes, robotische bewegingen. Alsof ik zit te kijken naar Toddlers and Tiara’s, maar dan zonder de pageant mums. Deze kinderen doen het zelf. Het is waar ze mee opgroeien. Op Instagram en het Disneychannel (dat in geen enkel opzicht meer lijkt op de leuke leerzame tekenfilmpjes waar alles mee begon) promoten jonge tienersterretjes dat je toch vooral de hele dag druk moet zijn met vanalles. Een leuk, interessant leven vol kleurtjes, feestjes en sociale intriges moet hebben. Kinderen duiden zichzelf door hun interactie met de wereld. Sla er de ontwikkelingspsychologie maar op na. Wat nu als die wereld inmiddels vol zit van prikkels en verwachtingen? Van het idee dat er altijd iets moet gebeuren, dat je altijd ‘aan’ moet staan om een volledig functionerend mens te zijn.

Het is de dood voor onze creativiteit. Het creatieve deel van je brein heeft juist rust en verveling nodig om met originele ideeën te komen. Ook betekent het ‘t einde van het diepe innerlijk contact met onszelf. Want hoewel het belangrijk is jezelf te duiden met behulp van de buitenwereld, is naar binnen keren nog veel belangrijker voor een authentiek en stevig zelfbeeld. Als we ons op jonge leeftijd niet kunnen aarden in het gevoel dat de tijd zo af en toe nog eindeloos is en dat we creatieve, voelende wezens zijn… hoeveel procent mens zijn we dan en hoeveel procent machine?

 

Marilyn en Piet op hun ‘vaste tak’ (yes, dit zijn de échte :-D)

Verveling als tegengif voor burn-out

 

Ik geloof dat dit proces van hollen en nooit meer stilstaan, de angst voor verveling en de vlucht in ‘druk’ een van de belangrijkste oorzaken is voor burn-out. Het allergevaarlijkste is dat we inmiddels in een tijd leven die dat beeld bevordert, versterkt en aanprijst.

U vraagt zich af waarom zoveel jonge mensen een burn-out krijgen, waar het vroeger juist de drukbezette managers van middelbare leeftijd waren? Wie weet waren het vroeger de managers die door de illusie van ‘verveling is de vijand’ en ‘druk is goed’ verleid werden, terwijl nu de hele samenleving er vol van is en niemand er meer aan ontkomt.

Burn-out. Wat in ons is er precies opgebrand? Ja goed, niets doet het meer. De energiereserves zijn op. Maar waarom? WAT is er op? Zou het kunnen dat het ons mens-zijn is, onze kern van vreugde en rust, die niet meer krijgt wat ze nodig heeft en uitgeput wordt?

Wat ik iedereen gun is het vermogen om de Piet en Marilyn’s van deze wereld te zien. De wijze waarop het licht verschuift, al naar gelang de tijd van de dag en het moment in het jaar. Creativiteit te ervaren, simpelweg om het creëren en zonder een doel. Voer eens een keer geen donder uit. Geef toe aan de verveling. Om in een moment van ennui opeens overvallen te worden door een ongelooflijk gevoel van schoonheid, dankzij een simpel blad aan de boom. Of om in de leegte opeens een langvergeten herinnering terug te vinden.

 

Zo heb ik u lief en ik hoop u ook.

 

Liefs, Nien

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Wauw… (beetje late reactie, maar ik ben wat blogjes aan het teruglezen). Deze blogpost geeft echt stof tot nadenken!! Vooral als moeder van 2 kinderen, die ik ook precies terug zie in deze omschrijving. De uitdaging zit hem erin een manier te vinden om de kinderen uit die digitale wereld en Disneychannel/nickelodeon te halen en om zich heen te laten kijken… Soms lukt het goed, soms minder. Maar jouw verhaal is wel een sterk pleidooi om het te blijven proberen! 🙂 Thanks!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)