Waarom krijgen zoveel mensen een burn-out? Dit is mijn visie

 

Het lijkt wel of er meer mensen dan ooit een burn-out krijgen op dit moment. En dan ook nog eens zoveel jonge mensen. Wat is er met ons en onze maatschappij aan de hand?

 

Ik ga beginnen met iets dat sommigen misschien raar vinden. Maar aan het eind van dit stuk zul je het perfect begrijpen. Ik ben blij dat zoveel mensen een burn-out krijgen. Boem.

En ja, ik ben ontzettend geraakt door het enorme lijden dat dit met zich meebrengt. De pijn, de moeite om jezelf te vinden en een echte, authentieke weg te maken in het leven. Altijd als ik iemand tegenkom die in een burn-out of andere crisis zit, en ik kijk die persoon in de ogen, dan voelt mijn hart mee.

Mijn blijdschap over de vele mensen die een burn-out krijgen is dan ook geen plezier. Eerder een opluchting.

Eindelijk worden we gedwongen naar onszelf te kijken, als mens en als maatschappij.

 

Het failliet van een disfunctionele samenleving

 

We zijn zwaar uit balans. In ons werk. In hoe we met de aarde omgaan. In hoe we onszelf en de mensen om ons heen behandelen. Niet iedereen en niet altijd, maar grosso modo zijn we totaal van ons padje.

Er is genoeg voedsel op de aarde om iedereen gezond en gelukkig te laten leven. Maar er gaan kinderen dood van de honger, terwijl op andere plaatsen supermarkten bergen eten weggooien aan het eind van de week. De de aarde heeft genoeg kracht om te blijven voeden. Er is zout water genoeg om onze lichamen te reinigen. Er is zoet water genoeg om ons allemaal oneindig te laten drinken. Maar een hebberig winstgedreven systeem produceert tonnen plastic, die allemaal in de oceaan verdwijnen. Drinkwater raakt vervuild en bedrijven zoals Nestlé azen op de grote drinkwaterreservoirs om schoon water met winst te kunnen verkopen. Nestlé ontkent zelfs dat drinkwater een mensenrecht is.

In onze persoonlijke levens en werksfeer is het al niet veel beter.

Gisteren nog sprak ik een meisje dat een tijd lang in de consultancy heeft gewerkt voor een heel groot bedrijf. Daar hoorde je er pas echt bij als je zo laat mogelijk nog e-mails beantwoordde. Ze had zelfs een collega die een timer op zijn e-mails zette. Zo leek het alsof hij zelfs na 12 uur ‘s avonds nog aan het werk was. Waar ben je dan mee bezig? Welke standaard zet je bovendien voor anderen op die manier?

Ik geloof dat we allemaal de verantwoordelijkheid hebben voor een fijne wereld, en dat kan alleen door integer te zijn met jezelf en je eigen waarden. Burn-out dwingt je om die waarden te evalueren en betere keuzes te maken.

Zijn massale burn-outs dus het failliet van een disfunctioneel systeem? En wat hebben we eigenlijk nodig?

 

Een overmasculiene samenleving en de feminiene schaduw

 

We leven in een patriarchale samenleving. Kortgezegd betekent dit dat de wereld wordt opgedeeld in twee hokjes: mannen en vrouwen. In de 21ste eeuw is het gevolg hiervan voornamelijk dat masculiene waarden meer gewaardeerd worden dan feminiene waarden. Bovendien wordt van de masculiene waarden dan ook nog eens vooral de hele harde, dominante met-de-vuist-op-tafel mentaliteit gewaardeerd.

Daar lijden zowel mannen als vrouwen onder, want het betekent voor mannen bijvoorbeeld ook dat ze altijd maar moeten presteren en die stoere actieheld moeten zijn.

Voor vrouwen betekent deze manier van leven dat ze in hun schaduwkant zitten. We kunnen de top wel bereiken, we kunnen wel een sterke leider zijn, maar enkel als we competitief en agressief te werk gaan (denken we).

Het gaat hier dus niet over de jongens tegen de meisjes. 

Er zit geen zorg meer in ons (persoonlijk) leiderschap, en dat geldt voor de meesten van ons. We zijn vergeten, zowel mannen als vrouwen, hoe we op een zachte duidelijke manier leiders kunnen zijn. Van ons eigen leven, op het werk en ja… van de planeet.

 

 

 

Een heleboel mensen weten niet meer hoe ze zacht moeten zijn. En als we dan zacht zijn, betekent dit vaak dat we meteen compleet instorten, omdat we alle shit zo lang hebben tegengehouden met ons fort van stoerheid. Dat is waarom zoveel mensen bang zijn om vanuit zorg en integriteit te werken en leven: ze stellen het gelijk aan zwakte, aan instorten.

Maar als je zorg voor jezelf en de wereld om je heen zo lang negeert, verhard je en wordt de wereld een duistere plek. Je gaat zelfs je lichaam wantrouwen, want het staat constant onder spanning. Het is geen fijn en veilig huis. Geen bondgenoot.

 

 

Niet meer naar ons lichaam luisteren

 

Dit vind ik nog wel het ergste. We lijken niet meer te voelen waar onze “ja” en “nee” zit. Ik weet dat dit voor mij absoluut waar was. Mijn hersenen waren overontwikkeld, en mijn lichaam gebruikte ik slechts als een opslagplaats voor stress. Daardoor verstrakten mijn spieren, was er altijd spanning in mijn lijf.

Geen wonder dat ik in al die verharding niet meer voelde wat ik nou echt wilde. Dat ik geen nee meer kon zeggen tegen de verzoeken van andere mensen. Ik wist niet eens dat ik een nee vóelde.

Het is dus super belangrijk dat we het contact tussen lichaam en hersenen herstellen. In je lichaam voel je als eerste dat je iets wel of niet wilt. Je hersenen kunnen vervolgens analyseren waarom. Daarna ga je weer terug naar je lichaam, zodat je vanuit gevoel en verstand de juiste actie kunt kiezen.

Hoe je lichaam en geest beter kunt laten communiceren zal ik morgen in een oefening beschrijven.

Maar wat maakt nu dat ik het in de basis een positieve ontwikkeling vind, al die burn-outs?

 

Massale burn-out is een radicale shift in bewustzijn

 

We zijn nu op het punt gekomen dat onze lichamen massaal zeggen: ‘dit doen we niet meer.’ Het fort van stoerheid stort in elkaar. Het eerste wat je dus tegenkomt, zoals heel veel van jullie weten, is een heleboel shit. En je kunt er niet meer omheen. Waar je vroeger je snel terugtrok in je fort bij de eerste tekenen van ‘zwakte’, kom je nu alles tegen wat je opgeslagen hebt.

Wees er dankbaar voor.

Het was er al die tijd namelijk toch al. Voor je burn-out was het er ook al. Alleen sloot je jouw ogen ervoor tot het punt dat je het niet eens meer kon voelen.

De enige oplossing is om er radicaal in te duiken en je er aan over te geven. Om toe te staan dat je bewustzijn zich nu verruimt. Met bewustzijn bedoel ik niets meer dan je vermogen om je bewust te zijn van wat zich in je afspeelt. Niets zweverigs. Je vermogen om te voelen wat je wel en niet wilt en daar naar te handelen.

Je zult merken dat dit een veel breder veld van onderwerpen is dan je ooit voor mogelijk hield. Misschien komt ineens alles in een keer heel hard binnen. Het liefdesverdriet van je beste vriend, opeens voel je enorm met hem mee. Huh? Jij? Je was toch altijd die bonk van een vent die met een harde grap en een vuist tegen de schouder je beste vriend weer aan het lachen kreeg? En nu sla je opeens een arm om hem heen en zeg je, ‘ik begrijp je. Laat maar komen die tranen.’ Shit. Is dat wel mannelijk?

Ja. Het is mannelijker dan die harde grap en die beuk. Want het enige wat je beste vriend nodig heeft is een plek waar hij gewoon even mag rusten met zijn gevoelens. Hij zit er niet op te wachten wéér zijn pijn te moeten weglachen. Net zoals jij daar niet op zit te wachten met je burn-out.

Misschien kun je niet meer naar het nieuws kijken. Of begin je opeens al je afval te recyclen, omdat je tijdens een wandeling in het park zo geraakt was door de natuur. Goed zo, geef toe aan al die veranderingen. Aan de behoefte van rust, ruimte en opgeruimdheid. Van zorg en zelfzorg.

Dat is niet soft of onzinnig.

Je begint weer te voelen. Je begint nu écht in contact te zijn.

Dit is waarom ik blij ben met de vele burn-outs. Eindelijk komen we als mensen op het punt dat we inzien dat we niet  gelukkig worden van de consumptie- en prestatiemaatschappij. Wat ons gelukkig maakt is verbinding met onszelf en alles om ons heen.

Welkom in de 21ste eeuw, beautiful soul.

Je bent afgebroken om door te kunnen breken, in een nieuw bewustzijn en een gelukkiger leven.

 

Liefs, Nien

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Mooie doorleefde woorden, balans tussen lichaam en gevoel spreekt mij enorm aan. Dank je voor deze blog!

JongBurnout

Graag gedaan, Carin, Jij bedankt voor je mooie compliment 🙂

Prachtig stuk! Ik ben het helemaal met je eens. Het moet eerst flink mis gaan om het vervolgens allemaal goed te maken. ‘Gelukkig’ zijn we met z’n allen, en niet alleen. We slepen elkaar er doorheen met dit soort mooie verhalen…

JongBurnout

Super mooi gezegd, Tessa! We are legion. Een grote groep mensen wordt nu wakker in het besef dat het tijd is voor positieve verandering.

Reply

Anonieme bernerbaasje

Ik was al begonnen met meer eens nee te zeggen maar ik denk dat het kiempje al gezet was voor nieuwjaar.
Eerst een collega verliezen door een ongeval en dan na nieuwjaar een sterfgeval (zelfdoding) in de familie ( een nichtje die 1 jaar jonger was dan mij. Meer mijn zusje dan een nicht) en dan eff in de put , je denkt het is het verlies dat mij eff slecht laat voelen maar dan een paar maanden later dan heb je eerst eens een paar dagen dat je slecht voelt.
En dan plots is ieder klein tegenslag een echte ramp. En ja ik denk soms van komaan je gaat je toch niet laten kennen. Vooral werk/prive is echt soms moeilijk mo ik zal eens moeten kijken en zeggen is het een weekje niet gepoetst ewel dan foert.
Wat ik wel voel is een beetje schaamte omdat er nog mensen zijn die ik ken die eigelijk dood en doodmoe zijn, dan denk ik komaan die blijven ook niet thuis.
Nu begin ik wel minder aan te trekken over wat mensen denken en oordelen.
Ok nu maar ik weet niet hoe het zal zijn binnen enkele weken of maanden .
Ik denk/hoop dat ik er nog vlug genoeg bij was want als ik sommige verhalen lees dan zijn er die echt niets meer kunnen, ik kon toch nog eten klaarmaken en afwassen. Veel sterkte aan diegene die het nog heel moeilijk hebben op dit moment.

JongBurnout

Jeeeeetje, wat heb jij veel voor je kiezen gehad, zeg. Je mag jezelf ook echt wel de tijd geven om daarvan te herstellen. En iedereen heeft zijn eigen last te dragen en zelf een weg te vinden om met de dingen om te gaan. Als een ander niet goed voor zichzelf zorgt, of diep in de put zit, betekent dit niet dat jij dan minder zou lijden om wat jij ervaart. Je mag voor jezelf zorgen. Schaam je niet voor wat je voelt en meemaakt.

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)