Burn-out is geen zwaktebod. Het is noodzakelijk

‘Pfff… Burn-out. Ik vind het maar een luxe-ziekte.’ Het raakt me nog steeds als mensen dit zeggen. Er is zoveel dat nog niet wordt begrepen over burn-out. Je zit echt niet voor de lol thuis op de bank. Je hebt niet ‘gewoon’ even vrij, ten koste van je collega’s of gezin. Burn-out laat een veel groter probleem zien en dat zit in onze samenleving.

Een overspannen samenleving

 

Mensen reageren vaak laconiek op stressklachten. Veel mensen hebben last van kleine kwaaltjes. Piekeren bijvoorbeeld. En dan door dat piekeren lang liggen te woelen tot je eindelijk in slaap valt. Spanningshoofdpijn. Schouders die vastzitten…

Soms, wanneer ik over straat loop, zie ik mensen in wiens lichaamshouding de stress van alledag duidelijk terug te zien is. Hoog opgetrokken schouders. Of een scheve lichaamshouding, alsof ze de wereld aan een kant proberen buiten te houden. Ogen flets. Het hoofd voorovergebogen. Het komt meer voor dan je denkt.

Waar zijn verdorie de trotse mensen gebleven? De mensheid die beseft dat ze recht heeft op haar plek hier op de wereld, zonder een slaaf te hoeven zijn van omstandigheden of het systeem? Zelfs als je een shitty job hebt kun je jezelf op waarde leren schatten. Maar we doen het niet…

We denken dat het normaal is om een muur op te trekken naar alles om ons heen, uit zelfbescherming. En dus wordt het normaal om met gekromde schouders te lopen, als Atlas die de wereld op zijn schouders draagt. We accepteren dat we hoofdpijntjes hebben en kortademig zijn.

Arrrghhh, dat frustreert me.

Het liefst zou ik iedereen flink door elkaar willen rammelen en zeggen, ‘mens, heb je door hoe waardevol je bent? Hoeveel unieke talenten er in jou schuilen? Zelfs als jouw schilderkunst niet door anderen gewaardeerd wordt. Zelfs als je baas dat rapport waar jij vol plezier en overtuiging aan hebt gewerkt in de prullenbak flikkert. Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat jíj jezelf ziet.’

De ergste afwijzing komt niet van de wereld om ons heen. De ergste afwijzing komt op het moment dat jij jezelf afwijst. Niet goed genoeg vindt.

We zijn er zo aan gewend geraakt om zo met onszelf en elkaar om te gaan dat die lage kwaliteit van leven het nieuwe normaal is geworden.

We luisteren niet meer naar de signalen van ons lichaam. Voelen de kromming in rug en schouders niet meer. Nemen een aspirientje tegen de hoofdpijn. En gaan gewoon maar door…

En omdat dit zo ‘normaal’ is geworden, rekenen we anderen er op af als zij instorten. Eigenlijk gek, toch? Dat we anderen terug proberen te duwen in de radartjes van het systeem waar we zelf ook onder lijden?

De basishouding is, ‘het leven is stressvol. Niet zeuren en doorgaan.’ Doordat iedereen dat doet, kun je bijna niet meer zien hoe ziek die gedachte is. Dus als er iemand afbreekt, worden we onaardig. Misschien willen al die mensen die denken dat burn-out een zwaktebod of luxeziekte is wel niet onder ogen komen hoe ellendig ze zelf in het leven staan. Liever je kernovertuiging verdedigen en die ander afrekenen op zijn ‘zwakte’, dan moeten inzien hoe mis het is met de manier waarop je met jezelf omgaat…?

 

Burn-out is het breekpunt

 

Ik zie burn-out als een zegening.

Boem.

Het is een ongelooflijke klote ervaring. Dat weet ik. Ik heb het zelf meegemaakt. Maar het is wel het moment om absoluut te breken met een ongezonde levenshouding. Er is geen andere weg uit de burn-out dan dat. En in dat opzicht is het dus een cadeau.

Je kunt gaan inzien op welke punten jij jezelf tekort hebt gedaan. Geestelijk, lichamelijk, emotioneel en spiritueel. Je mag je magere leven langzaam maar zeker steeds meer vullen met alles wat goed voor je is. Voor de basisbehoeften zorgen met voldoende slaap, regelmatig en gezond eten, beweging en buiten zijn. Meer energiegevers in je leven brengen in de vorm van fijne mensen en leuke hobby’s.

Nou, begrijp me goed. Burn-out is geen grapje. Bij een echte burn-out is alles verwoest. Je immuunsysteem, je hormoonhuishouding, je geestelijke vermogens zoals concentratievermogen en geheugen en je uithoudingsvermogen.

Je zit dieper dan het nulpunt en moet alles weer opbouwen. Soms val je terug en dat maakt het hele proces extra moeilijk.

Zie het als iemand die in de schulden zit. Het is klimmen om eruit te komen. Soms voelt het als een druppel op de gloeiende plaat wanneer je weer een kleine stap voorwaarts zet. Maar uiteindelijk leert het je super veel over hoe je met je geld (energie) om moet gaan. Je leert lessen voor het leven en zult voortaan veel beter voor jezelf zorgen.

 

De samenleving anders vormgeven

 

Hoera, er krijgen verschrikkelijk veel mensen een burn-out op het moment!

Waarom is dat reden voor vreugde? Omdat, als deze mensen het goed aanpakken, dat betekent dat heel erg veel mensen tot het inzicht zullen komen dat we op een andere manier met onszelf, elkaar en werk om mogen gaan. De overspannen samenleving waarbij iedereen dof uit zijn ogen kijkt begint te sterven.

Je hebt nu misschien een burn-out en wie weet irriteert het je als ik dit zo positief benader. Maar denk er eens goed over na. Stel je voor dat je helemaal herstelt van je burn-out. Je komt door je proces bovendien onvermijdelijk op inzichten over wie je bent. Wat je te brengen hebt aan de wereld. En wat je nodig hebt.

Dan wil je dat toch kunnen vormgeven in een samenleving die open staat voor al die kwaliteiten?

Kijk om je heen naar de wereld. Oorlog. Milieuproblemen. Een falende economie. De oude manier van zakendoen werkt niet meer. Het is tijd dat we op meer van binnenuit gaan leven en werken.

Wat we nu nodig hebben zijn dappere mensen die hun proces aan durven te gaan, al is het niet makkelijk. Die niet keihard vechten tegen de burn-out, maar naar binnen keren en met de burn-out samenwerken om in te zien wat ze nodig hebben.

Je bent mens. Prachtig, krachtig, uniek.

Jouw kwaliteiten zijn nodig.

Je bent waardevol.

Begin klein. Zorg eerst goed voor jezelf en heb compassie met jezelf. Geef het tijd. En als je dan over een, twee, drie of vijf jaar jezelf hebt gevonden: schijn je licht.

 

Word wakker.

 

Liefs, Nien

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Is echt zo he. Hier de ene dag goed en de andere dan voel ik me zo moe. Gelukkig doen we hier alles op het gemakske. Ik ben nu op vakantie en merk dat ik veel mis tussen rechts en links. Echt raar. Als de gps zegt sla rechtsaf en ik wijs dan voor mijn man naar links dan kijkt die zo van” he” ? En dan pas zie ik in oei ja recht is de andere kant.

Supermooi beschreven èn zo waar!
De wereld is overspannen en overprikkeld..lastige is dat je er zo in meegetrokken wordt, wat dat betreft hoop ik inderdaad ook van mijn burn-out te leren…(zal m’n man het ook laten lezen..die neemt ook vaak een paracetamolletje…en gaat weer door!)

JongBurnout

Hopelijk kun je je man overtuigen wat liever voor zichzelf te zijn. Sinds ik goed voor mezelf zorg, gebruik ik eigenlijk nooit meer medicijnen (tenzij er echt iets groots aan de hand is). Paracetamol etc. heb ik niet meer nodig, al zeker vijf jaar niet meer. En nu ik erover nadenk… Ik word ook eigenlijk niet meer ziek (griep / verkouden). Heeeeel af en toe, zo eens in de anderhalf of twee jaar. Veel heeft te maken met hoe liefdevol we naar onszelf zijn.

Mooie post Nienke.

JongBurnout

Dankjewel! 😀

Prachtig, echt prachtig geschreven. Je schrijft de waarheid en daar sta ik achter. Ik ben het met je eens
Ik zit/zat tegen een burn-out aan en ik zie de signalen van mijn lichaam. Ik ben nu druk bezig om te zoeken wat ze betekenen

JongBurnout

Dankjewel 🙂 Goed dat je naar jezelf luistert en op onderzoek uitgaat. Take care!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)