Dit is wat iedereen die nog nooit een burn-out heeft gehad moet weten

Ken je iemand met een burn-out? Misschien is het dan lastig te begrijpen wat die persoon meemaakt. Je wilt wel helpen, maar weet niet goed hoe. En soms vraag je je (stiekem) misschien af of het niet een beetje aanstellerij is. In dit artikel leg ik je uit wat je moet weten over een burn-out als je er zelf nooit een hebt gehad.

Burn-out heeft niet altijd met werk te maken

Er kunnen allerlei oorzaken voor burn-out zijn. Dit hoeft niet eens (alleen) in de werksfeer te liggen. Soms is het een privésituatie die mensen over het randje drijft.

Vroeger was burn-out vooral een aandoening die in de werksfeer van veertigplussers voorkwam: de leeftijd waarop meer werkdruk, verantwoordelijkheid en prikkels tegelijk binnenkomen.

Maar tegenwoordig leven we in een non-stopmaatschappij met onzekere contracten en de constante stroom van ideaalplaatjes in social media. Voor jonge mensen, die nog bezig zijn hun plek te vinden in de wereld, kan dit ertoe leiden dat ze steeds over hun grenzen gaan in de hoop zekerheid en een eigen identiteit te vinden. Wat het extra lastig maakt, is dat er geen model is. Vroeger kon je nog kijken hoe je ouders dat deden op jouw leeftijd. Tegenwoordig werkt dat niet meer zo. Want álles is anders en we leiden mensen op voor banen die nog niet eens bestaan.

Wat alle burn-outers gemeen hebben is dat ze stelselmatig over hun eigen grenzen zijn gegaan. Of door hun omgeving over hun grenzen zijn gedreven. Het aan alle verwachtingen willen voldoen. Het goed willen doen voor iedereen en daarin uiteindelijk het contact verliezen met de signalen van je eigen lichaam.

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

Niet de zwakke mensen, maar de sterke mensen krijgen een burn-out

 

Burn-out wordt helaas nog vaak gezien als een zwaktebod. Je was niet sterk genoeg om een doorsnee last te kunnen dragen. Wederom een mythe. Meerdere psychologen hebben me verteld dat ze juist de sterke mensen met een bovengemiddeld incasseringsvermogen in hun praktijk krijgen.

Deze mensen nemen namelijk niet op tijd gas terug als het ze teveel wordt. Ze geven niet op tijd hun grenzen aan. Het zijn regelmatig perfectionisten. Hun strategie om met een probleem om te gaan is nog een stapje harder lopen en nog meer oplossingen bedenken. Daarom zijn het vaak zulke geliefde werknemers. Je kunt alles aan ze vragen en ze staan voor iedereen klaar.

Ook zijn er onder burn-outers veel HSP’ers (hoogsensitieve personen). Mensen die veel oppikken van anderen. Ze voelen het verdriet, de behoefte en de blijdschap van een ander. Soms kunnen ze zelfs niet goed onderscheid maken tussen hun eigen gevoel en dat van een ander. Daarom komen ze eerder tegemoet aan wat een ander wil, vaak ten koste van zichzelf.

 

Burn-out is geen aanstellerij, narcisme of luxeziekte

 

Dit is meteen de reden dat ik behoorlijk pissig ben over de recente berichtgevingen dat burn-out een vorm van narcisme zou zijn. Deze statements zijn op geen enkele manier empirisch onderbouwd. Bewezen is wel dat narcisten meer kans hebben om burn-out te raken, maar dat betekent niet dat een groot deel van de burn-outers dus automatisch narcistisch is. Dat is de verkeerde kant op redeneren (denk: alle kraaien zijn zwarte vogels, maar niet alle zwarte vogels zijn een kraai).

Een belangrijk kenmerk van een narcist is gebrek aan empathisch (invoelend) vermogen. Mijn ervaring en kennis tot zover is dat burn-out juist het tegenovergestelde van narcisme is. Inmiddels heb ik honderden mensen met burn-out zelf gesproken, in trainingen of digitaal via Jong Burnout. Vaak gaat het om ontzettend altruïstische mensen die hun weg proberen te vinden in een snel veranderende wereld.

Burn-out is ook geen aanstellerij of luxeziekte. Het is echt niet zo dat je met een burn-out lekker de hele dag op de bank ligt te chillen. Lichamelijk, geestelijk en emotioneel ligt alles in iemand met burn-out overhoop. Dat is een verschrikkelijk gevoel. Je bent compleet op. Dit is bovendien ook meetbaar.

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

Burn-out is meetbaar

 

Bij mensen met een burn-out zijn meetbaar een aantal dingen zwaar beschadigd. De hormoonhuishouding is uit balans. Dit zorgt voor slapeloze nachten en enorme energieschommelingen. Het zenuwstelsel is zwaar overprikkeld. Daardoor kan iemand al schrikken van de telefoon die overgaat of ineens helemaal in paniek raken in een te volle trein. Vaak is er op het lichaam ook roofbouw gepleegd met alle gevolgen van dien (slechte conditie, verminderde weerstand).

Door al deze factoren zijn lichaam en geest over gegaan op standje overleven. Het gevolg is dat noodzakelijke signalen die het lichaam afgeeft als het wil eten, bewegen, slapen etc. worden onderdrukt. Dit maakt het herstel van burn-out ook zo lastig. Je wilt wel slapen, maar je kunt niet. Je weet dat je moet eten, maar je kunt slechts weinig tot je nemen (of juist veel teveel. Of je eet en bent daarna misselijk).

Het geheugen en concentratievermogen van iemand met burn-out raken (zwaar) aangetast. Drie dingen onthouden die je in de supermarkt wilt kopen is al teveel. En je langer dan een paar minuten op een tekst concentreren is onmogelijk. Voor sommige mensen gaat dit zelfs zo ver dat ze nog geen zin kunnen lezen of televisieserie langer dan vijf minuten kunnen volgen. Ik kon zelf geen boterham meer smeren, omdat ik niet meer wist hoe het moest.

Omdat het werkgeheugen vaak de dupe is, wordt het lastig om je te concentreren op gesprekken en hoofd- van bijzaken te onderscheiden. Met dit deel van je geheugen kun je meerdere dingen tegelijk ‘oproepen’ en verbanden leggen. Misschien heb je weleens gemerkt dat iemand met burn-out grote moeite heeft om de lijn van een gesprek goed te volgen bijvoorbeeld.

En zo zijn er nog een heel aantal zaken die objectief meetbaar ‘mis gaan’ in het lichaam en de geest van iemand met burn-out.

 

 

Het herstel kost veel tijd en gaat met ups en downs

 

Het lastige is dat je er misschien ook wel alles aan doet om die ander er bovenop te helpen, zelfs als je het niet helemaal begrijpt. Dit is precies hoe mijn moeder het voelde tijdens mijn burnout. Ze deed er echt alles aan om me te helpen. Een weekendje naar een hotel met sauna. Me moed inpraten. Zelfs mijn boterhammen smeren, omdat ik zo totaal van mijn padje was dat ik dat de eerste maanden niet meer zelf kon.

Maar ze voelde ook frustratie. Want iedereen deed zoveel voor me, en toch leek het niet beter te gaan. Kon ik mezelf niet een beetje bij elkaar pakken?

Misschien kun je niet helemaal begrijpen wat de ander vanbinnen doormaakt. Je ziet je geliefde (/ dochter/ broer/ beste vriend) wel worstelen, maar je kunt er ook niet helemaal bij. Kom op, een beetje extra rust en dan moet het toch wel weer beter gaan?

Helaas is het niet zo makkelijk. Zoals ik hierboven heb beschreven is burn-out zowel een lichamelijke als een geestelijke en emotionele aandoening. Iemand kan een goede dag hebben, maar doordat de hormoonspiegel nog zo van slag is kan het daarna opeens weer even minder gaan. Als burn-outer kun je bovendien door de lichamelijke en geestelijke overprikkeling niet bufferen, dus alles komt onmiddelijk binnen. Daarom raakt iemand met burn-out van slag om iets wat in jouw ogen misschien maar heel klein is.

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

 

Wat jij kunt doen voor iemand met een burn-out

Zoals je hebt gezien is er bij een burn-out meer aan de hand dan een beetje overwerkt zijn.

Als je iemand met een burn-out wilt helpen, is het allerbelangrijkste dat je geen verwachtingen hebt over de snelheid van het herstel. En dat je er begrip voor hebt dat het vandaag goed kan gaan, terwijl je geliefde morgen weer in de put zit. Dat hoort er echt bij.

Wat je met dat besef kunt doen is ontzettend belangrijk. Want als jij accepteert dat de ander tijd en ruimte nodig heeft om te herstellen, en misschien ook zichzelf opnieuw uit te vinden, dan kun jij de rots in de branding zijn. Het is voor de burn-outer net zo zwaar en verwarrend dat het herstel met ups en downs gaat. En dat hij / zij misschien andere dingen wil van het leven.

Jij kunt de burn-outer moed inpraten. Mijn vriend was daar tijdens mijn burn-out heel goed in. Hij vond het heel moeilijk om me zo te zien en was ook weleens gefrustreerd (lees zijn kant van het verhaal in zijn brief daarover). Maar hij wist me er tijdens een dip of na een paniekaanval altijd weer van te overtuigen dat er ook weer een betere dag zou komen. En hij wees me constant op de lichtpuntjes (‘Je voelt je nu rot, maar vanochtend had je voor het eerst geen hoofdpijn. Dat is al een heel goed teken’). Hij heeft me ook nooit overvraagd. Als we uit eten zouden gaan in de stad, maar dat lukte me niet, dan zette hij me niet onder druk. In plaats daarvan maakte hij het dan thuis gezellig door iets te eten te bestellen.

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

 

Zorg goed voor jezelf

 

Dit kennen we allemaal van het vliegtuig. Je moet eerst je eigen zuurstofmasker opzetten, voordat je dat bij een ander mag doen. Doe je dat niet, dan stik je misschien wel terwijl je de ander probeert te helpen. Dit is dus een belangrijke boodschap als iemand die dichtbij je staat een burn-out heeft. Zorg dat je ook je eigen leven leuk houdt.

Zorg dat je genoeg dingen doet waar je energie van krijgt. Houd jouw zuurstoflevel hoog. Heb hobbies, ga leuke dingen doen met vrienden en ga naar je werk.

Je kunt, helaas, de huishoudelijke taken misschien even niet gelijk verdelen (als je een partner met burn-out hebt). Dat is gewoon teveel voor een burn-outer. Maar misschien kun je samen op oplossingen komen, zoals af en toe een schoonmaakdienst inhuren of er gewoon oké mee zijn als het huis wat minder opgeruimd is.

Hoe je het ook doet, heb liefde / vriendschap voor jezelf en voor de ander. Blijf open communiceren en vind nieuwe manieren om met dingen om te gaan.

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

Heb jij iemand met burn-out in je omgeving? Hoe ga jij daarmee om?

En als je vragen hebt over burn-out, stel ze dan gerust hieronder. Ik beantwoord ze graag voor je!

 

Liefs, Nien

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

[…] Dit is wat iedereen die nog nooit een burn-out heeft gehad moet weten […]

Ook voor mij zó herkenbaar wat er allemaal geschreven is.
Ik ben nu gelukkig weer een heel eind op de goede weg.
Natuurlijk heb ik dagen dat het iets minder goed gaat maar als ik terug kijk naar een jaar geleden kan en mag ik zeggen ik ben op de goede weg.
In mijn leven is het nooit echt van en leien dakje gegaan, altijd heb ik voor anderen klaar gestaan, nooit nee durven, kunnen of willen zeggen.
Altijd maar “door”gaan, was mijn motto.
Toen het door mijn vrienden werd aangekaart dat ik tegen een burn-out aan zat heb ik ze hard uitgelachen. Ik en een burn-out doe niet zo raar.
Maar op een gegeven moment merkte ik aan mezelf dat ik niet meer de vrouw was die ik altijd geweest was. Mijn lontje werd wel heel erg kort, geen geduld meer, niet meer knuffelen met mijn hondjes, geen vriendelijk woord meer tegen mijn echtgenoot. Ik kon niet meer lachen, en ik was heel erg emotioneel.
Ik dacht toen nog ,ach even een paar dagen rust en ik ben er weer. Nou niets was minder waar. Na een paar dagen rust was ik alleen maar vermoeider. Ik kon het niet meer opbrengen om mijn hondjes uit te laten vijf minuten lopen kon ik niet meer.
Mijn hele lijf deed pijn. Trap lopen ging heel moeizaam, het enige wat ik wilde was slapen en juist dat ging niet. Ik wilde een boek lezen, ging ook niet, beetje puzzelen ook al niet., zelfs mijn favoriete bezigheid van sieraden maken kreeg ik niet meer voor elkaar.
Concentratie nul komma nul. Laat staan dat ik kon gaan werken. Ik wilde zo verschrikkelijk graag mijn werk kunnen doen ( ik werk met ouderen ). Niets kon ik meer, ik was een vrouw van 55 maar met de energie van een 90jarige.
Uiteindelijk toch maar eens met de huisarts gaan praten want ik kon écht niet meer.
Eerst een paar gesprekken gehad met haar het over alle lichamelijke klachten gehad die al jaren mijn levenskwaliteit niet ten goede kwamen. Zij wist het ondertussen ook niet meer.
Ik heb het ziekenhuis zo vaak bezocht voor onderzoeken e.d. en nooit kwam er iets uit .
Toen kwam de huisarts aan met een therapie. S.O.L.K genaamd.
Ik werd heel boos op haar want ik was toch niet gek, mijn lijf deed pijn ik hoef geen therapie van een psycholoog.
Om niet tegen de draad in te zijn ben ik heel opstandig, boos maar ook verdrietig toch naar de afspraak gegaan met de psycholoog .
Ik dacht,,,,,ik ga 1 keer en dan echt nooit meer.
Nou ik ben er op terug gekomen. Ik ben een hele poos onder behandeling geweest en ik ben zo blij dat ik ondanks mijn woede toch die eerste keer gegaan ben.
Zij heeft mij laten inzien dat ik bv, fouten mag maken zonder dat daar de “doodstraf “op staat, zij heeft me laten inzien dat ook ik eens aan mezelf mag denken. Zij heeft mijn hele denkwijze veranderd. Maar het allerbelangrijkste is dat ik ook gezien en gehoord moet worden. In combinatie met nog een therapie genaamd “graded excercise ” ben ik weer een heel eind op de goede weg. Ik weet nu dat als mijn lichaam aangeeft stop tot hier en niet verder ik daar naar moet luisteren én handelen.. Ik neem nu ook elke middag van 16.00 uur tot 18.00 uur volledige rust. Geen telefoon geen tv, geen deurbel gewoon helemaal niets. Ik ga heerlijk met een rustgevend muziekje op mijn bed liggen om mijn accu op te laden.
Ook nu het veel en veel beter met me gaat blijf ik die 2 uur in ere houden. Of ik nou wil slapen, een boek lezen het maakt niet uit die tijd is en blijft van mij.
Ik ben dan ook mijn huisarts erg dankbaar dat ze voor mij juist die therapie uitgezocht heeft. Niet alleen de huisarts , maar ook de psycholoog, de solk-verpleegkundige en mijn leidinggevende zijn er altijd voor me geweest.
Dat mijn echtgenoot er al die tijd voor me geweest is en al mijn nukken, huilbuien, brommomenten dáár zal ik hem altijd dankbaar voor zijn.
Laten we niet vergeten dat het voor een partner verdomde moeilijk is om te moeten gaan met een partner die een burn-out heeft. Tenminste in mijn geval.
Ik weet het ik moet het zelf doen, ik heb hard heel hard gewerkt om weer op de been komen en nu kan ik met trots zeggen……….ik ga het redden.
Ik ben oprecht trots op mezelf dat ik dit gevecht heb gewonnen.

Beste Nien,

Je hebt het over meetbaarheid van burnout. Hebben we het dan over officiele diagnose en fysieke medische meetbaarheid van het lichaam? En waar wordt dat uitgevoerd?

Ik zelf val in de categorie van HSP. Vrienden wijzen me op burnout en mijn functioneren is significant achteruit gegaan. Intussen doe ik een stuk rustiger aan, maar wil meer (officiele) ondersteuning in het hersteltraject. Waar kan ik dan het beste aankloppen voor een partij die niet zweverig doet over burnout?

JongBurnout

Hi Tom,

Verschillende dingen zijn meetbaar. Via de huisarts kun je een verwijzing krijgen om je hormoonbalans te laten meten (en eventueel vitaminetekort). En psychologen hanteren objectieve vragenlijsten. De UBOS is daar een van.

Liefs!

Dankjewel, Nien voor deze waardevolle bijdrage. Heel herkenbaar voor wie een burn-out doormaakte én (hopelijk) verhelderend voor wie dat niet deed. Ook fijn om eindelijk eens iemand te zien schrijven dat burn-out niet enkel werkgerelateerd hoeft te zijn. Een hardnekkig misverstand dat maar blijft meegaan, want vaak zijn er verschillende factoren, zowel op persoonlijk als op werkvlak, die leiden tot die cruciale laatste druppels. De constante stroom van (over)prikkeling die we in onze huidige maatschappij ervaren, doet er – zeker als HSP – ook geen goed aan.
Veel tijd (en frustratie) later, besef ik dat burn-out geen teken van zwakte is of ‘ziek’ zijn, maar een signaal dat je lichaam geeft dat je bepaalde zaken in je leven gewoon anders moet aanpakken. Net als Hanneke, heb ik nu – ruim twee jaar naar mijn burn-out – het gevoel dat ik er uiteindelijk sterker ben uitgekomen en veel over mezelf heb geleerd (maar nog steeds erg op mijn energie moet letten). Misschien had ik dat dieptepunt wel nodig om mijn leven radicaal om te gooien en meer rekening met mezelf en mijn behoeftes te houden?

JongBurnout

Soms is een diep dal de enige weg om tot belangrijke inzichten te komen over hoe je het leven voor jezelf wilt inrichten 🙂

Hallo
Burn-out daar was toen ik er mee geconfronteerd werd (’87)totaal geen sprake van en werd er alleen maar depressie van gemaakt ! De doktoors zeiden ” komaan man doe eens normaal en ni flauw ” . Deze diagnose maakte mij enkel onzeker en ging ook denken dat ik flauw deed . Ik kon niet vooruit en ging fel achteruit waar dan ook nog angsten uit groeide en paniekaanvallen . Ook mijn zicht ging fel achteruit mijn concentratie en mijn hoofd werkte niet meer . Daar burn-out toen niet bestond ,toch al niet bij mijn huisdokter , ben ik nooit behandeld geweest voor burn-out en ben ik steeds blijven doorgaan met veel vallen en opstaan . Ik had verantwoordelijkheid tegenover mijn gezin en deed er alles aan om dat in te lossen . Ik werd door niemand begrepen en kon nergens naartoe met mijn klachten . Ik ben er mee geconfronteerd geworden op mijn 21 ste levensjaar enkel omdat ik voor iedereen mijn uiterste best wilde doen en dan nog uitgekafferd en voorgelogen werd . Ik werd grootgebracht in een veilige buurt en kwam op mijn 20 ste in een wereld terecht vol verwijten en leugens ( ex familie )en daar ging het helemaal fout . Tot zelfs nu toe ben ik nooit behandeld geweest voor burn-out maar herken deze symptomen als geen ander . Ik heb hier jaaaaaren mee gelopen en onder geleden . Ik heb in de afgelopen jaren ook tegen kanker gevochten en na de behandeling heb ik moeten ervaren dat ik altijd roofbouw gepleegd heb op mijn lichaam en heb ik geleerd om beter op mijn grenzen te letten wat niet makkelijk was en nog steeds is . Het is voor mij een een zeer dunne lijn waar ik regelmatig overstap met de nodige gevolgen vandien . Ik ben blij dat dit gegeven eindelijk een naam heeft gekregen en er ook begrip en behandeling bestaat want een leven zonder diagnose en prognose is zeer zwaar . Het knauwt aan je zelfvertrouwen en je leeft in een luchtbel die elk moment kan ontploffen . Ik wens dit niemand toe en dus hoop ik dat mensen die geconfronteerd worden met dit gegeven ook de nodige hulp zoeken en zich uitspreken over deze ziekte en wens hun veel sterkte

‘Ik wens het niemand toe!’ ‘De hel.’ Dat waren mijn zinnetjes tijdens mijn burn-out periode. Waar het mij gebracht heeft: tot mijn essentie! Intussen begeleid ik nu zelf (hoogsensitieve) volwassenen in een burn-out. Ik had de burn-out werkelijk nodig om mijn denken, voelen en handelen drastisch bij te sturen! Aan iedereen die er in zit: aanvaard de situatie zoals het is. Luister naar jouw lichaam! Volg het tempo van jezelf, overhaast niets. Werk aan jezelf. Wat zegt de burn-out over jouw functioneren in de situatie waarin je zat? Past het leven die je leidt werkelijk nog bij wie jij bent?
Veel moed! En alles komt goed!

JongBurnout

Helemaal waar, Selma. Dankjewel voor het delen! Super goed wat je zegt over dat je de burn-out nodig had om je denken, voelen en handelen drastisch bij te stellen <3

Idd, intussen 11 jaar geleden.. De laatste 3-4 jaar kan ik zeggen dat ik er voor het grootste deel ‘door’ ben.. Maar het blijft een enorme invloed hebben op mijn leven.. Ik erger mij wel wat blauw aan het feit dat het woord burn-out heel snel en fout wordt gebruikt door mensen die er even door zitten of overspannen zijn.. Ik zwijg hierdoor over wat ik doorgemaakt heb uit schrik niet serieus genomen te worden. Zelfs familie en vrienden weten hier niets van.. Terwijl ik tijdens de slechtste momenten zelfs geen telefoon kon beantwoorden, in winkel lopen, eten maken… De jaren nadien paniekaanvallen, angsten, … niemand wens ik dit toe! En toch voel ik nood om hierover te kunnen praten..maar durf niet.

JongBurnout

Ach… wat doe je jezelf aan? Het is juist zo belangrijk om open en eerlijk te kunnen zijn naar jezelf en de belangrijke mensen in je leven. Juist die openheid en de fijne contacten die je daarmee opbouwt zullen je helpen volledig te helen. Veel (zelf)liefde toegewenst <3

Heel herkenbaar.
Heb zelf een jaar of 6 geleden een burn out gehad. Had alles goed voor elkaar, 2 jonge kinderen, carrière in de lift, werken, werken werken, tot ineens het niet meer ging. Ik dacht nog, ik ga naar huis en met twee dagen ben ik er weer, maar die twee dagen duurden uiteindelijk bijna een jaar voor ik weer volledig aan het werk was. Op dat moment denkt iedereen dat je weer beter bent, maar dan begin je eigenlijk pas. Ik merkte dat mijn denkniveau minimaal 2 levels was gedaald en kon de verantwoording van een leidinggevende positie niet aan. Ben een functie lager gaan werken, las over fouten heen, concentratie was lastig en deed je teveel kwam je hoofd weer vol met watten. Ik zat bij vergaderingen en had geen flauw idee waar het over ging en dat waren notabene vergaderingen die ik het jaar ervoor nog zelden leidde. Mensen die geen burn out hebben ervaren snappen het dan ook niet. Het heeft mij uiteindelijk zon 5 jaar gekost om er “helemaal” te herstellen. Maar dezelfde persoon als toen ben ik niet meer. Ik moest leren “nee” te zeggen en balans te vinden in werk en privé. Heb moeten leren genieten van de kleine dingen en in het “nu ” te leven. niet constant bezig te zijn in de overdrive modus en met de dag van morgen. Dit betekende ook een omslag thuis. Niet meer 100 en 1 dingen tegelijk doen, enorm hoeveelheden taken in 1 dag proppen, maar 1 ding tegelijk en l.ukt het niet vandaag..dan maar morgen.
Ik merkte dat mensen met een burn out vaak over 1 kam worden gescheerd. Waarbij mij het achteraf verbaasde dat om een beeld te krijgen ik een enorme vragenlijst moest invullen bij de psycholoog. En dat is nu juist iets wat je op zo’n moment niet kan. Ik hebop een gegeven moment maar wat ingedrukt om evanaf te zijn, maar alles was wazig en concentratie was 0. Dan wordt er vrijwel gelijk uit zo.n test een conclusie getrokken dat je anti depressiva moet nemen. Want dat is toch echt nodig !!… Ik persoonlijk heb geweigerd. Begrijp me niet verkeerd, er zijn echt mensen die dat wel nodig hebben, maar wat mij irriteert is dat er zo makkelijk mee omgegaan wordt.
Ook merk ik dat, als mensen uitvallen met een burn out, er een gat is wat betreft informatievoorziening. Je valt uit op je werk, komt thuis te zitten en de Arbo zegt ” ga leuke dingen doen”. Hoe kan je in hemelsnaam leuke dingen gaan doen als je je rot voelt, normaliter alleen ziek meld als je met 40 graden koorts op bed ligt, en je dus niets, van jezelf of wat er aan de hand is, begrijpt. Er worden geen handvatten geboden. Praktische zaken zoals wat kan je doen, wat kan werken, wat moet je juist niet doen, etc. etc. Nu ruim 6 jaar later kan ik zeggen dat ik weer terug ben. Echter wel in de nieuwe “ik”.
Ik heb mijn leven aardig om moeten gooien, want terug naar hoe ik leefde kan niet meer, dat maakte me ziek. Ik heb nu de laatse 2 jaar zelf een aantal burn out mensen begeleid bij het reintegreren. En ik merk dat het enorm heeft geholpen dat ik de ziekte ken, uit eigen ervaring. Mensen die het niet zelf hebben meegemaakt snappen het vaak niet en er heerst dan ook een hoop onbegrip. Helaas is Burn out hard op weg volksziekte nummer 1 te worden, wat niet vreemd is. We moeten mee in de 24-uurs economie, en we moeten vooral laten zien dat we daarnaast een leuk, interessant en vooral overvol sociale leven genieten. Hoe drukker hoe beter.
En onze batterij….. gaat langzaam leeg

JongBurnout

Ja, heel heftig om te zien hoe burn-out nu zo op allerlei mensen ingrijpt, jong en oud. Mooi dat je nu zelf mensen verder kunt helpen en daarbij zo uit je eigen ervaring kunt putten. Dankjewel voor het delen van je verhaal en inzichten. Ik ben het helemaal met je eens (dat gebrek aan praktische handvatten is mijn motivatie geweest toen ik in 2013 Jong Burnout opzette). Ga zo door, Pauline! Shine your light 🙂

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)