Burnout verhalen forum

 

holding-hands-858005_1920

Het is fijn om de ervaringen van anderen te lezen als je veel stress ervaart in je leven. Ook kan het heel prettig zijn om jouw verhaal aan anderen te doen, om feedback te vragen en elkaar vooruit te helpen. In de laatste jaren hebben al tientallen mensen hun verhaal over burnout gedaan op dit forum. Ik wil je uitnodigen om rond te kijken en als je wat bij wilt dragen, ook jouw verhaal of advies achter te laten!

Dit is een pagina gewijd aan jullie, lezers van deze site. Als je de behoefte voelt kun je hieronder jouw ervaringen delen. Anderen kunnen hier dan op reageren. Ik check de site regelmatig om te zien of er netjes op elkaar gereageerd wordt en om ongepaste reacties te verwijderen.

Bekijk hier de verhalen van anderen of laat zelf je verhaal of vragen achter. Je kunt ook mijn verhaal lezen.

Spelregels

1.) Je kunt alles bespreekbaar maken, mits:

2.) Er geen grof taalgebruik gehanteerd wordt. Natuurlijk mag je wel zeggen, ‘ik voel me klote’. Wat ik dan weer niet oké vind is als je een ander vertelt dat hij / zij klote is.

3.) Heb respect voor de ervaringen en gevoelens van een ander. Iedereen beleeft dingen op zijn eigen manier.

4.) Geen spam

5.) Wissel niet openlijk contactgegevens uit. Dit maakt je kwetsbaar voor spam-berichten en mensen die het niet goed met je voor hebben.

 

Ik doe mijn best om regelmatig zelf te reageren op de verhalen die jullie hier posten. Het lukt me helaas niet altijd om direct een reactie te plaatsen. Je kunt er echter vanuit gaan dat ik altijd wat van me laat horen als je een vraag stelt (al kan dat soms dus een paar dagen duren).

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Hallo allemaal, ik ben 13 jaar en ik ben erg bang dat ik een burn-out ga krijgen.
Ik sport op hoog niveau en ik zit op 3VWO. Soms lukt het me niet om die twee te combineren.
Onlangs is mijn opa overleden en ik ben daar nog steeds kapot van.
Bij de sport wordt er altijd maar naar me geschreeuwd dat ik het fout doe, ik word hier altijd heel ongelukkig van. De trainers zijn maar aan het schelden en alles wat ik doe lijken zij fout te vinden.
Op school heb ik het erg druk en doordat ik school en sport moet combineren, loop ik vaak achter de feiten aan en maak ik mijn huiswerk slecht en leer ik minder goed voor mijn toetsen dan eerst.
Soms kan ik het even niet meer aan en lig ik de hele nacht in mijn bed te huilen. Mijn ouders zijn zich hiervan bewust en zij hebben me al een keertje ziek gemeld, zodat ik weer helemaal bij kon komen met mijn huiswerk en even niet zo hoef te stressen.
Als ik jullie verhalen lees, herken ik niet echt symptomen als pijn hebben, maar wel de symptomen dat ik altijd zo moet ben. Ik zou graag willen weten of één van jullie dit ook ervaren heeft, voordat er echt een burn-out kwam.
Groetjes,
Simone.

Hallo,
Ik ben Rochelle en ben 24 jaar.
Ik zit nu bijna 6 maanden in mijn burn out
Heel fijn om hier zoveel verhalen en herkenning te lezen.
Soms vind ik het lastig uit te leggen hoe mijn burn out is.
Ik ben namelijk nooit echt moe geweest.
Ik kwam thuis te zitten omdat ik een paniek aanval kreeg ( overal tintelingen, misselijk schokende benen ) ik was zo bang. Dit heeft ong 3 dagen 24/7 geduurd. En zo begon mijn burn out. Weet inmiddels best goed hoe ik ermee om moet gaan. Ik rust veel eet gezond, wandel elke dag. En wissel ontspanning en activiteit af, doe mindfulness en werk af en toe een uurtje.
Alleen ik ben dus bijna nooit moe ik word meer ziek :
Dromerig duf gevoel in hoofd.
Flauw niet lekker gevoel
Wazen voor ogen
Paniek aanval
Druk op oor
Hartkloppingen
Buikpijn
Misselijk
Hoofdpijn
Nek pijn
Rugpijn
Een tijd terug ging t ineens stukken beter.. vooral geestelijk kon weer beter tegen geluid en tv kijken. En ook lichamelijk ging het beter alleen lijkt wel wanneer t langer goed gaat worde de minder goede periodes ook steeds langer.. en dan word je weer zo onzeker over of t ooit goed komt en waarom t steeds weer zo slecht blijft gaan. Ondanks alles probeer ik goede hoop te houden dat het ooit goed komt. Herkent iemand dit? Omdat ik niet moe ben hoor ik dat geluk heb en niet in t ergste verkeer van de burn out. Maar snap niet waarom ik dan ondanks ik er heel veel rekening mee houd en mn best doe na 6 maande nog zo weinig vooruitgang zien.

Hallo allemaal,

Wat goed dat deze site bestaat! Heftig om alle verhalen te lezen.. Zelf ben ik nu 23, heb twee jaar geleden op het randje gestaan van een burn-out. Veel te veel gedaan: fulltime studeren, bestuursjaar ernaast doen en scriptie schrijven. En maar doorgaan en doorgaan. Op een gegeven moment moest ik taken aan anderen geven, ik kon gewoon niet meer. Sliep weken lang maar 3 uur per nacht, overmatig zweten, stressen, hartkloppingen. Na de zomer begonnen aan een nieuwe pittige studie. Doordat ik nog lang niet hersteld was van mijn bijna burn-out en ik een hele heftige periode doorging van liefdesverdriet, heb ik dit ook moeten stoppen. Na een jaar waarin ik als schoonmaakster aan de slag ben gegaan, weer begonnen met studeren. Nu komt het moment dat ik moet gaan stagelopen en een scriptie schrijven. Ik merk dat ik er zo tegenop zie. Bang om te falen, om niet de goede keuze te hebben gemaakt, om straks geen baan te krijgen.. Ik slaap slecht, pieker enorm, kan geen keuzes meer maken. Echt heel erg balen. Merk dat ik nog steeds niet hersteld ben. Ook de maatschappij legt zoveel druk op je als persoon: je moet alles uit jezelf halen wat er in zit, voor het hoogste gaan, anders ben je niet geslaagd. Dit vreet me echt op en weet niet hoe er uit te komen.. Ben ook helemaal niet snel tevreden met mezelf. En als ik een keuze voor iets maakt, blijf ik twijfelen, en zeg het vaak uiteindelijk weer af omdat ik het idee heb dat ik naar iets beters moet zoeken. Hier word ik radeloos van.

Ik zou graag mijn verhaal kwijt willen. 2 jaar geleden ben ik in een burnout geraakt. Ik ben nu 34 jaar. Het begon eigenlijk al eerder maar ik had het niet door. Doordat mijn toenmalige relatie uitging (wel eigen keuze) en de werkdruk te hoog wordt stortte ik in.
Alleen maar huilen en totale uitputting, kon niks meer alleen maar liggen. Ik weet dat ik vanuit mijn verleden wat te verwerken heb (moeder overleden, vader langdurig psychisch ziek) dus ik zag het ook als een verlaat verwerkingsproces van dat alles. De eerste 3 maanden kon ik echt niks.

Ik kreeg een nieuw vriendje tussendoor wat me enerzijds ook heel goed deed en ik knapte ook wel op, maar was altijd nog steeds snel vermoeid en kon niet veel prikkels aan. Helaas bleek deze relatie vermoeiend, veel aantrekken en afstoten, maar omdat het me anderzijds ook beter deed voelen en ik het fijn vond dat er wel iemand voor me was bleef ik eraan vasthouden. Uiteindelijk nu na 2,5 heeft hij toch de knoop door gehakt en ben ik weer alleen.
Wat ik nu ervaar is dat die uitputtingsgevoelens weer terug komen. Ik weet dat je met liefdesverdriet je ook veel pijn hebt en stress, maar ik ben heel bang dat ik weer in een burnout verzak. Terwijl ik geen stress heb meer van werk (toenmalige werk opgezegd) en verder helemaal niet druk ben dingen.
Zou het ook zo kunnen zijn dat juist door te weinig doen je niet goed hersteld of terugvalt?
Op dit moment twijfel ik aan alles, ben heel bang voor een terugval en wil wel weer extra erbij werken maar weet niet of ik het aankan, en zo kan ik natuurlijk niet aan nieuw werk beginnen.
Ik vertrouw op dit moment eigenlijk helemaal niet op mezelf, ik kan wel zeggen dat mijn burnout positieve dingen heeft gebracht. Ik werk me niet meer kapot, ben wat opener en echter, maar aan de andere kant heeft het me ook onzeker gemaakt. Ik weet helemaal niet wat mijn lichaam nog aankan en met deze relatie breuk ben ik alleen maar weer bang dat alles weer terugkomt. Eigenlijk een hoop angst dus… wie herkent dit ook? Of heeft nog tips?

Lieve allemaal,

Ik zal me even voorstellen ik ben esmeralda een vrouw van 23
Opzichte alles gaat goed huisje beestje maar sinds kort ben ik Door mijn werk naar de huisarts gestuurd omdat ik symptomen van een burnout had . Ik gaf nog aan nee ben gewoon moe maat mijn huisarts gaf aan dat het inderdaad een burnout is.
Dan heb je alles bereikt wat ik wilde en stort alles in .

Wat moet ik nu ik zit er zo mee zijn hier mensen die mij misschien tips een praatje of welicht contact willen

Ik hoop dat ik via deze weg Hulp kan krijgen zo dat ik er sterker uit kom

Alvast bedankt

Esmeralda

Wat een fijne site is dit, nou wil ik toch ook wel graag mijn verhaal kwijt :). Inmiddels worstel ik met een flinke burn out (ben 32 jaar) . En de oorzaak is de mantelzorg voor mijn moeder die hersenbeschadiging heeft en eigenlijk geleidelijk aan achteruit is gegaan naar heel slecht. Momenteel is ze gelukkig opgenomen in een kliniek. Maar mijn burn out is er toch gekomen. Gek als ik dit verslag zo terug lees vraag ik me af waarom ik toen niet ingegrepen heb, want het is duidelijk dat het toen al te veel werd.
Ook al voel ik me ellendig nu, probeer ik er een positieve leerervaring van te maken en ik hoop hier uiteindelijk als een beter persoon uit te komen!

Een boederij op mijn schouders.

8.00
Het is ochtend, ik heb goed geslapen. Heerlijk ik kan de wereld aan! Ik antwoord wat berichtjes naar een vriendin, die ik na mijn zorgtaken van mijn moeder wel zou kunnen ontmoeten voor n koppie thee.

Heb haar al zo lang niet gezien en heb nog steeds die jaarkalender voor haar liggen terwijl het al bijna maart is! Ik maak plannen voor wat ik vandaag allemaal ga doen en wat ik ga koken.

(schouders zijn leeg en alles is onder controle)
8.20
Ik besef dat mijn moeder thuis zit te wachten op me. We moeten nog foto’s maken en een nieuw paspoort voor haar aanvragen. Ze heeft nog boodschappen nodig, we gaan nog zwemmen en ik moet nog een wasje draaien bij haar. Ik besluit dat ik me niet druk mag maken en een smoothie als ontbijt verdien. Ik maak een smoothie, werk hem zo snel mogelijk weg. Pak de zwemspullen. Geef mijn vriend een kus en race richting mn moeder.

(Ik voel lichte druk, 3 kippen op mn schouders).
9.30
Ik kom bij m’n moeder aan. Ze ziet er slecht uit, lacht weinig en lijkt erg afgemat. Ik zie hoeveel was er nog ligt, hoeveel afwas en hoe er overal open etenswaren in de keuken liggen. Normaalgesproken neem ik n half uurtje om het allemaal vlug weer in orde te maken maar ze heeft haast en wil gaan. En bovendien..de schoonmaakster komt vandaag een uurtje.

Ik laat het met moeite los en neem haar mee.

(1 kip erbij)
10.00
We zijn in het winkelcentrum om de foto’s te maken. Ze benoemt dat ze zin heeft om een biefstukje te bakken. Dit past niet in mijn plan, maar dit soort initiatieven vind ik fantastisch en wil ik naar luisteren. Ook hoef ik dan niet voor haar te koken voor savonds wat ook wel weer goed uitkomt. We besluiten toch eerst even een pasfoto te gaan maken voor haar paspoort.

Ze ziet er bleek, oud en onverzorgd uit. Ik voel me rot dat ik er thuis niet aan gedacht heb om haar even een make upje op te laten doen, of minstens haar haar even in een modelletje kammen. Ze zegt weinig, er komt een schale glimlach uit. Meer mag ook niet trouwens voor die paspoortfoto’s. De foto die gemaakt is is ronduit slecht. Ehm…nog maar eentje proberen? Suggereert de fotograaf. Ik probeer met mijn handen haar haar goed te doen en haar vestje dicht te knopen. De 2de foto is nog slechter dus we besluiten toch maar voor de eerste te gaan.

Het doet me verdriet om mijn moeder zo te zien.

(een koe erbij)
10.30
Samen doen we boodschappen, halen haar kattenvoer en de biefstukjes die ze straks zelf wil gaan bakken. Maar eerst naar het gemeentehuis om haar paspoort aan te vragen.

Ik besef dat ik me moe voel en begin al een beetje terug te krabbelen betreft de afspraak met de vriendin die ik sochtends gemaakt had. Ik vind het vervelend om de afspraak te moeten veranderen naar een ‘misschientje’.

(schaap erbij)
10.45
In het gemeentehuis worden we door een niet zo vriendelijke mevrouw te woord gestaan. Dat we natuurlijk een afspraak hadden maken voor zoiets, want het was veel te druk. En trouwens dit ging al jaren op deze manier. Wie waren wij wel niet om zomaar naar het gemeentehuis te komen en hulp te verwachten. Afspraak gemaakt voor maandag. (een van de weinige dagen in de week waarop nog geen afspraak gepland stond).

(konijn erbij)
11.00
Het is tijd om naar het zwembad te gaan. We stappen in de auto en klungelig gaat ze op haar stoel zitten waar inmiddels een kleedje op ligt omdat ze soms een ongelukje heeft. Ze krijgt met moeite haar gordel om en beseft dat ze vergeten is de deur dicht te doen. Na een paar keer reiken lukt het haar hem dicht te krijgen.

Ik besef dat dit soort dingen er ook bij horen en ik voel weer verdriet.

(ezeltje erbij)
11.15
We zijn in het zwembad, omdat ik ook ergens voor mijzelf moet kiezen hebben we de afspraak dat we minimaal een half uur daar blijven. We kletsen gezellig in het water en ik zwem zo hard als ik kan om maar het meeste uit de tijd te halen. Zij is na 10 minuten al klaar en wacht geduldig af totdat ik mijn half uurtje heb gehad. Ik voel me gehaast want weet dat ze weg wil, maar maak een grapje door haar nat te spetteren en te zeggen…nog 13 minuten he mam?!

Zelfs dit soort dingen doen me verdriet. Al begint het met de dag normaler te worden.

Het zwemmen vind ik fijn. Geen dieren erbij.
11.50
Mijn moeder is al klaar met omkleden maar ik was nog even mijn haren. Ik weet dat ze weg wil, maar moet mezelf dit gunnen.

(cavia erbij)
12.00
We rijden richting mijn huis. We hebben het over het biefstukje dat ze straks gaat bakken. Ze wil niet meer. Of ik het wil doen. ‘Nou mam, laten we zo maar kijken ok?”
12.10
Het is een rommel in mijn huis, de afwas van gisteren staat er nog. Ik gooi snel de zwemhanddoeken en badpakken in de was en stel voor dat zij gaat koken. Maar ze wil niet meer. Het enige dat ze wil is de dressing maken van de salade. Ik schuif de afwas opzij en begin te koken voor haar. Ik merk dat ik echt moe ben en alles heel langzaam gaat.

(paard erbij)
13.00
We hebben gegeten en ze wil direct weer weg, even naar de kroeg om te gokken. En als ik er dan toch ben..zou ik dan even kunnen wachten tot ze klaar is? Het duurt maar een half uurtje.

Met tegenzin zeg ik ja, op de voorwaarde dat ik mijn thee even op kan drinken en de etensresten weg kan gooien. Mijn haar was nog nat van het zwembad. Heel snel probeer ik het te drogen maar het duurt te lang. We moeten gaan. Het voelt zwaar om mijn moeder te laten gokken, maar wat moet ik anders?

(geit erbij)
13.15
De boerderij op mijn schouders begint te zwaar te worden. We parkeren voor de deur van de kroeg en zetten de gevarenlichten aan. Ze heeft bovendien maar een half uurtje nodig. Ik ga mee naar binnen en zie dat zij in de rokersruimte gaat zitten waar ook de gokkasten staan. Hij is bezet. Er komt geen nuttig woord meer uit mn mond en ik bestel n kopje thee en hang een beetje over de bar. Ze praat met mensen die ze kent en lacht. Dat doet me goed. Na zo’n 20 minuten wachten komt ze me vertellen dat de andere speler nog maar 1 tientje erin gooit en dat zij dan aan de beurt is.

Ik heb maagzuur en wil eigenlijk alleen nog maar slapen. Eerst zeg ik ja, maar kort daarna kom ik voor mezelf op. Nee, ik wil nu naar huis. Ze denkt even en besluit om toch te blijven en een taxi naar huis te nemen.

(haan erbij)
13.30
Ik lig thuis eindelijk op bed. Voel mijn maagzuur zijn ding doen. Probeer mijn ogen te sluiten maar de dieren op mijn schouders hebben besloten een feestje te houden. Ze maken veel herrie en houden me wakker.
14.30
Ik moet volgens het doktersadvies uit bed komen want te veel rusten overdag is ook niet gezond. Ik besluit er schijt aan te hebben en ga nog een uur liggen.
15.30
Het dierenfeestje is een beetje tot rust gekomen…ze zijn allemaal vrij rustig en ik voel me goed genoeg om uit bed te komen en mijn frustraties van me af te schrijven.

Ik besef dat het me niet meer gaat lukken die ene vriendin te ontmoeten dus zeg haar af. Wonder boven wonder begrijpt ze dit.

(3 kippen eraf)
17.00
Mijn vriend komt thuis, vraagt me lief hoe mijn dag was en ik begin te vertellen en hou niet meer op met vertellen. Lichtelijk geirriteerd dat ik nog niet naar zijn verhaal heb geluisterd zegt hij iets over dat teveel in bed liggen niet goed voor me is.
Deze opmerking valt niet goed bij me en nog voordat hij beseft dat hij iets verkeerd heeft gezegd zet ik het hek open zodat de kip, koe, schaap, konijn, ezel, paard ,de geit en de haan allemaal op hem afkomen. Hij krijgt ze allemaal over zich heen! inclusief hun uitwerpselen!
Gelukkig is hij de rotste niet en is dit al snel opgelost. De rest van de dag regel ik dingetjes en ben aan het bijkomen.

Snachts slaap ik heerlijk. Morgen een nieuwe dag.

JongBurnout

Zo mooi en herkenbaar geschreven. Dankjewel voor het delen!

Hoi! Wat fijn dat ik deze website heb gevonden 🙂 ik herken me in zo veel verhalen hier, dat doet me echt goed. Hierbij mijn verhaal.

Ik ben nu 23 jaar en achteraf gezien heb ik al 7 jaar lang last van opbouwende stress en vermoeidheid, maar ik ben altijd maar doorgegaan en doorgegaan totdat ik afgelopen zomer letterlijk ben ingestort en vanaf toen af aan echt thuis zit met een burnout. Ik vertel eerst maar even wat daaraan vooraf ging.

Toen ik 16 was had ik in een korte tijd verschillende stressvolle dingen meegemaakt. Ik kreeg de ziekte van Pfeiffer, moest een operatie ondergaan, had last van een eetstoornis en m’n ouders gingen scheiden. Dat is achteraf een beetje waar het is begonnen. Ik begon veel last te krijgen van erge vermoeidheid, duizeligheid, onwerkelijk gevoel, paniekaanvallen ect. waardoor ik verschillende keren naar dokters, psychologen en het ziekenhuis ben geweest. Geen een arts kon precies de vinger erop leggen van wat er nou aan de hand was. Ik dacht zelf daarom ook een beetje dat het er misschien gewoon bijhoorde en dat ik me niet moest aanstellen. Ik ging gewoon naar school en had altijd een bijbaantje maar ik kon het eigenlijk altijd nét niet aan. De keren dat ik huilend en uitgeput op de grond zat in het toilet of m’n auto zijn niet te tellen. Soms waren er weer periodes dat het wat beter ging en zo haalde ik m’n VWO diploma, ben ik begonnen met m’n studie psychologie aan de Universiteit maar het bleef altijd eigenlijk net niet gaan. Ik ging altijd op het randje over, omdat ik eigenlijk teveel lessen had gemist maar uiteindelijk toch nog wat kon compenseren. En daarnaast kon ik vanaf m’n 18e eigenlijk al niet uitgaan omdat ik de prikkels en het op zijn op het late tijdstip niet meer verdroeg. Toch heb ik maar doorgezet en zelfs toen ik al dagen op bed moest liggen om bij te komen van m’n bijbaantje had ik nog niet door hoe serieus het probleem nou echt was. Op een dag viel ik flauw op m’n werk en toen ik bijkwam moest ik met de taxi naar huis, omdat zelfs fietsen niet meer ging (het was maar 1 kilometer).. Ik ben toen gestopt met m’n bijbaan. Met school ben ik nog wel doorgegaan met de gedachte: Nog één maand dan is het toch zomervakantie en dan rust ik de hele vakantie wel uit en dan komt het allemaal wel weer goed.

Toen ik eindelijk vakantie had lukte dat uitrusten niet echt. Ik werd met de dag gestresster en meer vermoeid tot ik uiteindelijk in de supermarkt flauw viel en niet meer goed bijkwam. De medewerkers van de winkel hebben toen de ambulance gebeld. In het ziekenhuis aangekomen bleek er verder niets aan de hand te zijn. Maar ik kon er vanaf dat moment niet langer omheen Gewoon doorgaan en m’n kop in het zand steken was niet langer een optie meer. M’n lichaam was op. uitgeput. Maandenlang kon ik eigenlijk bijna niets. Op m’n zelf wonen ging niet meer, waardoor ik ben gaan inwonen bij m’n vriend en zijn ouders. Ik kon ook niet meer goed lopen en had daardoor zelfs een rolstoel nodig wanneer ik ergens heen wilde. Dit omdat last had van erge duizeligheid en als ik te lang liep gewoon omviel van vermoeidheid. En de simpelste dingen als douchen en eten klaarmaken voelde alsof ik een berg op moest klimmen. Zelfs toen was niet goed duidelijk voor de artsen wat er aan de hand was. Diagnoses die ik heb gekregen zijn; Angststoornis, paniekaanvallen, SOLK, ME/cvs en uiteindelijk dus een burnout. Voor mij vielen alle puzzelstukjes toen op z’n plaats. Ik denk dat de angstklachten die ik ervaar voortkomen vanuit de burnout. Ik lees dat hier namelijk ook dat veel mensen last hebben van angst- en paniek klachten. Zelf heb ik hierdoor erg veel moeite met alleen zijn. Zowel alleen thuis als ergens heen gaan waar ik alleen ben. Omdat ik weinig vertrouwen heb ik m’n lichaam en denk dat het elk moment weer mis kan gaan. Komt dit jullie bekend voor?

Sinds een maand gaat het gelukkig eindelijk een stuk beter met mij 🙂 Ik ben er nog lang niet, maar stapje voor stapje ga ik vooruit. Ik kan weer stukken lopen (in een maand opgebouwd van 5 minuten naar een half uur!) en ook dingen als naar de supermarkt gaan, naar de bioscoop ect. gaan steeds iets makkelijker. Al ga ik nu dus nog wel altijd samen met iemand. Ook merk ik dat de vermoeidheid eindelijk wat minder wordt en ik weer meer van dingen kan genieten. Momenteel ben ik onder behandeling bij een psycholoog en psychomotore therapeut, dit helpt me erg veel. Ik vertrouw er op dat het steeds beter zal gaan en ik uiteindelijk weer alles kan wat ik wil in het leven en niet steeds alles nét aan niet aankan. Maar echt van het leven kan gaan genieten, ik kijk er zo naar uit!

Wat een opluchting om even m’n verhaal hier kwijt te kunnen. Ik hoop dat anderen zich er misschien in herkennen en zo kunnen zien dat hoe diep de put ook lijkt het uiteindelijk alttijd weer beter zal gaan 🙂

Liefs,
I.

Lieve lotgenoten,

Ik herken veel van het onderstaande. Zo fijn om te lezen. Ik doe wanneer ik dat aan kan mijn hele verhaal maar nu nog even niet want ik kan niet te lang op een scherm. Ik zit voor mijn gevoel helemaal vast. Alles lijkt steeds erger te worden. Ik kan niet tegen normale geluiden en fel licht, nauwelijks praten en voel me zo ver heen, in de ochtend kan ik bijna niet bewegen en smiddags loop ik als een kip zonder kop door het huis.. Ik word steeds gespannener en steeds uitgeputter en eigenlijk ook roekeloos, alsof het me opeens minder kan schelen allemaal. Ik kan ook echt schreeuwen van frustratie en voel me totaal van de gedissocieerd en van mn lichaam af. De psychologe komt hier aan huis maar het lijkt weinig uit te halen, evenals de benzo’s. Zit nu op maandje drie van thuis zitten bij mijn mama maar weet me even geen raad meer. M’n mams Raakt zo ook zwaar gestresst wat het natuurlijk allemaal veel erger maakt. Het is hier zo onrustig midden in de stad met haar op m’n lip, boven in de flat. Heeft iemand ervaring met een opname/retraite? Of zal dat niks uithalen? Er moet wel echt iets veranderen.. Misschien ga ik een tijdje op de veluwe zitten bij familie, de natuur in, ik moet op de een of andere manier tot mezelf komen…

Hoi, ik herken mezelf erg in jouw verhaal. Ik zit nu al 7 maanden thuis, waarvan al 6 bij mijn ouders. Ik kom er ook niet uit en alles lijkt maar erger te worden ipv minder. Ik kan niet tegen fel licht, alles lijkt er ook anders uit te zien. Heb ook veel last van angst, paniek en hyperventilatieaanvallen, waardoor ik eigenlijk niet weg wil.
Ik denk nu aan medicijnen omdat ik steeds uitgeputter raak van de stress. Wil gewoon rust… Dat zou begin zijn van herstel!

Hallo allemaal,

Ik ben 23 jaar en heb een burnout. Ik vind het moeilijk om dit te accepteren en ik weet niet hoe ik kan herstellen.
Voor mijn gevoel gaat het heel langzaam soms lijkt het alsof ik geen voortgang boek. Het zou enorm helpen als ik met een leeftijdsgenoot ervaringen kan delen. Is er iemand die hier ook behoefte aan heeft dan hoor ik het graag.

Groet, Sem

Hoi,

wat een vette site is dit 🙂
ik ben Anna, ik ben 32 jaar en ik heb sinds 4,5 officieel een burnout, maar ik schijn deze al twee jaar te hebben. Dat was sowieso schrikken voor me. Bezoeken aan huisartsen en fysiotherapeuten haalden allemaal niets uit en ik heb mezelf goed leeg laten lopen voordat ik echt wist dat ik een burnout heb.

Inmiddels zie ik ook dat ik positief verander door de burnout en het herstel gaat met vallen en opstaan. Herkennen jullie dit ook? Dat je moeite hebt met op tijd komen op afspraken, dat je toch nog steeds teveel afspraken inplant en dan op de dag zelf te moe bent en moet afbellen. Zo nasty vind ik dat. Stel je nee, in dienst van ja, denk ik dan en dat helpt. Nee zeggen heb ik geleerd en beter naar mijn lichaam luisteren. Zoals stoptekens in mijn schouder en nek serieus nemen.

verder denk ik dat liever voor mezelf wordt door toe te geven aan mijn vermoeidheid. Ik zeg nu tegen anderen dat ik even een pauze nodig heb en ik breek afspraken voortijdig af als ik merk dat ik rust nodig heb. Dat soort dingen zijn echt nog moeilijk. Toegeven aan de burnout dus. En het gepuzzel met activiteiten in plannen. Wat is teveel? Wat is te weinig activiteit? Kan ik wel helemaal niks doen, en kan dat wel een paar dagen achterelkaar?
Ik woon alleen en heb geen relatie maar heb wel veel behoefte aan mensen om me heen. Maar ook weer niet te veel. Ik miste mijn collega’s in het begin enorm maar helaas liep mijn contract af voordat ik de diagnose kreeg. Eenzame gevoelens triggeren soms mijn negatieve gedachten en ik word er soms bang van? Hoe zie jij dat Nienke?

Ik denk dat wel ok voor me zou zijn om vaker niets te doen. Ik heb echt genoeg wekelijkse dingen. Elke vrijdag sauna, elke week fysiotherapeut, een paar keer per week eten bij mijn moeder, en een keer per week naar mijn paard. Hoe delen jullie je week in, wel veel structuur of minder? Ik hoor het heel graag 🙂

Hoi Sem

Ik zit in hetzelfde schuitje en kom graag met je in contact!

Beste Sophie.
Ik zou graag met je in contact komen om onze ervaringen rondom de burn-out te delen

Beste Sem. Ook ik ben 23 jaar en heb last van een burn-out klachten sinds een jaar. Inmiddels ben ik in de herstellende fase zoals ze dat noemen. Ik heb afgelopen weekend een flinke terugval gehad en heb hier erg moeilijk mee. Ik dacht dat ik er eindelijk was, een jaar lang zo hard eraan gewerkt.. Als je behoefte heb kan je mij altijd een berichtje sturen!

Lieve allemaal,

Ik ben op zoek naar iemand van rond de 20 jaar die momenteel kampt met een burn-out. Zelf ben ik sinds eind september thuis nadat ik net was begonnen met een nieuwe studie. Voor mijn gevoel was ik in de bloei van mijn leven. Ik zou het ontzettend fijn vinden om ervaringen te delen en misschien wel tips uit te wisselen met een leeftijdsgenootje. Let me know!

Liefs, Roos

Hoi Roos,

Ik ben 22 en een half jaar burn out (sinds juli 2016). Ik vind het ook fijn om ervaringen te delen.

Liefs, Linda

Reply

Rosalinde van Dijk

Sorry voor de late reactie, maar ik heb amper nog op deze site gekeken. Het lijkt me fijn om met jullie in contact te komen, Ik weet alleen niet hoe wij op de juiste manier contactgegevens uitwisselen.. Is mijn e-mail adres in deze reactie te zien?

Hoi Roos,

Ik ben 23 en zit ook thuis sinds september, ik zou ook graag ervaringen delen, misschien samen met Linda? Het voelt zo alsof ik er alleen voor sta soms terwijl dat natuurlijk niet hoeft..

Liefs Saskia

Reply

Rosalinde van Dijk

Hoi Saskia en Linda,

Het lijkt me fijn om met jullie in contact te komen, Ik weet alleen niet hoe wij op de juiste manier contactgegevens uitwisselen.. Is mijn e-mail adres in deze reactie te zien?

Hoi roos, ik ben 23 en zit nu ook al een half jaar thuis met een burn out. Het lijkt me zo fijn om er met iemand over te praten die hetzelfde heeft en me dus snapt. Hoe zouden we het beste in contact kunnen komen?

Ik zit zelf nu een jaar thuis, ben 21 jaar en zou het fijn vinden om met iemand in contact te komen om het er afentoe over te hebben.
MAILADRES VERWIJDERD <-- STRIJDIG MET DE RICHTLIJNEN Zou dit bericht mogen blijven ? Ben niet bang voor spam. Vorige bericht is volgens mij verwijderd.

JongBurnout

Beste allemaal,

Ik begrijp dat jullie graag met elkaar in contact willen komen om ervaringen uit te wisselen. Ik wil daarom voorstellen dat jullie de facebookpagina van Jong Burnout liken. Daar kun je dan een berichtje plaatsen, zodat jullie elkaar kunnen frienden op facebook (let op: berichten op de facebookpagina verschijnen in de linkerbalk).

Je mailadres of telefoonnummer op deze (of een andere) website plaatsen is nooit verstandig. Niet alleen de mensen met wie je in contact wilt komen kijken daar op, maar ook personen waar je niet op zit te wachten met mogelijk verkeerde bedoelingen. Daarnaast zijn er op internet ook spambots actief die razendsnel werken en zo jouw mailadres / telefoonnummer oppikken en gebruiken voor het verspreiden van spam, het plegen van dure neptelefoontjes of het aangaan van (dating-)scams.

Dat brengt me meteen bij mijn laatste punt: weet goed met wie je in zee gaat. Ook de mensen die je via deze site of facebook leert kennen zijn onbekenden voor je. Mocht je dus gegevens uitwisselen, zorg dan dat je niet meteen alles over jezelf vertelt (adres, achternaam etc.). Spreek ook nooit zomaar met mensen af, en als je dat toch doet: spreek af op een drukbezochte plaats zoals een café.

Besef dat de mensen die jouw bericht hebben gelezen weten dat je je nu mogelijk in een emotioneel kwetsbare positie bevindt. 85% zal oprechte bedoelingen hebben, maar er kan ook iemand tussen zitten die misbruik wil maken van je kwetsbaarheid. Stay safe!

Tot zover de preek van mama Nienke 😉

Liefs!

Bedankt voor de heldere uitleg! Ik begrijp het. Daarom heb ik gister avond een berichtje op de FB pagina geplaatst. (Wel onder mijn volledige naam: Rosalinde.)
Liefs!

Inmiddels is het al ruim een maandje later. Ik kon het berichtje op de fb niet meer terugvinden (kan me voorstellen dat jullie het weer verwijderd hebben nadat jullie elkaar gevonden hadden). Mocht daar ruimte voor zijn dan lijkt het me fijn om aan te sluiten. Ik ben 23 ben ruim en half jaar geleden onderuit gegaan. Het lijkt me fijn om met jullie in contact te komen, maar ik vind het lastig om zelf een berichtje op de fb te plaatsten (omdat dat dan ook zomaar op de tijdlijn van ‘vrienden’ belandt).

JongBurnout

Hi Mya,

De berichtjes van lezers staan in de rechterzijbalk op facebook. Als je daar even doorscrolt of klikt op ‘meer berichten van bezoekers’, dan kun je de oproepjes al snel terugvinden.

Groetjes, Nienke

Ik zet een berichtje op de facebookpagina neer. Dan kan men met mij contact opnemen. Groeten Bart klumpenaar

Hoi roos! Ik ben 20 jaar en woon in amsterdam. Ik ben een halfjaar geleden burnout geraakt. Inmiddels gaat het stukke beter, maar kamp nog steeds met veel angst en vermoeidheid. Het lijkt mij ook heel fijn om een leeftijdsgenootje te kunnen spreken. Geen idee waar je woont? Liefs, tessa (van dijk haha)

Hi Roos! Ik herken mijzelf in je verhaal. Wil je me mailen op [Mailadres verwijderd door Jongburnout.nl]?

EDIT Nienke: Sorry, Dominique, ik heb je mailadres weggehaald. Je kunt contant met andere mensen opnemen via de rechter zijbalk op de facebookpagina van Jong Burnout. Hieronder heb ik al eens een uitgebreide comment achtergelaten waarom ik geen contactgegevens van mensen publiceer op deze site. Het is uit bescherming voor jouzelf bedoeld.

Hoi Dominique, ik ben op FB lid geworden van de jong burnout groep 15 t/m 25. Misschien kan jij dat ook doen. Dat we elkaar via daar een berichtje sturen. Liefs

Beste lotgenoten,

Fijn om zoveel herkenbare verhalen te lezen.

Zelf ben ik burn-out geraakt tijdens mijn master eind 2015. Inmiddels zit ik een jaar in burn-out. Ups en downs met maanden slapeloosheid achter elkaar en allerlei vage, pijnlijke en onrustwekkende vervelende klachten.

Helaas heb ik van mijn werkgever gedurende mijn contract t/m november 2016 geen enkel vorm van begeleiding aangeboden gekregen. Zelf vind ik op reintegreren op therapeutische basis heel belangrijk voor het herstel. Zelf kan ik op dit moment niet 123 bedenken hoe ik deze kloof van niet eens zorgeloos uit huis durven te gaan overbruggen naar zelfstandig ergens gaan werken.

Op het moment kamp ik dus ook met angstklachten. Ik ben vergeten hoe het is om zorgeloos uit huis te gaan en erop te vertrouwen dat ik de simpelste dingen kan doen als boodschappen zonder dat er iets mis gaat. Om de kleinste en stomste dingen hartkloppingen ervaren.

Mijn master weer oppakken zal niet meer gaan en dat is ok, uiteindelijk is het maar een diploma denk ik…ook al doet het ergens wel pijn. Tijdens mijn eerste baan al uitgevallen….en voel mij nu nog verder weg. Het komt wel ooit weer denk ik, eerst gezondheid.

Wel heb ik sinds juni afgelopen jaar last gekregen van oorsuizen, is er iemand hier die dat ook heeft gekregen? Is het toevallig weggegaan? Mijn huisarts zegt dat het niet meer over zal gaan. Denkend dat ik een heel toekomst meer geen echte rustmomenten zal kunnen ervaren en dat het geluid bij wat vermoeidheid gelijk omhoog schiet is deprimerend en heel erg beperkend, los van het feit of ik überhaupt mijn oude functioneeringaniveau bereik. Mochten jullie hier last van hebben, dan hoor ik dat graag van jullie hoe jullie hiermee omgaan.

Voor de mensen die wel kunnnen lezen, raad ik de volgende twee boeken aan die mij tot nu toe hebben geholpen bij mijn burn-out proces:

De moed van imperfectie, Brene Brown
Meer brein minder medicijn, Lissa Rankin
Op naar geluk, Ap Dijksterhuis

Hoi E,

Mag ik vragen hoe oud je bent en in hoeverre je nu hersteld bent van je lichamelijke klachten?

Ik denk dat het goed is om niet te grote stappen in één keer te willen. Dat moet ik ook elke keer tegen mijzelf zeggen. Als ik iets kleins heb gedaan zoals baantjes zwemmen, boodschappen of met maar weinig stress naar de tandarts dan probeer ik daar trots op te zijn. Ik ben nu bijna een half jaar burn out en ik vind het super lastig dat het herstel zo langzaam gaat. Ik was ook heel ambitieus, net klaar met hbo en wilde een pré master gaan doen toen ik instortte. Nu ben ik die hele ambitie kwijt en ligt mijn doel in het volledig herstellen en weer compleet gelukkig worden zonder pijn en angst. Ik denk dat als ik volledig hersteld ben de ambitie wel weer terug komt, maar ik vind het ook niet erg als dat niet zo zou zijn. Dan zou ik met minder tevreden zijn misschien en dat is ook prima.

Hoe staat het met jouw energie? Zijn je klachten vooral angst of heb je ook echt nog last van extreme vermoeidheid en lichamelijke klachten? Angst kan je volledig verlammen, ik herken het. Als ik iets moet doen waar ik tegenop zie heb ik gelijk diaree en hartkloppingen. Toch probeer ik steeds kleine angst stukjes te doorbreken door wel dingen te gaan doen.

Wat het oorsuizen betreft. Ik heb van heel veel mensen gelezen dat ze dit tijdens hun burn out hadden maar dat het daarna gewoon weer is overgegaan.

groetjes Linda

Hoi Linda,

Fijn om je reactie te lezen. Ben zelf 26 en wat betreft energie gaat het sinds december echt de goede kant op eindelijk. Ik werd bijv na douchen en aankledenal heel erg moe, een uitgeput gevoel en na elke wandeling van 40 min ook, maar nu gaan mijn wandelingen steeds makkelijker en kan ik ook wat meer zonder gelijk uitgeput gevoel te krijgen. Ik probeer ook vaak alleen te wandelen en nu ook alleen boodschappen te doen. Ik krijg wel hartkloppingen, maar erna ben ik altijd blij dat ik het gedaan heb. Ik denk dat dat ook de enige weg terug is, zoals je aangeeft juist door je zelf te confronteren ermee. Zelf heb ik nog geen pillen geprobeerd. Wel ben ik langs een mesoloog gegaan en ik moet zeggen dat het mij heel erg heeft geholpen. Ik was ervoor bv heel erg schrikachtig en sinds ik supplementen heb ingenomen heb ik dat niet meer en slaap ik alweer paar uur diep. Wat betreft andere klachten, kan ik om iets spannends of onrust snel last krijgen van slapeloosheid en daardoor ook pijn op borst, nek en schouders, maar heb ook nu veel dagen dat het veel beter gaat met deze spanningsklachten.
Je stukje over ambitieus zijn herken ik heel erg en denk idd dat alles ook wel komt als je eenmaal herstelt. Je kan ook succesvol zijn zonder een masterdiploma en dat kan altijd nog in de toekomst.

Ben benieuwd of je zelf nu ook in de ziektewet zit? Toevallig had ik vandaag een gesprek bij de verzekeringsarts van de UWV en die adviseerde mij dat wat hem betreft ik morgen al kan gaan solliciteren en zelfde werk kan gaan doen hahah, echt absurd. Ik had gehoopt op een reintegratietraject, maar ik laat het niet hierbij. Echt gek dat mensen zulke adviezen geven, ze moeten zelf maar eens een burn-out meemaken
Ik heb veel onzekerheid gehad en dat belemmert ook erg mijn herstel. Zelf kom ik vaak tegen dat bij burn-out sprake is van een hormoonontregeling en onbalans in je autonome zenuwstelsel waarbij je sympathische zenuwstelsel erg geactiveerd is en dat verklaart de angstklachten.
Ik adviseer heel veel wandelen, goed eten en regelmatig mediteren ademhalingsoefeningen. Zelf heb ik aan begin een mindfulness cursus gedaan en vervolgens deed ik vooral oefeningen wanneer ik mij gestresst voelde, maar het is juist handig om dat toch elke dag te doen zodat je regelmatig je parasympatische zenuwstelsel activeert en dat staat gelijk aan herstel. Hartcoherentie ademhalingsoefeningen helpen erg daarbij.
Ik hoor graag van je of je nog toevallig in de ziektewet zit.
Groetjes.

Hoi!
Ik zit niet in de ziektewet. Ik heb na mijn afstuderen een lange inval gedaan voor de klas maar idee baan stopte met de zomervakantie. Ik heb dus ook geen baan waarbij ik kan gaan reintegreren ofzo. Maar ik weet ook helemaal niet wat voor baan ik zou willen doen. Ik ben er namelijk achter gekomen dat ik echt niet meer voor de klas wil. Ik vind het gewoon niet leuk en het kost me bakken energie ookal ging het wel goed. Dus nu heel hard aan het nadenken wat ik dan wel kan doen. Ik denk zelf dat ik gewoon maar ga starten met simpele dingen zoals werken in een koffietentje of post rondbrengen (dat doe ik nu ook). Dan heb je niet echt verantwoordelijkheid maar ben je wel bezig. Zo probeer ik m’n energie op te bouwen, maar ik weet totaal niet welke kant m’n leven uitgaat gaan en dan vind ik ene kant heel fijn en aan de andere kant ook heel onzeker. Maar ik probeer echt rustig door te gaan, vooral omdat ik merk dat het echt allemaal steeds iets beter gaat. Dan ga je er toch in geloven dat het ooit helemaal over zou moeten gaan …

Hello!
Heel herkenbaar, weet nog niet wat ik wil, maar in ieder geval weet ik dat werken in de financiele sector niet echt wat voor mij is. Zelf ben ik nog niet in staat om de stap te zetten naar minder belastende banen. Maar ik geloof er zeker in dat het wel goed komt. Maar heb het idee dat je met de juiste begeleiding en actief herstelplan niet zo heel erg lang erin hoeft te zitten. Maar goed, elk burn-out kan ook heel verschillend zijn. Doe je goed, want thuis zitten zo der dagelijkse voldoening is zwaar. Het geeft toch wat structuur en bezigheid. Persoonlijk ga ik mij nu wat meer richten op conditie en angsten, dan opbouwen met vrijwilligerswerk…

Beste E en Linda,

Wat vind ik het fijn om dit te lezen… het herkenbare en er achter komen dat ik niet de enige jonge meid ben die in een burn out zit.

Jullie berichtjes spreken me op meerdere vlakken op de een of andere manier heel erg aan.. ik zit met tranen in mijn ogen.

Ik ben zelf net 24 en ben herstellende van mijn tweede burn out, iets wat ik nog steeds erg moeilijk vind om te accepteren, alhoewel dat nu met goede therapie wel beter gaat. Ik ben altijd al perfectionistisch geweest, trok me ook veel aan van wat anderen van mij denken. Ik heb vaak al hele scenario’s in mijn hoofd over hoe een ander over mij en mijn “acties” denkt. En dit vind ik heel lastig om los te laten, hoeveel mensen ook tegen mij zeggen dat ik mijn eigen ding moet doen waar ik me goed bij voel. Doordat ik zo met anderen bezig ben heb ik momenten gehad waarop ik zeker dacht te weten dat hetgeen waar ik op dat moment mee bezig was mij gelukkig maakte. Nu ik mezelf wat meer leer kennen kom ik erachter dat ik al die tijd niet volledig mezelf ben geweest. Nou is het natuurlijk op deze leeftijd een ontdekkingstocht naar jezelf (voor iedereen) maar ik heb daar moeite mee. Ik ben erachter gekomen dat ik mijzelf het beste voel in een rustige omgeving, ik heb ik de randstad/het westen gewoond maar voel me toch het rustigst in Friesland (waar ik ook ben opgegroeid). Op dit moment woon ik bij mijn ouders maar ben ik weer op zoek naar een eigen plekje (wel in de buurt) omdat ik merk dat ik het bezig zijn en rekening houden met de plannen van mijn ouders mij belemmert in mijn eigen herstelproces.
Ik kijk uit naar een eigen plek maar voel tegelijkertijd een ontzettende angst. Hoe ga ik vanuit daar mijn leven weer oppakken en hoe kijk ik niet meer op tegen die 3,5 uur vrijwilligerswerk die ik nu per week doe ? (ik ben hier net mee begonnen, erg fijn als ik er eenmaal ben en het geeft me ook energie maar toch kijk ik er elke keer weer tegenop om er naartoe te gaan) Soms voelt het alsof ik nooit meer in staat ben een baan op te pakken terwijl ik nog wel ergens die maatschappelijke druk voel. Toch krijg ik op dit moment echt de rust en tijd van diegenen die op dit moment betrokken zijn bij mij; mijn ouders, familie, mijn goede vriendin, twee oud collega’s, de organisatie van het vrijwilligerswerk, mijn therapeute en ook de bedrijfsarts.

Ik zit op dit moment dus in de ziektewet en heb met een andere instantie te maken dan met het UWV vanwege het feit dat mijn oud werkgever eigen risico drager is. Gelukkig heb ik het uiteindelijk met deze bedrijfsarts getroffen. Maar ik herken me in jouw verhaal E! Ik heb te maken gehad met een adviseur inzetbaarheid die tegen mij zei dat ik over een week wel weer aan de slag kon terwijl ik huilend en doodmoe tegenover haar zat met mijn moeder. Daarna nog gesproken met een arbeidspsychologe die mij volledig verkeerd inschatte, ik praat vrij veel omdat ik eens een keer geloofd wil worden, dit kwam bij haar over alsof ik alles wel weer aankon. Uiteindelijk ben ik bij een bedrijfsarts uitgekomen die mij heel goed begreep en inschatte en nu zit ik dus bij weer een andere bedrijfsarts en heb ik het geluk dat ook deze persoon mij gelukkig begrijpt en me de tijd geeft die ik nodig heb. Maar alleen al het uitleggen van mijn situatie aan al deze verschillende personen en instanties is zo ontzettend vermoeiend geweest, het hielp me echt de afgrond in en nog steeds zit ik bibberend bij een afspraak.

Ik vind het erg knap van jullie dat jullie geloof hebben in de toekomst, ook al zijn er nog momenten dat je niet voor je ziet dat het goed gaat komen (dit lees ik overigens bij veel op dit forum terug). Ik herken me hierzelf ook heel erg in, het ene moment bekijk ik het “nuchter”; ik kom er met dit HBO diploma ook echt wel en er is heus wel een baan waarin ik gelukkig kan zijn, en ook die lieve man die ik volledig kan vertrouwen komt er uiteindelijk wel.. allemaal gedachten die ik heb maar die soms ook weer volledig de andere -negatieve- kant op schieten… Linda, fijn om te lezen dat ook jij die kleine stapjes aangeeft, alleen op die manier kom je er uiteindelijk weer bovenop ipv alles in een keer te willen…

E, waar heb je die mindfulness cursus gedaan en wat zijn die oefeningen precies waarvan je juist een stressgevoel krijgt? Ik wil zelf graag proberen om zo rust te creëren in mijn hoofd maar ik weet niet zo goed hoe en waar ik moet beginnen.

Sorry voor mijn hele verhaal maar ik ben blij dat ik eindelijk de stap heb durven zetten om mijn verhaal op zo’n manier te delen.

Groetjes S.

Hoi S,
Wat goed dat je je verhaal deelt. Ik ben inmiddels begonnen met het schrijven van een boek om mijn verhaal te delen maar schrijven is nog heel intensief voor m’n concentratievermogen. Ik herken heel erg wat je zegt en zit er precies hetzelfde in wat betreft dit: ‘

‘Op dit moment woon ik bij mijn ouders maar ben ik weer op zoek naar een eigen plekje (wel in de buurt) omdat ik merk dat ik het bezig zijn en rekening houden met de plannen van mijn ouders mij belemmert in mijn eigen herstelproces.’

Mijn burn out is ook deels door thuis ontstaan maar toen ik burn out raakte zou ik eigenlijk net uit huis gaan. Dat lukte me toen dus echt niet dus moest ik thuis blijven wonen. Maar ik merk met de week meer dat ik me erger aan alles en hier heeeel graag weg wil. 30 juni ga ik trouwen en dan eindelijk samenwonen met mijn verloofde. Ik heb dus wel een stabiele relatie en ben daar super dankbaar voor maar het is niet zo dat je gelijk weer veel beter voelt. Wel merk ik dat hij de enige is die me echt rust kan geven dus wat dat betreft snap ik je verlangen. Mijn trouwdag vind ik best spannend, we hebben hem zo ingedeeld dat we op tijd klaar zijn en ik gewoon twee normale nachten kan slapen (de nacht er voor en de nacht er na). Ik heb er vertrouwen in dat het op die dag goed komt omdat ik weet dat als ik afleiding heb van positieve dingen ik me veel beter voel. Ik heb nu namelijk weer even een paar slechte dagen gehad maar dan probeer ik terug te denken aan de dagen dat het echt al veel beter ging. Ik ben laatst met mijn vriend een hele dag van 10-4 mee geweest naar een voorlichting en dat lukte gewoon! Daar was ik zelf bijna verbaasd over. Ik probeer echt aan die stappen vast te houden maar het is super moeilijk als je je weer niet goed en moedeloos voelt. Als je vragen hebt, stel ze gerust!

Beste S,

Sorry voor deze late reactie. Het is alweer een tijd geleden dat ik dit forum bezoek. Heel herkenbaar dat je met veel onzekerheden m.b.t de toekomst kampt. Het is ook beangstigend dat je lichaam de stekker zodanig eruit trekt. Dat brengt heel veel onzekerheid met zich mee en onzekerheid is een van DE ingrediënten voor ons stressreactie weer. Zolang de stressreactie aanblijft kan lichaam en geest moeilijk herstellen. Dat is waar ik mijzelf elke keer aan probeer te herinneren wanneer ik weer de draad helemaal kwijt raak en mij enorm verdrietig en bang voel. Eigenlijk doet je lichaam heel veel voor je. Het is belangrijk dat je bedenkt dat je lichaam probeert te herstellen en elke keer als je jezelf verwaarloost dat je weer je herstel in de weg zit. Ik heb na anderhalf jaar dan ook beetje zelfcompassie ontwikkeld. Na enkele weken heb ik altijd wel weer een gevoel in een diepe put te zitten en de angst om nooit meer eruit te komen. Gedachtes als “ik kan het niet meer” komen dan naar voren. Maar ik heb beseft dat het leven heel hard en onvoorstelbaar kan zijn. Veel erger dan een burn-out. Hoe hard het ook kan zijn, het leven is ook bijzonder. Ik motiveer mijzelf dan met het idee dat ik geen ernstig ongeneselijke ziekte heb. Dat ik wel een huis heb en dierbaren om mij heen heb. Dat ik elke dag op sta en mij niet hoef af te vragen of ik eten zal hebben of waar ik ga slapen. Het is veel erger als je bv echt daadwerkelijk arbeidsongeschikt raakt door bv een letsel. Wij moeten onszelf niet leiden door angst en ruimte geven/creëren om te herstellen. Het doet mij soms pijn om te zien hoe ver ik ben van alles dat ik mentaal en fysiek aan kon. Ik voel mij net een gevangenen in mijn geest en lichaam. Het feit dat ik om iets heel kleins al mentaal helemaal van slag raak. Mijn zelfvertrouwen heeft een ENORME deuk opgelopen. Maar bv mindfullness kan behulpzaam zijn om niet helemaal mee te gaan met je gevoelens. Het leert je om een waarnemer te worden en dat kan heel erg behulpzaam zijn tijdens herstel van burn-out met zoveel negatieve gedachtes. Angst gaat zelden over verleden of nu, het gaat vaak over de toekomst, merk ik bij mijzelf. En achter angst schuilen veel foutieve gedachtes. Aan begin van mijn burn-out durfde ik niet eens uit huis te gaan. Na enkele paniekaanvalllen tijdens het rijden durfde ik niet eens naast iemand in een auto te zitten. Maar gelukkig heb ik mij snel weer geconfronteerd aan mijn angsten. Inmiddels rij ik zelfstandig naar al mijn afspraken. Durf ik om alleen naar drukke plekke te gaan. Dus hoe moeilijk het is, laat je niet te veel leiden door je angstige gedachtes over de toekomst. Het is belangrijk om je te confronteren aan je angsten, maar dan wel op zelf uitgekozen momenten en in kleine stapjes! Bij burn-out gaat het denk ik dan ook vooral om CONTROLE terugkrijgen. Zo zal je ook niet meer burn-out ervaren als iets waar jij zelf geen grip op hebt, iets wat juist de stress erg activeert. Dat wij soms nog geen oplossing zien, wil niet zeggen dat die er niet is. Ik raad je aan om hartcoherentie oefeningen te doen! Je kan de app Respirelax downloaden en Heart Rate, lees op internet erover!
Ik kan mij niet eens voorstellen hoe het is om dat voor de tweede keer mee te maken! 🙁 Maar daarom besef ik steeds dat ik geen haast moet hebben om weer volledig de oude te worden. Het is maar goed dat het zo lang duurt. Ik moet niet alleen veranderen voor nu, maar voor de rest van mijn leven! Dat wij dat nu al meemaken is misschien juist een pre, in deze snel groeiende maatschappij.
Ik hoop dat het inmiddels al wat beter met je gaat en dat je wat hebt aan mijn adviezen!

Groetjes,
E

Hey, ik heb ook last van oorsuizingen gehad. Sterker nog, het is er nog soms. In het begin hinderde het me, als ik het hoorde dan werd er ook meteen stress getriggerd (wat jij omschrijft) maar ik heb mezelf aangeleerd dat het geluid iets positiefs betekend. Dus de trigger naar iets positiefs omzetten. Wellicht kan je hierbij hulp krijgen van een psycholoog. Vaak hoor ik het geluid nu niet meer. En als ik het wel hoor dan hindert het niet.
Niet druk om proberen te maken. Het gaat of voorbij, of je leert ermee leven. Het komt goed! Groetjes

Hoi Lach,
fijn om te horen dat het overgaat. Wat heeft jou het meest geholpen om beter te worden? Hoe lang duurde het?
Ik begin de burn-out nu langzaam te accepteren, maar het lijkt alsof alles even eerst nog veel erger wordt terwijl ik dacht al aan de bodem te zitten!
Groetjes

Hoi Saskia, nou ik ben helaas nog niet beter. En ik weet niet of ik ooit weer word wat ik vroeger onder de noemer “beter”
had geschaard. Wel ben ik veel rustiger, zorg ik beter voor mezelf en lukt het me beter om het leven te laten gebeuren. Ik sta nu veel dichter bij mezelf. Maar heb qua belastbaarheid nog wel wat te doen helaas…
hoe dan ook, ik dacht altijd dat het leven bepaalde voorwaarden moest hebben: goede baan, mooi huis, veel vrienden en veel stappen en drinken. Nu kom ik erachter dat dat niet zo is. Ik red mezelf wel. Wat er ook gebeurt. Het maakt me minder bang voor de toekomst. Ik ben daarom minder bezig met “uit m’n burn-out te komen” en meer bezig met nu.
Overigens mislukt het ook regelmatig en heb ik echt nog wel paniek enzo. Maar kan er nu beter mee
Omgaan.

Overigens is het bij
mij ook heeeeel veel erger geworden in het begin. Echt tot slaappillen en doodsangsten aan toe… achteraf gezien vroeg ik hewoon weer teveel van mezelf.

Hey Lach,

Tnx voor je reactie! Echt fijn om te lezen dat ik niet de enige ben, ook al voelt dat heel vaak wel zo. Ik heb overdag niet heel veel last, maar het is ook vooral omdat ik niet veel bezigheid heb en je aandacht gaat dan toch gauw ernaartoe. Ik hoop natuurlijk dat het overgaat. Knap van je dat je dat zo hebt omgebuigd en anders naar kijkt! Aanstaande zaterdag ga ik ook beginnen met behandelingen bij een accupunctuurist, heb vernomen dat het helpt bij oorsuizen en andere stressklachten, dus ben benieuwd.

Groetjes.

Hoe was de acupunctuur? Ik doe dit al bijna een jaar en ik heb er erg veel baat bij. Het haalt de stress uit m’n lijf en geeft me energie.
Ik heb alle vertrouwen dat jouw oorsuizingen ook goed gaan komen. Ik had er trouwens van dr week toevallig Vd week weer even last van. Samen met warme benen en voeten in bed. Ik ben nu erg blij ermee omdat het voor mij een supervroeg teken is dat ik weer te hard ga of iets niet goedvoelt. Oorsuizingen zijn daarmee een beetje een spiritual guidance geworden. Ik hoor dit van meer mensen.
Google het maar eens 🙂

Hoi lieve mensen.
Allereerst: wat fijn dat deze website bestaat! Alle verhalen hieronder zijn zeer herkenbaar. Ik vroeg me alleen nog extra af: naast dat ik de afgelopen maanden extreem vermoeid ben geweest (het ging met ups en downs), merk ik nu sinds een week ong dat ik er ook echt depressieve klachten bij krijg. Ik wist nooit zo goed wat ik me bij een depressie voor moest stellen, maar het voelt alsof mijn ‘default’ is veranderd. Waar ik (in ieder geval voor de burnout) me altijd toch wel redelijk goed voelde, ook in ‘neutrale’ stand, is dat nu veranderd naar een default waarin ik me heel somber voel. Als ik sport/net heb gesport of even iets anders fijns doe voel ik me wel even wat neutraler, maar nog steeds wel onder mijn eerdere fijne niveau. Ik lach soms nog wel om dingen, maar zodra het moment voorbij is voel ik me weer somber. Ik merk dat ik het best wel eng vind dat dit speelt, omdat ik bang ben dat ik hier in blijf steken. Herkennen jullie dit?

Hoi Cat,
Ik herken heel erg wat je zegt over het toenemen van je somberheid. Toen ik 1,5 jaar geleden omviel voelde ik me de eerste weken helemaal niet somber of ongelukkig. Ik was alleen heel erg moe. Maar doordat ik zo moe was en de dagen zo zwaar om door te komen, begon ik somberder te worden. Eerst een paar sombere dagen per week, afgewisseld met ook gewoon “gelukkige” dagen, daarna weken lang alleen maar hele diepe somberheid. Ik kon nergens meer van genieten. Niet van mooie muziek, niet van mooie natuur, niet van fijn contact met mensen. Het leek een beetje of de positieve prikkels wel tot me doordrongen, maar mijn hoofd ze niet kon verwerken tot een positieve ervaring of geluksgevoel. Na 2 maanden had ik het zwaarste achter de rug en begon het beter met me te gaan, maar mijn ‘default’ was een stuk somberder dan voor mijn burn-out. Ik voelde dingen veel minder intens, zelfs de liefde voor mijn vriend. In het jaar dat volgde nam het geluksgevoel dat ik ervoer in neutrale stand geleidelijk wat toe. Met nog 2x een dip toen mijn oma ziek werd en overleed in de zomer en toen de klok verzet werd eind oktober. Nu is mijn default weer gelijk aan of misschien zelfs beter dan voor mijn burn-out.
Voor mij was de sleutel tot succes om weer balans te gaan zoeken tussen lichamelijke energie en mentale energie. Niet alleen meer focussen op rust, reinheid, regelmaat om mijn lijf te kunnen laten herstellen, maar ook weer meer leuke dingen gaan ondernemen. Maar daar had ik wel al een bepaalde lichamelijke ‘basisconditie’ voor nodig en het duurde een jaar voordat ik op dat niveau was. Het eerste jaar heb ik maar gewoon geaccepteerd dat ik me somber voelde en niet kon genieten van dingen. Het hoort er denk ik (voor een tijdje) ook wel een beetje bij. Maar als je depressieve gevoelens te diep gaan of je je zorgen maakt zou ik zeker langs de huisarts gaan! Ik heb geen ervaring met medicatie, maar op deze site is ook een artikel terug te lezen waarin Nienke vertelt over haar ervaring met medicatie. En dat het af en toe nodig kan zijn om de chemische disbalans te corrigeren en/of om de scherpe randjes eraf te halen.
Heel veel succes Cat!!

Hallo allemaal
Ik ben benieuwd of iemand dit herkent
Ik ben momenteel 6 maanden burn out en ook al 6 maanden thuis met bijna niks kunnen

Nu is mijn vraag wie herkent het : de hele dag zwarte vlekken voor de ogen zien en duizelig?

En ik heb het idee dat als ik lang slaap ik me slechter voel dan als ik max 8 uur slaap kent iemand dit?

Ik slaap namelijk als een blok maar word altijd weer moe wakker

Groetjes en bedankt

Heeft iemand misschien ervaring met retraites? Ik kamp al bijna 2 jaar met een burn-out en heb veel fysieke klachten. Mijn herstel lijkt nu te stagneren en ik weeg even niet meer hoe nu verder. Ik heb behoefte aan rust, even helemaal niets. Geen verplichtingen (gezin, werk, sociale dingen), maar even helemaal niets. Niets moet en even alleen doen waar mijn lijf behoefte aan heeft of dat nu de hele dag bed is of een lang bad of een wandeling buiten, wat dan ook. Ik zie op internet veel aanbod van zogenoemde welnessreizen etc, maar ik wil wel iets professioneels. Ik ga er niet alleen heen voor de ontspanning, maar het zou mooi zijn als het echt gericht is op burn-out klachten, het een combinatie is van stilte en therapie en het begeleid wordt door echte psychologen. En in Nederland. Heeft iemand hier ervaring mee? Ik hoor het heel graag, vast bedankt!,

Hallo Pauline,

Ik ben ook al een jaar aan het tobben met een burn-out met veel lichamelijke klachten. Ik ben er intussen achtergekomen dat alleen rusten geen zin heeft. Het is belangrijk om je leven anders in te gaan richten en gedrag aan te passen. Ik ben nu 7 weken onder begeleiding bij De Gezonde Zaak. Ik volg een 12 weeks traject, maar er zijn ook 6 weekse trajecten van 2 dagen, waarbij je 1 overnachting hebt. Het wordt volledig vergoed door de zorgverzekering. Er is een bewegingsdeel met sport, mindfulness, groepstherapie, individuele gesprekken met een psycholoog etc. Ik ben in 7 weken enorm vooruit gegaan. Het is geen retraite. Het is heel hard werken aan jezelf, wat jij belangrijk vindt en hoe je weer je balans kunt vinden. Misschien iets voor jou? Myra

Ha Pauline, ik weet niet hoe je staat tegenover een geestelijk tintje aan een retraite, maar je zou eens kunnen kijken naar De Hezenberg in Hattem, http://www.hezenberg.nl Hier bieden ze retraites aan, maar ook meer professionele begeleiding met therapie in verschillende vormen (creatief, beweging, gericht op zelfaanvaarding, psycho motore therapie, en meer).
In ieder geval sterkte gewenst en ik hoop dat je vind wat je nodig hebt! Suzanne

Hallo Nienke,

Ik heb zelf ook een burn out gehad met alles er op en er aan. Ik heb mijn hele leven drastisch om moeten gooien. Een nieuwe bijbaan een andere aanpak voor mijn studie. En ik kan nu eindelijk zeggen dat ik mezelf weer als de oude voel. Nou ja niet helemaal als de oude, als een verbeterde versie van mezelf zal ik maar zeggen. Ik heb momenteel mijn studie en bijbaan weer volledig opgepakt. Waar ik nu tegen aan loop is dat ik doodsbenauwd ben om weer een burn out te krijgen. Terwijl ik diep van binnen weet dat ik de fouten die ik voor heen maakte niet meer maak. Zoals ik al zei ik heb mijn leven drastisch moeten veranderen. Maar toch merk ik dat ik hier heel erg onzeker in ben geworden. Iedere keer als ik aan het werk ben of als ik met mijn scriptie bezig ben denk ik: gaat het weer mis? Krijg ik weer last van huilbuien angstklachten? Word ik morgen weer wakker en kan ik mijn bed niet meer uit komen? Kortom ik ben heel bang om zoiets weer mee te maken. Heb jij hier dit ook gehad? Hoort dit er bij? En weet jij hoe ik hier het beste mee om kan gaan?

Hoi Mel,

Hoe lang duurde heet voordat jij je weer ‘de oude’ (ofwel een verbeterde versie van jezelf) voelde?

Groetjes Linda

Goedemorgen Allemaal,

IK ben lotte en ik ben heel erg op zoek naar erkenning en beantwoording op mijn vragen. Hopelijk kan iemand mij hier helpen.

3.5 maand geleden ben ik ziek geworden, zo uit het niets na een vakantie kreeg ik griep, het ging maar niet over en ik kreeg antibioticakuur na antibioticakuur. De algehele ontstekingen gingen uiteindelijk weg, maar ik bleef me zo beroerd voelen. Zo ontzettend moe, futloos, duizelig, hartkloppingen, hoge bloeddruk, ik kon niet meer zitten alleen maar liggen.

Ik ben ziekenhuis in en uit geweest, ben 2x zomaar flauwgevallen en kreeg weer antibioticakuur na antibioticakuur. Na vele onderzoeken is eruit gekomen in het bloed dat ik pfeiffer heb. Daarnaast de diagnose burn out gekregen.

Ik heb me in mijn hele leven nog nooit zo beroerd gevoeld, ik heb 3 zwangerschappen achter de rug maar deze waren niet eens zo zwaar als waar ik nu door heen ga.

Even een lijstje van klachten:
– 24 uur per dag mouches volants (zwarte vlekken voor mijn ogen)
– De hele dag duizelig
– Moe moe moe, futloos, niks kunnen doen.
– Soms misselijk soms een rare gloed van binnen voelen
– Op sommige momenten voel ik me zo slecht dat zitten niet eens gaat, dan moet ik de hele dag liggen.
– Hartkloppingen extreem
– Hoge bloeddruk
– Pfeiffer
– Oedeem ogen
– Totaal geen kracht

Slapen gaat bij mij op en af, ene dag slaap ik goed andere dag slaap ik slecht maar hoe ik ook slaap niks blijkt te helpen. Ik krijg therapie, ik loop al 3.5 maand thuis, maar het lijkt gewoon niet te verbeteren en ik wil zo graag.

Ik heb een paar vragen en ik hoop dat iemand ze herkent:

– Ik ben totaal niet depressief, ik wil zo graag weer maar mijn lichaam wilt niet, is dit herkenbaar?
– Herkennen Julie pfeiffer icm burn out?
– Herkennen jullie mijn symptomen?
– Is het normaal dat het zo lang duurt?
– Herkennen jullie de extreme duizeligheid?
– Kan het bij jullie ook uit het niet opeens duizelig worden met extreme hartkloppingen terwijl je geen paniek hebt maar gewoon rustig zit te relaxen?
– Wanneer konden jullie weer aan het werk?
– Waren jullie ook zo bang dat je een verkeerde diagnose hebt gekregen?

Hopelijk kan iemand mij verder helpen want ik ben echt ten einde raad.

Liefs Lotte

Trouwens ook het symptoom:

Net of iemand je keel dicht knijpt! soms dagen achter elkaar ook herkenbaar?

Hoi Lotte, ik herken heel erg wat je zegt. Ik ben de zomervakantie ingevallen na een veel te gek en te druk jaar en na een paar weken burn out verklaard. Nu heb ik in de afgelopen 3,5 maand alles aangegrepen wat me mogelijk zou kunnen helpen: POH, haptotherapeut, manueel therapeut etc. Maar het het gevoel dat er bijna geen vooruitgang in zit. Ook ik heb heel veel last van lichamelijke klachten. Ik heb:
– al 4 maanden keelpijn
– chronische hoofdpijnklachten door problemen in m’n nek en met spierspanning
-misselijkheid – het gevoel dat ik nog maar super weinig vooruit ben gegaan qua energielevel
-overmatig zweten
-het gevoel dat je met je hoofd vol watten zit
– regelmatig gevoel dat je sterretje/vlekjes ziet maar niet zo erg dat je denkt: ik ga flauwvallen.

Ik kan nog wel even doorgaan. Ook ik ben totaal niet depressief en wil heel graag dingen doen.

Al begin ik nu langzamerhand te denken: gaat dit ooit over… ik ben nog maar 21 en weet met m’n verstand dat het overgaat dus daar probeer ik me aan vast te houden en anderen te geloven die zeggen: het gaat echt over.

Maar dat maakt het niet minder zwaar dat je elke dag wakker wordt en denkt: ik voel me nog steeds rot.

Wat ik inderdaad ook heel erg heb is angst dat het de verkeerde diagnose is. Maar ik ben al meerdere keren bij de huisarts geweest en die kan niks vinden. Omdat je je zo beroerd voelt denk je: het moet wel wat anders zijn, een ziekte ofzo. Ik probeer er maar gewoon aan vast te houden dat hulpverleners en anderen echt gelijk hebben en een burn out gewoon kei rot en zwaar is.

Ik kan je niet echt helpen maar misschien heb je wat aan het delen van mijn verhaal.

Groetjes Linda

Hoi Linda
Wat heftig
Ook voor jou! Hoe gaat het inmiddels
Met je? Bij mij gaat het ook nog niet goed ben nog steeds thuis en kan nog bijna niks! Begin mezelf weer gek te maken met verschillende diagnoses , ik hoop dat het bij jou inmiddels war beter gaat!

Hoi Lotte,

Met mij gaat het ook nog niet goed. Ik heb nog steeds elke dag hoofdpijn, inmiddels al meer dan 3 maanden en al een half jaar keelpijn ene keer erger dan de andere keer. Qua vermoeidheid merk ik wel vooruitgang maar het gaat echt super langzaam. Soms denk ik, hé ik heb iets meer energie en de volgende dag ben ik weer helemaalkapot. Maar zelf heb ik meer last van rug, schouder, nek, hoofdpijn en keelpijn dan van de vermoeidheid, die klachten overheersen ook denk ik. Ik herken dat je toch steeds weer gat denken, is het niet iets anders? Ik probeer er niet aan te denken maar soms denk ik echt: hoe moet ik m’n gedachten stopzetten…

Ik moet wel zeggen dat de misselijkheid bij mij over is en ook het wolken gevoel in m’n hoofd is wat minder geworden!

Hoi Lotte
Het lijkt wel alsof ik dat geschreven heb, jouw verhaal.
Ik vond het gewoon eng , bijna alles hetzelfde tot de 3 zwangerschappen aan toe.
Ook de pfeiffer erbij en vooral dizzy de hele dag of ik nou zit of sta en ook zie geen verbetering.
Groetjes Petra

Hoi Petra
Vreselijk voor jou maar ben wel blij dat er iemand is die dit herkent ik ben inmiddels 6 maanden verder en nog geen vooruitgang het is iedere dag weer een gevecht en die duizeligheid en vermoeidheid breken me zo op!

Hoe gaat het nu met jou Petra? Ben heel benieuwd!

Hoi Nienke en andere,

Ik heb een vraag en heb hier nog niet echt een antwoord op kunnen vinden. Inmiddels zo goed als uit burnout. Alleen merk ik alles gaat goed alleen ben ik soms zo ontzettend moe nog. Dit is voornamelijk nog het probleem.. ik doe van alles weet en alles gaat ook prima en ben super zelfbewust. Maar vind het jammer dat de moeheid naar blijft slepen.
Ik ben inmiddels 2 jaar verder. Herkent iemand dit? Of Nienke misschien jij aangezien jij ook al verder bent en misschien het slijtingsproces kent.

Ik lig niet meer overdag op bed etc. Maar vooral zulke moeie ogen. Ik hoop dat iemand mij wat tips kan geven al denk ik zelf dat het misschien een kwestie van slijten is.

Groetjes

JongBurnout

Ha Alisha,

Jazeker herken ik die moeheid. Het wordt steeds minder, zoals je zelf misschien ook merkt (bijv: je ligt niet meer overdag op bed). Maar het is nog wel op een zeurende manier aanwezig (vermoeidheid achter ogen).

Mijn tip is om toch wat minder te ‘moeten’ van jezelf en vooral zoveel mogelijk te vermijden dat je moet haasten of overvolle dagen hebt. Eigenlijk moet je het zien als een bankrekening. Bij burnout sta je heel erg in het rood en het duurt lang voordat je de schulden weer hebt afgelost. Je kunt je niets permitteren, iedere cent aan energie moet je opzij zetten en dus ben je veel en erg moe. Na verloop van tijd herstel je steeds meer en raakt je bankrekening aangevuld.

Inmiddels heb je het punt bereikt waarop je gewoon netjes precies zoveel geld (energie) op de bank hebt staan om rond te kunnen komen, maar ook niet of nauwelijks meer dan dat. Alles wat extra is voel je nu dus. Misschien niet meer op die hele uitgeputte manier, maar wel in een soort dof gevoel achter je ogen of toch nog af en toe snel uit het lood geslagen zijn.

De kunst is om nu een spaarrekeningetje op te gaan bouwen. Dat betekent niet dat je weer overdag moet gaan slapen (tenzij dat fijn voelt), maar vooral investeren in een zo ontspannen mogelijke levensstijl. De eerste anderhalf jaar na mijn burnout lag ik om 20 – 21 uur in bed en sliep ik door tot zeker 7 uur ‘s ochtends.

Ik plande niet meer dan 1 vergadering of meeting per dagdeel, tenzij het dingen waren waar ik veel energie van kreeg. Ik deed veel aan yoga, zeker twee keer per week. En ik plande ook jarenlang maar 1 sociale activiteit in de week, meestal in het weekend.

De vermoeidheid slijt inderdaad, maar daarvoor is het wel nodig dat je jezelf aanwent ontspannen te leven. Inmiddels ben ik vijf jaar verder en kan ik hoge druk, veel dingen tegelijk etc. gewoon weer aan. Maar in het begin was dat zeker niet zo. Bovendien heb ik door mezelf te leren ontspannen te leven ook geleerd om te bufferen en om nee te zeggen. Daardoor kan ik nu nog steeds ruimte nemen als ik in een periode zit waarin dingen me een beetje overlopen.

Hope this helps!

Liefs, Nienke

Thanx Nienke voor je reactie!

Ik neem inderdaad nog goed de rust en leef veel lichter en kan al goed nee zeggen! Tevens waak ik er natuurlijk wel nog voor dat ik dit blijf doen en hier een balans in is.

Het zou inderdaad slijten zijn. Fijn de herkenning van je want je leest hier weinig over als je zo goed als uit je BO bent.

Ik denk dat je echt velen mensen helpt.

Hey Alisha, wat bij mij heel erg heeft geholpen is om extra vitamines te slikken. Het bleek dat tijdens mijn burn out periode mijn vitamine gehalten drastisch omlaag zijn gegaan. Misschien ook een tip voor jou om multivitamines in te nemen?

Goedenavond,

Na lang zoeken op internet kwam ik op deze mooie site om maar even te beginnen met een compliment en iets positiefs.

Ik ben een mama van 2 en ben 30 jaar oud en gelukkig met mijn man.
Het is bij mij allemaal 2,5 maand geleden begonnen. Ik kwam terug van vakantie die ik na een jaar hard werken wel echt nodig had gehad. Daarvoor was ik net klaar met een revalidatie traject die ik had afgerond terwijl ik bleef werken 4 dagen per week.

Na de desbetreffende vakantie begon ik weer met werken maar na een week werd ik heel ziek. Er werd een longontsteking geconstateerd. Ik voelde me hondsberoerd en meerdere antibiotica waren nodig om de longontsteking onder controle te krijgen. Maar waar ik normaal tijdens een antibioticakuur gewoon blijf werken kon ik niks meer. Ik voelde me alleen maar moe, pijnlijke benen, hartkloppingen, paniek aanvallen een enorme hoge bloeddruk die ik nooit had en mouches volantes, trekkende pijnen in mijn hoofd, pijnlijke benen etcetera.

Ik loop het ziekenhuis in en uit en ben pas een paar keer flauw gevallen uit het niets.
Veel slaap ik en als ik een nacht korter maak dan 9 uur slaap ben ik een wrak.
Daarnaast blijven mijn ontstekingswaarde hoog en heb ik pas weer een darminfectie gehad, en blijven de overige klachten bestaan.

Ik wil zo graag weer verder maar ik blijf hangen, ik ben elke dag wel duizelig en dan moet ik echt gaan liggen en daalt mijn bloeddruk van hoog opeens naar laag.

De diagnose burn out is niet uitgesproken maar uit alle bloedonderzoeken komt nu dat mijn bijnier hormoon te laag is. Verder ben ik nog bezig met onderzoeken.

Herkent iemand zich in mijn verhaal en vooral het wat nu te doen ? Je word radeloos en vooral dat duizelig vermoeidheid en misselijk worden elke dag maakt je verdrietig. Je zit gewoon vast.

Iedereen veel sterkte en het is fijn dat we elkaar kunnen bijstaan,

Groetjes

Graag wil ik ook mijn verhaal delen.. Ik heb nog niet alle verhalen gelezen, maar wel een paar en herken veel symptomen.

Vorig jaar begon ik op een nieuwe school, kreeg ik er een nieuw bijbaantje bij (werkte meer dan 22 uur pw) en liep het op ”sociaal gebied” allemaal niet zo lekker. Daarnaast was ik erg onzeker en erg perfectionistische en in de voorgaande jaren nog nooit met een slecht rapport thuis gekomen.

De ellende begon in november 2015 op de laatste dag van de toetsweek waarop ik helemaal in elkaar stortte. Een vriendin was hierbij en zei dat het op deze manier niet verder kon. Ik was in die eerste maanden van het schooljaar veranderd van een leuke aardige meid naar een heuze cruelle devil. Mijn vrienden wisten dat ik letterlijk omviel door de stress die ik op dat moment had en wilde me helpen. Op een gegeven moment werd ik steeds vaker ziek en kreeg ik te maken met hevige vermoeidheid en pijn bij mijn lever. Mijn mentor zou weggaan, omdat hij het idee had dat het met mij niet helemaal lekker ging raden hij aan om met een vertrouwenspersoon op school te gaan praten. Dit heb ik heel lang geprobeerd uit te stellen, omdat ik niet wilde toegeven dat de ”problemen” wel degelijk groter waren dan ik omschreef.

In december heb ik dan toch de stap genomen om te gaan praten. Daarna leek het een periode goed te gaan. Ik was weer gezellig en vrolijk, ging op vakantie… Helaas eind januari keerde alles weer om. Mijn nieuwe mentor en ik hadden het over een onenigheid die ik met een docent had gehad… Echter sloeg het gesprek al gauw aan.. Ik zag er moe en bleek uit, of ik niet beter naar huis kon gaan. Ik zette een glimlach op en zei dat ik gewoon een beetje moe was. Ik ben toen zelf nog naar de huisarts gegaan, uit het bloedonderzoek kwam niks, voor mij een reden om door te gaan met waar ik mee bezig was, gewoon door blijven baggeren. Later heeft zij me hulp aangeboden, dit heb ik geweigerd. Ik was immers pas 15 en wilde alles zelf oplossen.

In maart moest ik in gesprek met de zorgcordinatoor die gelijk al vond dat mijn ouders ingelicht moesten worden… Ik heb gesmeekt om het te laten, want ik was er heilig van overtuigt dat ik dit zelf kon oplossen. Na een paar verplichte gesprekken met haar heeft ze me ouders ingelicht en moest ik wel gaan praten. Inmiddels was mijn gezondheid flink achteruit gegaan. Overal verzon ik wel wat op.. als alles duizelde hielt ik gewoon dingen vast of als ik mijn been niet meer op de plek kreeg waar die hoorde sleepte ik hem wel zo om vooruit te komen.

Later in april ben ik nog een tijdje gekoppeld geweest aan een andere counselor, zij heeft me op me hart gedrukt weer naar de ha te gaan. Ik wilde niet, ik kon dit zelf. Halverwege juni werd ik ziek en kwam ik zelfs dagen me bed niet meer uit. Daar bovenop kwam een flinke paniek aanval en heb ik een aantal toetsen gemist. Ik besloot dat het niet langer kon zo en ben naar de ha gestapt. Deze gaf al snel de diagnose burn-out. Met als vervolg een gesprek met een POH, die voor de zekerheid ook bloed wilde laten prikken.

Nu ben ik 16 inmiddels… Er is weinig van mij over. Ik houd weinig vol en krijg vaak te maken met een lijf dat niet meer wil. Het herstel gaat volgens de ha lang duren.. Nu ik een diagnose heb valt alles op zijn plek, maar ondertussen ben ik 6 weken verder en is er nog geen enkele verbetering, eerder verslechtering nu ik rust moet nemen. Meer mensen die hier last van hebben of hadden? Over 5 weken ga ik mijn examenjaar in, 4 havo heb ik met hakken over de sloot gehaald en in deze staat gaat dat mij niet lukken..

JongBurnout

Hoi Esmee, wat heftig om dit al op zo’n jonge leeftijd mee te maken, zeg! Mijn allereerste advies is om jezelf echt de tijd te geven om te herstellen. Je bent zo jong, en een jaar uitlopen op je middelbare school is echt niet erg. Zorg goed voor jezelf! Misschien heb je ook iets aan dit verhaal dat onlangs op 2WMN.nl werd geplaatst, van een meid van 17 die een burnout kreeg: http://2wmn.nl/2016/06/burn-out-op-jonge-leeftijd/

Heel erg bedankt voor uw antwoord! Mezelf de tijd geven en mezelf deze gunnen is echt lastig… Aan de link heb ik zeker wat. Dank

Ik lees al een tijdje mee op de site en wil nu graag zelf mijn verhaal doen. Ten eerste heel fijn dat deze site bestaat. Ik ben 28 jaar en in april 2015 ‘ingestort’. Dat is dus alweer een tijdje. Dit begon met paniek/angstaanvallen, spanning, vermoeidheid, somberheid, stemmingswisselingen, onrust, slecht slapen etc. Ik ben na 6 maanden weer begonnen met re-integreren. 5 weken lang heb ik 2x 2uur gewerkt. Dit ging echter helemaal mis en ben toen weer thuis komen te zitten. Ik was in die periode heel moe en somber. Ik ben na 4 maanden weer gaan re-integreren. Begonnen met 1x 2 uur en zit nu op 2x 2uur. Dit gaat de ene keer beter dan andere keer, maar eigenlijk nog best moeizaam.

Ik heb ontzettend last van vermoeidheid/lichamelijke vermoeidheid, waardoor ik soms bijna niets kan. Zelfs erger dan in het begin. Terwijl ik al ruim een jaar rustig aan doe. Daarbij nog steeds periodes slecht slapen en spanning/onrust. Zijn er mensen die dit herkennen of hier bovenop zijn gekomen? Ik kan me namelijk niet voorstellen dat ik ooit weer energie heb om weer gewoon mijn leven te leiden. Ik lees veel verhalen van mensen die er veel eerder bovenop komen of al veel meer uur werken. Ik probeer wel leuke dingen te doen, maar krijg vaak weer een klap terug en ben dan weer dagen van slag. Hoe ging dat bij jou Nienke en de anderen die dit lezen? Ik ben bang dat ik iets fouts doe en dat het daarom niet lukt. Terwijl ik keihard mijn best doe om hier uit te komen. Dit maakt mij erg verdrietig en onzeker.

Ik heb gelukkig wel lieve vriendinnen en familie, maar toch voel ik me vaak alleen. Niemand begrijpt (wat logisch is) hoe rot je je kan voelen en hoe moeilijk het soms is om hoop te houden. Ik heb dan zo’n behoefte om iemand te spreken die hetzelfde meemaakt of heeft meegemaakt.

JongBurnout

Hi Summer,

Je proces is heel herkenbaar. Ik heb maand voor maand een verslag van mijn herstel geschreven. Misschien kun je daar vinden wat je zoekt met betrekking tot energieniveau etc. Daarnaast heb ik ook een ‘peptalkfilmpje’ gemaakt over terugvallen / burnoutherstel.

Met betrekking tot de vermoeidheid: het kan heel goed zo zijn dat je het in het begin minder voelde, omdat je toen nog tjokvol adrenaline zat. Zie het als een goed teken dat je nu de authentieke reacties van je lichaam weer kunt voelen, zelfs als de reactie zelf misschien niet leuk is.

Sterkte!

Hee Summer!
Ik wilde even zeggen dat ik je herken in je verhaal. Ik ben nu bijna 2 jaar beter en het gaat echt best goed haha.
Ik was in juli 2014 uitgevallen op vakantie. Tijdje thuis gebleven maar na 2 weken moest ik reintergreren met 4×4 uur. Dit was niet haalbaar ik deed het maar ik was elke keer helemaal gesloopt.. ik ben hier mee gestopt toen ik neerviel op mn werk van hyperventilatie en mn bloeddruk rond de 200 was. Toen te horen dat ik geen vast contract kreeg en heb ik besloten om dan mezelf niet meer uit te putten. Doordat ik ging reintergreren ging ik dieper en was ik nog verder van huis. Ik heb vanaf eind december tot mei 2015 ook echt op bed gelegen. Ik was zo uitgeput dat ik echt gewoon nergens toe in staat was ik dacht dat ik de straat niet uit zou kunnen lopen! Ik kreeg hulp van een psychologe en ben veel te weten gekomen over mezelf. Dat ik een doorzetter ben, perfectionistisch veel in mijn karakter zit wat ik heb meegenomen van mijn moeder. In juni 2015 ben ik begonnen met een andere baan voor 3 uur in de ochtend ook dit ging niet.. ik xat alleen maar te denken op werk en zat half overgevend thuis als ik klaar was. Ook hier in augustus weer mee gestopt. Ik heb toen tot midden september niks gedaan. En in september ben ik weer bij een andere werkgever gaan werken met 2x 3,5 uur in de middag. Super spannend en vermoeiend maar ik ben vooruit gegaan het gaf me weer energie. De uren werden meer en werk nu vast 8 uur in de week. Maar vaak extra dagen en uren en ik heb zelfs een paar dagen 11 uur achter elkaar gewerkt!! Nu ben ik toe aan iets nieuws en een nieuwe uitdaging dus ik wil meer. Ik heb dan ook ontslag genomen. Hele grote keuze maar het gaf me geen energie meer. Dus nu druk bezg met solliciteren voor meer uur.
Het gaat echt in ups en downs.. vorige week heb ik gehuild ondat ik gelukkig was en dat had ik al heel lang niet gedaan. Ik voelde me gelukkig ondanks ik nog gevoelig ben voor spanning en ik niet helemaal klachtenvrij ben.

Je hebt een tijd geleerd dat je voelt wat je lichaam voelt. Althans het word je min of meer verplicht dat te doen. Je zal daarom ook veel angsten en vragen hebben. Na een tijd zal je zo ver zijn dat je dit weer wat meer moet afleren en niet overal bang voor te zijn of een link aan te leggen.
Soms kan je verkouden zijn of hoofdpijn hebben zonder dat het met een burnout te maken heeft.

Hopelijk vind je wat herkenning en zie je dat ik bijna 2 jaar bezig ben en nog alleen merk dat ik gevoelig ben voor spanning en teveel voel. Dus je bent zeker niet de enigste. De ene zit er dieper in als de ander.

Hallo Summer,

Wat herkenbaar ik lees ook alleen maar dat men alweer aan het werk is of begonnen en ik kan gewoon nog helemaal niks na 3.5 maand.
Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat?

Hoi, mijn naam is Adi en heb twee jaar geleden last gehad van een burn-out. Daarna ben ik tot rust gekomen zonder enkele vorm van medicatie. Nu zijn we twee jaar verder en ik voel dat ik weer in een burn-out terecht ben gekomen. Soms dan heb ik het gevoel dat ik er niet meer vanaf kom, maar wat mij vooral irriteert is dat ik niet de dingen kan doen die ik leuk vind zonder me zorgen te maken over bepaalde dingen, of dat ik me teveel inspan en dat ik daardoor meer in de stres raak etc.

Ook vind ik het lastig om thuis te zitten en niks te doen, ik ben het liefst super veel bezig en wil het liefst later naar Wall Street om daar een cariere op te bouwen. Maar dan denk ik soms dat ik niet stresbestendig genoeg ben en dan denk ik dat ik het niet aankan ofzo. Ik vind het heel irritant en weet eigenlijk niet echt goed wat ik moet doen. Ik wil echt geen mediceinen nemen want ik weet dat ik het zelf aankan zonder. Maar ik weet niet goed hoe ik met deze terugval om moet gaan.

Hoi Adi,

Heb je al gesproken met een professioneel iemand, zoals een (huis)arts of een psycholoog, over je huidige situatie? Ik denk dat het belangrijk is dat je eerst vast laat stellen wat er op dit moment aan de hand is. Het is erg lastig om zelf te bepalen wat er met je aan de hand is en wat ervoor nodig is om je beter te gaan voelen. Een arts of psycholoog kan jou op basis van zijn of haar diagnose adviseren wat de beste behandeling is van je klachten. Ik denk dat de kans groot is dat dit zonder medicijnen kan hoor.

En die droom van een carrière op Wall Street zou ik me geen zorgen over maken. Als dat is wat jij echt leuk vindt en wat echt goed bij je past, dan kan je dat aan. Maar nu nog even niet. Eerst moet je je huidige situatie onder controle krijgen, leren begrijpen wat er met je aan de hand is en waar dit vandaan komt en wat je kan doen om beter te worden en terugval in de toekomst te voorkomen. Rust en meer thuis zitten dan je zou willen zal hier heel waarschijnlijk deel van uitmaken, maar met de juiste behandeling wordt ook dit vanzelf weer beter en kan je weer gaan doen wat je leuk vindt. Succes!!!

Hoi allemaal,

Sinds vandaag daadwerkelijk echt op zoek gegaan naar symptomen en signalen van een burnout / teveel stress.
Ik kwam terecht op deze site en ik herken veel van mezelf hierin.
Vandaag zit ik (weer) thuis, ik kon het niet opbrengen om naar mijn werk te gaan en ik heb eigenlijk nergens meer zin in.
Blijf het liefst binnen, zelfs afspreken met vriendinnen of op bezoek gaan bij mijn ouders kost mij momenteel te veel energie.

Ik twijfel ontzettend of en zo ja hoe ik dit bespreekbaar moet maken op mijn werk.
En ik zie er ook enorm tegenop om naar de huisarts/bedrijfsarts te gaan en om het hele traject in te gaan.

Heeft iemand tips voor mij?

Alvast bedankt.

Hoi Emma,

Wat enorm vervelend dat je je niet goed voelt en zo weinig energie hebt. Je geeft aan dat je twijfelt of je bespreekbaar moet maken op je werk dat je symptomen van stress ervaart. Ik heb hiervoor maar 1 tip; DOEN!!! Geeft het aan. Als je op een punt bent aanbeland dat je voor jezelf al toegeeft dat het niet goed met je gaat, dan is de kans groot dat je je grenzen al ver voorbij gelopen bent. En door het niet aan te geven op je werk verdwijnt het probleem niet. Dat probleem is er en gaat alleen maar weg als je het onder ogen ziet ermee aan de slag gaat.

Zelf ben ik 10 maanden geleden thuis komen te zitten met een burn-out. Ik werk voor een grote bank, heb een traineeship gedaan en daarin is ons altijd geleerd goed op jezelf te passen, om hulp te vragen als het nodig is en kenbaar te maken als je stress ervaart. Vier dagen nadat ik voor het eerst dacht “hmm, volgens mij gaat het niet zo goed met me” heb ik dit bij mijn manager aangegeven. Ik was er zo snel bij en had mezelf altijd zo goed in de gaten gehouden (dacht ik) en nog steeds bleek het veel te laat. Er werden meteen maatregelen getroffen, maar we zijn nu zoals ik zei 10 maanden verder en ik ben deze week pas weer voor 100% hersteld gemeld op mijn werk. (wat niet betekent dat ik er al ben, herstel op alle fronten gaat nog zeker wel 10 maanden kosten gok ik).

Ik begrijp dat je er enorm tegenop ziet om naar je huisarts/ bedrijfsarts te gaan en om het hele traject in te gaan. Je zit hier niet op te wachten, hebt hier niet om gevraagd en het is ook niet leuk. Maar toch is het zo. Daar kan je helaas niets aan veranderen. Als je niets fundamenteels aan de situatie verandert loop je het risico dat het probleem niet weg gaat of zelfs alleen maar erger wordt. Maar het is verdomd lastig om onder ogen te zien dat het noodzakelijk is om iets aan de situatie te doen, dat het jou toch echt overkomen is en wat je dan precies moet veranderen. Professionele hulp, zoals een bedrijfsarts en een psycholoog, kunnen je daarbij helpen.

Je vraagt om tips hoe je dit bespreekbaar kan maken op je werk. Als eerste zou ik een afspraak maken met zowel je bedrijfsarts als je leidinggevende en aangeven welke signalen je ziet bij jezelf en hoe je je voelt. Leidinggevenden weten niet altijd hoe ze hiermee om moeten gaan, maar je bedrijfsarts zou goed in moeten kunnen schatten welke maatregelen nodig zijn als jij (eerlijk) vertelt wat er met je aan de hand is. Tweede stap is om een psycholoog te zoeken, maar dit zou ook een voortvloeisel moeten/ kunnen zijn van je gesprek met de bedrijfsarts. Een psycholoog kan je helpen om te herstellen van je klachten en op zoek te gaan naar de oorzaak van deze klachten.Van hieruit kun je verder.

Zijn dit tips waar je iets aan hebt? Zo niet, naar wat voor soort tips was je meer op zoek? Heel veel succes Emma!

Wat fijn om verhalen van lotgenoten te lezen. Na lang twijfelen heb ik besloten on mijn verhaal ook te vertellen. Gewoon omdat het fijn is dat anderen hetzelfde meemaken en het dus kunnen begrijpen. Mijn verhaal: mijn burn-out is begonnen begin december 2015. Ik zat gezellig te kletsen met familie en man en ineens was het er! Hartkloppingen, duizelig, zweten/ koud hebben, benauwd etc. Kortom ik dacht dat ik doodging! Na een uur sloeg de paniek toe, ik kreeg t niet onder controle. Toch maar dokterswacht gebeld. Het bleek dus een hyperventilatie/ paniekaanval te zijn. Eenmaal gekalmeerd, terug naar huis met rustgevende medicijnen en de rest van t weekend plat gelegen en geslapen als een beer in winterslaap. Toch ben ik de volgende maandag aan t werk gegaan en dacht dat dit eenmalig was. God wat had ik t mis. Deze paniekaanvallen keerden dagelijks terug en meerdere malen op een dag. T kwam op t punt dat ik de zorg voor thuis en de kinderen niet meer op me kon nemen laat staan om te gaan werken. Ik trok t niet meer. Mijn dieptepuntpunt was echt dat ik besefte dat ik in zon staat niet voor mijn kinderen ( jongste 1 jaar de oudste 3 jaar) kon zorgen! Dat is het ergste gevoel ooit, het falen als moeder en echtgenote. Ik besefte dat ik hier zonder hulp niet door kwam. Dus volledig in ze ziektewet en opnieuw naar de huisarts. Ik had totaal geen kracht en energie meer en viel enorm af in een paar weken tijd. Wat niet echt hielp. De huisarts vertelde me dat ik een burn-out had, en raadde me aan om haptotherapie te gaan volgen. Omdat ik dus geen eetlust meer had en aan had gegeven dat ik me niet meer kon ontspannen. Via de huisarts medicatie gekregen om me rustiger te houden, maar die zouden pas over een aantal weken helpen. Inmiddels begin januari. Ik kon eindelijk terecht bij de haptotherapeut, daar had ik wel baat bij maar had het id dat dat geen oplossing was. Wat voor vele vast bekend klinkt ben ik ook iemand die moeilijk nee kan zeggen, heel perfectionistisch is, alles goed wil doen, en dat allemaal met een fulltime (drukke) baan en 2 jonge kinderen en een man die veel aan t werk is. Nu sta ik sinds februari onder behandeling bij een psycholoog en dit gaat erg goed. Het ging zo goed dat ik een aantal weken geleden weer een aantal uurtjes ben gaan werken. Dit gong goed tot afgelopen weekend, weer last gehad van aanvallen. Gaat het dan nooit over??!! Ik trek t me enorm aan dat mensen niet begrijpen wat een burn-out is. Het blijft ook moeilijk te gegronprn tenzij he t meemaakt

Na lang twijfelen kies ik er toch voor om mijn verhaal te delen. Ik vind het zelf ook fijn om andere verhalen te lezen en ieder verhaal is toch uniek..

Ik ben een vrouw van 28 die jarenlang nooit iets mankeerde. Eind 2014 besloten mijn vriend en ik een huis te kopen. Ik merkte dat ik dit spannend vond, maar deed verder niet zo veel met dat gevoel. Ik stopte het als het ware weg.
Begin 2015 werd er gereorganiseerd op mijn werk. Mijn overvolle agenda werd verdubbeld met taken en verantwoordelijkheden die ik niet leuk vond. Ondanks mijn verschillende pogingen om mijn grenzen aan te geven, werd er niet naar me geluisterd. In plaats dat ik voor mezelf koos, bleef ik doen wat er van me werd gevraagd. Ik voelde zelf heel goed dat dit niet goed “voelde” maar ik had niet het idee dat ik een keuze had.
In de maanden die volgden voelde ik me steeds onzekerder worden. Ik heb een wo-diploma en een goede baan maar ik begon steeds meer aan alles en mezelf te twijfelen. Ondertussen waren we een huis aan het bouwen.
Na een aantal maanden, rond september, kreeg ik last van erge duizeligheid tijdens het (zware) sporten. Hier hield ik dus maar gewoon mee op en ging lichte sporten als yoga en pilates doen. Ik had wel in de gaten dat het foute boel was maar nog had ik het idee dat ik geen keuze had…. In de tussentijd was ik ook steeds meer leuke prive dingen gaan afzeggen omdat ik er gewoon geen puf meer voor had. Het ging alleen nog maar om werk en om “moeten”. Een maand later kreeg ik mijn eerste paniekaanval in een drukke ruimte, toen wist ik genoeg.

Ik ben naar de huisarts gegaan die me doorverwees naar de praktijkondersteuner. Na een gesprek met haar werd me duidelijk dat ik overspannen was en dat ik echt een stapje terug moest doen om erger, burn out, te voorkomen. Ik heb me toen direct ziekgemeld.
Dit was voor mijn werkgever het signaal dat het serieus was. Mijn werkpakket werd per direct gehalveerd en ik heb toen 4 weken vakantie opgenomen om uit te rusten. In die periode heb ik veel gedaan wat ik zelf leuk vond, het ging stukken beter en begin januari ben ik halve dagen gaan werken. Dit ging goed.

Ondertussen was de bouw van het huis bijna klaar. We willen graag een kindje maar vanwege alle stress hadden we dit op een lager pitje gezet. Begin januari bleek ik toch zwanger, wat waren we blij. Ik was trots op mijn lijf -dat me naar mijn gevoel in de maanden ervoor had laten zitten- en het was precies de positiviteit die ik nodig had. De weken erna liep ik op wolkjes en ik had direct het gevoel weer ‘beter’ te zijn.

Vier weken later ging het mis. Ik kreeg een miskraam.. Twee weken lang heb ik gehuild, gerouwd en me depressief gevoeld. Daarna wilde ik de draad graag oppakken en ben ik weer naar het werk gegaan. De dagen erna had ik last van spanning en diarree. In het weekend heb ik rustig aan wat leuke prive dingen opgepakt, ik dacht dat het wel ging.. Zondagavond ging het op zwart. Het was de meest vreselijke pijn die ik ooit heb gevoeld. Zwaar overprikkeld, overweldigd en helemaal van slag ben ik in bed gaan liggen. Nadat ik de nacht was doorgekomen kwam ik er de volgende dag achter dat niks meer mogelijk was. Niet kunnen lezen, geen geluiden kunnen verdragen, niks meer kunnen eten, zelfs op de bank stilliggen was een ramp. Ik heb echt een aantal dagen moeten rusten waarin ik alleen kon wandelen en kleuren. Alle andere dingen zoals boodschappen doen of poetsen was echt geen optie.
De weken erop begon ik aan mijn reintegratietraject dat door mijn werkgever was opgesteld. Deze bestond de eerste twee weken uit 2 gesprekken met een psycholoog. Daarna 3 weken groepstherapie waarbij inzichtelijk wordt gemaakt waar je valkuilen liggen en hoe je naar jezelf leert luisteren. Hierna heb ik het werken (therapeutisch) weer opgepakt. Ik vind dit leuk.

Toen deze therapie was afgelopen had ik het gevoel dat ‘mijn probleem’ nog niet was opgelost. Ik had erg veel last van angsten, de hele dag het gevoel dat mijn keel werd dichtgeknepen en ontzettende spannings buikpijn. Ik heb zelf de conclusie getrokken dat er meer speelde en heb wederom de huisarts gebeld. Na een doorverwijzing naar een andere psycholoog welke is gespecialiseerd in angsten en spanning, blijk ik een gegeneraliseerde angststoornis te hebben. Ik heb hier nooit last van gehad maar dit steekt nu de kop op. Nadat ik 1,5 week van de spanning (voor de verhuizing)niet heb kunnen slapen heb ik op verzoek van de psycholoog en huisarts toch slaapmedicatie gepakt. Zonder slaap geen energie, en zonder energie niet uit de burnout…. Ik vind dit vreselijk en het voelt als falen, maar het werkt wel…

Op het moment ben ik 2x per week in behandeling bij de psycholoog voor de angststoornis en gedeelte burnout. Daarnaast pak ik therapeutisch mijn werk op. Ik slik rhodiola overdag en in de avond een slaappil. Ook wandel en sport ik veel en doe ik aan mindfulness. Ik kan steeds iets meer. En telkens als ik denk dat het goed gaat dan komt er een terugval. Dan is het weer beseffen waar ik sta, accepteren, loslaten en mezelf herpakken. Dat kan een week tot twee weken duren waarbij het soms voelt alsof je in de hel beland bent. Maar het wordt altijd beter!

Ik zit er nog middenin, en stap voor stap, heel langzaam, gaat het beter. Ik heb inmiddels goed leren luisteren naar mijn lichaam (dat me ertoe dwong) maar het blijft erg lastig. De angsten en paniek blijven de kop opsteken, bij alles wat ik doe. Nooit weet ik wanneer ik een grens heb bereikt of wanneer het angsten zijn. iedere dag is een gevecht. Als ik van te voren had geweten wat een burnout inhoud dan had ik de dingen heel anders aangepakt..de weg terug is lang en hobbelig, maar ik kom er wel!

De verhalen op deze site doen me heel erg goed. Jonge mensen die veelal positiever uit een burnout zijn gekomen. Het geeft de hoop die ik nu heel hard nodig heb. Ook inzicht in de verschillende processen is voor mij erg belangrijk zodat ik weet dat ik niet alleen sta of knettergek ben.. Dat voelt namelijk wel zo.

JongBurnout

Fijn dat je je verhaal zo open en eerlijk deelt, Lach. Burnout gaat vaak gepaard met veel angsten. Misschien gaat het ook wel daarom: ontdekken dat veel angsten uit het dagelijks leven niet nodig zijn. Heb niet het gevoel dat je dingen anders aan had moeten pakken in het verleden. Dit is jouw weg, jouw proces en je wordt er een vollediger en gelukkiger mens door. Je krijgt de unieke kans om je angsten open tegemoet te treden. You’ll be ok.

Hallo allemaal,

Ondanks dat ik misschien wat ouder ben (44 jaar) dan de meesten van jullie, wil ik toch graag mijn verhaal delen. Ik twijfel er zelf aan of ik een burnout heb. Ik heb gemerkt dat zorgverleners de signalen niet herkennen, zeker als je in eerste instantie met lichamelijke klachten meldt bij de huisarts of zelfs specialist in het ziekenhuis. Bovendien heb ik zelf jarenlang signalen genegeerd. Als ik de verhalen hier zo lees, herken ik echter het patroon en alle verschijnselen die ik ook ervaar op dit moment. Dus toch een burnout ?

Na een dienstverband van meer dan 10 jaar, zit ik sinds december 2015 thuis vanwege een reorganisatie bij mijn voormalige werkgever. Ik heb de laatste jaren ongeveer 10 tot 12 uut per dag gewerkt. Daarnaast volgende ik een 4 jarige HBO opleiding, waar ik ook vele uren studie in heb gestoken. Ik nam nooit pauze op het werk, at een boterham tussen de telefoontjes door, ging altijd maar door.

In deze periodes heb ik ups en downs gehad. Vaak had ik last van lichamelijke klachten: vermoeidheid, hartkloppingen, buikpijn (spastische darmen), hyperventilatie, trillen/beven, paniekaanvallen, huilen op zijn tijd etc. Ik negeerde dit en ging gewoon door. Mijn lat lag altijd enorm hoog en heb ook al op jonge leeftijd met spanningsklachten en overbelasting te maken gehad.

Aangezien ik zelf in het personeelsvak zit, ben ik heel nauw betrokken geweest bij de reorganisatie bij mijn laatste werkgever. Ik heb meer dan 100 ontslagzaken afgerond. Dit gaat je niet in de koude kleren zitten. Bovendien wist ik al dat dit ook voor mij een keer het einde zou betekenen. De laatste werkdag, na 12 uur gedraaid te hebben, stond ik letterlijk te trillen op mijn benen. Ik heb dat weekend ervoor zelfs nog gewerkt als een gek om alles goed achter te laten.

Ik had besloten na mijn vertrek pas op zoek te gaan naar een nieuwe baan, zodat ik al mijn energie daarin kon steken. Op dat moment begon de ellende. Van 15 uur werk en stude per dag naar helemaal niets. Ik was niet gewend om thuis te zijn; had nooit echt tijd voor mezelf gehad. Mijn lichaam ging protesteren. Na 2 weken thuis kreeg ik een enorme paniekaanval. Ik was bijna naar de eerste hulp gereden, omdat ik dacht dat ik een hartaanval kreeg. De weken daarna bleef ik benauwd, last van pijn links in mijn buik, borst en uitstraling naar de linkerarm. Veel hartkloppingen en een gejaagd gevoel. Concentratieproblemen, onwerkelijk gevoel en soms duizelig. Na onderzoek bij de huisarts (hartfilmpje etc.), werd ik naar huis gestuurd. Niets aan de hand, zie hij. Ik geloofde hem gewoon niet en was bang dat ik door alle stress de afgelopen jaren echt iets mankeerde.

Ik heb een bodyscan laten maken in Duitsland. Ik ben bij een specialist beland omdat ik steeds meer pijnklachten kreeg (buikpijn, stekende pijn in de borst, stekende pijn in de rug, maagklachten etc), ook enorme huilbuien, somber zijn, paniek hebben, trillen, duizelingen etc. Die onderzoeken en wachten op de uitslagen brachten nog meer stress met zich mee. Ik dacht en denk nog steeds dat ik iets lichamelijks mankeer. Zo veel klachten en pijn, dat kan toch geen stress zijn ? Het beheerst mijn hele dag op dit moment. Ik ben gestopt met sporten. Ik heb er gewoon geen zin in en de fut niet voor.

Deze week, na nog een onderzoek in het ziekenhuis, weer een heftige paniekaanval gehad. Ik ben nu zo duizelig dat ik eigenlijk niet eens auto kan rijden. Ook heb ik concentratieproblemen. Ik moet me inspannen bij het lezen en TV kijken. Nu besloten om toch maar aan de medicijnen te gaan, om even wat rustig te worden. Ik kan niet eens een kopje vasthouden, omdat ik zo vreselijk tril. Intussen een mindfullness training gedaan, yogalessen, volgende week beginnen bij de Osteopaat en psycholoog. Ik moet zelf gaan geloven dat ik ik niets lichamelijks mankeer en misschien dus toch een burnout heb ?.

Ik realiseer me nu wel dat ik het in de toekomst anders moet gaan aanpakken en voordat ik aan een nieuwe baan begin, eerst tijd moet nemen om te herstellen.

JongBurnout

Ha Myra,

Wat beschrijf je jouw geschiedenis dapper en helder. Veel mensen maken mee dat ze eerst denken dat er lichamelijk iets heel erg mis is (ernstige ziekte o.i.d.), voordat ze gaan beseffen dat ze een burnout hebben. Door alle opgehoopte stresshormonen en de stelselmatige uitputting reageren jouw lichaam en geest nu heel heftig. Zo heftig, dat het voor de hand ligt te denken dat je ziek bent. Dat ben je natuurlijk ook, met een burnout ben je verre van geestelijk en lichamelijk gezond, maar het goede nieuws is dat je van burnout goed kunt herstellen en zelfs meer in balans zult worden wanneer je werkelijk dicht bij jezelf blijft.

Overigens zijn er meer mensen van een oudere leeftijdscategorie die de site bezoeken, hoor. En dat is alleen maar goed! Jullie zijn heel erg welkom. De site heet Jong Burnout, omdat ik zelf erg jong was toen ik een burnout kreeg. Maar de tips en verhalen zijn natuurlijk nuttig voor iedereen met teveel stress of burnout, ongeacht de leeftijd.

Blijf vooral delen en vragen stellen. Als je een verzoek hebt voor een onderwerp voor een artikel, let me know!

Groet, Nienke

Hallo Myra,

Wat een herkenbaar verhaal. Ik heb precies dezelfde klachten en ik ben ook continu bezig naar een lichamelijke reden voor die klachten. Om me heen zegt iedereen (mijn man, mijn huisarts, vriendin) dat het spanningsklachten zijn en dat ik ‘overspannen’ ben, maar ik vind het maar moeilijk om daar op te vertrouwen. Ik ben oprecht bang dat er lichamelijk een catastrofe op de loer ligt. Ik heb na diverse onderzoeken (cardioloog, longarts, neuroloog) een verwijzing gekregen voor een psychiater. Mijn huisarts adviseert me aan de antidepressiva te gaan voor de angstaanvallen die ik ervaar.
Voor mijn gevoel heb ik een dieptepunt bereikt en ik hoop dat iemand mij zal begeleiden naar een beter en stabieler leven, want zo gaat het niet verder..

Hallo Fem,

Ik zie nu pas je reactie. Hoe is het nu met je en ben je al wat verder gekomen met de psychiater.
Ik heb nu pas een goede pscychotherapeut gevonden waar ik vertrouwen in heb. Zij heeft bevestigd dat het echt goed komt, maar dat het nog een lange en soms moeilijke weg gaat worden. Door mijn angst, ben ik nog verder in de burnout beland en houd ik mijn lichamelijke klachten in stand. Ik heb echt het idee dat mijn hele zenuwstelsel op hol is geslagen en dat ik daarom overal pijn voel van mijn hoofd tot aan mijn voeten :). Het zou fijn zijn om te horen hoe het met je gaat. Ik vind het prettig om ervaringen met anderen te delen, omdat anderen het moeilijk vinden te begrijpen wat je allemaal voelt en dat je daar zo over kunt piekeren.

Ik “moet” nu bij nul beginnen van mijn psych. Dus vooral niets doen, 1 activiteit per dagdeel, bijvoorbeeld wandelen 15 minuten, en daarna beetje lezen, kleuren voor volwassenen etc. Pff dat zal niet meevallen, omdat er zoveel onrust is in mij. Het dagschema op deze site is wel super om mee te beginnen.

Hallo allemaal.

Allereerst wil ik graag zeggen dat ik dit een fijne site vind! Ik ben zelf net 25 en kon nergens verhalen vinden van andere jonge mensen met een burn-out. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben ☺

Mijn verhaal:
Half Juni was ik op vakantie (stedentrip). Hier heb ik voor het eerst bewust signalen opgemerkt van mijn burn-out (wat ik toen nog niet begreep). Ik kreeg 2 van de 3 dagen een “aanval”, dit is hoe ik het toen zag. Ik werd, uit het niets, trillerig en duizelig en kon bijna niet meer lopen. Ik dacht eerst dat dit misschien met een te hoge/lage suikerspiegel te maken had of iets dergelijks. Na wat slapen en rusten ging het allebei de keren wel weer maar het duurde enkele uren voor ik mij weer goed voelde. Eenmaal thuis moest ik natuurlijk weer aan het werk. Ik werk in een restaurant in de bediening als leidinggevende/assistant-bedrijfsleider. De eerste dag voelde ik mij erg onstabiel en draaierig. Gelukkig kon ik op tijd weg. Ik dacht toen dat het wel weer over zou gaan. De tweede dag was dit gevoel er nog steeds. Uitgeput, onstabiel, draaierig. Ook toen kon ik gelukkig redelijk op tijd naar huis. De dag hierna ging ik met mijn ouders en zusje op bezoek bij familie. Na een uur in de auto was ik compleet uitgeput toen wij aankwamen. Ik stond letterlijk te trillen op mijn benen. Aangezien ik na een paar meter lopen uitgeput was heb ik mij toen ziekgemeld op mijn werk, met een enorm schuldgevoel. Niet wetende dat dit tot maanden thuiszitten zou uitbreiden. Ik ben de dag hierna na de huisarts geweest en deze zei al vrij snel dat ik waarschijnlijk een burn-out heb. Er zijn wel bloedtesten gedaan en er is een hartfilmpje gemaakt maar hier kwam verder niets uit.

Ik woonde op kamers maar ben in deze periode terug gegaan naar mijn ouders. Ik kon namelijk niet eens mijn eigen boodschappen doen.. In het begin was eigenlijk alles mij teveel. Zelfs rechtop zitten voor het avondeten was eigenlijk al te veel gevraagd. En ook praten kostte op momenten te veel energie. Na een paar weken (bloedtesten afgewacht, weer naar de huisarts om dit te bespreken) ben ik bij de praktijkondersteuner beland. Deze gaf mij wel wat handvatten maar na vier keer dacht ik “dit kan ik zelf ook allemaal wel bedenken en toepassen”. Ik heb zelf een master in psychologie en de dingen die hij mij vertelde gingen niet diep genoeg om mij echt aan het denken te zetten en nieuwe inzichten te creëren. Ook moest ik ondertussen naar de ARBO-arts. Hier voelde ik mij niet echt gehoord. Voor mijn gevoel was ik daar een nummertje en een “typisch geval” die na drie maanden wel weer fulltime aan het werk zou zijn. Maar als zo’n man je dat vertelt ga je ervan uit dat dit dus blijkbaar kan. We maakten een schema waarmee ik half November, met vier weken vakantie in de tussentijd, weer volledig meedraaide op mijn werk. Ondertussen was ik ook weer gewoon op mijn eigen kamer. Dit ging redelijk. Ik bleef met momenten draaierig en voelde mij eigenlijk nooit helemaal lekker maar er was wat vooruitgang en ik dacht dat het vanzelf wel nog beter zou gaan.

Tot ik half januari mij toch weer een stuk slechter begon te voelen. Ik dacht dat ik er wel bijna was en ging, dwong mijzelf, zelfs voor het eerst weer hard te lopen. Toch bleef ik mij draaierig en slap voelen, en werd dit weer erger. Nadat ik thuis was van een paar uur werk was ik weer kapot en moest ik janken om.. Ja.. Om wat eigenlijk? Omdat ik mijn lijf niet snapte, omdat ik dacht dat ik er klaar mee was, omdat ik mijn eigen gedachten niet op een rijtje had.. Op dat moment belde mijn moeder, gewoon om te vragen hoe het ging. Toen kwamen de watervallen natuurlijk helemaal. Zij heeft mij vervolgens opgehaald. De volgende dag heb ik mij ziekgemeld op werk, ik kon het allemaal even niet overzien. Ik heb een weekend lang gerust, gepraat, nagedacht en heel veel gejankt. Uiteindelijk heb ik een paar heftige knopen doorgehakt. Ik heb ontslag genomen op mijn werk en woon weer even tijdelijk (voor een periode van een jaar of anderhalf) bij mijn ouders. Ik moet nu nog tot eind maart werken. Ik werk nu zo’n +/- 15 uur per week verspreid over drie dagen. Dit verschilt nog wel eens, horeca doet niet echt aan vaste uren

Eind maart ben ik klaar met mijn werk. Ik ben van plan om dan eindelijk ECHT te rusten en uit te zoeken hoe ik hier (weer) ben beland, uit kan komen en een volgende keer kan voorkomen.

Ook al geloof ik daar nu niet iedere dag 100% in; uiteindelijk komt alles goed! ☺

Hoi Bianca,

Wat vervelend dat je hier doorheen gaat op dit moment. Het raakt me elke keer weer als ik een nieuw verhaal lees van iemand die over zijn of haar burn-out vertelt. Een dikke knuffel omdat je dit moet doorstaan!

Ik herken heel erg wat je zegt over de praktijkondersteuner van de huisarts. De tips en adviezen die ik kreeg vond ik nogal slap en ik kreeg niet het idee dat zij kon doorpakken op wat ik haar vertelde. Via mijn werkgever ben ik uiteindelijk bij een psycholoog beland en hier had ik veel meer aan. Ik raad je daarom ook aan om een goede psycholoog te zoeken! Ook met een psycholoog blijven het soms open deuren, maar je hebt toch een professioneel iemand nodig om mee te sparren, je een spiegel voor te houden en je te helpen de juiste richting in te slaan voor je herstel.

Heel veel succes en sterkte!

Liefs, Julia

Hoi Julia!

Bedankt voor je reactie & knuffel! 🙂

Ik denk ook dat ik op zoek ga naar een psycholoog. Alleen kan ik die extra “verplichting” er nu even niet bij hebben voor mijn gevoel. Eerst nog een maand werken. Klinkt nogal dubbel misschien haha.

Jij ook sterkte en succes gewenst!

Liefs Bianca

Hallo Nienke,

Ik heb een brandende vraag. Wat ik mij herinner te hebben gelezen is dat je geen uitgebreid (bloed)onderzoek hebt gedaan om achter de aard van je klachten te komen. Al gauw werd de diagnose burn-out vastgesteld, toch? Mijn vraag aan jou is: was je destijds niet bang dat de arts het mis had en er geen sprake was van burn-out? Dus dat er een verkeerde diagnose werd gesteld? Bij mij is er, ondanks al het onderzoek, nog steeds geen diagnose vastgesteld. Ik ben nog steeds bang dat het iets anders is dan overspannenheid. In mijn eerdere bericht schreef ik al over de candida schimmel die zich kan nestelen in de darmen – Dit lees ik dan op het internet… Sinds ik dat heb gelezen ben ik ongelofelijk angstig dat het dat is. Maar het constateren ervan schijnt, volgens diezelfde bronnen, zelden door artsen te worden gedaan. Ik voel me soms moedeloos worden hierdoor. Jij nooit zo’n soortgelijke angst gehad in de tijd dat jij burn-out was?

admin

Hi Daniël,

Toevallig had ik niet lang daarvoor mijn bloed wel een keer laten prikken, omdat ik al zo lang rondliep met vermoeidheidsklachten en concentratieproblemen. Daarnaast had ik het verhaal van een collega gekregen mbt de burnout die zij had gehad en daar vond ik veel herkenning in, wat me sterkte in mijn eigen overtuiging dat ik een burnout had. Tot slot heb ik bij de psycholoog een aantal vragenlijsten ingevuld die i.c.m. haar inschatting van mij op basis van de gesprekken die we hadden leidden tot de diagnose burnout. Ik heb er zelf dus nooit aan getwijfeld.

Van wat ik in de loop der jaren heb gehoord van andere mensen die een burnout hebben gehad en bij me aanklopten met vragen, weet ik wel dat de angst dat er iets mis is met je lichaam heel groot kan zijn. Daarin ben je dus zeker niet de enige. Het wordt zelfs wel eens genoemd in lijsten met symptomen bij burnout.

Wat jou nu overkomt is heel heftig en je bent niet gewend dat je lichaam zo reageert. Dat kan enorm angstig maken, dat snap ik. Laat je goed controleren door ziekenhuis / huisarts en vraag je psycholoog ook vooral om burnout objectief vast te stellen met de hulp van de nodige tests. Maar als daar dan uitkomt dat je burnout hebt, vertrouw daar dan ook op.

Angst, in welke vorm dan ook, hoor bij burnout. Ik ben ook angstig geweest, maar dan om andere dingen. Soms zo erg dat ik mijn huis niet uit durfde.

Vertrouw op het proces en de hulp van professionals. Praat over je angsten, schrijf het van je af en hou je vast aan de momenten dat je je (eventjes) wat beter voelt.

Sterkte!

Nienke

Bedankt voor je snelle reactie en het fijne advies, Nienke. Leven is lijden, maar als het wat minder kan… Graag 🙂

Hoi Daniel,

Ik las je bericht en ik hoop je met mijn bericht een beetje een hart onder de riem te steken. Ik ben 29, werkte in een managementfunctie bij een bank en in juli 2015 kwam ik thuis te zitten met de diagnose burn-out. Ik vertoonde klassieke burn-out klachten en ik twijfelde daarom niet aan de diagnose. Echter had ik ook nog allerlei lichamelijke klachten die ik niet direct aan mijn burn-out kon linken, waar ik me grote zorgen over maakte. Ik heb verschillende keren bij de huisarts gezeten, met klachten als buikpijn, last van mijn darmen en soa-achtige klachten. Ik was als de dood dat er iets ernstigs in mijn buik mis was. Ik ben van boven tot onder getest, maar daar kwam niets uit. Ik had nog steeds twijfels, maar besloot toch te vertrouwen op het oordeel van de huisarts dat alles goed was in mijn buik.

In de eerste maanden nadat ik thuis kwam te zitten had ik soms wel bijna wekelijks, naast de standaard burn-out klachten waar ik last van had, iets onder de leden. Vooral vaak verkoudheid, maar in oktober had ik zelfs een blaasontsteking, schimmelinfectie en herpes-uitbraak tegelijkertijd. Duizend-en-een verschillende lichamelijk klachten heb ik na juli gehad. Sinds november merk ik echter dat alle vage lichamelijk klachten zijn gaan verdwijnen. Ik ben vrij aardig aan het herstellen van mijn burn-out (werk weer 25 uur, wel in een lichtere functie) en ik heb sinds november geen verkoudheid of infecties meer gehad. Een burn-out kan ook je immuunsysteem volledig in de war schoppen. Ik hoorde zelfs van een collega die spontaan wondjes op zijn huid kreeg tijdens zijn burn-out. Zorg ervoor dat je uitsluit dat er iets met je aan de hand is, maar weet dat je immuunsysteem op dit moment wel eens niet optimaal zijn werk zou kunnen doen waardoor ook allerlei klachten kunnen ontstaan. Je bent gewoon even niet zo weerbaar. Lief voor jezelf zijn door jezelf voldoende rust te gunnen en goed te eten kunnen het leed wat verzachten. En je wordt beter! Hoe dan ook, dit moment gaat een keer komen. Al is de weg daar naartoe lang… Heel veel sterkte en succes!

Liefs, Julia

Hallo Julia,

Wat aardig van je dat je de moeite hebt genomen om een reactie voor mij achter te laten. Dank voor je bemoedigende woorden! Zoals ik al had vermeld ben ik sinds kort onder behandeling bij een psycholoog. Ik heb gisteren de diagnose hypochondrie gekregen. Wat mijn psycholoog mij adviseert is niet meer op het internet zoeken naar informatie, bevestiging en troost omdat het mij in die angstige vicieuze cirkel houdt. Daarom zal ik voorlopig niet meer terugkeren naar deze website. Ik wens jou, Julia, en iedereen ongelofelijk veel succes toe met het herstel!

Hallo allemaal, Hallo lotgenoten,

Eerst wil ik Nienke ‘credits’ geven voor haar moed en doorzettingsvermogen om haar burn-out-periode zo helder op te schrijven.

Ik heb de reacties van iedereen gelezen en wat zijn jullie verhalen herkenbaar.
Zelf kreeg ik twee jaar geleden signalen dat er iets mis was. Ik werd plotseling moe en duizelig en kreeg pijn aan mijn keel en rechter bijbal. Yep, ik ben een van de weinige mannen die reageren op deze website. Of er een verband is tussen overspannenheid/burn-out en deze klachten weet ik niet, maar zo begint mijn (tragische) verhaal wel – want tragisch ervaren we het allemaal wel, denk ik. De klachten namen weer af en kwamen na een aantal weken/maanden weer terug. Totdat ik het zat werd en besloot onderzoek te laten verrichten in het ziekenhuis. Ik heb het afgelopen jaar bijna alle afdelingen in het ziekenhuis bezocht: KNO, neurologie, reumatologie, interne… Maar niets werd er gevonden. Alle (bloed)onderzoeken waren negatief. Alleen werd er bij de Interne geconstateerd dat mijn cortisol-waarde afwijkend was. Dat werd opnieuw onderzocht d.m.v. een 90 minuten durende test en daar kwam vervolgens niets uit. De klachten die ik momenteel heb: Pijn aan mijn gewrichten en spieren (linkerschouder, linkerelleboog, soms vingers bij het wakker worden); duizeligheid; vermoeidheid; jeuk; hoofdpijn; hartbonzen; vermoeide en droge ogen, zeker wanneer ik ga lezen, tv-kijken of game; winderigheid en boeren; misselijkheid; oorsuizen tijdens het slapen; koude handen en voeten; brok in de keel en regelmatig diarree. Heel veel klachten… Bovendien ervaar ik ook onrustigheid op drukke plekken zoals de tram, supermarkt, winkelcentrum, etc. Als ik niet luister naar mijn lichaam en me niet terugtrek, word ik duizelig en ervaar ik dissociatie. Ahhh mennn… Ongelofelijk toch… Wat is mij/ons overkomen!!

Hypochonders opgelet! Lees niet verder als je vatbaar bent voor ziektebeelden.

Maar ik wil iets toevoegen wat ik ervaar en waarover ik, op dit forum, nog niet heb gelezen. Ik heb de afgelopen maanden duidelijk gemerkt dat ik een rasechte hypochonder ben. Ik maak me daadwerkelijk ongerust over alle kwaaltjes die ik heb of heb gehad. Het internet vervloek ik daarom ook, omdat het internet mijn dwang naar bevestiging aanreikt. Alleen word ik meestal meer ongerust dan ik al was. Zo ben ik onlangs op informatie gestuit over de schimmel candida albicans. Wellicht bekend onder vrouwen, omdat het schijnbaar voorkomt als een vaginale schimmelinfectie (candida vaginitis). Maar, ook schijnen er andere varianten te zijn die zich tonen in en rondom de mond (koortslip of/en witte slijm op de tong, of in de darmen. Afijn, mijn punt is dat ik ongelofelijk bang ben geworden dat ik dit heb opgelopen omdat de symptomen van mij sterk overeen komen met die van een candida schimmelinfectie aan de darmen.

Mijn vraag aan jullie (ex-)lotgenoten is: hadden/hebben jullie ook last van jullie spieren, pezen en gewrichten? De fysiotherapeut kon mij niet helpen omdat de klachten niet dermate erg waren. Het zijn dan ook steekjes en krampen die ik zo af en toe voel in met name mijn linkerarm.

Hopelijk kunnen we elkaar via jongburnout.nl er doorheen slepen. Sterkte allemaal!

Misschien kan ik het beter anders formuleren, denk ik zonet. Wie van jullie is/was ook bang om een bepaalde ziekte te hebben opgelopen?

Hoi Daniel,

Ik zit een beetje in hetzelfde schuitje als jij. Sinds vorig jaar oktober heb ik mijn studie moeten staken vanwege vermoeidheidsklachten en nek- en rugpijnen. Ik vermoedde dat ik een burn-out had en ging, nadat ik veel moed bij elkaar verzameld had, naar mijn huisarts. Ik vertelde aan mijn huisarts dat ik dacht een burn-out te hebben en barstte in huilen uit. Heel raar, want zo herkende ik mijzelf niet. Ik nam de rust en beterde mijn leven (beter eten/bewegen etc). En ik ging ook naar een psycholoog. Toen in december werd ik tijdens een familie diner niet goed en moest toen liggen. Ik voelde mij toen zo verschrikkelijk, veel hoofdpijnen, rugpijnen en extreme vermoeidheid. Ik begon een beetje te twijfelen aan het feit of ik wel een burn-out zou hebben. Dit twijfelen werd verergerd doordat ik in januari ineens meer last ging krijgen van mijn zicht. Daarvoor zag ik soms vlekken voor m’n ogen (dacht dat het de vermoeidheid zou zijn). Plotseling kreeg ik in januari een migraine-aura. Ik zag alles superfel en licht kan ik niet verdragen. (Dit klinkt heel raar, ik weet het). Dit bleef 24/7. Hierdoor raakte ik in paniek uiteraard. Als er iets gaande is met je zicht, dat is gewoon akelig. Ik ben toen nogmaals naar de dokter geweest. Weer een bloedtest gedaan. Daar kwam niets uit. Toen een doorverwijzing naar de neuroloog (MRI-scan, EEG en VEP). Alles was prima. De oogarts en opticiën konden ook niets vinden. Op moment ben ik bij een internist in behandeling. Ik wacht nog op de uitslagen, maar verwacht er niet veel van (ze zeiden vooraf al dat er mogelijk niets gevonden gaat worden. Ik begrijp die angst voor bepaalde ziektes, ik heb dat twee maanden geleden ook steeds gehad. Nog steeds wel een beetje. Maar meer de angst dat de zorgverleners iets over het hoofd zien. Ik weet niet zeker of ik een burn-out heb, mijn dokter is er wel zeker van (ik ben ervan overtuigd dat dit ook te maken heeft met het feit dat ik mijn dokter ook in die richting heb geduwd). Ik twijfel nu, omdat ik het erg prettig vind om onder de mensen te zijn en om bijvoorbeeld in drukke winkelstraten te zijn. Daarnaast zie ik ook geen verbetering mbt mijn vermoeidheid en zichtproblemen. Echter is mijn angst sinds die zichtproblemen uiteraard enigszins toegenomen, maar ik vind dat best een logisch gevolg. Het is een soort van persisterende migraine-aura en het is 24/7 aanwezig. Hoe gaat het nu met jou? Ik hoop dat het beter gaat. (excuses voor het lange verhaal 😉 )

Hoi Daniel!

Ik merkte zelf dat ik niet zozeer bang was dat er lichamelijk iets mis met me was (ik ben van nature een hypochonder, dus dit speelt bij mij wel snel als ik pijntjes/klachten heb). Ik werd echter wel extreem angstig dat ik een ernstige psychische aandoening had. Ik had in het begin heel veel paniekaanvallen als in in bed lag en was bang dat ik epileptisch/psychotisch aan het worden was. Ik snapte de algehele vermoeidheid en plotselinge angstigheid echt helemaal niet. Ik ga mijn hele leven al een beetje op en af qua emotionele gesteldheid, maar niks was te vergelijken met de extreme paniek/angst/vermoeidheid die ik de afgelopen tijd heb gevoeld. Mijn psycholoog stelde (naast de burnout) ook hypochondrie vast en raadde mij aan om echt meer mindfulness te proberen. Proberen echt naar je lichaam te luisteren: “wat voel ik nu? Angst/pijn/vermoeidheid/somberheid.” En dan te proberen te accepteren dat ik dit nou eenmaal voel, maar dat ik er geen conclusies aan hoef te hangen. Ik probeer dit echt echt vol te houden, hoe moeilijk dat soms ook is.

Hoi iedereen,

Ik vond net dit forum en realiseerde me dat dit misschien wel de plek is waar ik het beste om advies kan vragen.
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen en ik ben ook niet zo heel erg goed in logisch uiten wat ik voel, maar ik ga mijn best doen, haha.

Ik heb altijd wel hard moeten werken voor mijn goeie school cijfers en prestaties tijdens andere dingen, zoals hockeyen of piano spelen. Hier zat ik echter nooit mee want in alles wat ik deed heb ik altijd lol gehad, ik leerde graag nieuwe dingen en me ervoor inzetten was dus ook niet echt een probleem. Ik kwam (met behulp van vrij hard werken dus) vrij fijn door de eerste vier jaar van de middelbare heen, maar ik merkte wel dat vermoeidheid vaker toesloeg. Ik ben in de derde en vierde wel eens een paar dagen thuis gebleven zodat ik bij kon slapen of omdat ik vrij veel last had van de drukte die school me bezorgde. Na die dagen ging het altijd weer prima en ging ik er gewoon weer helemaal voor om het zo maar te zeggen. Vorig jaar ben ik begonnen op een internationale school, waar ik dus de laatste twee jaar, de vijfde en zesde, zou gaan doen. Docenten bij ons die ook op het Nederlandse systeem lesgeven, vertelden ons wel eens dat de hoeveelheid werk die wij moesten doen gelijk stond aan 4x dat van het normale Nederlandse systeem. Gedurende de vijfde sloeg de vermoeidheid vaker toe en ik merkte ook dat ik prikkelbaarder werd en dat de stress een steeds grotere rol kreeg in mijn leven. Ik begon minder tijd te krijgen voor mijn hobbies en op een bepaald punt liet ik ze bijna volledig vallen. Ik keek steeds vaker uit naar vakanties waarin ik eerst een paar dagen helemaal niks hoefde en alles van me af kon zetten en met behulp van deze vakanties haalde ik het jaar ook en kreeg ik af en toe de kans mijn hobbies weer op te pakken. Ik zit op dit moment in de zesde en doe in mei eindexamen. Sinds het begin van dit jaar merkte ik al dat het steeds slechter ging, ik werd zo moe dat ik niet meer snapte wat de docent aan het zeggen was, kon niet meer lezen of schrijven omdat het gewoon niet binnenkwam wat er stond of wat ik moest doen, ik werd steeds vermoeider, tot op het punt dat ik hoofdpijnaanvallen kreeg en duizelig werd. Ook kreeg ik steeds vaker last van minder eetlust en veel buikpijn. Ik had paniek en huil aanvallen op school en het voelde alsof m’n reserves die ik zo lang van vakantie naar vakantie een beetje aangevuld had nu echt op waren. Ik dacht dat het een normaal ding was, omdat meer mensen met zoveel stress kampen gezien het niveau waarop ik dingen doe en de hoeveelheid dingen die ik doe, dus ik ging gewoon door. Toen bezweken kort na elkaar 2 vriendinnen van mij aan een burnout, ze doen geen eind examen meer en gaan dit jaar een paar uur in de week naar school. Ik herkende mezelf heel erg in wat ze vertelden, maar zag ook de consequenties ervan, dus hield ik mezelf voor dat het wel over zou gaan en dat ik alleen nog maar even mijn examens moest maken. De vermoeidheid is nu zo erg dat ik niet meer in ruimtes met veel mensen kan zijn, omdat ik er zoveel hoofdpijn van krijg en zo duizelig van wordt dat het pijn doet. Ik heb vaak buikpijn en bij de gedachte aan school barst ik al bijna in huilen uit. Ik probeer vroeg te gaan slapen maar ook dat lukt niet, omdat ik zoveel pieker dat ik uren wakker lig. Ik heb veel paniek aanvallen en krijg maar met moeite enig schoolwerk gedaan, omdat ik het grootste deel van de dag of zo moe ben dat het niet lukt, of bezig ben met de paniek te stoppen. Ik heb het idee dat mijn reserves en gewone batterij wel op zijn en ik probeer mezelf hierin ook serieus te nemen, maar het lukt me niet. Ik ben te bang dat ik m’n klachten gewoon aan die van mijn vriendinnen gelinkt heb en me aanstel. Ik heb dit geprobeerd aan te kaarten bij mijn ouders maar ook die zeggen ‘nog een paar maanden dan ben je er vanaf’. Op dit punt denk ik niet dat ik het nog een paar maanden volhoud maar ik weet ook niet goed hoe ik nu uit deze situatie kom. Oh, ter aanvulling, ik ben 17 jaar. Enig advies over hoe ik dit aan moet pakken, of over hoe jullie mijn klachten interpreteren zou erg gewaardeerd worden, ik vind het namelijk zelf allemaal wel vrij moeilijk en er zijn vrij weinig mensen in mijn omgeving die ik hierin om advies kan vragen.

Hoi Roos,

Ook jouw verhaal leest herkenbaar weg. Zo ongelofelijk klote voor je. Je bent ook nog zo jong! Hoofdpijnaanvallen waardoor je duizelig wordt en niet meer kunt lezen heb ik helaas ook. Ook die buikpijn herken ik. Zoveel eigenlijk!

Ik ben geen dokter, dus durf je ook niet te zeggen wat je mankeert. Bovendien weet ik het ook echt niet. Maar jouw verhaal komt sterk overeen met de andere verhalen van mensen die op dit forum reageren. Er is wel degelijk een verband. En wellicht is dat stress, ontevredenheid, onbalans. Het advies wat je misschien al hebt gelezen op jongburnout.nl is om een psycholoog in te schakelen om jou te begeleiden en jou gezamenlijk te herprogrammeren. Zelf heb ik mijn eerste afspraak vanmiddag. Het duurde maanden voordat ik geplaatst werd, maar eindelijk is het dan zover. Hopelijk gaat het mij rust geven en handvatten. Datzelfde hoop ik ook voor jou als je besluit hulp in te schakelen.

Onbegrip uit je directe omgeving herken ik ook. Mijn ouders en sommige vrienden begrijpen mij niet. Mijn ouders vinden dat ik mij aanstel en sommige vrienden laten weinig tot niets meer van zich horen. Het is jammer en maakt mij soms verdrietig, dat gevoel herken ik. Maar wat doe je er aan? Loslaten. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik denk dat loslaten het medicijn is om hier weer uit te komen. Ik ben geen specialist, maar dat denk ik.

Veel sterkte verder, Roos. En voel je vrij om zo nu en dan wat van je te laten horen via dit forum. We moeten lotgenoten hier doorheen helpen 🙂

Hey Daniel!

Dankjewel voor je lieve antwoord. Het feit dat iemand de tijd neemt on te reageren doet me al best wel goed, haha.
Ik hoop dat je eerste afspraak bij de psycholoog goed ging en dat je het idee hebt dat het je gaat helpen in de rust vinden die je al zo lang zoekt! 🙂 Ik hoef niet de details te weten van wat je allemaal besproken hebt hoor, maar hoe ging het? Vind je het fijn dat je nu hulp krijgt? En waarom duurde het zo lang voordat je geplaatst kon worden? 🙁

Ikzelf ben al heel lang aan het twijfelen hoe ik hulp in zou moeten schakelen. M’n ouders vinden dat ik ‘me niet aan moet stellen en op moet houden met het erover hebben’ elke keer als ik aankaart dat ik het niet meer trek, maar zonder hen op de hoogte te stellen van het feit dat ik een afspraak met een dokter maak wil ik eigenlijk ook geen afspraak maken, dat voelt zo raar. Met vrienden heb ik nu afgesproken dat ik er alleen over begin wat er in mijn hoofd gebeurt op het moment dat zij er naar vragen, dan weet ik dat ze er tijd voor hebben goed te luisteren en ook dat ik ze niet overval met dingen of ervoor zorg dat zij zich er naar onder gaan voelen. Opzich is dat wel een fijn iets, denk ik 🙂

Hope to hear from you! 🙂

Zoals ik al eerder schreef: via dit forum kunnen we elkaar een hart onder de riem steken. We weten immers als geen ander hoe het is om dit te doorstaan 🙂

Het was zoals een eerste afspraak meestal is; kennismaken en behandelingsprioriteiten bespreken. Maar ging goed 🙂 Thanks for asking. Professionele hulp inschakelen is echt nodig voor iedereen die zo erg worstelt met mentale/fysieke klachten als de mensen op dit forum. Zo adviseer ik jou het zeker te nemen wanneer je denkt er klaar voor te zijn. Het duurde bij mij alleen lang voordat ik een psycholoog kreeg toegewezen omdat er simpelweg nog geen plek was. Vermoedelijk loopt het storm bij PsyQ, maar dan om vervelende redenen, haha.

Dat je ouders niet echt achter je staan of je serieus nemen, is herkenbaar. Ik woon al jaren niet meer thuis, maar wanneer ik mijn moeder een bezoek breng en ze vraagt mij hoe het met mij gaat, dan merk ik ook aan haar reactie dat ze mijn problemen niet serieus neemt, ze neemt mij niet serieus. Althans, zo ervaar ik dat. Ze vind vermoedelijk dat ik zit te chargeren en me aanstel – ze zou eens moeten weten.
Ik snap dat je jouw ouders wilt betrekken bij jouw keuzes, jouw leven. Maar als een goed gesprek niet helpt, dan kan ik niets anders bedenken dat jouw ouders daarbuiten te laten. Heel vervelend, maar ik zie geen andere manier. Een psycholoog heeft er vermoedelijk wel een goed antwoord op waar je mee uit de voeten kunt 🙂

Zie je jouw vrienden nog regelmatig? En ga je nog naar school? Ik heb een semester studievertraging opgelopen hierdoor en ga aanstaande maandag het weer op te pakken door twee dagen in de week naar school te gaan. Hopelijk komt er dan weer wat meer ritme in mijn leven en ben ik ook weer wat vaker met een concreet doel buiten de deur. Ik zie mijn vrienden veel minder dan ik ze ooit zag. Ik heb ze wat meer buitengesloten. Bovendien heb ik ook veel minder energie om dingen buiten de deur te doen die vrienden van mij graag doen: stappen, bioscoop, etc. Maar jij schijnt een prima manier te hebben gevonden om jouw problemen bespreekbaar te maken met vrienden. Fijn voor je! 😀 Zoals Nienke eerder schreef in een van haar berichten: doe wat je leuk vindt en wat goed voelt 🙂

Hoi,
Wat fijn dat er toch zulke forums bestaan waar je even alles eruit kunt gooien. Ik kamp sinds een tijdje met overspannenheid. Al 4 maanden lang zit ik niet goed in m’n vel, voel me lichtelijk somber, enorm druk in m’n hoofd en eigenlijk voelde ik me al die tijd niet echt gelukkig. Afgelopen week barstte de bom. Ik wilde gaan slapen maar ik kwam in een enorm verwarde staat terecht. Ik kon niet meer helder nadenken, al mijn gedachten werden samen een zodat de meest random gedachten opkwamen, het was alsof ik mijn dromen bewust aan het meemaken was, heel vreemd. Ook hoorde ik stemmen en had ik tintelingen door m’n hele lichaam. Ik was ook enorm bang om de controle over mezelf te verliezen. Gelukkig ben ik na een paar uur in slaap gevallen. Het is me allemaal gewoon teveel de afgelopen tijd. Ik heb een zware studie (Psychologie), de hoeveelheid is niet eens zoveel maar meer datgene wat je leert. Ik ben een enorme denker dus ik betrek datgene wat ik leer heel erg op mezelf. Verder ben ik een extreme perfectionist naar mezelf toe. Ik moet door iedereen aardig gevonden worden, wi mezelf tot in het uiterste ontwikkelen en leren kennen en ik leg mezelf daardoor een enorme druk op. Naast mijn studie doe ik nog talloze andere dingen, en ik heb bijna nooit tijd voor mezelf. Tv kijken of op de bank zitten niks doen vind ik maar onzin, zonde van mijn tijd. Maar nu besef ik dat dat juist goed is. Ik heb extreem veel stress gehad se afgelopen tijd en ik moet echt gaan rusten. Op het moment ben ik enorm prikkelbaar, de kleinste dingen kosten me zo enorm veel kracht, terwijl ik normaal altijd prima overal energie voor heb. Dit voelt zo raar. Het punt is dat ik bang ben dat het na de vakantie weer weer gaat worden. Dan komen m’n verplichtingen weer, zoals al die nevenactiviteiten die ik doe, m’n bijbaantje en de tentamens die ook weer naderen. Ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet doen. Ik moet gewoon van die stress af en die onrust in m’n hoofd moet minderen. Ik ga binnenkort langs de huisarts om me te informeren, hopelijk kunnen ze me daar meer helpen. Ook heb ik vrienden in vertrouwen genomen en zelfs mijn moeder, wat wel erg opluchtte. Alleen m’n moeder begrijpt niet dat ik naar de dokter wil, ze zegt dat ik eerst maar minder hooi op m’n vork mort nemen. Maar ze begrijpt niet dat ik echt toe ben aan iemand met expertise, ik doe het al zolang alleen en ik kan dat niet meer. Ik ben bang dat ik mezelf niet op korte termijn zo erg kan veranderen dat ik minder stress heb. En daarbij vind ik het totaal geen taboe om over m’n problemen te praten met een deskundige, iets wat m’n moeder wel als een taboe ziet. Dat vind ik heel erg. Ik wil gewoon graag dat ze me begrijpt maar dat doet ze niet. Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties, ik ben er klaar mee om me zo te voelen

zijn er nog meer mensen die slecht tegen alleen zijn kunnen tijdens de burnout en tegelijkertijd alleen wonen , te ver burnout zijn om te kunnen werken of een film te kijken ter afleiding ? Daar kamp ik dus mee waardoor ik tijdelijk bij mijn ouders zit maar ik vraag mij af hoe mensen dat doen die nergens terecht kunnen of wellicht een andere oplossing hiervoor hebben.

Hoi,
Ik heb nu mijn derde burnout te pakken. Ik heb het altijd in erge gradatie : 4 weken terug deed t al pijn aan mijn hoofd als iemand langer dan 10 min. tegen me sprak, moest ik rusten na iets als douchen of een broodje klaar maken , even op Internet hield ik amper 1 minuut vol en ergens naartoe ging al helemaal niet. Digitale dingen zijn altijd t moeilijkst voor me. Op veel sites ( ook op deze ) krijg je als tip dat je moet ontspannen Door middel van een film of een boek maar daar kan ik dus weinig mee daarvoor ben ik te erg burnout. Inmiddels vier weken verder kan ik al wat meer en zelfs al Max een uur van huis weg. Ik begin altijd het opbouwen met steeds meer huishoudelijke dingen op te pakken want fysieke dingen gaan t makkelijkst. ..dan thuis kort te sporten en steeds meer buiten te wandelen/ sporten. En daarna steeds meer de deur uit te gaan want van thuis zitten word ik gek!
Ik heb ook veel last van hartkloppingen maar ik kan helaas nog niet teveel afleiding op een dag zoeken doordat ik nog te weinig prikkels kan handelen.

Zijn er meer mensen die volledig burnout zijn geraakt? Zoja zou ik graag ervaring willen uitwisselen omdat ik voornamelijk mensen tegen kom die meer kunnen.

JongBurnout

Hi Theeleut,

Mijn burnoutervaring was precies zoals jij nu beschrijft. Ik heb ook bij mijn ouders in huis gezeten in het begin, en mijn moeder smeerde mijn boterhammen. Alles was teveel. Ik kon me niet concentreren, dus bijvoorbeeld lezen of even internetten gingen ook niet.

Het belangrijkste is: begin bij de basis. Vind dingen die je een prettig gevoel geven, waar je van ontspant en doe dat. Bijvoorbeeld lekker in bad liggen of een massage halen. Het gaat er om dat je de ‘resources’ die je hebt strategisch inzet. Het kleine beetje energie dat je hebt gebruiken om fijne dingen te doen, zodat je langzaam meer energie krijgt.

Zoals gezegd kon ik ook geen boeken lezen, ik was de draad meteen weer kwijt. Daarom heb ik het boek De Dikke Ik gekocht, met hele korte verhaaltjes (max 120 woorden per verhaaltje). Ik las dan een of twee van die verhaaltjes voor het slapen gaan (of als ik niet kon slapen).

Ik kan goed tekenen, maar had de energie niet voor een heel schilderij of hele tekening. Dus tekende ik simpele, kleine dingetjes.

Een film hield ik niet vol, maar er zijn op Netflix series met afleveringen van 20 minuten (aanrader: New Girl).

Zo vond ik allemaal kleine hapklare dingetjes om me beter te voelen.

Zorg ook dat je elke dag iets aan beweging doet. Je hoeft niet voluit de sportschool in. Een korte wandeling van 10 – 15 minuten is al prima. Of doe een yogafilmpje mee op Youtube.

Besef: jij zit nog steeds aan het stuur, ook al voelt het niet zo. Jij zit nog steeds in je auto, ook al is de auto kapot en rij je nu heel langzaam. Als je dat gaat beseffen, vind je ook manieren om rustig aan weer op gang te komen.

Je hebt al drie keer een burnout gehad… Je verdient het om te voelen wat het werkelijk betekent om aan het stuur te zitten en jouw leven te leiden zoals goed is voor jou. Dat begint bij nu de kleine dingetjes doen die jou er bovenop helpen. En dat volhouden in de komende jaren. Dit is jouw leven <3

Liefs, Nienke

Hallo allemaal,

Als eerst even algemene info; ik zit in 5 VWO, ben 16, maar weet op het moment even niet hoe ik moet uitleggen hoe ik mij voel..

Ik heb de afgelopen tijd behoorlijk wat meegemaakt. Mijn oma is 1 jaar geleden zeer plotseling gestorven en daar zit ik nog steeds mee. Ik ben bang dat ik deze ‘happening’ niet goed (genoeg) heb kunnen verwerken. Hierdoor ben ik mijzelf gedurende tijd een beetje kwijt geraakt.

Ik voelde mij voor het eerst anders toen ik ineens geen energie meer kreeg van hockey (ik hockey al 8 jaar en ben een echte fanatiekeling die het liefst iedere dag op het veld staat). Ik had geen zin meer in trainingen, voelde me niet meer moe na een zware training. Ik kon zo genieten van dat gevoel wanneer je echt uitgeput bent. Nu krijg ik dat nooit meer. Ook voelde ik mij erg zenuwachtig als ik een wedstrijd had. Zoiets had ik nog nooit gevoeld. Ik dacht dat het wel weg zou trekken, maar dat deed het niet.
Hockey is niet het enige waarin ik mijn plezier verlies. Vroeger ging ik graag naar school, maar sinds 1,5 jaar blijf ik het liefst thuis om sociale contacten te ontwijken. Vooral omdat het in mijn vriendinnen groep om presteren draait en ik daar absoluut niet mee om kan gaan. Ik kan mij ook steeds slechter concentreren en vind dit heel vervelend..
Bovendien ben ik ook nog eens een echte perfectionist en wil graag alles zo goed mogelijk doen. Als dit niet lukt raak ik snel geïrriteerd terwijl ik vroeger nooit zo was. Daar komt bovenop dat ik soms de simpelste dingen vergeet, vooral op korte termijn.
Ik voel me de laatste tijd nogal anders dan anders, ben erg moe en ben een beetje aan het einde gekomen van mijn energie voorraad terwijl ik niet moe word van intensief werken op school en hockeyen. Ik wil alles zo goed doen maar het lukt maar niet, met als resultaat slechte cijfers op school bijv.

Mijn ouders weten er niet van, hoe ik mij voel. Ik wil dat liever ook niet, want dan ben ik bang dat ik niet goed genoeg ben. Ze doen altijd super veel voor mij, maar op dit moment verdien ik het even niet. Ik ben bang dat ik tot een breekpunt ga komen, want ik huil de laatste tijd als steeds vaker om eigenlijk niets. Ik wil het liefst ook gewoon doorgaan met alles, dit jaar op school halen, maar ik denk niet dat dat gaat lukken.

Misschien dat iemand mij tips kan geven om hiermee om te gaan,

Alvast ontzettend bedankt!

p.s.
Ik ga over 10 weken een 5 weekse educatieve reis maken met een groot zeilschip in de Caribbean. Ik hoop dat deze reis mij gaat helpen om alles een beetje op een rijtje te zetten. Nu zit ik met de vraag of ik nog wel moet gaan?

JongBurnout

Dag Jeske,

Wat heftig, meid. Hoe is het nu met je? Ben je op die reis naar de Caribbean gegaan? Ik hoop echt dat je jezelf serieus hebt genomen en het ook bespreekbaar hebt gemaakt bij je ouders. Voor je ouders is het vast het belangrijkste dat je gezond en gelukkig bent, dan ben je de beste versie van jezelf. Wees niet bang om niet goed genoeg te zijn (het breekt mijn hart om dat te lezen, want ik weet zeker dat je een heleboel te bieden hebt). Als je toch denkt dat je het beter niet met je ouders kunt bespreken, is er dan een leraar die je in vertrouwen durft te nemen?

Verder kun je misschien een afspraak maken met de huisarts of de schoolarts om samen te kijken of jullie een plan kunnen maken. Zoveel stress is niet normaal en je verdient het om lekker in je vel te zitten!

Lieve groet, Nienke

Hee allemaal! ,
Ik heb ondertussen al een half jaar lang last van vermoeidheid, stress en dat soort dingen.
Ik heb geen puf meer om naar mijn werk en school te gaan, kan met veel moeite (lukt niet vaak) optijd opstaan.
Ook op mijn werk moet ik in korte tijd zo veel doen en niks lijkt goed te gaan, ik loop vaak te staren en ben er niet bij met mijn concentratie, ook bij kleine klusjes op het werk heb ik vaak het gevoel dat ik flauw ga vallen (scherp wazig zien en duizelig) val ook vaak bijna achterover door de duizeligheid, maar dan doe ik net alsof ik over iets struikel zodat het niet opvalt.
In dit jaar/half jaar is het wel een maand beter gegaan (voor mijn gevoel) maar helaas ging ik weer achteruit.
Mijn privéleven lijdt hier op dit moment ook onder, ik vermijd sociaal contact, reageer bijna niet meer op berichten van andere mensen, mijn relatie is over omdat ik gewoon te veel aan mijn hoofd heb. Ik werk 2x per week en heb 2x per week school, woensdag ben ik vrij en sta ik ook pas rond half 1 op, maar nogsteeds blijf ik moe, en zit de hele dag nutteloos op mijn mobiel of tv te kijken of zit op de bank voor me uit te staren.
in het afgelopen half jaar ben ik veel meer gaan roken, ik drink en blow veel meer om even van alle stress en gedachten af te zijn, maar dat werkt ook maar voor een paar uur. Ik heb dagelijks hoofdpijn, waarvan de meeste keren migraine, zweet me kapot terwijl ik het IJSKOUD heb en ik weet op dit moment ook echt niet meer wat ik moet doen, ik woon zelf op een woongroep, en ik heb dit wel eens besproken maar altijd kwam het op hetzelfde neer, of ik stelde me aan, of het zit tussen mijn oren. Een afspraak met de huisarts gaat er dan ook echt niet van komen.

Nu is mijn vraag, zouden dit kenmerken zijn van overspannenheid of een burn-out, of zit het echt tussen mijn oren en stel ik mij echt aan? Ik ben trouwens 17 jaar.

Dit verhaal wil ik dan ook even delen, want het doet me denken aan het verhaal wat ik nu heb geschreven (dit probleem heb ik trouwens altijd gehad, bij alles wat ik had stelde ik me aan)

-2 jaar geleden, ik was gevallen van een skateboard en had last van mijn been, ik hinkte het hele huis door met als antwoord: ga is normaal lopen, je stelt je aan, doe normaal. Na 5 dagen had ik het met veel tegenzin van de groepsleiding voor elkaar gekregen om naar de huisarts te gaan, waar dus bleek dat mijn knieband was gescheurd, waarop hun reactie was: Oh.. nouwja, iedereen maakt wel ‘ns fouten.

Graag hoop ik op reactie,
Groetjes Suus

Ha allemaal.
Hier ben ik, ‘gezellig’ bij de club. Ik ben Sanne en ben 23 jaar. Het geeft me erg veel steun om te lezen dat ik niet de enige ben met overspannenheid. Vorige week ben ik bij de huisarts geweest en deze vertelde mij dat ik overspannen ben.. Ongelofelijk, ik dacht dat als je jong was je alles aankon, dat je nooit moe werd en voorlopig nog wel even door kon gaan.. Helaas hebben jongeren wij ook een max. Ik zit nu in mijn 5e jaar van HBO. Ik zat midden in een drukke stage van 4 dagen stage, 1 dag school en 1 dag werken. 3 uur reistijd op een dag naar stage en school, en piekeren/ dromen/ wakker liggen in de nacht zorgde ervoor dat ik kort/ saggerijnig werd naar de mensen die mij het meeste dierbaar waren. Daarnaast ging ik fouten maken op stage. Op werk en stage hield ik me altijd voor dat het allemaal goed ging, totdat m’n ouders mij vertelde dat het zo niet langer ging. Ze zagen aan me dat het zo niet goed ging.
Nu zit ik een week thuis en er moet iets veranderen, maar wat..
Nu stoppen met m’n opleiding voelt als falen, ik wil niet al die 5 jaar voor niets gestudeerd hebben.. Hiervoor heb ik al een MBO studie gedaan waarmee ik nu ook aan het werk ben in het weekend maar toch had ik in m’n hoofd dat ik meer kon en meer wilde.
Daarnaast komt nog eens kijken dat als ik nu stop ik mijn studiefinanciering en OV kosten terug moet betalen.. Gevolg: 9000 euro lichter en nog steeds niet die baan waar ik het allemaal voor deed. De opleiding zelf vind ik niet leuk en erg pittig aangezien ik van het MBO kom.
Volgende optie is nu een time- out en later weer verder gaan waar ik gebleven was; alleen bij het idee alleen al raak ik nog meer in de stress; alle dagen dat ik nu thuis zit heb ik al het gevoel op hete kolen te zitten want dit moet allemaal ooit weer ingehaald worden!
Of de laatste optie; weer doorgaan zoals ik al 5 jaar doe en kijken of ik na een week thuis zitten weer verder kan, misschien stel ik me wel aan?
Over 2 weken heb ik pas een afspraak bij de psycholoog; waarom duurt dit zo lang? En wie zegt dat die psycholoog mij kan helpen, deze geeft alleen maar adviezen over mijn persoonlijkheid (geen nee kunnen zeggen, mezelf vergelijken met andere betere mensen, perfectionisme). Het meest rotte aan deze situatie is dat je het allemaal zelf moet doen, niemand heeft een kant en klare route wat het beste voor jou is, je heb zelf altijd de eind beslissing. En laat ik nou juist zou goed zijn in keuzes maken.. (NOT).
Werk opzeggen is voor mij geen optie aangezien ik een hypotheek heb die betaald moet worden, tevens geniet ik daarentegen wel enorm van m’n werk omdat dit niet een plek is waar ik me constant moet bewijzen.
Ik sta nu ziek gemeld op werk en stage, maar hoelang moet ik dit volhouden? Ik wil voor mezelf duidelijkheid hoe de toekomst er uit ziet, wanneer ik weer aan de slag kan, wat is de slimste keus?
Nog 1,5 jaar (zonder uitloop) me gehaast en bedrukt voelen door het niveau en het gevoel hebben alsof ik ‘een competitie speel’.. Maar tegen wie? Tegen mede klasgenoten, tegen mezelf, tegen me ouders?
Of stoppen en fulltime gaan werken met het diploma dat ik al heb van het MBO en me dan vervolgens veel relaxter voelen maar niet hebben behaald waar ik al 5 jaar me best voor doe?

Zijn er hier mensen die ook tijdens een HBO studie overspannen raakte.. hoe heb jij dit toen opgepakt?
Heeft iemand anders tips? Ik weet mezelf geen raad.

Liefs Sanne.

JongBurnout

Hoi Sanne,

Allereerst heel veel sterkte. Daarnaast wil ik je even een hart onder de riem steken: bij mij heeft juist het naar de psycholoog gaan enorm veel geholpen. Je krijgt beter inzicht in je eigen patronen, waardoor je leert om beter voor jezelf te zorgen. Burnout komt door een structurele overbelasting, en dat kan natuurlijk ook heel goed door je studie komen. En ook het constant in competitie zijn met een onzichtbare andere / jezelf / je doelen is heel herkenbaar. Ik wil je dus aanraden om zeker wel met de psycholoog te gaan praten. Die kan je hier heel goed bij helpen. Dan kun je nog steeds heel veel bereiken in studie en werk, maar met meer kwaliteit van leven en ontspanning. Dus ook al moet je de route inderdaad vinden, je kunt er wel goede en fijne steun bij krijgen van de psycholoog.

Groetjes, Nienke

Beste Sanne,
Ik herken mijzelf echt terug in jouw verhaal. Ik ben zelf 25 jaar en studeer nu aan de uni. Sinds kort bij mij een burn-out geconstateerd. Piekeren, dromen en wakker liggen klinken echt bekend. Mijn burn-out kwam door persoonlijke omstandigheden (ziekte van mijn beide ouders en ben enigskind). Zelf zit ik nu thuis, omdat ik ben ziek gemeld. Daarvoor heel wat geregel nodig (en dat tijdens een burn-out). Gesprekken met studieadviseur, studentendecaan, docenten etc. Bij elk gesprek werd ik emotioneel (echt zo raar, herkende mijzelf echt niet). Helaas merkte ik ook dat niet iedereen er goed op reageert. En wat vind ik dat ook lastig! Ik heb zelf lang over mijn hbo-studie gedaan (daarvoor deed ik ook een andere hbo-studie die ik heb moeten stopzetten). Veel stress, doordat ik nu weer vertraging oploop. Ik deed deze universitaire studie, omdat er met mijn hbo-studie weinig tot geen banen op dat niveau te vinden zijn. En bang dat men dadelijk op mijn cv ziet dat ik veel vertragingen opgelopen heb etc. etc. Je stelt je zeker niet aan. Jouw werkweek ziet er erg druk uit. Goed dat je naar de psycholoog gaat. Dat heeft bij mij echt geholpen. (ik dacht eerst ook dat hij me niet zou kunnen helpen, precies om die redenen die jij geeft). Duurde ook lang voordat ik een afspraak had. Ik wens jou echt heel veel sterkte! Verder vroeg ik me af hoe het nu met jou gaat?

Hallo,

Ik heb een vraagje ik ben de laatste weken ontzettend moe, ook als ik uitslaap op zaterdag blijf ik moe. Nu heb ik doordeweeks ook geen tijd voor mezelf. Ik zit op school tot 4 uur, dan ben ik een half uurtje thuis en moet ik weer werken of sporten. In het weekend is het werken, sporten en rijlessen. Ik merk dat ik eigenlijk elke dag wel moe ben ook als ik sport is het net of ik minder conditie heb. Ik kan me huiswerk moeilijk inplannen en val op school soms wel is gewoon in slaap. Nu heb ik een beetje gegoogeld kunnen dit tekenen zijn van overspanning?

JongBurnout

Hi Eva,

Goed dat je jezelf serieus neemt! Het is in ieder geval niet normaal om de hele tijd moe te zijn en je nooit meer echt uitgerust te voelen. Er is dus sowieso lichamelijk of geestelijk iets wat aandacht nodig heeft.

Ik ben geen medisch professional, dus ik kan niet vaststellen of je overspannen bent. Maar het is in ieder geval wel belangrijk dat je wat met je klachten gaat doen. Als je overspannen bent, komt er naast de enorme vermoeidheid vaak ook nog meer boven aan klachten. Concentratieproblemen en lichamelijke klachten bijvoorbeeld. Je kunt even kijken of je nog andere klachten herkent bij symptomen van burnout. Ook kan het zijn dat je teveel stress hebt / te volle dagen hebt en dan is het belangrijk om daar weer wat meer balans in te brengen. Over hoe je een teveel aan stress kunt herkennen heb ik ook een artikel geschreven.

Het klinkt inderdaad alsof je wel hele volle weken hebt. Het feit dat je het gevoel hebt dat je niet aan jezelf toekomt lijkt me niet oké. Iedereen heeft het nodig om met regelmaat lekker op de bank te zakken en een filmpje te kijken of gewoon maar wat aan te rommelen in huis. Misschien kun je dingen schrappen? Ik heb een (gratis) handleiding stressvrij werken en studeren geschreven. Wie weet heb je daar wat aan.

Tot slot kan het ook goed zijn dat je energiehuishouding best in orde is, maar dat er iets anders aan de hand is. Het schijnt dat een vitamine B tekort ook tot enorme vermoeidheidsklachten kan leiden. Voor de zekerheid kun je hiervoor bloed laten prikken.

Kortom: maak voor jezelf een overzichtje van je klachten, probeer wat meer regelmaat in je leven te brengen en ga sowieso langs de huisarts met je klachtenlijstje. Die kan dan samen met jou kijken wat er aan de hand kan zijn.

Sterkte en goed dat je naar jezelf luistert!

Allereerst wil ik mijn complimenten geven voor deze website.
Fijn om te weten dat ik niet de enige ben die dit meemaakt.

Ik ben 25 jaar en heb sinds een tijdje een burn-out. Pas geleden ben ik afgestudeerd (hbo) en ben sinds augustus weer bezig met een premaster studie aan de universiteit. Totaal niet uitgerust aan deze studie begonnen en pas geleden voor het eerst een paniekaanval gehad, en dat in de studieruimte op de uni. Sinds die dag heb ik dagelijks huilbuien. Ik voel me niet meer mezelf. Ik kan mij totaal niet meer concentreren op het lezen. Ik voel enorme frustratie en ik herken ook die negatieve gedachtes die dan in je opkomen.
Gelukkig kan ik hier goed over praten met m’n vriend en m’n vriendinnen.
Helaas heb ik ook mensen in de omgeving die hier niet mee kunnen omgaan op een of andere manier en dat is nog meer frustrerend. Ik heb een studiegenoot met wie ik groepsopdrachten heb moeten maken. In het begin ging het redelijk. Tijdens die opdracht heb ik aan haar uitgelegd dat ik erg gestresst ben en vermoed dat ik tegen een burn-out aan loop. Ik dacht toen dat zij dat wel begreep, maar uit latere gebeurtenissen blijkt dat van niet helaas. Tijdens werkzaamheden viel ze ineens tegen mij uit en dát resulteerde bij mij in een paniekaanval. Toen ik eenmaal wat rustiger was hebben we erover gesproken. Ze zei zelfs dat een vriendin van haar hetzelfde had meegemaakt. Toen dacht ik weer dat ze het begreep, maar een week erna moest ik weer met haar samenzitten aan een opdracht en ze was zo onaardig en lullig bezig (steken onder water geven etc.). Terwijl ze wist dat ik eerder die week bij de dokter was geweest (en had ook gezegd dat de dokter had geconstateerd dat ik een burn-out heb). Ik heb moeten besluiten dat ik niet alle lessen meer kan volgen, maar elke dag krijg ik van haar een bericht waarom ik er niet ben (en het kromme is dat die lessen helemaal niets te maken hebben met de groepswerkzaamheden oid). Zo krijg ik uiteraard ook niet de rust die ik nodig heb. Wat ik ook frustrerend vind is de hoofdpijnen die ik heb en de pijnen in mijn rug, nek en boven m’n ogen. Ik hoop echt dat ik uiteindelijk weer beter word. Binnenkort heb ik m’n eerste gesprek met m’n psycholoog.

JongBurnout

Hi K,

Wat naar dat je studiegenootje zo gemeen tegen je deed. Burnout is vaak heel ongrijpbaar voor buitenstaanders en dat kan tot rare reacties leiden. In ieder geval heel goed dat je hebt besloten beter voor jezelf te zorgen en niet alle lessen meer te volgen.

Je kunt alleen herstellen als je besluit echt rust te nemen. Misschien kun je haar nog een keer een duidelijke e-mail sturen en aangeven dat je het niet fijn vind als ze je iedere keer aanspreekt op jouw afwezigheid? En als ze dan nog doorgaat kun je haar telefoonnummer altijd blokkeren. Beetje drastisch misschien, maar aan de andere kant staat jouw herstel nu voorop. Sommige mensen kosten nu eenmaal energie, en je hebt het recht jezelf daartegen te beschermen. Zeker in de huidige situatie.

Sterkte!

Nienke

Hoi!

Ook ik wilde even zeggen Nienke dat het super fijn is dat deze website er is! Ik heb erg veel steun gehad aan de verhalen van anderen, om me te realiseren dat ik niet de enige ben (ook al ben ik dat wel in mijn omgeving) en dat er echt een weg omhoog is, ook al duurt het soms lang. Ik heb inmiddels ruim een jaar een burn out, en ook ik kan beamen dat dat klonk als een diagnose die niet op mij van toepassing kon zijn. Ik was 24, net afgestudeerd, en wilde juist gaan reizen en toekomstplannen maken. Maar achteraf gezien was het natuurlijk niet meer dan logisch dat mijn lichaam de prijs moest betalen voor de jaren van stress, nul ontspanning en het meeslepen van emotionele bagage. Inmiddels ben ik dus een jaar verder en merk ik dat ik door gesprekken met een psycholoog mezelf weer aardig heb teruggevonden. De paniekaanvallen, angsten en stress zijn (bijna) weg en ik ben weer mezelf. Ook ik heb trouwens last gehad van depressie, en behoorlijk ook. Mij werd afgeraden aan de antidepressiva te gaan, dus dat heb ik uiteindelijk ook niet gedaan, maar het was wel een lange weg van graven in jezelf en je emoties en angsten onder ogen zien. Ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik er doorheen ben gegaan, want wat is het een verrijking om eindelijk helemaal stil te kunnen zijn en ontspannen te zijn, zonder altijd maar bezig te hoeven zijn en weg te rennen voor je eigen onrust.
Waar ik het momenteel wel lastig mee heb is de (hier bekende) dip, ik ben net weer begonnen met werkopbouw, heel langzaam, maar door wat andere gezondheidsklachten raakte ik weer wat gestresst en nu merk ik dat ik toch weer over mijn grenzen ben gegaan. Het ging zo goed, dat ik vergat dat als ik me erg moe voel, het van belang is dat ik helemaal niks meer doe en aangeef dat het even niet gaat. Heeft er iemand tips om om te gaan met een werksituatie waarin men andere verwachtingen van je heeft en hoe je goed kunt omgaan met je dips? Soms weet ik niet of ik beter wel kan werken en er even doorheen te bijten om daarna weer niks te doen, of dat ik beter kan wachten tot ik merk dat de dip minder wordt en ik het beter aankan….

Hoi lezers.. Mijn verhaal en hoe ik er boven op kwam.
“Luisteren naar je lichaam…. en naar anderen die je lief zijn.”

In mei 2014, net 1 jaar samen met mijn meisje, ging het ineens heel snel met mij. 3 jaren lang is een naast familielid al aan het vechten en strijden tegen kanker. Ik ging dit leed constant maar proberen te verwerken door vele uren aan het werk te zijn. Om de situatie maar niet te hoeven aan te zien. Ook kreeg het zelfde familielid begin mei dat jaar een zwaar ongeluk te voorduren waar ze wonder boven wonder zonder erge verwonden is uitgekomen.. Ik bleef maar werken.. Steeds meer kreeg ik de neiging om alles om mij heen, wat mij dierbaar was, steeds verder vast te klampen. Bang dat iemand ,op welke manier dan ook, uit mijn leven zou gaan. 3 maanden er na ging het snel.. Huilbuien, trillende handen, zenuwachtigheid en gewoon niet meer kunnen slapen.. Maar ik, een jongen van net 25 jaar, altijd hard werkend en oplettend krijg toch echt geen burn-out..?! daar was ik toch veelte nuchter voor bedacht ik mij altijd. Helaas werkt dan je perfectionistisch karakter niet mee..

Heel even leek het beter te gaan met mij… De medicatie van de kanker begon aan te slaan bij het familielid maar toch zat weer het een en ander er na tegen.. Het was de zoveelste tegenslag die ik te voorduren kreeg.. Waarom..

Ik ging mij nog meer storten in projecten waar ik andere mensen mee gelukkig wou en kon maken.. bestuurtje hier, vergadering daar.. noem maar op.. Door anderen mensen te zien lachen en genieten hoopte ik mij ook beter te gaan voelen.. Daar ging ik zelf al dus.. anderen op plek 1 en ik zelf op één of meerdere plekken er achter..
Mijn (toenmalige) vriendin waarschuwde mij om hulp te gaan zoeken.. Te eigenwijs dat ik was sloeg ik dit in eerste instantie af.. Toch merkte ik dat ik het deze manier niet meer zelf aankon..

In September 2014 begonnen met een kleine therapie om voor alle negatieve dingen op een rijtje te krijgen.. Langzaam zag ik licht weer aan het eind van de tunnel..
Een geweldige vakantie volgde in Cyprus met mijn vriendin.. Ten tijden van aankomst werd mijn familielid geopereerd aan een uitzaaiing in de longen.. Dus ook deze eerste dag had een spannende tint. Gelukkig ging heel de operatie goed.. Een geweldige vakantie volgende.. Waar ik even weer alles kon vergeten… Werk, stress en andere negativiteit.. Wat fleurde ik en ook mijn vriendin hier van op.. Ook wilde hier met haar mijn therapie bespreken maar kreeg het gewoon niet uit mij.. Ik, een stoere jongen die hulp moet zoeken bij een ander.. dat kan toch niet… Ik “verzweeg” het en zag het als een verrassing voor haar..

Bij thuiskomst begon meteen mijn werk weer.. begon rustig maar merkte dat ik weer afgleed.. Eind december kwam de genade kick. Barste in huilen uit en merkte dat dit zo niet door kon gaan. Ook had mijn relatie zodanig onder mijn strijd geleden dat zij er voor mij onverwachts een eind aanmaakte. Zij kon het niet meer aanzien.. Ik was veranderd van een positief iemand in iemand die in zak en as zat en even totaal geen uitweg meer zag… Ik had mij teveel aan haar vastgeklampt waardoor zij geen lucht meer kreeg.. Ze was meer een hulpverlener dan een vriendin geworden.. Dit was niet de jongen waar zij zo gek op was geworden.
Bam daar stond ik.. Begin 2015.. alles wat ik had bereikt voor mijn gevoel in een keer weg.. Zelf compleet emotioneel aan grond genageld. Ook , voor mijn gevoel, mijn liefde van mijn leven verloren door eigenwijsheid en niet te luisteren naar haar (goede) advies destijds..

Daar ging ik dan.. met alle laatste beetje moet bij elkaar geraapt, naar een psycholoog. Doorgestuurd door de huisarts. Diagnose burn-out (op het randje gelukkig)
Deze stap is mijn beste stap geweest dit jaar. Vele keren hier geweest en ineens kregen mijn “problemen” handvatten.. Ook kreeg mijn familielid begin februari het resultaat schoon te horen.. Kanker vrij.. Mijn geluk kon even niet op..
Door weer rustig aan te beginnen te werken, nee durven te zeggen tegen mensen en uit verschillende clubjes te stappen, kwam er weer structuur in mijn leven.. Ook weer gezond verder gegaan met sporten. Hierin kon ik altijd al mijn energie kwijt. Heerlijk om je hoofd even leeg te maken.. Mijn leven kreeg weer kleur.. Ik voelde mij zelf beter dan 2 jaar terug. Waarin kanker de hoofdrol speelde.
Ik ben nu inmiddels een half jaar verder.. Al een tijdje klaar met de behandeling. Eindelijk durf ik open te praten over wat mij allemaal is overkomen en is gebeurd. Je kunt niet alles verkroppen.. veel mensen zagen van buitenaf niet wat ik al die jaren had opgekropt.
Helaas als domper mijn ex-vriendin er niet mee terug gekregen. Deze te veel willen betrekken in mijn weg omhoog omdat ik te veel om haar gaf. Je kunt niet alles hebben in het leven. Het zijn nu de geweldig mooie herinnering die blijven.

Wat ik heb geleerd uit de situatie burn-out en graag door wil geven aan anderen:
Luister naar anderen. Zij kunnen vaak nog beter zien dat je er slecht aan toe bent.
Als je dit ook voelt dan is de kans vrijwel zeker dat er wat aan de hand is.. Geef er gewoon aan toe. We leven nu eenmaal in een drukke maatschappij waarbij stress in overvloed is.
Kijk ook vooral na de positieve dingen. In elke negatieve tegenvaller is wel iets positief te halen!!

Geniet van het leven!! Het is al veel te kort.

JongBurnout

Hi Jeroen,

Heel mooi verwoord. Er zit kracht in je kwetsbaarheid, en inderdaad: genieten en durven vertrouwen, dat zijn heel belangrijke kwaliteiten voor een gelukkig leven.

Wat fijn en goed dat je zo open je verhaal doet en anderen hier een hart onder de riem steekt dat ‘het goed komt’ (en misschien zelfs wel beter dan daarvoor). Het is belangrijk dat meer mensen zich durven uitspreken. Dankjewel daarvoor. Ik hoor rust en kracht in je woorden. Fantastisch!

Groetjes, Nienke

Hoi allemaal!

Al een tijd geleden vond ik deze site. Ik was zwaar opzoek naar personen die ook op jonge leeftijd een BO hebben. Fijn Nienke dat jij diegene bent die dit heeft opgericht. Je website word steeds bekender in het begin kon ik het nog moeilijk vinden en zat ik er zelf over na te denken om iets te starten als ik hersteld bent. Want wat is herkenning fijn!
Ik zelf 21 jaar heb het inmiddels een jaar. Het is een lang proces maar ooooh wat heb ik veel geleerd. Het gaat inderdaad met ups en downs. Ik ben gestopt met mijn oude baan en heb inmiddels iets nieuws wat ik erg leuk vind! Wel nog weinig uur en dit bouw ik ook heeeel langzaam op. De goede dagen overheersen zelfs soms weekjes dat het goed gaat, zo fijn.

Alleen ik zit met het volgende.. Ik heb een tijd last van angsten/spanning/onzekerheid gehad.. Bijv. Alles wat ik weer ging doen had ik zoveel spanning altijd kokhalsen voor ik ging en de spanning nam soms met moeite af. (lichaam strak en stijf) dit is een periode weg geweest. Maar nu heb ik er 2 weken ontzettend last van. Ik heb vooral last als ik niet op zon moment snel weg kan. Als ik verder weg van huis ben bijv. Een halfuur rijden met de auto. Ook merk ik dat ik het heb bij mensen om wie ik geef want daar wil je natuurlijk niet weg. Mijn psychologe zegt dat dit een kwestie is van doen en slijten. Ik doe het allemaal maar heb dus niet het gevoel dat het verdwijnt.

Is dit inderdaad een kwestie van doen en slijten? Kost me namelijk best veel energie al die angsten of hoe ik het moet noemen. Anders zou ik graag hulp willen. Iemand ervaring hiermee?

Ik hoor het graag. Groetjes!

Hoi allemaal,

Wat goed dat deze website er is! Fijn om alle verhalen te lezen en dingen te herkennen. Ik heb even getwijfeld maar er toch voor gekozen om mijn verhaal ook te delen.

8 jaar geleden, op mijn 20e, ben ik in een burn-out geraakt. Ik studeerde toen nog, werkte voor verschillende werkgevers, sportte erg veel en wilde voornamelijk overal in uitblinken en geen fouten maken. Daarnaast was ik onzeker, dus wilde ik altijd door iedereen leuk gevonden worden, was ik heel veeleisend naar mezelf en dacht ik altijd dat ik verantwoordelijk was voor het geluk van mensen om mij heen (bijvoorbeeld wanneer mijn ouders ruzie hadden probeerde ik het op te lossen). Ik kwam er achter dat ik een burn out omdat ik ontzenndtend depressief werd en er een maagzweer werd ontdekt. De huisarts gaf aan al gelijk te weten dat het een burn-out was, terwijl ik het maar niet kon geloven. Paniekaanvallen bleven maar komen, ik ben per direct met studie, werk en sport gestopt en de twee weken die ik moest wachten op mijn afspraak bij een psycholoog waren ontzettend heftig. Wel hebben mijn ouders me erg ondersteund in het niet nemen van de antidepressiva, omdat dat volgens hen het herstel zou uitstellen. Na een half jaar met ups en veel downs ben ik weer een beetje de oude geworden. Ik heb mijn studie afgemaakt en ben in bij een druk en stressvol marketingbureau gaan werken.

Je raad het misschien al.. Ik ben inmiddels 28 en ben weer terug bij af. Achteraf gezien had ik al jaren stemmingswisselingen, kon ik niet meer stilzitten, had ik erg veel adrenaline in mijn lichaam, was ik licht geraakt en snel boos en voelde ik me de eerste week van mijn vakanties altijd erg slecht.
4 maanden geleden werd mijn burn-out getriggerd door een opmerking van mijn vriend vlak voor het slapen gaan, iets in de zin van ” over 50 jaar zijn we er toch allemaal niet meer”. Ik raakte er volledig van in paniek, lag zwetend en met een bonkend hart in bed en ben uiteindelijk toch in slaap gevallen. De volgende ochtend werd ik in paniek wakker. Ik voelde me ontzettend down en heb dit gevoel 4 dagen met me meegedragen zonder iemand hier over te vertellen. Daarna werd het me teveel en heb ik mijn vriend verteld wat me dwarszat. Ik heb een afspraak bij de huisarts gemaakt en wist eigenlijk zelf al hoe laat het was. Direct na de afspraak met de huisarts heb ik mijn werk ingelicht en ben ik gestopt. Dit klinkt nu allemaal heel simpel en kort door de bocht maar ik was volledig in paniek en voelde me zwaar depressief. Toen er later die week bij ons werd ingebroken werden de klachten nog erger. Wat ik tijdens deze periode als het meest zwaar ervaar is dat ik telkens vervelende gedachtes heb over de dood. Ik ben daar erg bang voor en het is vervelend dat er iets “echts, werkelijks” meespeelt in die paniekaanvallen en in de downe periodes, omdat dit niet te weerleggen valt. Momenteel gaat het iets beter, ben ik er niet meer de hele dag mee bezig en lukt het me om afleiding te zoeken. Wel zijn er soms nog flinke dips en komen de gedachten regelmatig terug. Wanneer ik me niet goed voel is het soms zo lastig om jezelf ervan te overtuigen dat het echt de burn-out is.

Inmiddels werk ik 2 dagen in de week en werk ik nog een maandje uit want ik heb ontslag genomen. Belangrijk is nu dat ik echt aan mezelf ga werken, alleen ben ik er nog niet helemaal achter hoe ik dit het beste kan aanpakken. Ik durf mijn grenzen aan te geven maar weet niet waar ze liggen. Ik zoek altijd mogelijke uitdagingen en eis (onbewust) ontzettend veel van mezelf. Dat is dus nog een uitdaging.

Hopelijk heeft iemand iets aan mijn verhaal. het voelt voor mij in ieder geval wel als een soort van opluchting om dit hele verhaal eens op papier te zetten (sorry voor de lap tekst) :).

Wat goed dat je deze site hebt opgericht en je anderen mensen op deze manier wilt en kunt helpen!

Ik herken mezelf terug in het verhaal… en zeker in het eerste stukje. Ik was namelijk 17 toen ik overspannen werd. Het begon met griep, hoofdpijnen en maagpijn. Ik had stemmingswisselingen en voelde me vaker down. Het breekpunt kwam 1,5 jaar geleden in mijn toets week. Ik kon elke dag alleen maar huilen, ik kreeg overal rode vlekken, bloedneuzen en paniek. Na elke dag weer op te staan en door te zetten… ondanks dat je je zo leeg en down voelt. Ik wilde door… school was op dat moment belangrijker. Ik zou het moest dat schooljaar halen. Op advies van mijn coördinator mocht ik thuis blijven en naar school komen wanneer ik daar weer klaar voor was. Binnen twee weken zat ik weer in de klas. Ik kon en wilde niet ontspannen, ik wilde doorgaan. Elke dag huilde ik in de ochtend en ging het naarmate de dag eindigde beter. Ik kwam op een punt dat ik moe was van het vechten en dat ik ook blij wilde zijn net zoals anderen. Mijn lichaam en geest waren de weg kwijt. Naast mijn huilbuien en lichamelijke klachten, kreeg ik er paniekaanvallen bij. Ik werd angstig. Angstig van wat er met mijn lichaam gebeurde maar ook voor de toekomst. Ik kon alleen maar zwart / wit denken. Mijn gedachten werden steeds angstiger en negatiever. Ik kreeg problemen met eten… waardoor ik er slecht uit zag en af viel. En toch kon ik niet accepteren dat het slecht met mij ging. ‘s Nachts sliep ik slecht of kwam ik niet in slaap doordat mijn lichaam en spieren letterlijk trilden. Ik was onder behandeling van een psycholoog. Ik voelde me op mijn gemak, maar ik durfde mijn problemen en verleden niet los te laten. Bang dat ik nog verder in de put zou raken. Er werd later vast gesteld dat ik overspannen was en depressieve klachten had. Mijn psycholoog begon over medicatie. Ik had meteen zoiets van ‘Ja, geef mij die pillen, want ik wil beter worden’. Ik kwam er zelf niet uit en het duurde mij allemaal te lang. Mijn moeder stond hier niet achter. En zelf wist ik niet wat verstandig was om te doen. Inmiddels 5 maanden verder… stond er nog een reis naar Thailand en Cambodja op de planning. Dit was een project waar veel voorbereiding en geld is ingestoken. Het project was samen met een groep leerlingen van mijn school. ‘Geweldig’ zal je wel denken… maar ik wilde niet. Ik was mezelf niet. Ik was lichamelijk en geestelijk kapot. De week voor mijn vertrek… ik was nog onrustiger dan ik al was. Ik had elke dag paniekaanvallen…. dagen waarop ik alleen maar huilde en niet rustig kon worden. Op momenten waarop ik zelfs naar de Night care ben moeten gaan. In de week van te voren hebben we dan toch maar het besluit genomen om medicatie te proberen. Ik werd hier zo suf en moe van… dat ik zo niet op reis kon gaan. Uiteindelijk hebben mijn moeder en mijn tante mij de bus in moeten duwen. Ik heb me daar de eerste week heel down gevoeld… terwijl ik zo graag wilde genieten van dat avontuur. De tweede week ging het beter… alleen overleed toen mijn tante. Het ging langzamerhand beter en zelfs zo goed dat ik op het einde van de reis niet naar huis wilde. En nog wilde blijven. Ik dacht ‘yes’ ik ben weer de oude. Ik was vrolijk en kon weer lachen. Tot dat ik op dezelfde avond terug thuis… weer een paniek aanval kreeg. Ik had op dat moment zomer vakantie. En ik weer elke dag gehuild… ik wilde niet meer opstaan. Uiteindelijk hebben we na veel gesprekken besloten om op school naar een niveau lager te gaan… namelijk Havo. Dat heeft de doorslag gegeven. Ik zag dat ik het weer aan kon en dat ik rustig aan verder kon gaan. Ik had nog mijn minder goede dagen… maar dit werd steeds minder. Uiteindelijk heb ik gelukkig mijn examens gehaald. Dit gaf mij weer een boost. Het ging steeds beter. Ik was vrolijk, lachte veel en was trots. Ik begin komende week met een HBO opleiding. Maar ik merk dat mijn angsten weer naar boven komen. Faal angst zou ik het eerder noemen. Ik ben van te voren al bang voor wat gaat komen, dat het me teveel wordt en dat ik de opleiding niet ga halen. Terwijl school zo belangrijk voor me is. Je zou denken dat ik er geleerd van heb? Maar blijkbaar zijn de ‘wonden’ nog verser dan ik denk en wil voelen. Hoe gaan jullie daar mee om? Iemand ervaringen met het feit dat je gedachten je leven overnemen?

Ik kan wel zeggen dat het stukken beter met me gaat. En dat ik me fijner en vrolijker voel dan voor mijn overspannenheid.

Succes iedereen! Geniet van het leven… het is zo mooi maar o zo kort.

Groetjes!

hoi Bloem!

Zo fijn voor je dat je hersteld bent! Ik heb een vraagje; Voel jij je weer de oude? Kun je weer alles aan als eerst?

Hoi Nienke/ Lieve Mona 🙂

wat een fijne en inspirerende site! Ik zit voor mijn gevoel in een impasse en hoop dat je misschien was wijsheid voor me hebt… Sinds een jaar al bijna zit ik thuis met een burnout. (Ik probeer de tijd los te laten, het duurt zolang het duurt..) Na de allereerste paniek of shock eigenlijk, waardoor het eerst even een heeeel stuk slechter ging, lukte het me toch na een maand of 2-3 wel om een wankel nieuw evenwicht te vinden, met rust, regelmaat, lieve vriend en vrienden en natuur. Stapje voor stapje heb ik mijn conditie weer wat kunnen opbouwen zodat ik kon paardrijden, fantastisch! Rustig zwemmen en wandelen in de natuur, en een beetje vrijwilligerswerk. Allemaal heel helend, want van niks doen en navelstaren ontspan ik niet (en van meditatie ga ik bovendien hyperventileren dus dat hoef ik niet meer van mezelf te doen :/ ). Zo wil je stapjes blijven zetten en af en toe overvraag je jezelf, even pas op de plaats en weer vooruit, je kent het. Twee maanden geleden had ik toch weer teveel gedaan- 2 dagen op bed moeten liggen, maar daarna ging het eigenlijk weinig beter…. Waar ik aanvankelijk nog erg ontspannen mee omging, ik was helemaal trots op mezelf, echt wat geleerd! Maar toen het na een week nog niet echt beter ging steeg de stress en toen vakantiepaniek (reis Azie op stapel, wel gegaan met matig succes) en groot verdriet omdat het weer zooooo slecht ging etc etc etc etc, en nu dus weer terug naar square 1, minus 3, want waar ik eerst nog wel een beetje energie had om aan te modderen thuis en elke dag wel iets kon ondernemen en daar ook mijn ontspanning uit haalde, lig ik nu echt de halve dag op bed en is zelfs praten me eigenlijk al te vermoeiend.
En dat valt me heel heel erg zwaar, want daar krijg ik echt geen energie van, ik voel me angstig en ontspan daardoor ook niet. Na 2 maanden gaat het dus nog niet beter. :'(
Ik probeer het zoveel mogelijk te accepteren, wat soms lukt – vooral op ietsje betere dagen- maar vaak ook niet. Ik weet echt niet wat ik nu kan doen, en huil echt uuurenlang. Ik kom er gewoon niet uit. Hoe deed jij dat, op die allerdonkerste dagen? Hoe ontspande jij je, toen je nog amper wat kon?
ik vroeg me trouwens af hoe jij begon met sporten. Intensief bewegen kan mijn lichaam niet aan, ik ben nu blij dat ik naar de supermarkt kan lopen en terug. Was er een bepaald programma of soort oefeningen die jou hielpen, dat je vermoeide lichaam aankon, of had jij niet zoveel last van fysieke beperkingen?

superveel succes met alles wat je doet, echt te gek!!

JongBurnout

Hi Kip!

Thanks voor de complimenten 🙂

Ik herken het gevoel van in de stress raken als je over je grenzen bent gegaan en dat voor een wat langere dip zorgt. Ik hoop dat het inmiddels wat beter met je gaat? Schrik er niet te erg van. Je hebt even een terugslag, omdat je meer energie van je lichaam (en geest) hebt geleend dan je in huis had. Huilen is goed, overigens. Gooi het er maar uit. Misschien heb je dat nu ook wel even nodig. Is die terugslag een manier voor jouw lichaam en geest om te kunnen verwerken.

Het is klote dat het proces zo lang kan duren, he? Het is zaak dat je niet achterom blijft kijken naar hoe het ooit was, maar dat je vandaag gebruikt als uitgangspunt. Ik lees in je verhaal dat je dat ook doet. Soms is het niet eenvoudig om daar bij te kunnen blijven.

Misschien mag je wat zachter voor jezelf worden. Niet zo enorm veel verwachten. Geen grote reizen plannen of plannen willen maken. Kortom, even niet in de toekomst leven, maar leven waar je nu bent. Ontspan. Let it go. Vandaag is het cadeau. Maak daar het meeste van. Het voelt voor mij alsof je weer veel meer in gesprek mag zijn met jezelf. Wat voor een dag is het vandaag? Wil je op de bank of wil je naar buiten? Leer eerst met jezelf communiceren voordat je weer plannen maakt voor werk, reizen of andere grote beslissingen. Ik denk dat dit hetgeen is jouw lijf je wil vertellen. Leer eerst de taal van jezelf kennen, leer herkennen waar je van gaat ‘stromen’ en wanneer jij je geblokkeerd voelt en vertaal dat dan later als je daar aan toe bent naar toekomstplannen. Maar eerst hier en nu zijn en nu praten met jezelf 🙂

Ik hoop dat je hier iets aan hebt!

Groetjes, Nienke

Hoi Kip,

Ik herken veel in jouw verhaal, ook het stukje over dat het ontzettend moeilijk kan zijn om jezelf tot iets te zetten. Op mijn dieptepunt is het uiteindelijk toch gelukt om mezelf naar het bos te slepen en daar te gaan wandelen. Dan begon ik super gespannen en emotioneel en aan het einde van de wandeling begon ik enorm te gapen, wat voor mij toch een soort van ontspanning betekende. Het bos is ook heel erg fijn omdat er helemaal geen vervelende prikkels zijn (zoals herrie van de auto’s bijv.). Heel actief sporten zoals hardlopen en fietsen was voor mij persoonlijk echt geen doen. Wandelen geeft wel beweging, maar een rustige manier van bewegen. Wie weet heb je dit al geprobeerd, maar ik wilde het toch maar aangeven als tip. Sterkte in ieder geval.

JongBurnout

Goeie tip, Flora! Beweging (op een prettige manier) is inderdaad heel belangrijk voor burnout herstel. En de natuur geeft ook rust en weinig prikkels.

Hallo allemaal,
het is een tijdje geleden dat ik op de site van jongburnout ben geweest. Ondertussen nu bijna een jaar verder.
In kleine stapjes gaat het iets beter met mij. Afgelopen jaar bezig geweest met therapie, gezien ik het voor mijzelf moelijk vind om grenzen te stellen. Daardoor ook in een burn out geraakt. Heb een jaar in de ziektewet gezeten, maar moet nu van het UWV weer gaan solliciteren terwijl ik daar eigenlijk nog niet klaar voor ben.
Probeer nu met vrijwilligerswerk weer ritme te krijgen en het langzaam op te bouwen. Merk dat het vrij zwaar is, dat de batterij zo weer leeg is. Hoe zijn jullie ervaringen hiermee? Het opbouwen van werk? Soms vraag ik mij af of de energie die ik voor de burn out had nog terug komt?

JongBurnout

Hey Bloem,

Zoals je het afgelopen jaar al hebt gemerkt gaat je herstel in stapjes. Je energieniveau van voor de burnout komt wel weer terug, maar daar kan echt nog jaren overheen gaan. Dan heb ik het wel over de situatie waarbij je bijvoorbeeld kunt werken, dezelfde avond een borrel hebben tot laat in de stad en dan de volgende dag weer dingen ondernemen met andere mensen (zoals uit eten, naar de film, winkelen of nog een avond stappen). Die situatie komt wel terug, maar dat heeft bij mij drie jaar geduurd. Je moet daarbij ook echt beseffen dat zo’n soort dag / dagen ook uitzonderlijk zijn en eigenlijk voor ieder mens een aanslag op zijn / haar lichaam. Alleen staan we daar doorgaans niet bij stil. Een burnout helpt je in zekere zin om stap voor stap weer te merken en voelen hoeveel energie je verbruikt in een situatie en hoe je dat op een goede manier kunt inbedden. Ook al kan ik tegenwoordig weer dat soort weekenden hebben, ik zorg dan wel extra goed voor mezelf. Ik slaap bijvoorbeeld tussendoor in de middag even twee uurtjes extra. Of ik laat lekker eten bezorgen. Dus ook al kan ik eigenlijk weer alles ‘zoals vroeger’, ik ga niet meer zo slecht met mijzelf en mijn lichaam om zoals vroeger. En dat is wel echt het aller- allerbelangrijkste als je burnout-vrij wilt blijven en omhoog wilt blijven gaan in je herstel.

Dat brengt me meteen bij je onderliggende vraag: hoe word ik zo snel mogelijk weer helemaal beter? Het enige en beste wat je voor jezelf kunt doen is blijven luisteren naar je lichaam en niet teveel hooi op je vork nemen. Je hebt helemaal gelijk dat je voorzichtig bent en het rustig aan doet. Na een jaar ging ik ook solliciteren (mijn oude baan was ik kwijt) en ik weet nog hoeveel energie dat me kostte. Het voelde alsof ik bergen verzette. Dus ik herken je gevoel. Maar, besef ook dat je dit wel echt aan kunt nu. Echt waar. Het kost inspanning, je bent erna total loss, maar het lukt je wel. Net zoals het je zal lukken om straks weer te werken als je een leuke baan gevonden hebt. Hoofdzaak is wel dat je de piekmomenten inkadert. Plan voor en na je sollicitatie rust. Ga vroeg naar bed, vraag desnoods of iemand anders voor je wil koken of kook zelf een paar dagen vooruit zodat je op sollicitatiedagen niet hoeft na te denken. Als je dagen met veel energie hebt kun je bijvoorbeeld wat extra koken en dan daarvan bakjes maken voor in de vriezer, voor je mindere dagen.

Je hebt weer energie, maar je energiehuishouding is nog instabiel. De ene dag is beter dan de andere. Daar kun je dus rekening mee houden. En: schrik niet als iets (een avond met vrienden, een sollicitatie of een dagje winkelen) een flinke aanslag op je pleegt. Hou gewoon de dag erna rust met een dekentje op de bank, huil het er eventueel even goed uit en dan zul je merken dat een of twee dagen later jij je alweer veel beter voelt 🙂

Komt goed, meid. Zorg maar vooral dat je op banen solliciteert waar je blij van wordt. Ga leuke dingen doen die jou energie geven. Of ga een baan doen die in ieder geval geen energie kost en doe dan daarnaast een leuke hobby. Maar leef het leven voor jou. En zie dit als een nieuw startpunt. Een schone lei!

Groetjes, Nienke

Hallo allemaal,
het is een tijdje geleden dat ik op de site van jongburnout ben geweest. Ondertussen nu bijna een jaar verder.
In kleine stapjes gaat het iets beter met mij. Afgelopen jaar bezig geweest met een VERS training, gezien ik het voor mijzelf moelijk vind om grenzen te stellen. Daardoor ook in een burn out geraakt. Heb een jaar in de ziektewet gezeten, maar moet nu van het UWV weer gaan solliciteren terwijl ik daar eigenlijk nog niet klaar voor ben.
Probeer nu met vrijwilligerswerk weer ritme te krijgen en het langzaam op te bouwen. Merk dat het vrij zwaar is, dat de batterij zo weer leeg is. Hoe zijn jullie ervaringen hiermee? Het opbouwen van werk? Soms vraag ik mij af of de energie die ik voor de burn out had nog terug komt?

Hallo iedereen!

Ik ben 18 jaar jong en mijn verhaal is heel anders dan de verhalen die ik hier heb gelezen. Bij mij is er dan ook NOG niet sprake van een burnout.

In februari ben ik gestopt met mijn opleiding. toen gaan werken 2 dagen in de week omdat meer niet mogelijk was. In het begin vond ik twee dagen wel fijn, maar na een paar weken zo veel vrij begon ik mij te vervelen en miste ik een dagbesteding een uitdaging een doel!

Ik ben erg gevoelig voor stress, maar op deze manier heb ik het nog niet meegemaakt ik heb continue spanning in mijn buik, huil veel tegelijkertijd boos en sommige dagen erger ik me aan alles wat mensen doen. Ik ben haan solliciteren en kreeg een ander bijbaantje in een kledingwinkel hier kon ik iets meer uren krijgen.. Maar na een tijdje begon ook dit te vervelen. Ook was ik afgevallen, maar nu eet ik al mijn stress weg. Dit maakt het dat ik nog meer met mezelf in de knoop zit.

En dan de oplossing: vind iets nieuws, een uitdaging!!

Hoe makkelijk klinkt dat?!

Het klinkt heel makkelijk, maar voor mij is dit heel moeilijk.
Ik wil graag tevreden zijn met wat ik heb en doe, maar het lukt me gewoon niet.

Even mijn verhaal kwijt….

Tips zijn altijd welkom

Hi Anna,

Welkom bij de club;) De symptomen welke je omschrijft lijken inderdaad op een burnout. Ik ben zelf nu 5 maanden bezig en er nu langszaam aan het uit klimmen. Ik wil je echt op het hart drukken dat je het beste kunt zorgen voor een goede psychologische begeleiding. Dat is het gene wat mij er door heen trekt. Een goede psycholoog (in het begin vaker dan naar verloopt van tijd) helpt je hierbij en maakt het begrijpelijk voor je. Daarna zul je zien dat je samen met hem/haar aan de slag gaat om eruit te komen.
Voor jezelf moet je nu gewoon op de rem trappen. Even aan jezelf denken, hoe moeilijk dat ook is.
Probeer ook veel te sporten.

Veel succes!

Hallo allemaal,

Daar zit ik dan op de bank, een vrouw van net 20 jaar. Ongeveer 2 maanden geleden is er vastgesteld dat ik een brun out heb. Toch teveel hooi op de vork genomen dus.
Het begon allemaal 2 jaar geleden. Ik ging op kamers ver van huis, mijn ouders verhuisden. Hierdoor was ik ver verwijderd van mijn oude leventje. Na een paar maanden ging het niet goed op de plek waar ik op kamers zat, toch maar thuis wonen dus. Maar mijn ouders woonden niet meer in de stad waar ik opgegroeid ben, nee ze woonden opeens in een dorp waar ik niets of niemand kende. Lange dagen reizen naar de universiteit en proberen mijn plekje te vinden.
Na een paar maanden bij mijn ouders te hebben gewoond ontmoete ik een geweldige man! Ik werd stapelverliefd en ging al heel snel samenwonen. De relatie was vanaf het begin super!
Helaas was er ook een keerzijde. Hij heeft autisme en ADHD. Daarnaast een vervelende ex met wie hij 2 kinderen heeft. Ondanks alle problemen ging ik steeds meer van hem houden.
Binnen enkele maanden was ik al mijn vrienden kwijt (want je vergooid je leven toch met zo’n man?!) en waren mijn dagen helemaal volgepland! Studie, huishouden, mijn vriend structuur bieden, zorgen voor de kinderen. Dit heb ik bijna een jaar volgehouden. Na een jaar ging het beter met mijn vriend en merkte ik dat ik eigenlijk niets meer van mezelf had. Geen vrienden, geen hobby’s en zelfs de studie ging moeizaam. Stress en spanningen namen steeds meer toe, maar ik moest doorgaan van mezelf. Laten zien aan iedereen dat ik het wel aankon! Tot dat ene moment, dat moment dat ik met mijn vriend aan het praten was en opeens in huilen uitbarste. ik kon het niet meer, ik kon niet meer zo verder leven!

Nu, 2 maanden nadat de burn out is vastgesteld, gaat het langzaamaan iets beter. Goede wisselen zich af met slechte dagen (helaas zijn er nog meer slechte dan goede dagen). Ik ben weer begonnen met mijn hobby’s. De universiteit is ingelicht en probeert mij zo makkelijk mogelijk door het studiejaar heen te sleuren.
Rusten, rusten, rusten….wat is dat toch moeilijk als je in je hoofd nooit je rust lijkt te kunnen vinden.

Hallo allemaal,

Daar zit ik dan, 23 jaar, met de diagnose: zwaar overspannen. Wie had dit kunnen denken? Ik had alles toch zo goed voor elkaar? Ik ben vorig jaar afgestudeerd als leerkracht en ben toen een één jaar durende Masteropleiding gaan volgen. Ik was al gewaarschuwd dat het pittig zou worden en dat slechts 10% het haalt in één schooljaar. Mogelijk begrijpen jullie mijn gedachten: IK haal die opleiding wel in één jaar! Met frisse moed begon ik het schooljaar en doormiddel van een strakke planning probeerde ik alles te combineren. Dit houdt in: twee middagen voor de klas staan, schoonmaken en oppassen als bijbaantjes, sporten, twee dagen naar de opleiding en ontzettend veel huiswerk. Dit alles te combineren met mijn vriend (hij woont in een stad twee uur van mij vandaan) en mijn vrienden en familie. Ik besef nu dat het woord ‘ontspanning’ ontbreekt in de opsomming. Daarbij waren persoonlijke eigenschappen als perfectionisme, gedrevenheid en moeilijk “nee” kunnen zeggen niet altijd in mijn voordeel.

Sinds zeven week zit ik thuis bij mijn ouders. De zelfstandige student die op kamers woont en vier maanden in het buitenland heeft gewoond, woont momenteel weer bij haar ouders, dat had ik nooit verwacht! Afgelopen weken waar erg moeilijk, ik was enorm op zoek naar begrip. Naar verhalen van mensen die hetzelfde ervaren. En vooral bevestiging dat ik niet gek wordt. Zo kwam ik terecht op deze site, opgericht door een naamgenoot (is dat toeval?). Eindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik niet gestoord aan het worden ben en dat ik moet accepteren wat overspannenheid (voor mij) inhoudt. Ik schrijf dan ook op in mijn dagboek:

“Langzaam begin ik de inhoud, betekenis en gevolgen van overspannenheid te begrijpen. Het woord VERDOOFD omschrijft dit het best. Al mijn emoties, vooral de positieve, zijn verdoofd. Alles voelt gewoon, ik beleef het niet intens. Dit heeft als gevolg dat ik niet volop kan genieten, intense liefde voel en geen echte blijdschap (levenslust) ervaar. Daarbij komt dat ik veel angsten heb, vaak schrik, moeite heb met harde geluiden en veel licht en nare droom heb tijdens het slapen. Hierdoor ontstaan veel negatieve gedachten en onzekerheden over alles om me heen. Terwijl ik alles heb om gelukkig te worden.”

Ik heb een coach die mij ondersteunt en ik ga naar de haptonoom. Daarnaast volg ik sinds twee weken een individuele mindfulness training. Vooral dit laatste geeft mij inzicht in mijn persoonlijkheid en gedachtenpatroon. Sinds ik Oxazepam slik merk ik dat ik wat meer rust heb ik mijn hoofd. Hiervoor had ik dat totaal niet, ik had zelfs besloten om mijn relatie te verbreken. Terwijl ik hem echt geweldig vindt en veel van hem houd. Maar alle professionals adviseerde mij om dit niet te doen. Ik ben hier enorm blij mee, ik heb mijn relatie gelukkig niet heb verbroken. Gek hé, dat je je laat leiden door je eigen negatieve gedachten? Op dit moment ben ik niet in staat om grote keuzes te maken. Ik vraag me af of jullie jezelf herkennen in mijn verhaal. Ervaren jullie ook het verdoofde gevoel? En hoe ervaar je dit richting je partner? Vinden jullie het herkenbaar dat je niet meer geniet van de dingen waar je anders wel van genoot? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

Groetjes Nienke 2 😉

Hi Nienke2, wat goed dat je jouw verhaal hier hebt gedeeld. Ik ervaar een beetje hetzelfde wat jij ook hebt. Die verdoofdheid is eigenlijk een soort aangespannenheid in je lichaam. Ik ervaar dit na een wat drukkere week/dag. Dan moet ik de dag erna echt rustig aan doen. De angstgevoelens komen vaak ook in deze periode, dat is erg vervelend. Ik raad je aan om van ‘buitenaf’ naar deze gevoelens te kijken. Je weet dat je dit niet echt bent, probeer ook zo die gevoelens te behandelen. Dat je vaak schrikt van harde geluiden etc., komt doordat je extra alert bent. Je bent aangespannen en dus een soort verschrikt hert.
Dat gevoel gaat weg d.m.v. rust. Je zult merken dat je dan minder alert wordt, je lijf ook meer gaat ontspannen en je ook weer kan genieten. In de goede weken/dagen ben ik zelfs extreem gelukkig, een gevoeld dat je alles aankan en alles voorbij is (wat natuurlijk niet zo is).
Ik raad je aan om veel te wandelen en te sporten (op allerlei manieren). Kijk hoe je een week/dagindeling kunt geven waarbij jij je prettig voelt. Ik sta bijv. altijd om 09;00 op, maak een ontbijt, ga dan even een uurtje vanuit huis werken. daarna yoga 15 minuten. Daarna weer wat werken. Dan een wandeling, daarna kijken wat ik ga koken savonds (als je dat leuk vind). Wandel ik naar de supermarkt. Ga daarna een half uur ontspanningsoefeningen doen op youtube (staan ook op deze site) werk nog wat en ga daarna lekker koken en in de avond kijk ik tv, of lees ik wat, of sport ik. Op die manier heb ik een fijne dagindeling die mij kracht lijkt te geven. Voor het slapen ga ik standaard om 22;00 naar bed met een melatonine 5mg. Daar kan ik dan heerlijk op slapen met vaak 1 keer wakker worden. Nu ben ik wat meer aangespannen (dat kan gebeuren en mag ik niet meer van schrikken), wat betekend dat ik blijkbaar te veel energie heb verspilt. Zo probeer ik er bovenop te komen. Ik zit niet aan de oxazepam, dat raad mijn psych af.

wellicht heb je er iets aan gehad!

Thanks!

Bedankt James voor je reactie. Ik weet wat me te doen staat 😉
Jij ook succes, knap van je dat je dit zo allemaal ontdekt hebt en het weet te beschrijven.

Hallo allemaal,

Ik volg deze website sinds een aantal maanden en wil nu ook graag mijn verhaal eens kwijt. Ik vind het echt super dat Nienke dit initiatief neemt en zodra ik ‘eruit ben’ ga ik ook zeker mijn bijdrage op een bepaalde manier leveren. Het feit dat dokter google je vaak ten dode opschrijft en je hier iig een plek hebt waar je energie van krijgt ipv hypochondrie is ook erg fijn!

Ten eerste mijn situatie. Ik ben nu 28 jaar en woon samen met een paar van mijn beste vrienden. Daarnaast heb ik een fijne familie en ben actief sporter.
Ik heb sinds mijn 21e een zeer drukke baan als sales director bij een internationaal bedrijf. Ik ben hierin gerold en heb het bedrijf samen met de eigenaar helemaal uitgebouwd van local hero tot internationaal succes. Ik heb hiervoor ook in het buitenland gewoond en hier is het ook misgegaan (denk ik zelf). Ik ben van iemand met een druk sociaal leven (op school ging het ook altijd gemakkelijk) sinds mijn 21e steeds meer gaan lijken op een workaholic. Door mijn jonge leeftijd en het aansturen van teams welke veel ouder zijn heb ik veel oorlogen uitgevochten. Daarnaast deed ik werkzaamheden welke nu tijdens mijn absentie zijn verdeeld over 4 fulltimers… dat geeft genoeg aan.
Tijdens mijn tijd in het buitenland zat ik 3/4 keer per week in het vliegtuig en sliep 3 jaar lang vaker 4/5 nachten per week in het vliegtuig. 2 telefoons, laptop, altijd bereikbaar en reageren binnen 10 seconde. Als commercieel dier heb/had ik veel strijd intern met mensen die ik niet meekreeg naar wat ik dacht dat goed was voor het bedrijf. Hierdoor vaak zelf maar weer dingen oplossen en naar je toetrekken. Tevens werd ik slecht betaald, maar om meer salaris vragen heb ik altijd een no-go gevonden. Dit terwijl ik het bedrijf ieder jaar honderden procenten op commercieel gebied liet stijgen. Echter gaf ik mijzelf constant aan dit gevoel maar weg te stoppen, ‘ze belonen me echt wel een keer’.
Vakantie is nooit in mijn vocabulaire voorgekomen. Als ik al ooit een paar dagen weg ging, dan ging mijn laptop altijd mee. Geen internet was een catastrofe. Absolute dieptepunt was het zelfs doorwerken in de kerst zonder te beseffen dan je dan andere dingen hoort te doen.
Eind 2012 in huilen uitgebarsten en moest en zou terug naar Nederland. Ik had geen priveleven meer en wilde weer gezellige dingen doen. In het buitenland werkte ik alleen maar.
Zo gezegd zo gedaan, terug verhuist naar Nederland. Ik dacht mijn rust te hebben gevonden, echter veranderde mijn gedrag niet, alleen mijn standplaats.
Begin 2015 barste de bom. Ik kreeg een paniekaanval in de auto en kon niet meer naar het werk komen. Eenmaal na 2x stoppen te zijn aangekomen kon ik mijzelf niet meer concentreren achter de computer. Gesprekken (wat voor mij normaliter piece of cake was) kon ik niet meer volgen.
Mijn werkgever heeft mij toen direct naar huis laten gaan en ik ben direct naar een psych gegaan. Ik had overigens geen last van depressie of moeheid. Puur angst en concentratieproblemen.
Psych constateerde een overspannenheid met burnoutverschijnselen. Rust was nodig, ik liep op randje. Daarna direct thuis gebleven en in eerste 2 weken niet gewerkt. Daarna ging het beter. Ik kon weer auto rijden en voor dat ik het wist reed ik weer naar het werk en werkte ik halve dagen wat snel overging op 8 uur (niet meer). Ik kon ook weer naar klanten, zij het dat mijn concentratievermogen niet goed was.
Het ging eigenlijk prima, ik kon ook weer presentaties houden en voelde me fit.
Het sporten ging ook prima, ik haalde daar enorm veel energie uit. Het slapen ging ook steeds beter (in het begin sliep ik echt heel weinig/onregelmatig). Melatonine 5mg heeft mij in beginsel daarmee geholpen. Daarnaast was mijn eetpatroon ook veranderd naar gezond en verstandig. Het weekend voor pasen ook weer voor het eerste alcohol gedronken en tot de late uurtjes op stap geweest (wel bij een lokaal feest).

Echter ging het de zondag daarna met pasen weer mis. Ik zou naar mijn moeder rijden en op de snelweg kreeg ik een paniekaanval. Zweten, ogen groot, focus, hardkloppingen, benen tintelen, ademhaling snel, etc. Ik had niets te eten in de auto en tankstation zou niet meer komen. Met kunst en vliegwerk aangekomen en daarna ebde de aanval weg.
De dag erna had ik enorm buikpijn en kon niets meer, misselijk, etc. Tevens leek ik angstiger dan ooit en kon geen auto meer rijden. Ik dacht compleet te zijn teruggevallen.
Ik denk dat te veel met mijn energie heb gesmeten en daar een flinke klap van heb gehad.
Uiteindelijk ebde de maagpijn weg en werkte ik vanuit huis, gelukkig is dit in de sales goed te doen. Iedere nam ik veel rust en liep veel buiten. Tevens ben ik aan yoga en meditatie gaan doen. Langzaam aan kon ik weer opbouwen.
Totdat ik na 2 weken voor het sporten weer misselijk en duizelig werd. Ik kon de wedstrijd net volmaken maar daarna was ik compleet kapot. Ik ben thuis gaan liggen en had overgeefneigingen en wilde niets eten.
De dag erna naar de dokter geweest en dit bleek dus een maagzweer te zijn. Ik natuurlijk opgelucht aangezien dit op te lossen is met een kuur. Echter is het wel een verschijnsel van een tekort aan serotine en stress / slecht eten.
Eetpatroon weer aangescherpt en een kuur van maagzuurremmers opgepakt.
Deze kuur is nu een paar dagen afgelopen en ik voel mijzelf veel beter qua maag.. Echter zijn mijn rijangsten en overmatige prikkelbaarheid niet weg sinds dat voorval met pasen. Ik reed wel iedere dag in de omgeving om mijzelf moed te geven en te oefenen. Dit ging ook steeds beter. Echter durfde ik wat grotere afstanden (10km) niet te ondernemen.
Woensdag naar de psych geweest welke mij aangaf dat ik dit gewoon moest doen. Zo gezegd zo gedaan en het ging zowaar goed. Geef op dat moment een huge boost.
Nu heb ik sinds vrijdag (nu 3 dagen) last van gespannenheid, slecht slapen en wat lichte depressiviteit. Ik kan dit niet goed thuisbrengen, maar ga morgen weer naar de psych hiervoor. Ik wil vragen naar oxazepam om te kijken of dit mij over die laatste paniek/angst heen kan tillen en mij wat vertrouwen kan geven.
Ik zal over een tijdje aangeven hoe het verder is gegaan.
Ik gebruik nu trouwens niets voor het slapengaan, aangezien het weer een periode goed ging. Ik ga nu weer melatonine bestellen. Daarnaast gebruik ik dagelijk passiflora om mijn lichaam wat tot rust te brengen. Dit is een aanrader.

Thanks!

Wat herkenbaar al die verhalen..

Ik heb vandaag eindelijk de stap genomen om naar de huisarts te gaan. Al vier jaar werk ik in een groot bedrijf, waar het volgens de verhalen al jaren slecht gaat. Vorig jaar zijn er drie grote reorganisaties geweest, ik zat er niet bij (gelukkig, of niet?). Mijn functie als planner is in september komen te vervallen, ik had de keuze; regiomanager worden of ‘daar is de deur’. Weinig keuze, dus ik ben de uitdaging aangegaan en ben nu regiomanager. Het is een pittige job, 26 mensen in de buitendienst aansturen. Mijn regio is vrij groot, dus ik rijdt van hot naar her, om problemen op te lossen. Gaat de telefoon? Dan stop ik even met ademen, oh nee hè.. Wat nu weer?! Ik loop constant op mijn tenen.. Ik ben geen manager! Er is helaas geen weg terug, de enige weg is ontslag nemen. Dat zie ik niet als een optie, daar ik ook financiële verplichtingen heb, de banen liggen niet voor het oprapen etc.

Nu heb ik geregeld angstaanvallen incl hyperventilatie, dit speelt vooral op wanneer mijn partner niet thuis is in de avonduren en ik naar bed moet. Waar de angst vandaan komt, geen idee? Ben ik dan echt die controlefreak die niet in slaap durft te vallen omdat ik dan de controle kwijt ben? Ben ik bang voor inbrekers? Spoken? Monsters? Of komt het door stress….
Mijn gedachtes zijn de laatste weken erg somber, wie zou het erg vinden als mij iets zou overkomen? vrienden en vriendinnen gaan stappen, filmpje kijken, bij elkaar op visite. Ik zou. Iet weten waar ik de kracht vandaan moet halen om dat te gaan doen. Ik heb geen zin om de deur uit te gaan. Eenmaal thuis wil ik verdwijnen in de bank met een lekker wam dekentje…

Afgelopen weekend is het mis gegaan. Mijn vriend was op stap met vrienden, en ik lag al twee uur naar het plafond te staren en mezelf wijs te maken dat er iemand binnen was! Ik heb hem uiteindelijk opgebeld, hyperventilerend, schreeuwend, huilend en al… Ik moest en zou hem gaan ophalen, hij kon me zo toch niet alleen laten? Samen hebben we besloten, dit kan zo niet langer, ik heb hulp nodig.
Vandaag bij de huisarts geweest.. En ja, ze vindt me gek genoeg, 17 februari mag ik naar de psycholoog. Tot die tijd blijf ik maar aan het werk, om zo mijn gedachtes een beetje te kunnen verzetten.

Hallo,

Wat fijn dat er nu een site is die gericht is op jonge mensen met een burn out. Ik ben zelf 28 jaar en zit sinds eind 2013 ziek thuis.

Als ik terug kijk, is het allemaal begonnen in 2011. Zowel mijn vriend als ik werkten fulltime. Omdat ik starter op de arbeidsmarkt was, had ik een baan geaccepteerd waarvoor ik meer dan 3 uur per dag moest reizen. Dat ging in het begin allemaal best goed, maar toen kochten we een huis. Een huis waar het nodige aan verbouwd moest worden. Ik moest en ik zou meehelpen, want het was tenslotte ook mijn huis. Elke dag gingen we uit werk naar het huis om te verbouwen en elk weekend ging eraan op. Voor familie en vrienden hadden we geen tijd meer. De verbouwing duurde een jaar. Ik was trots dat we ons er doorheen hadden geslagen. Het resultaat was helemaal naar ons zin en onze relatie had stand gehouden ondanks deze zware periode.

Op mijn werk had ik het niet naar mijn zin, dus ik besloot ontslag te nemen. Dit was direct na de verbouwing. Binnen 3 weken had ik een nieuwe baan, en nog op fietsafstand van ons nieuwe huis ook. Ik was dolblij. Maar al snel sloeg de vreugde om in nieuwe stress. Financieel ging het niet goed met het bedrijf waardoor mijn leidinggevende werd ontslagen. Mij werd gevraagd een deel van zijn taken over te nemen en dat deed ik natuurlijk, als behulpzame jonge werknemer. Ik was trots dat ik die taken kreeg. Maar ik moest nog veel leren en binnen de organisatie ontstond veel onduidelijkheid over de nieuwe rolverdelingen. Er waren irritaties, conflicten en veel werknemers waarvan het contract niet werd verlengd. Ik was niet zozeer bang dat mijn contract niet verlengd zou worden, maar de sfeer in het bedrijf was niet goed en ook dat trok ik me aan. Tijdens vergaderingen kreeg ik spontaan last van hyperventilatie. Ik wist op dat moment nog niet wat er met me aan de hand was, maar ik was doodsbang. Langzamerhand begon ik steeds meer situaties te vermijden, zoals liften, bioscopen en het openbaar vervoer. Toen ik echt paniekaanvallen begon te krijgen heb ik aan de bel getrokken. Ik ging naar de huisarts en die verwees me door naar een psycholoog. Helaas was zij niet de juiste persoon om me te helpen, maar dat zag ik pas achteraf. Zij was van mening dat als ik mijn angsten zou overwinnen, ik beter in mijn vel zou komen te zitten. Ik besef me nu dat het eerder andersom is, maar op dat moment vertrouwde ik op haar kunde. Het gevolg was dat, telkens als ik ergens angstig van werd, ik tegen mezelf zei dat er niks aan de hand was en me erover heen moest zetten. Ik ging dus nog harder mijn best doen en luisterde totaal niet naar mijn lichaam. Ik was doodmoe en mijn angsten namen alleen maar toe. Op vakantie gaan was eerder een straf dan iets leuks. Als ik bij vriendinnen ging eten kwamen de muren op me af. Prikkels kon ik niet meer verdragen.

Het breekpunt kwam dus eind vorig jaar. Ik merkte in de weken ervoor dat ik steeds nerveuzer werd. Ik gaf dit aan op werk, maar het was al te laat. Er kwam een opdracht binnen waaraan ik moest werken en heb me daar volledig op gestort, aangezien het ‘gisteren’ af moet zijn. Mijn werk was perfect, en de klant tevreden, maar ikzelf lag het weekend erna als een theedoek op de bank. Mijn hele lijf deed pijn en had last van oorsuizen. Ik ging toch nog naar een verjaardag dat weekend, maar ik kreeg een paniekaanval toen een vriendin me iets vertelde over haar werk. Ik kon haar stroom aan woorden niet verwerken in mijn hoofd. Ik dacht dat ik gek werd.

Ik melde me ziek en ging direct naar de huisarts. Ze adviseerde me om minstens twee weken thuis te blijven. Ik keek haar verbaasd aan: twee weken? Dat kan toch niet? Maar ze zei dat dat meestal het minimum is om weer een beetje bij te komen. Nou, daar had ze gelijk in.
Mijn baas regelde binnen twee weken een afspraak bij de bedrijfsarts. Ik ging daar heen in de veronderstelling dat ik die week erna wel weer een beetje kon gaan werken, maar hij zei gelijk: “Ik wil je over een maand pas terug zien, en in de tussentijd ga je dingen doen waar je van ontspant.” Met tranen in mijn ogen vertelde ik hem dat ik dat al 3 jaar niet meer had gedaan.

Het was heel gek om opeens thuis te zitten. Op sommige momenten voelde ik me helemaal niet zo slecht, veel minder slecht dan waarvoor ik me normaal ziek zou melden. Maar zodra ik iets buiten de deur moest doen sloeg de angst toe. En als ik 10 minuten iets aan het huishouden deed, moest ik een paar uur bijkomen. Dan ging ik weer zitten piekeren op de bank en zat uren te huilen. Het voelde alsof ik er nooit meer uit zou komen, ik zag geen oplossing. Na twee maanden ben ik, in overleg met de huisarts, met antidepressiva begonnen. Heel langzaam kroop ik uit het dal. Pas na 4 maanden zei de bedrijfsarts dat ik weer langzaam aan het werk kon. Ik merkte aan reacties van mijn omgeving dat ze het vreemd vonden dat de bedrijfsarts daar ‘zo lang’ mee had gewacht. Tegenwoordig zou je al na 6 weken weer aan het werk kunnen. Nou, geloof me, dat kon ik niet. En ik ben blij dat de bedrijfsarts dat inzag en me tegenhield.

In april ben ik weer begonnen met 3×2 uur per week en bouw het heel langzaam op. Afgelopen week kreeg ik een terugslag. Als ik terug kijk, dan weet ik dat ik meer gedaan heb dan goed voor me was. Maar daaraan toegeven vind ik nog heel moeilijk. In de periode dat ik ziek thuis kwam te zitten, kwam ik ook regelmatig bij een fysiotherapeut. Hij vertelde me toen dat ik mijn lichaam moest zien als een accu die helemaal leeg was. Hij zei: “Zodra je straks weer een beetje energie hebt opgebouwd, dan voelt dat alsof je accu weer vol is. Dan denk je dat je weer veel kan doen en dan val je terug.” Ik denk dat dat precies is waar ik nu doorheen ga.

Ik voel me schuldig dat ik geen goede partner, zus en vriendin kan zijn. Daarom ben ik zo blij met deze site. Ik herken veel in de verhalen van anderen en ik hoop dat ik daar nu, met mijn verhaal, ook aan bij kan dragen.

Hallo allemaal,

Allereerst mijn complimenten aan jullie voor de vele inspiratie en steun op deze site.
Ik ben opgelucht om te lezen dat er meer mensen zijn die veel herkenbare symptomen hebben die ik ook zo ervaar.
In het verleden ben ik altijd een bezige bij geweest. Was altijd bezig met het stellen van doelen voor mijzelf. Als ik het eenmaal
bereikt had, was ik alweer bezig met het volgende, waardoor ik niet genoot van de succesjes en het allemaal maar als ‘normaal”
beschouwde. Dus veel hooi op mijn vork nemen om mijzelf te onderscheiden van anderen. Net zoals vele andere een rugzakje die op
een gegeven moment te zwaar word. Ik zit nu een aantal maanden thuis en wacht op mijn afspraak bij een psychologen praktijk.
Waar ik nu tegenaan loop is het accepteren dat het zo is, dat ik zwaar overspannen/ burn out heb. Hebben jullie misschien tips zodat ik dit makkelijker los kan laten/ accepteren?

JongBurnout

Hoi Bloem!

Dankjewel voor het delen van je verhaal en wat mooi dat je zo met open vizier jezelf tegemoet treed. Met het feit dat je inziet dat accepteren de belangrijkste voorwaarde voor herstel is, heb je de eerste stap gezet. De tweede stap is werken aan die acceptatie. Als eerste wil ik meteen meegeven dat acceptatie een blijvend proces is. Het is niet iets wat je kunt afvinken, en waarna je door kunt naar het volgende ding. Je zult steeds opnieuw fases in je herstel moeten accepteren. Daarbij ben je blij met dingen die opeens wel weer kunnen of beter voelen, maar er zullen ook momenten zijn dat je opnieuw baalt van de dingen die nog niet lukken of fijn zijn.

Dus mijn eerste tip is dat te accepteren dat acceptatie een blijvende factor zal zijn in je herstel.

Tweede tip is om steeds als je een rotgevoel hebt te gaan ‘zitten’ met dat gevoel. Rust nemen, op jezelf zijn zonder afleidingen en focussen op wat je voelt. Soms komen daar gedachten bij, maar vaak zal het zich ook enkel laten zien als een lichamelijk gevoel of een storm aan emoties. De kunst van acceptatie is om je niet volledig te laten meeslepen door die gevoelens en gedachten, maar met jezelf te zitten en als het ware naar het gevoel te kijken. Acceptatie betekent ruimte geven. Druk het niet weg. Geef de ervaringen in je lichaam en geest de ruimte om er te zijn, zonder je er volledig door te laten opslokken.

Derde tip is om in afwachting van je psycholoog alvast wat andere dingen te doen voor jezelf, zoals lichaamswerk in de vorm van yoga, sessies bij een haptotherapeut of massages. We slaan veel stress en emoties op in ons lichaam (denk maar aan schouders die vast kunnen zitten). Omgekeerd kunnen we het loslaten van stress en verdriet bespoedigen door met lichaamsbeweging, massage, haptotherapie los te maken wat vast is komen te zitten.

Veel sterkte!

Wat heb ik veel verhalen gelezen van anderen die een burnout hebben. Nu wordt het wel eens tijd voor mijn verhaal. Een lang verhaal.
Sinds begin mei dit jaar ben ik thuis komen te zitten. Ik kon niet meer ik was op.

De eerste dag gelijk naar de huisarts gegaan. Deze constateerde spanningsklachten en een angststoornis. Maar geen overspannen of burnout. Misschien maar weer terug naar de psycholoog. Daar was ik een half jaar geleden ook vrijwillig al eens een paar keer geweest, maar vroeg me af wat me dat nu had opgeleverd. Voornamelijk dat ik met alles wat ik doe de controle wil houden. En veel pieker. En ja dat doe ik nog steeds. Als iets niet gaat zoals ik dat wil, schiet ik in de stress.
Ik moest maar even 2 weken thuis blijven, leuke dingen doen!
Ja ik wou maar wat graag leuke dingen doen. Maar wat dan. Ik wist al jaren niet meer hoe ik rustig een boek moest lezen of gewoon maar tv kijken. Zo’n onrust. Wat moet ik met die angst. Bij elke winkel die ik in ga vliegt het me aan. Warm en zweten bang om flauw te vallen.
Echte paniek met hyperventileren heb ik niet. Maar het gaat wel zo ver dat ik op mijn werk meerdere malen in de stress (paniek) schiet van iets heel kleins en daar dan opeens van begin te duizelen, warm en zweten.
Die zelfde week zat ik dan ook alweer bij de huisarts. Kon ze niets doen tegen die angst. Ik kreeg oxazepam. Ik wou niet aan de medicijnen, maar heb deze 2 weken gebruikt. Elke dag een half tabletje. Of het echt hielp. Geen idee. Ik werd er vooral nog meer moe van terwijl ik zo graag wou opladen.
Daarnaast durfde de huisarts mijn klachten wel wat meer overspannen te noemen.

Vele jaren loop ik al met schouder klachten, hoofdpijn (migraines) maar ook angst voor het krijgen van deze migraines. Tijdens zo’n aanval zie ik schichten, daardoor zie ik een half uur niks en dan komt de hoofdpijn. Nu heb ik dit hooguit 3 keer in t jaar. De laatste was een half jaar terug. Niks om bang voor te zijn, zeg ik tegen mezelf. Toch zit de angst er nog altijd.
In het dagelijks leven heb ik namelijk droge ogen (waarschijnlijk door stress) maar zie ik ook altijd eiwitstructuren (floaters) in mijn ogen welke constant aanwezig zijn in mijn blikveld. Mijn gewoonte is hier naar te kijken waardoor ik de boom erachter bijvoorbeeld niet als eerste zie. In de jaren is dit een soort obsessie geworden. Wat denk ik meer stress heeft gebracht. Constant het gezichtsvermogen controleren en bang zijn dat je uitvalt. Dat je ziek bent.
Momenteel probeer ik hier de focus niet meer zo op te leggen en echt te kijken en die friemels maar te negeren. Totaal niet makkelijk. Vooral omdat ik me nog altijd onbegrepen voel rondom deze klacht.
Nu zie ik wel in dat al deze klachten door de stress komen, waar ik dit eerste niet wou zien.

Voordat ik thuis kwam te zitten ben ik begonnen met Mindfulness. Dit volg ik nog steeds. Doordat ik zo bewust werd van mijn onrust tijdens de eerste sessies denk ik dat de spanningen loskwamen. Ik merk nu dat ik meer tot mezelf kom. Gevoel krijg voor meditatie, maar echt rust pakken vind ik nog moeilijk.

Vanaf de 4e week dat ik thuis zat kwam ik weer bij mijn oude psycholoog. Cognitieve therapie. Mijn gedachten patroon veranderen. Zou ze door mijn oude klachten heen kunnen kijken. Zou je me eindelijk serieus nemen. Bij de 3e sessie kreeg ik het gevoel dat er eindelijk wat aan mij klachten gedaan werd. Maar ik voel nu ook dat ik het echt zelf moet doen. Ze luistert naar je, geeft wat inzichten in hoe je nu bezig bent. En dan is het aan mij de boel bij te sturen.
Zeg me toch gewoon hoe het moet, maar ja zo gaat het niet.
In week 7 durfde mijn psycholoog eindelijk heel voorzichtig te zeggen dat mijn klachten toch wel veel naar een burnout wees. Hehe eindelijk was het hoge woord eruit. Maar dit moest wel verwerkt worden.

Na 9 weken thuis te hebben gezeten ben ik weer aan het werk gegaan. Ik zag werken al lange tijd als een soort verplichting, overleven. Maar nu moest ook het werken weer gaan gebeuren. In overleg met de arbo ben ik begonnen met 3x1uur. Eerst arbeidstherapeutisch. Waarbij ik dus in de eerste 2 weken ook na een half uur al weg kon. Maar nee ik ging voor een uur.
Ik voelde me nog niet topfit. Slaap slecht. Heb nog veel stress (hoge hartslag). En heb in de week voorafgaande aan het werk ook een fikse terugslag gehad. Hiervan was ik ruim 4 dagen gebroken. Huilbuien en alles voelt ellendig. Echt misselijk van de spanning om weer t moeten werken. Op het werk was het voorheen toch regelmatig mis gegaan. En mijn angsten die zijn er nu ook nog.
Toch ging ik de maandag naar het werk. Wat ook betekend een half uur heen met de auto en een half uur terug.
Ik kon ook nog steeds niet elke keer zonder angst boodschappen doen of gewoon even wat halen bij de kruidvat.
Ik had enorm veel twijfel. Ik hoopte dat het werk mij ritme zou geven. Er kwam wel wat ritme. En het werk op zich is leuk. Maar de stress op het werk bleef hoog en echt rustig werken kon ik nog niet. Ik voelde geen verbeteringen.
Mijn psycholoog was ook net op vakantie dus daar kan ik ook niet terecht en de gesprekken die ik op het werk zou hebben, vonden ook al niet plaats.

Na de 3e week kreeg ik weer een terugslag te verduren. Ik merkte al dat ik teveel had gedaan op de zondag en maandag. Dinsdag zou ik rustig aan doen. Maar ook toen heb ik nog teveel gedaan. De gebruikelijke boodschappen ‘s ochtends. Toch even de was doen. En toen nog druk in de keuken. Veel te veel dus. Want op woensdag was het al te laat om de reserve die ik had opgebouwd weer aan te vullen. Toch gewoon gewerkt op woensdag en gesport, wat wel zwaar was. Ik was op na de tijd en heb heerlijk geslapen. Maar zo moe op donderdag. Dus eindelijk deed ik niks. Nou ja wel de boodschappen natuurlijk en het avondeten maken.
Vrijdag weer naar het werk. Het vloog me tijdens het uur werken wel 10 keer aan van de stress. Ik werk niet in een rustige omgeving en er zijn veel omgevingsgeluiden. Toch lijken die dingen verdraagzamer te worden. Maar mijn koppie blijft maar piekeren en de angst voor de angst blijft. Weer had ik niet naar mijn lichaam geluisterd en had ik weer teveel gedaan.
Thuis kwam ik eigenlijk tot niks. Mijn hartslag steeg weer van de stress en bij elk klein dingetje zweette ik al weer. Ik ben ik bed gaan liggen. Maar daar steeg het ellendige gevoel. Niet kunnen slapen maar wel piekeren.

Het weekend heb ik dan ook veel gehuild, wat moest ik nu. Kan ik dit wel. Maar ik dacht. Ik moet nu ook echt eens naar mezelf luisteren. Niet de was doen als je een beetje moe bent. En niet nog even stofzuigen. Gewoon niks. En laat die stress maar komen. Hij gaat ook wel weer. Ik moet er niet bang voor zijn. Het is nu eenmaal een signaal van mijn lichaam. (geleerd bij Mindfulness)

Ik heb het moeilijke besluit gemaakt en heb me opnieuw ziek gemeld. Mijn leidinggevende vind het niet heet slim en het is net of ik me constant weer moet verdedigen.
Het voelt allemaal niet goed zoals het nu gaat. En als ik diep in mijn hart kijk weet ik dat ik een stap terug moet doen. Echter voor mij betekend dit. 100% weer thuis zitten. Het was een moeilijk besluit want ik heb maar een jaar contract wat eind dit jaar afloopt. Tegen die tijd ben ik denk ik nog lang niet volledig aan het werk. En al helemaal niet hersteld. Maar ik laat dit niet meer mijn keuze bepalen, wanneer ik weer kan werken.
Het gaat nu om mij, wat ik kan. En ik moet nu echt naar mijn lichaam luisteren anders bouw ik de reserves nooit op. Meer kijken wat ik kan en niet wat ik allemaal wil. Het kan nu allemaal even niet.

Ik ben me zo bewust van alles wat er gebeurd, maar de knop wil nog niet om!

Het gaat al wel beter met me ondanks de kleine terugslagen nu. Meestal zie ik daarna wat ik al wel heb bereikt en dat het al beter met me ging en gaat. Maar echt van een gehele goede dag durf ik nog niet spreken. Wel goede dagdelen.
Ik durf wel weer gewoon de deur uit te gaan zonder er eerst over te piekeren. De angst zou nog wel met mij mee gaan naar buiten. Want buitenshuis voel ik me nog kwetbaarder. En het accepteren dat er klachten zijn gaat bij mij in stapjes. Ging dat maar in 1 keer.

Ik hoop over een paar weken het werken wel weer op te pakken, maar nu eerst thuis alles beter op orde en en echt de energie weer voelen. En minder angstig zijn.

Oja ben trouwens 26 jaar! 😉

Beste,

Al enkele maanden zit ik me de handen in het haar, weet ik niet wat ik meemaak en heb en ben ik bij momenten radeloos. Heel veel gelezen, en uiteindelijk tot het besef gekomen dat ik wellicht een vorm van burnout heb. Het werd nog niet als zodanig ‘benoemd’ door de huisarts of psychotherapeut, maar ik herken zoveel symptomen en gevoelens van anderen.

Ik vind deze website de beste die ik al heb gevonden, omdat er positieve verhalen worden neergeschreven, hoe het beter kan gaan, dat het beter kan gaan, dat het zelfs kan weggaan en tegelijkertijd een ervaring meer zal zijn.

Misschien doe ik later nog wel eens mijn hele verhaal, maar nu ga ik het erop houden dat ik een vrij drukke en vooral verantwoordelijke job heb, 32 ben, twee kindjes heb (4,5 en 2,5), genoeg vrienden en interesses, enzovoort. Het ging eigenlijk al een jaartje of twee minder goed ( zeer slecht inslapen, veel hoofdpijn in het weekend, vaak heel erg moe zijn). Sinds enkele maanden gaat het, vrij plots, veel minder nog. Uitgeput vaak, somber, zenuwachtig, wakker worden met zenuwen, gevoel van zinloosheid, enz.

Ik ga wel nog werken, dat lukt nog een beetje, al presteer ik niet goed.

Wat ik me het meeste afvraag: ik ben vaak een aantal dagen vrij ‘goed’, dwz toch een beetje energie, niet echt gespannen, enz, en dan weer een aantal dagen slecht (uitgeput, zeer gespannen en zenuwachtig, paniekerig, veel piekeren, somber, enz..). Is dat iets wat vaak terugkomt?

De weekends gaan meestal slechter dan de weekdagen, en ik heb echt al zenuwen om op vakantie te gaan. Ik voel me ook vaak schuldig tov vrouw en kinderen, want ik wil gewoon mezelf zijn.

Ik weet helemaal niet zo goed hoe ik dit moet aanpakken. Ik volg psychotherapie, ga naar de osteopaat (ga dit veranderen en naar relaxatiekinesist gaan wellicht), neem natuurlijk product dat serotonine bevat en heb iets op basis van passiebloem sinds gisteren dat zou moeten helpen kalmeren.

Ik plan elke dag te bewegen afwisselend wandelen en (niet te hard) lopen.

Ik plan ook rustiger aan te doen op het werk, nu de zomer er is, meer rustmomenten in te lassen, ..

Ik hoop echt dat ik van dit rotbeest verlost kan raken, het is echt ‘werken’…

Ik

JongBurnout

Hoi Ik,

Dankjewel voor je verhaal (en sorry voor mijn late reactie: was op vakantie).

Ik ben geen psycholoog, dus echt diagnosticeren kan ik je natuurlijk niet. Maar je zou eens een intake kunnen doen bij HSK. Zij hebben twee vragenlijsten die je dan moet invullen. Op basis daarvan wordt bepaald of je inderdaad overspannen bent / een burnout hebt en hoe ver gevorderd die al is. Dat helpt je om te bepalen waar je staat en om samen met je therapeut een behandelplan op te stellen.

Je verhaal klinkt heel bekend en ja, juist wanneer je vrij bent komt de klap. Dat is het ding met teveel stress en spanning. Denk aan een elastiekje. Dat kun je heel ver uitrekken en lange tijd denk je, ‘dat gaat goed’. Je hebt misschien zelfs niet door hoeveel spanning je er op zet. Dan wordt het weekend en laat je het elastiekje in een keer los: het schiet als een boemerang terug en zwaait alle kanten op. Dat is wat er gebeurd met jouw geest / lijf. Er stond een interessant stuk in het tijdschrift Happinez Body (is geloof ik nog te koop) over cortisol. Daarin wordt goed uitgelegd hoe dit stresshormoon werkt, waarom het onze vriend is, maar ook waarom je juist na een drukke tijd op een vrije dag als een plumpudding in elkaar zakt.

Persoonlijk merk ik dit ook. Als het allemaal teveel is geweest kan ik in het weekend heel huilerig zijn, slecht slapen, geirriteerd zijn. Gelukkig is het na een dag vaak voorbij, en door mijn ervaring in de burnout weet ik nu dat dit een wake-up call is. Je lichaam en geest geven aan dat je een stapje terug moet doen. Als ik zo’n soort weekend heb gehad kijk ik vaak op maandag weer even opnieuw en zuiver naar mijn takenlijst: waar kan ik stress wegnemen? Ook kijk ik naar mijn persoonlijke afspraken en bel desnoods mensen af of organiseer het op een andere manier. Wees niet bang dat je zo mensen verliest, want mijn ervaring is dat de mensen die echt om je geven bij je blijven. Dat is eigenlijk een cadeautje, dat je zo uitvindt wie er wel en niet je vriend is.

Met twee kindjes is het misschien een iets ander verhaal, want die kun je niet op pauze zetten 😉 Maar misschien kun je het wel met je vrouw overleggen. Het is super belangrijk om eerlijk te praten over hoe jij er nu voor staat. Misschien ben je op een punt dat je met een paar simpele stappen een hoop extra ellende kunt voorkomen. Misschien kunnen de kids een dagje of uurtje langer naar de kinderopvang of opa en oma, zodat jij een uurtje extra in de week hebt om aan jezelf te bestenden. Maak hier ook echt quality time voor jezelf van en doe wat je echt nodig hebt (iets rustgevends: vissen, lekker slapen, een boek lezen met een kop koffie, een yogales). Daarnaast zal zij het fijn vinden dat je haar in vertrouwen neemt. Je bent haar geliefde, jullie zijn een team. Help haar om jou te kunnen helpen. En daar mag best een beetje gevoel bij komen kijken. Mijn vent wordt af en toe heel sjachrijnig als hij teveel stress heeft gehad. Dan laat ik hem even razen en daarna hebben we een goed gesprek waarin hij kan uiten dat het hem allemaal even teveel is. Ik vind het heel fijn dat hij me durft te vertellen waarom hij een bui heeft. Daarna kijken we samen wat we (1) meteen in dat moment kunnen doen om het beter te maken en (2) wat er op de langere termijn misschien nodig is. Ik kook een keer extra of we bestellen een bak Chinees en zetten een serietje op. We zijn ook een keer een weekendje naar zee gegaan toen het mij even teveel was geweest op werk en prive. Na veel rust, cocktails en uit eten kon ik er weer tegenaan en de relatie ook. Het is heel belangrijk dat je relatie een veilige haven is waarbinnen je af en toe even alles van je af kunt laten vallen. Misschien heb je het gevoel dat je sterk moet blijven voor haar. Maar sterk is niet altijd alleen maar de tanden op elkaar en doorgaan. Sterk is ook de kracht hebben om eerlijk te erkennen hoe jij ervoor staat en wat je nodig hebt. Gaan staan voor wie je bent, nu in dit moment. En sterk genoeg zijn om ondanks je eigen onzekerheid en schuldgevoel haar in vertrouwen te nemen en samen een oplossing te zoeken.

Misschien kun je met een goed gesprek bij je werkgever en een Arbo-arts ook wel tijdelijk een paar uurtjes minder werken per week. Zo kun je jouw veerkracht weer hervinden. Gebruik die uren voor wat je nodig hebt (en dus niet allerlei achterstallige andere klusjes in die tijd gaan doen).

Zie waar je in werk en prive extra ruimte kunt creeeren.

Net als met een auto, is het leven schakelen. Je kunt niet de hele week in de zesde versnelling en dan in het weekend opeens in de eerste om op maandag weer vol op te trekken. Dat is niet jouw fout. Dat is gewoon hoe het leven is. Er is niets mis mee om lekker in de 3 of 4 te cruisen en wanneer nodig een tandje bij of af te doen.

Goed dat je de eerste stap hebt gezet door je situatie te erkennen. Nu is het tijd voor stap twee: ernaar handelen.

Liefs, Nienke

Beste lotgenoten,

Al enige tijd wil ik mijn verhaal kwijt op dit forum maar het typen kost me (te)veel moeite en daarbij vind ik het confronterend om alles op te schrijven…

Ik ben 32 jaar, moeder van twee kindjes en Burn-out.

Na een aanloopfase van jaren kwam mijn ‘crash’ afgelopen januari. Altijd alle ballen in de lucht, een super moeder willen zijn, carrièrevrouw, alle problemen van en met mijn toenmalige man, familie en vriendinnen op mijn nek en maar doorgaan en doorgaan.

Ik kon er echt niet meer omheen, mijn lijf en geest gaven de brui…allerlei lichamelijke en geestelijke klachten. Van RSI-achtige klachten tot aan hallucinaties (dat ik in een kolk in zee terecht kwam) aan toe. Heel eng.

Nu maanden later gaat het iets beter maar ik ben er nog lllaaannngggg niet. Ik ben zo bang dat dit voor altijd zo blijft. Voel me dom, ben een enorme klungel, vergeet alles, ongeïnteresseerd en ben ook boos. Boos op mezelf dat ik het zo ver heb laten komen, boos op de mensen die dichtbij me leken te staan en boos om het feit dat er maar tegen mijn schenen getrapt blijf worden terwijl ik nog steeds alle ballen in de lucht moet houden. Ik wil ze zo graag allemaal laten vallen maar dat kan simpelweg niet..

Mijn oudste kindje, nu 6 jaar, heeft al vanaf dat hij baby was gedragsproblemen. Altijd gedacht hij is gewoon ‘pittig’ maar de problemen op school en thuis werden zo erg dat ik hulp heb gezocht. Na een langdurig onderzoekstraject is er zeer recent een vorm van autisme bij hem geconstateerd. De zorg is zo zwaar en zijn problemen zijn zo heftig dat hij zeer binnenkort voor een aantal maanden zal worden opgenomen in een psychiatrische kliniek.

De belangrijkste reden voor mijn burn-out is denk ik schuldgevoel. Ik dacht (en stiekem voel ik nog steeds) dat haar problemen werden veroorzaakt door mijn falen als moeder. In mijn relatie met zijn vader was er sprake van huiselijk geweld en toen ik eindelijk de moed had om weg te gaan met mijn kinderen liet iedereen waarvan ik altijd had gedacht dat ze me zouden steunen me vallen als een baksteen. Mijn ex klopte bij iedereen aan, werd het slachtoffer, ik de ontaarde moeder. Iedereen hakte op me in, de problemen van mijn kind waren (uitsluitend) het gevolg van de scheiding. Toen de problematiek van mijn kind eindelijk werd betiteld als ‘kind eigen’ viel er zo’n last van mijn schouders maar ben door alle kritiek echt gaan geloven dat het door mij komt.
Naast de zorg voor mijn kinderen werkte ik 4 dagen in het bedrijfsleven. Een zware baan met veel druk om carrière te maken. Ik verwachtte van mezelf dat ik naast moeder ook een baan als dit aankon en vond zo ook afleiding van thuis. Zo langzaam aan verloor ik grip, was ik aan het werk dan voelde ik me onveilig over het feit dat de school ieder moment kon bellen dat mijn kind onhandelbaar en was en was ik thuis dan maakte ik mij druk over mijn werk. Ik nam af en toe vrij om bij te trekken, ze wisten op het werk van mijn problemen en ik gaf ook aan dat ik de balans kwijt was. Ze bleven mij echter alleen maar meer onder druk zetten, er werd begrip uitgesproken maar ik kreeg meer en meer werk, het opnemen van vrije dagen werd niet gewaardeerd en had tot gevolg dat als ik terugkwam er alleen nog maar meer werk bij was gekomen.
De onvermijdelijke ziekmelding was een enorme stap voor mij. Kreeg in de eerste weken angsten. Durfde niet meer naar buiten, bang om bekenden tegen te komen. Die zouden immers denken dat ik er helemaal niet ziek uit zag en aan het lanterfanteren was. Dit deed en doe ik overigens ook echt maar in een andere vorm. Ik dwaal soms tijdenlang in een winkel rond. Ben in gedachten, net of ik droom en voor mijn gevoel ben ik daar dan pas net.
Op dit moment voel ik me nog steeds een marionet, iedereen trekt aan een touwtje en ik doe maar. Ik weet hoe ik uit mijn burn-out moeten komen, terug naar mezelf, naar hoe ik me kon voelen als kind. Tevreden zijn met mezelf en trots zijn op wat ik allemaal doe. Maar hoe doe je dat?!
Ik heb goede hulp maar die zegt ook dat ik veel en veel te zwaar belast ben. Er is een heel hulpverlenersleger op de been gekomen voor mijn zoon maar er is in al die tijd vrij weinig gebeurd. De logheid van het hulpverleningsapparaat is echt onbeschrijfelijk. Intake hier, intake daar, weer een plan maar echt hulp, vergeet het maar!
Ik krijg geen enkele ruimte om te ademen. Ik heb medicatie gekregen maar kan dit niet slikken omdat ik op scherp moet blijven staan om mijn zorgtaak goed uit te voeren. De druk verstikt me en de moedeloosheid maakt me (heel) depressief.
Ik voel me zo alleen, alleen in en met de Burn-out en alleen als ouder die ondanks de handicap heel veel van haar kind houdt.

Tussen mijn werkgever en mijn advocaat is nu een strijd gaande. Ik moest van de, overduidelijk onder druk gezette Arbo-arts, een opbouwschema volgen welke totaal niet geschikt is voor mijn burn-out. Zoals te verwachten liep ik dan ook tijdens de re-integratie al snel tegen mijn grenzen aan en heb aangegeven niet meer uren aan te kunnen. Nu heeft mijn werkgever mij een voorstel gedaan om de arbeidsovereenkomst te beëindigen. Dit voorstel is echt duivels qua inhoud, zeer onredelijk en helemaal opgezet om de Wet Pw te omzeilen. Uiteraard teken ik dit voorstel niet en vraag een deskundigenoordeel aan bij het UWV. Mijn werkgever heeft aangegeven mijn loon op te schorten. Als alleenstaande moeder zonder vangnet (want dat is er niet voor doorzetters) heb je dan dus een groot probleem. Dit kon er ook nog wel bij…..
Waar ik m.b.t. het UWV zo bang voor ben is dat ik niet goed kan overbrengen hoe ik me voel, wat er speelt, eigenlijk hoe ziek ik ben. In mijn burn-out vlieg ik namelijk van uiterst depressief naar een ‘wat nou modus, ik knok mij hier door heen’. Verder mijn uiterlijk, ik ben veel afgevallen en gaan sporten waardoor ik, mede door het zonnetje van de laatste tijd, er heel goed uitzie. Dit maakt dat als ik, op momenten dat ik me ook relatief goed voel, in de spiegel kijk en denk maar ik ben helemaal niet ziek. Ik bedot mezelf daar zo mee want op het moment dat ik bijvoorbeeld weer een stressvol telefoontje krijg voel ik mijn energie zo wegvloeien.

Zo dat is een heel verhaal geworden…bedankt voor het lezen en zie heel graag reacties tegemoet.

Groetjes,

Marieke.

JongBurnout

Hoi Marieke,

Tsjongejonge, je hebt het wel voor je kiezen gekregen, zeg. Dapper dat je het allemaal zo op durft te schrijven. Ik vind de toon van je verhaal heel integer en oprecht. Je hebt een grote kracht in het kunnen onderkennen en vervolgens ook verwoorden van zowel de feitelijke situatie als jouw gevoelens en ervaringen daarin. Je komt zeker niet over als een zeurpiet. Je verhaal is helder en voor mij spreekt hier duidelijk uit hoe moeilijk je het hebt, en dat het feit dat je doorgaat vooral voor jou komt doordat je door lijkt te MOETEN.

Blijf heel dicht bij jezelf en gebruik je vermogen om de zaken zo knap te kunnen verwoorden ook richting alle instanties waar je mee te maken hebt. Slim dat je voorlopig niets ondertekent zonder deskundig advies.

Het hebben van een burnout en tegelijkertijd moeten dealen met je omgeving, instanties en mensen / situaties die jou tegen lijken te werken is enorm zwaar. Je moet de kracht echt uit je tenen putten. Maar meid, wat zul jij jouw eigen oerkracht leren kennen! Je gaat hier doorheen komen, just take it one day at a time. De ene voet voor de andere blijven zetten. En over een tijd, misschien twee maanden of misschien twee jaar, kijk je om je heen en besef je hoeveel rust en balans je hebt gekregen, juist doordat je dit hebt meegemaakt.

Mijn vader heeft een prachtige brief aan me geschreven, waarin juist dit aspect van burnout heel duidelijk naar voren komt. Misschien haal je daar steun uit. Je kunt het hier vinden:

Blijf binnen alle omstandigheden waar mogelijk zacht voor jezelf. Haal een keer een ijsje op een zonnige dag. Sta jezelf toe om meteen na het eten in bed te kruipen. En boven alles: zeg tegen jezelf, ‘ik weet het, het is nu niet makkelijk en ik heb er recht op te erkennen dat het niet makkelijk is.’

Je kunt het! Veel liefs en steun, Nienke

Lieve nienke,

wat een geweldige website.
Met tranen in mijn ogen heb ik de brieven van je vader en moeder gelezen! zo moet het ook voor mijn ouders geweest zijn…..
ikzelf heb een burn out gekregen op min 23ste net als bij jou waren het bij mij een combinatie van factoren, een relatie die stuk liep en waar ik veel problemen mee heb gehad, een zeer zware drukke verantwoordelijke baan, een verhuizing…..
gelukkig weet ik dat je er weer bovenop kunt komen, en dat je dan in je verdere leven eerder de klachten herkent….

ik wil dan ook iedereen een hart onder de riem steken, het wordt echt beter, ga niet te snel, neem de tijd en houd van jezelt

liefs

JongBurnout

Dankjewel voor je mooie en lieve woorden, Linda! Denk dat het voor veel mensen fijn is om van andere lezers (zoals jij dus) te horen dat het goed komt 🙂

Ik zit zelf sinds afgelopen Februari thuis met een burn-out.
Ik heb er in het begin veel moeite mee gehad dat ik nog geen 30 ben (wordt dit jaar 30) en thuiszit met een burn-out.
Ik kreeg van iedereen wel te horen dat ik het wat rustiger aan moest doen, maar dat wilde ik niet horen.
Ik heb ADHD en een afweerstoornis wat inhoudt dat ik geen of een slechte afweer heb en hierdoor dagelijks aan de antibiotica zit voor de rest van mijn leven.
De consequentie hiervan is dat ik maar energie heb voor max 6 dagen en deze moet verdelen over 7 dagen. Maar dat deed ik niet, al jaren niet. Ik heb het gewoonweg niet geaccepteerd (terwijl ik zei van wel) en ben door gegaan met de volle 110% die ik voor de diagnose gaf!
Extra taken? Kom maar hier, ik doe het wel? Niemand zin in de voorbereiding van die taken? Ik deed het wel.
Ik zei overal ja op om mezelf maar te bewijzen van het feit dat ik het kon, dat ik niet moe werd. Dat ik gewoon net als ieder ander meisje van 29 zo hard kan werken.
Dat ging dus niet….
Kreeg in December (in mijn 2 weken durende vakantie) te horen dat ik alleen een nieuwe groep binnen mijn werk op mocht gaan zetten. Superleuk natuurlijk! Een geweldige eer en uitdaging vond ik!
Dus wat deed ik? Stortte me volledig op de inrichting, aankleding en organisatie van deze groep…..in mijn eigen vakantie….
In Januari merkte ik al dat ik enorm moe was. Anders dan voor mij normaal moe. Vroeger sliep ik dan in het weekend (ook zoiets, maaandag tot vrijdag werken en zaterdag/zondag bijslapen en weer ertegenaan!) een paar nachten van 20:00 tot 10:00 en was het goed. Dan kon ik weer verder met mijn zelfdestructieve gedrag.
Maar deze keer merkte ik dat niets werkte, maar ging stug door.
Afspraken, intakes, vergaderingen, voorbereidingen, werken, even snel boterham wegduwen, werken, praten met collega’s, overleggen met leidinggevende, en naar huis, snel eten en naar bed.
Ik had geen leven meer! Ik was mezelf niet meer.
In het eerste weekend van februari ging het totaal mis…..zaterdag ging ik uit eten met vriendinnen en merkte al dat de grote ruimte met veel mensen en herrie me gingen irriteren, zelfs zijzelf irriteerde mij! Zondag had ik een afspraak staan waar ik eigenlijk niet naar toe wilde. Maar ik was er heilig van overtuigd dat als je een afspraak hebt staan, dat je deze niet af kunt zeggen (onzin natuurlijk, wat niet gaat, gaat niet) en ben toch gegaan. Heb hier letterlijk mijn tijd uitgezeten terwijl alles om me heen langs me heen ging. Ik kon het niet meer opbrengen om geïnteresseerd te luisteren wat het lukte me gewoonweg niet meer.
Eenmaal thuis aangekomen heb ik iets gedaan wat ik normaal nooit zou doen, ik heb mijn leidingevende gebeld en gezegd dat ik echt even rust nodig had en dat ik waarschijnlijk na een dag of 2 wel weer kwam werken. Nog steeds niet echt doorhebben wat er aan de hand is.
Woensdag ben ik toch maar naar de huisarts gegaan omdat ik voor mijn gevoel maar niet beter werd. Bleef moe….misselijk, geïrriteerd en grote ruimtes met veel mensen waren echt een drama.
Hij had voor het fatsoen wel nog wat bloedonderzoeken gedaan maar ook hij wist meteen wat er aan de hand was. Donderdag kreeg ik het verlossende telefoontje met de boodschap die ik zelf al vermoedde.
U HEEFT EEN BURN-OUT….het grote woord was eruit.
In een roes heb ik mijn moeder gebeld die samen met mij enorm begon te huilen aan te telefoon. Ik? Nee, niet! Dit kan niet!
En nu? Even een paar weekjes rust en weer door? Nog bleef ik hopen dat het een grapje was en dat ik binnen 3 weken weer kon werken.
Vriendinnen zeggen ook tegen mij dat ik pas naar 3 weken een verandering begon te maken in mijn denken. Ik zit thuis….met een burn-out….ja, ik. En nu? Vol er tegenaan en hulp zoeken. Na 3 weken heb ik ook pas een psycholoog ingeschakeld omdat ik dacht dat ik het wel even zelf zou doen…niet dus! Je kunt het niet alleen en hebt hulp nodig! Want ik wist totaal niet hoe ik anders moest gaan leven. Hoe kun je immers iets veranderen wat voor jou al jaren ‘goed’ werkte….? Ik kon het niet alleen.
Ik ben samen met de psycholoog gaan kijken naar de root van het probleem.
Zij raadde me aan om een training ‘loslaten’ te gaan doen om te leren hoe ik mezelf niet zo druk kan maken over alles en iedereen behalve mezelf. Ik was te lief voor andere en vergat daarbij mezelf. Ben cesar therapie gaan doen voor ontspanningsoefeningen en ben bezig met het oefenen van Mindfulness.
Don’t get me wrong, ik ben er nog lang niet!
Heb inmiddels in die 3 maanden ook 2 terugvallen gehad, maar leer je van! Ik moet beter naar mijn lijf luisteren, of liever gezegd: ik moet nu naar mijn lijf gaan luisteren want geloof me dit deed ik absoluut niet!
Ik heb inmiddels al wel losgelaten dat ik binnen 3 weken weer kon gaan werken 😉
Ik ben op dit moment weer begonnen met 2 uur per week en dit is voorlopig meer dan genoeg.
Voel me namelijk nog steeds niet mezelf en merk dat zelfs 4 maanden voor mij geen haalbare kaart is.
Ik hoop echt inderdaad dat er meer bekendheid gemaakt wordt over burn-out zijn onder je 30e.
Want zoals er inderdaad omschreven wordt in het verhaal, kreeg ook ik veel ongeloof te verduren. Mensen weten niet wat ze ermee moet of hoe ze moeten reageren. Want je ziet er toch niet ziek uit?
Hoop dat dit taboe snel doorbroken word!

Dankjewel voor je reactie!
Geef me toch weer een beetje hoop dat het ooit goed gaat komen
Bedankt voor je tips doet me goed:)

Groetjes tamara

Hallo
Ik heb nog nooit geschreven op een forum of iets op internet , dus het is even wennen
Ik ben sinds vorig jaar mei ziek geworden wat begon als virusinfectie.
Inmiddels werkte ik stap gewijs naar 26 uur per week , wat met goede dagen en slechte dagen werd afgewisseld .
Wel elke week yoga les begonnen, en veel gesport.
Zelf heb ik geen medicijnen genomen maar ben ik bij een homeopaat arts gekomen , en dan met andere pillen zover gekomen.
Uit het niets heb ik een terugval, en zou niet weten wat ik verkeerd heb gedaan .( niet teveel gedaan en alles afgewisseld met ontspannen , werken, en sporten)
Vraag me af of dat zomaar kan? En of ik heel dat jaar weer opnieuw moet doen hoever ik nu gekomen was.
Weet iemand iets over terugvallen??

Tamara

JongBurnout

Hi Tamara,

Een terugval is echt heel normaal. Je moet het eigenlijk zo zien: in de weg naar boven zitten ook af en toe kuilen. Dat betekent niet dat je weer helemaal beneden in het dal bent. Je ervaart gewoon even een dip. Je zult zien dat de negatieve symptomen misschien anders zijn of korter duren. Blijf vertrouwen houden en je goede patroon van rust en regelmaat volhouden. Ook goed dat je sport en aan yoga doet!

Ik heb zelf nog echt een paar jaar last gehad van dips en dipjes. Eerst op de weg uit het dal, maar later ook nog weleens. Dan ging ik bijvoorbeeld net een uurtje langer door met werk of op een feestje dan ik gevoelsmatig aan kon en moest ik daar lichamelijk en geestelijk vervolgens een week voor boeten.

Het belangrijkste is om goed te luisteren naar wat je lichaam en geest nu aangeven en niet gefrustreerd te raken. Gewoon de extra rust nemen waar nodig.

Ook ga ik af en toe nog naar de psychologe die ik in mijn burnout wekelijks zag. Niet volgens een vast schema, maar als ik voel dat ik het even nodig heb. Ongeveer 2 – 4 keer per jaar.

Heb vertrouwen, het komt goed 🙂

Keep going strong!

Groetjes, Nienke

Hallo allemaal,

Ik wil graag even mijn verhaal kwijt.
Ik heb een eigen bedrijf gehad waarin ik veel tijd kwijt was. Daarnaast waren we bezig met een meerjaren verbouw van ons huis. Ik merkte dat dit heel veel koste van mijn energie. Ben ook echt veel te lang doorgegaan. Nu sinds november thuis. Het ging echt niet meer. Was echt veel te lang doorgegaan. Ik had al een tijdje last van lichamelijke klachten en angsten, maar dat weet ik aan de therapie die ik daarnaast volgde. Heb nogal wat meegemaakt en dacht dat het daaraan lag. Nu weet ik dat dat niet de hoofdreden was. Maar goed ik had dus een fikse burn out te pakken. Kon niks meer hebben, kon niets meer verdragen. Alles was teveel. Door rust therapie en voetreflexmassage knapte ik langzaamaan op. Er kwam wel heel duidelijk naa voren dat mijn relatie niet meer liep. Dat wist ik al langer, maar ja je gooit niet zomaar alles weg. Ik voelde wel heel duidelijk in mijn hart dat ik voor mezelf moest kiezen en mijn eigen weg moest gaan. Dat heb ik nu dus ook gedaan. Ik ben sinds begin februari bij mijn ex weg. In het begin was het heerlijk. Ik knapte echt op. Deed en kon weer veel meer dingen en voelde me echt herstellende ipv ziek. Doordat ik geen inkomen heb en ben moeten stoppen met bedrijf, heb ik geen inkomen, dus een uitkering aangevraagd. Helaas duurt het erg lang voirdat je iets weet en moest ik ontzettend veel regelen. Nu merkte ik dat ik langzaamaan terug begon te glijden en zit nu midden in een fikse terugval. Veel onrust, heb ook weer paniekaanvallen gehad, heel angstig, meteen in paniek raken, heel weinig kunnen hebben, veel huilen, lichamelijke klachten. Is ook allemaal best wel logisch na alles wat ik weer meegemaakt heb. Ik heb daarbij ook last van hypochondrie en ben bang dat mijn lichaam het niet aankan. Heb nu valeriaan en doe ontspanningsoefeningen. Ik merk dat het zwaar valt om helemaal op mezelf aangewezen te zijn. Familie en vrienden hebben genoeg aan zichzelf dus zie ik weinig en ook veel onbegrip gehad van bepaalde mensen. Ga nog steeds naar de psycholoog en voetreflex. Weet dat er weer een tijd komt dat het beter zal gaan, maar wat is het toch moeilijk als he weer in dat gat zit.

Liefs yvonne

Hoi an, wat een verhaal! Wat betreft je twijfels over medicatie, dat had/heb ik zelf ook heel erg. Ik heb een hele periode gehad dat het slapen ook erg slecht ging, ook heel veel onrust en angst. Om het ritme van slapen weer wat te krijgen een keer savonds oxazepam genomen en daar goed op geslapen. Ik neem het maximaal 2 keer per week maar het helpt mij echt om uit die visieuse cirkel van niet slapen te komen. Hopelijk heb je hier wat aan. Ik ben op dit moment ook bezig met cognitieve therapie bij hsk, idd erg moeilijk! Maar ik hoop dat dit echt iets is waar ik veel van zal leren en veranderen.
Veel sterkte gewenst, zet hem op!

Hallo allemaal,

Ik ben een alleenstaande moeder van 41..zit thuis met een burnout en een depressie sinds eind januari. Werk normaal 26 uur als kapster,
Heb een behoorlijke rugzak..2 moeilijke relaties achter de rug.. ten eerste 11 jaar met de vader van mijn zoontje die inmiddels 7 is. Veel meegemaakt met hem hij had l jaren veel psychische problemen maar ik bleef bij hem want ik hield v hem..hij belande op een gegeven moment in een psychose en heeft een zelfmoord poging gedaan waar mijn zoontje(toen 3 mnd oud) en ik bijna bij waren. Toen is de diagnose schizofrenievastgesteld. Zijn toen nog 1jaar samen geweest maar ben uiteindelijk bij m weggegaan wat mij veel moeite koste.. Ontmoete al snel mijn 2de partner en zag in hem mijn redder vader voor mijn zoon..hij had zelf ook 2 kids dus ik dacht krijg ik eindelijk een fijn gezinnetje..Ben te snel met hem getrouwd huis gekocht..maar na korte tijd begonnen de problemen.Hij was erg dominant moest allemaal volgens zijn straatje..Zorgde altijd voor zijn kids weer een relatie met veel zorgen voor en stress..Hij accepteerde mijn zoontje ook niet en dat was voor mij de druppel om bij hem weg te gaan. Verhuisde weer terug naar mijn geboorteplaats ook dat had ik voor hem opgegeven! Was moeilijk voor mijn zoontje moest weer naar een andere school maar ging gelukkig vrij snel goed! Was zelf echt opgelucht voelde me bevrijd…Woon nu bijna 2 jaar weer in mijn geboorteplaats. Heb sinds begin november ook eindelijk een huisje gekregen..we hebben tijdelijk in een stacaravan gewoont..Maar nu ik rust heb begon de ellende met mezelf…eerst moe moe en nog eens moe heb ook crohn dus gooi je eerst alles daarop..maar mijn lijf begon zeer te doen..somber zijn..totaal geen energie meer. Kon mijn werk niet meer aan werk er al 15 jaar veel vaste klanten die veel van je verwachten…Ben eerst wat minder gaan werken wat extra pauzes tussendoor. Maar t ging niet meer.. zit nu thuis vind het nog steeds moeilijk om het te accepteren.. moet leren om weer voor mezelf te zorgen…maar pfff wat is dat moeilijk. Het aller moeilijkste vind ik om rust te vinden voor mezelf of liever gezegd rust te nemen..ja het zorgen voor een 7 jarige gaat ook gewoon door.. Ik ga elke week naar een psycholoog via HSK dat bevalt me goed.. ben nu bezig met cognitieve therapie ..moeilijk hoor om anders te gaan denken meer aan jezelf te denken…Leef natuurlijk ook al jaren zo! Ga proberen begin april weer paar uurtjes te werken maar zie er erg tegenop heb gelukkig wel hele lieve collega’s waar ik steun aan heb! Ben op dit moment nog wel erg aan t twijfelen over medicatie..ik sliep redelijk goed maar de laatste tijd ben ik s’nachts angstig drukkend gevoel op mijn borst..veel wakker..geen rust in mijn hoofd. Ik wou graag mijn verhaal kwijt… en vind dit een hele fijne site met veel goede tips..vind het nog wel steeds moeilijk om die bank af te komen..ik moet natuurlijk wel voor mijn kleine man.. dat is ook mijn alles en voor hem blijf ik vechten!

Liefs An

Hoi hoi, hoe gaat het met iedereen?
@san ben benieuwd hoe het je bevalt bij de haptonoom. En hoe gaat het met werken?
Ik ben inmiddels begonnen bij hsk. Omdat ik bijna niet slaap ga ik het slaapprotocol proberen. Wat inhoud dat je elke keer als je langer dan 15 min wakker ligt uit bed moet om wat nuttigs te gaan doen, zoals schoonmaken:( ik hoop echt dat dit gaat helpen want wordt nu elke dag weer moeier, ben mn energie op deze manier alleen maar aan het afbreken ipv opbouwen. Pfff moeilijk om positief te blijven, maar doe mn best.

Hallo allemaal,

Ik ben Melissa, 39 jaar…. twee kinderen. Gisteren van de dokter bij huisartsenpost te horen gekregen dat ik een burn out heb.
Ben al jarenlang zenuwachtig, gespannen.. al jaren hyperventilatie met periodes van angststoornis en paniekaanvallen erbij. Maar nu in de afgelopen twee dagen 1x de huisarts geraadpleegd en 1x op de HAP terechtgekomen en vanaaf de HAP bij mij is gekomen is extreem.
Sinds een aantal weken merkte ik dat ik steeds meer angsten kreeg, overal zag ik angst in, te perfectionistisch willen zijn, moeilijk om over straat te lopen, in de rij bij de kassa mezelf vasthouden aan de band, constant duizelig over straat te lopen..angstzweet, amper slapen, extreme vermoeidheid…. en gister ging bij mij dus echt t lampje uit. Huilen huilen huilen, ik kon niet meer, helemaal op. Ik voelde me heel ellendig, heel veel lichamelijke klachten. En zodoende de dokter gebeld. Goh mevr u kunt volg wk maandag pas terecht. Oke.
Nu s’avonds idem dito… ineen zweten, naar, onrustig… etc etc… hap gebeld en ja hoor mocht direct komen… ruim half uur met dokter gesproken, lichamelijke onderzoeken. Hart en bloeddruk waren oke… maar geestelijk ging t niet meer.
Dokter vertelde u heeft een burnout.
Oke dat geloof ik…
Vanaaf idem dito… even naar winkel en op terugweg weer ellendig, zweet, angstig etc etc..
Hap gebeld dat ik t gevoel had dat ik gek werd… dat ik niet mezelf was, zweverig…
ze zijn gekomen… weer lichamelijk onderzoek, oke…. maar psychisch weer burn out…
en nu lig ik op bed info te lezen over burn out. Wat ik op deze site dus vind.
Morgenochtend ga ik mn huisarts bellen voor hulp.
want lees bij ieder van jullie dat t lang duurt en dat je t niet alleen kan.
Ik heb moeite met mn sociale contacten.. wil mn huis t liefst niet uit…
maar ik moet door voor mezelf en mn kinderen.
Ik wil dit rogevoel niet… wil weer de oude ik zijn . Vrolijk, en leuke dingen doen, maar weet niet hoe??
Slik 3 oxazepam p dag en merk dat ik er niet meer superrustig van wordt.
Zie weer op tegen de lange nacht…
Wil weer leven. Wil dat mensen je serieus nemen…
mn jongste blijft deze week bij mn moeder zodat ik rust kan nemen.. maar ook daar voel ik me niet prettig bij.
Ik ben momenteel echt wanhopig..
Ga iig de komende dagen alles op deze site doorlezen…
ik heb sommige verhalen gelezen van jullie . Wens iedereen heeeel veel sterkte toe…
Bedankt voor jullie verhalen!

Liefs Melissa

JongBurnout

Lieve Melissa,

Neem het 1 stapje tegelijk. Je staat helemaal aan het begin. Toegeven dat je op bent is de eerste stap en daar is moed voor nodig. Goed gedaan dus, ook dat je kids naar je moeder zijn. Ook al vind je dat eng. Je zult steeds tegen dat soort dingetjes aanlopen de komende tijd: dat je iets moet loslaten, dat dingen anders gaan dan je eigenlijk wilt. Maar dat is nu juist hoe je er bovenop gaat komen: niet alles onder controle willen hebben. Zie het als kleine experimenteer: durf je kids naar je moeder te laten gaan en zie hoe dat gaat. Dan ontdek je vanzelf dat de wereld niet vergaat. Probeer dit bij al die kleine dingetjes die je steeds van jezelf moet en waarvan je nu voelt dat ze je teveel zijn.

Ik snap wat je bedoelt met stress als je naar de winkel gaat. Ik liep te zweten in de Kruidvat in het begin en stond dan voor het rek en wist niet meer wat ik ook alweer wilde kopen. Het geeft niet als je dan met lege handen of de verkeerde spullen terug naar huis gaat. Vergeef het jezelf, dat is stap 1. Ten tweede: zoek een fijne psycholoog. Bel er een paar op en zie aan de telefoon bij welke stem je je het prettigst voelt. Ten derde: ga veel slapen, gewoon wanneer het even kan. Al is het maar een halfuurtje extra midden op de dag. En als slapen niet lukt: van plat op je rug liggen en je ogen dicht doen rust je lijf ook al een beetje uit. En als laatste: geef jezelf iedere dag op een vast tijdstip (bij mij was het 4 uur s middags) een ‘ikke-momentje’. Lekker thee of koffie, een snoepje en dan een uur op de bank met een flauw computerspelletje, je favoriete serie (tip: koop een dvd-box van een leuke serie voor jezelf) of een fijn boek.

En super, super goed dat je naar de huisarts gaat en bent begonnen met Oxazepam. Wees maar trots op jezelf, je ben begonnen goed voor jezelf te zorgen en je komt. Er echt bovenop! Het duurt alleen een tijd en die tijd mag je jezelf gunnen.

Nou ik heb volgende week de eerste intake bij HSK. Moet 2 intakegesprekken. Ik ben doorverwezen naar de specialistische ggz. Daar schrok ik van , bijna paniekaanval. Het klinkt zo ernstig, dan denk ik, jeetje ben ik zo’n zwaar geval:(
Slapen gaat ook steeds slecht, dat helpt nou ook niet bepaald:(
@san is het al gelukt met de haptonoom? Fijn weekend en bedankt voor je reactie!!

Even een vraagje:
Ik voel mezelf ” afgeleiden/wegzakken” weet niet hoe je het het beste kunt omschrijven.
Nerveus,zenuwachtig,huilerig,malen depri.
Het ging eigenlijk best redelijk met me de afgelopen dagen.
Ik heb al Bach rescue gebruikt. ( geen medicatie of zo meer geslikt, wel slecht geslapen)
Net toch positief de bedden afgehaald, ramen open, frisse wind erdoor.
Ik wil echt positief blijven en goed blijven doseren want op dit soort momenten ben ik geneigd om door te gaan en niet te hoeven voelen.
Dat wil ik ook niet. Ik wil het wel aangaan maar weet even echt niet hoe 🙁
Hoort dit erbij. Hebben jullie tips?!
Heb eigenlijk bevestiging nodig dat het allemaal echt goed gaat komen. Maar ik wil die bevestiging uit mezelf gaan halen.
Ps. As donderdag heb ik de afspraak bij de haptonoom. Heb daar wel een goed gevoel bij.
Fijn weekend allemaal!

@jong burnout
Ja het is inderdaad fijn om elkaar te helpen, maar dan moet je het nog maar willen doen.
Bedankt voor de tip.
Ik heb een vragenlijstje gemaakt voor de haptotherapeut en ben gewoon gaan bellen.
Ik heb nog geen geschikte gevonden maar dat komt wel. ( vele waren aan het werk)
Dit is wel een fijne manier omdat ik het moeilijk vind om na een persoonlijk gesprek nee te zeggen. Weer wat geleerd?

@mir
Super dat je het traject gaat doen!! Hoop dat je er veel baat bij hebt.
Zet m op!!

Verder heel even ” klagen”
Sinds gister middag gaat het even minder goed. Ik vind dat zooo moeilijk.
Ik zit dan echt de hele dag in mijn hoofd, ben ontzettend bang dat het nooit meer over zal gaan.
Twijfel aan echt alles. Blijf maar aan het beredeneren en het verklaren,
Zie totaal niet meer wat ik al opgebouwd had. Help 🙂 hoort dit erbij? Is dit herkenbaar? Tips?

Hoi mir,

Ik lees net je laatste berichtje pas.
Heel herkenbaar. Als ik over mijn grens ga krijg ik lichamelijk enorm veel pijn. Kan dan bijna niet meer lopen.
Heel positief dat je lijf letterlijk STOP zegt. Maar ik heb op zo’n momenten ook het gevoel stil te staan.
Ik lees ook jou heftige gedachten die je daar bij hebt. Ook die zijn herkenbaar.
Ik houd me voor dat ik hier hoe dan ook sterker uit ga komen.
Zoals ik hierboven schrijf lukt dat echt niet altijd.
Maar we gaan ervoor!!!
Ook wij zullen er een keer doorheen komen.

Liefs en rustig aan!!!

@SAN over het klagen. Dat heb ik ook gehad. Het lijkt alsof alles kapot is in je hoofd. Gelukkig zal dit zich allemaal herstellen. Het kan alleen wel lang duren. Het blijven pieken kun je eventueel stoppen met de volgende tips:

– Schrijven, schrijf je gedachten op
– praten, praat met iemand die je vertrouwd of een hulpverlener
– medicatie; oxazepam hielp bij mij om tot rust te komen
– rustgevende oefeningen zoals ademhalingsoefeningen of meditatie
– rustig sporten of wandelen buiten
– Als je er echt niet uitkomt kun je ook anti-depressiva proberen. Ondanks de vele slechte verhalen op internet hebben hier heeel veel mensen baat bij. Die melden dat alleen niet zoveel op internet. Door de chronische stress zijn bepaalde hormonen ontregelen en maak je minder serotine aan. Daardoor raak je uit balans. Medicatie kan dit weer op gang brengen. Contact opnemen met de huisarts is dus ook een optie.

Veel sterkte verder!

JongBurnout

Dank voor al je fijne tips, Ronald. Echt super dat je jouw goede ervaringen wilt delen. Ik weet zeker dat veel mensen er wat aan hebben!

@san ik heb in principe verder geen medicatie. Ik heb 2 keer een halve oxazepam van 10mg genomen, maar dat had vrij weinig effect. Heb weer een paar dramatische nachten achter de rug ( net alsof mn hoofd dan op hol geslagen is ) dus heb afgelopen nacht weer een slaappil ( temazepam) genomen, omdat ik vandaag ook moest werken. Helaas heeft die ook vrij weinig effect, maar ja dan slaap ik ieg iets van 2 uur achter elkaar. Misschien ga ik nog wel st.janskruid proberen om wAt minder somber te zijn.
Ik ben al vanaf half november 2×2 uur ah werk en sinds vorige week 2×4 uur, maar heb er ook nog steeds heel veel moeite mee. Het computerwerk wil bijna niet, dus probeer wat andere, meer fysieke, “domme” klusjes te doen. Mn hoofd er totaal niet bij, wordt er ook wel wat moedeloos van en ben dan bang dat mn hersens voorgoed ” verpest” zijn. Het gaat zo vreselijk langzaam. Maar ja probeer het wel gewoon leuk te hebben op het werk en het contact met collegas is fijn. Heb alleen steeds vreselijke hoofdpijn, vaak helpen pijnstillers amper:( .
Knap dat je het allemaal zo goed regelt met je gezin, dat lijkt me echt heel moeilijk, die zorg er ook nog bij!

@jongburnout ja ben van jouw advies uitgegaan haha, blijkt dat ze ook nog bij mij om de hoek zitten:)

Bedankt voor deze info, ik ben nu ook doorverwezen naar HSK, ben benieuwd wanneer ik terecht kan.

JongBurnout

Goed bezig, meid!! Je mag heel trots zijn dat deze stap gezet is. HSK is een fijne instelling en vooraanstaand op het gebied van burnout. Heb veel aan hun methode gehad. Veel praktische handvatten. 🙂

@jongburnout
Bedankt voor steeds je bemoedigende woorden!!! Je lijkt wel een coach 🙂

Mir,

Jee, wat ontzettend vervelend dat ze zo reageerden in het gesprek. Hoezo kan niet met 30??
Lekker kort door de bocht.
Ik volg een traject bij PHI. Dat zit alleen in het zuiden van het land.
Dit zou je ook aan je huisarts kunnen vragen, die weten vaak wel waar je terecht kunt.
Het fijne is dat ze bij zo’n traject ook JOU als uitgangspunt nemen en verslagen sturen naar je bedrijfsarts.
Je hoeft dan voor je gevoel minder te knokken voor je eigen belang. ( dat geld voor mij althans, daar ben ik niet zo sterk in)
Bij mij komt mijn burn out ook niet door het werk. Het heeft gewoon te maken met mij als persoon.
( het klassieke voorbeeld uit de boekjes ;-), gedreven,enthousiast, perfectionistisch etc.)
Hoe is het gegaan met je medicatie? Ik ben wel benieuwd.
Ik heb de afgelopen drie dagen gewoon ( na het lezen van het medicatie verhaal hier, besloten even mezelf rust te gunnen)5 Mg oxazepam genomen voor ik naar bed ging en twee dagen daarvan goed geslapen.
Dat deed me even heel veel goed.
Ik stop daar nu wel weer mee. Overleg komende week dinsdag over medicatie.

Ben na twee uur werken wel dood moe terwijl ik nog maar weinig doe. Dit maakt me dan wel even onzeker.
Ik houd me maar voor dat dat door de indrukken en het ritme komt.
Daarnaast heb ik nog een gezin met kinderen en kan daardoor niet direct doseren op momenten dat het nodig is.
Ik heb wel een goede planning gemaakt zodat afspreken, clubjes etc voor hen door kunnen gaan met behulp van man en oma.

Een goede haptonoom kiezen vind ik lastig. Stonden er maar recensies bij 😉
Maar komt goed.

We houden elkaar op de hoogte!!

JongBurnout

Dank voor je compliment *bloos* 🙂 We moeten elkaar helpen in het leven, toch? Een van de manieren om elkaar te helpen is ervaring delen.

Haptonoom: ik zou gewoon eens googlen wat bij jou in de buurt zit en een kort telefoongesprek voeren met een (of een paar), over je klachten en laat die haptonoom dan maar vertellen wat hij / zij voor je kan doen. Vaak krijg je door iemands stem en manier van uitleggen al snel een gevoel of er een klik is. Bij een haptonoom is het echt belangrijk dat je je goed en veilig voelt. Hij / zij gaat je immers op je rug aanraken om emoties vrij te krijgen, en die emoties komen er vervolgens ook uit. Als het aan de telefoon niet helemaal top voelt voor je, gewoon lekker de volgende bellen. Daarna volgt vaak een intakegesprek, waarbij er nog niet op de rug en benen aangeraakt wordt. Daarna pas de echte haptonomiesessie. Zo kun je steeds blijven checken bij jezelf of het goed voelt. Een goede haptonoom voelt jouw grenzen aan en zal daar sowieso niet overheen gaan (zo was een deel van mijn rug toen een heel onveilig gebied, door opgebouwde emoties. Niet rationeel te verklaren, maar ik ging altijd huilen als ik daar werd aangeraakt. Dat deed zij dus steeds maar even om zo stukje bij beetje de blokkade op te heffen). Je kunt het ook gewoon zeggen als een bepaalde aanraking onveilig voelt. Daar is haptonomie voor bedoeld. Misschien ook fijn om van tevoren voor jezelf te bepalen of je liever een man of vrouw hebt, of dat dit je niet uitmaakt.

JongBurnout

Ps: knap dat je toch jezelf rust hebt gegund, ondanks je aarzelingen over medicatie. En ook goed dat je er zo verstandig mee omgaat en checkt bij de professionals wat een goede aanpak is.

Fijn, al jullie reacties. Dat geeft me weer een beetje moed.
@san ik heb zelf ook erg veel last van duizeligheid/hoofdpijn etc. Ik vind het er lastig om computerwerk te doen, kan me niet concentreren en moet veel moeite doen om goed te lezen. Ook moet ik 65 km rijden naar mn werk, dit kost ook erg veel moeite. Toch vind ik het in deze depressieve periode toch fijn om tussen de collegas te zijn, even wat afleiding.
Ik ben via de bedrijfsarts doorverwezen naar een maatschappelijk werker van de arbo. Gisteren heb ik daar een gesprek gehad. Kostte ontzettend veel energie, en was helemaal kapot (geestelijk) toen ik thuis kwam. Ze snapte ook totaal niet waarom ik al op mijn leeftijd(30) met deze klachten zit. Pfff nou daar werd ik ook niet vrolijk van.

Het traject wat jij volgt klinkt interessant, ik woon zelf in het noorden van het land, dus weet niet of dat hier ook gegeven wordt.
Ik heb HSK ook even opgezocht. Is dat ook geschikt als de oorzaak van de klachten niet alleen werkgerelateerd zijn? Bij mij is het namelijk echt een combinatie van werk en prive.

@jongburnout bedankt voor je reactie. Het is echt fijn om te horen van iemand die er zelf positief uit is gekomen. Vooral op momenten dat het allemaal zo hopeloos lijkt.

@san ik heb ook positieve verhalen gehoord over haptotherapie, ik zou het zeker proberen als ik jouw was.

JongBurnout

Bij mij was het ook een combinatie van werk en prive. Ik denk ook dat je meer druk in een van die twee situaties aankunt als de andere in orde is, dus het is heel logisch dat de boel (sneller) instort als het allebei niet lekker zit. Ik kon in ieder geval met mijn hele verhaal bij HSK terecht. Ook de privekanten ervan. Sterker nog, in zo’n psychologisch traject ga je jezelf echt onder de loep nemen. Dan zou er nog wel eens veel meer uit kunnen komen dan jij nu zelf overziet. Soms denken mensen dat de oorzaak in 1 richting ligt, en dan blijken het er 10 te zijn. Of een heel andere richting dan je dacht. Dat is juist goed, want dan kun je dingen gaan oplossen in jezelf.

Ps ik heb nou al dagen zo’n afwezig gevoel in mn hoofd, net alsof je alles niet helemaal bewust meemaakt. Vind dit erg vervelend en kost heel veel moeite om ergens op te concentreren. Herkennen jullie dit? Het is eigenlijk sinds het depri gevoel er ook is.m

Hoi,

Fijn dat jullie reageren! @San ik heb nog wel een tip wat mij helpt om mnhoofd leeg te maken: ik heb bij een psychosamatische fysiotherapeut ( dit wordt gewoon vergoed als fysio) verschillende ontspanningsoefeningen geleerd. Ik doe dit elke avond in bed, soms helpt het, soms niet, maar probeer het gewoon vol te houden want je lichaam ontspant er sowiezo van. Ik probeer ook elke avond even een kwartiertje ontspanningsoefeni gen te doen met behulp van de app calm.com, die is voor de ipad/iphone. Sinds ik dit doe heb ik nog geen zware paniekaanval weer gehad.

Ik ben sinds half november weer aan het werk, eerst voor 2×2 uur, en sinds deze week 2 x 4 uur. Vind het heel erg vermoeiend en concentratie heb ik ook niet zolang. Merk wel dat het wel goed is om weer contact met collegas te hebben, dat helpt wel een beetje tegen het depri zijn.

Dat lange slapen lijkt me idd ook goed en fijn, maar dat is mij nog niet gelukt. Soms slaap ik zelf niet met slaappillen, en max een uur of 5. Een halfje oxazepam heeft ook niet zoveel effect, wel op mn lijf maar mn hoofd blijft lekker doormalen, pfff. Na jouw verhaal heb ik besloten om maar gewoon af te wachten tot woensdag, als ik de afspraak hebbij de huisarts en af te wachten wat mij wordt aangeraden.

@san wat houdt zo’n burn out traject precies in en waar doe je dat? Jij ook veel sterkte!

Hoi hoi,

Jij ook bedankt voor je reactie.
Ja lastig soms. wat is nu het beste om te doen.
( misschien moeten we dat loslaten om direct het beste te willen 🙂 )
Daarom zat ik te denken aan een haptonoom.
Er zitten er hier een paar in de buurt die ook fysiotherapeut zijn en daarna doorgestudeerd hebben.
Feitelijk weet ik wel wat ik moet doen maar ik ” voel” dit niet. Kan/durf ook niet bij m’n blije gevoel.

Ik lig ook in bed met m’n telefoon en een koptelefoon er langs. ( je word wel creatief met een burnout 😉
Ik heb ook twee apps voor mindfulness. Een is gratis van het VGZ en een betaalde Nederlandse app. Beide erg fijn.
Iedere avond maak ik daar gebruik van maar ook vaak als ik s nachts niet kan slapen. Dit helpt me wel.
Als ik midden in de paniek zit dan lukt het niet. Dan ga ik eruit en maak ik een kopje (slaap) thee en ga ik lezen tot ik moe word.

Het contact met collega’s lijkt me ook weer erg fijn.
Ik ben nog wel heel duizelig ws door de vermoeidheid. Dat lijkt me wel lastig op het werk. Maar goed ik wacht af.

Het burn out traject houd in dat ik twee keer per week begeleid sport mbv fysiotherapeuten en een keer twee uur per week praat met de psycholoog.
Dit is een traject van 16 weken met na drie maanden nog gesprekken om terugval te voorkomen. (Weet niet of ik de naam mag noemen)
Succes woensdag!!
Ik ben benieuwd.

@jongburnout
Mag je op dit forum namen noemen van artsen of instanties?
Kun je elkaar daar anders een privé berichtje over sturen?

Hoi Mir
Nog vergeten te zeggen.
Mijn traject word volledig vergoed. Zelfs door de basisverzekering. Soms betaalt je werkgever dit traject.
Dus misschien dat het iets voor je is.

JongBurnout

Bij mij heeft de werkgever inderdaad ook bijgedragen aan een traject destijds. Even met de P&O persoon of vertrouwenspersoon op het werk over hebben. Soms zijn werkgevers daar ook voor verzekerd, dus niet bang zijn dat je de baas op kosten jaagt.

JongBurnout

Dat van de mp3-speler (in mijn geval dan) met koptelefoon bij je bed hebben herken ik. Sterker nog: ik had die van mij altijd en overal bij me, met mantra’s en mindfulnessoefeningen en ‘gewone’ klassieke muziek er op (veel moderne muziek verdroeg ik niet: mijn complete collectie rap cd’s is in die tijd de prullenbak in gegaan).

Ik heb in een andere stressvolle periode in mijn leven veel aan een haptotherapeut gehad. Kan ik je zeker aanraden. Dan verwerk je wat je fysiek aan emoties hebt opgeslagen, en je leert beter naar je lichaam en ziel luisteren. Goed idee! Ga wel eerst voor een intakegesprek om te kijken of het iemand is bij wie jij je goed voelt (= onderbuikgevoel).

Namen van artsen liever niet, want ik weet niet of die mensen daar zelf op zitten te wachten. Namen van instanties mag je noemen. Ik heb bij HSK gelopen, dat is een heel goede instantie m.b.t. burnout. De zorgverzekeraar vergoed e.e.a. ook sneller als je bij een instantie komt die goed aangeschreven staat. Na x aantal behandelingen kun je bovendien verder in de 2e lijns psychologie, dat wordt betaald vanuit de AWBZ ( = overheid). Dan heb je niet of nauwelijks eigen bijdrage meer. Je psycholoog weet wel hoe dat zit.

Niet opgeven, meiden. Ik lees dat jullie heel veel goede dingen voor jezelf ondernemen. Het zijn nu kleine stapjes en het liefste wil je er meteen zijn, dat snap ik. Helaas is dat nu even niet zo. Het ‘er meteen willen zijn’-stemmetje is nu juist het stemmetje dat ervoor heeft gezorgd dat je in een burnout bent beland. Het stemmetje waar je beter naar kunt luisteren is het stemmetje dat zegt dat het oké is om midden in de nacht thee te gaan drinken en een boek te lezen. Heb jezelf lief en voel dat het juist goed is dat je je nu concentreert op de ene voet voor de andere zetten. Op een dag kun je weer rennen. En dat weet ik, omdat ik zelf weer ren 🙂

Als het helpt: veel van de dingen die jullie noemen herken ik helemaal (het afwezige gevoel in je hoofd, van Mir –> dat beschreef ik als de wereld door matglas zien. Alles voelt blurry), kort en / of onrustig slapen, paniekgevoelens. En ook juist alle goede dingen die jullie voor jezelf doen, zoals de apps en de koptelefoon naast het bed, of accepteren dat slapen niet lukt en een boek gaan lezen.

Het simpele feit dat jullie op zoek zijn naar informatie en met elkaar praten maakt dat je er uit gaat komen. Het bewijst dat je de mentaliteit hebt om eruit te komen. Jullie zijn aan het knokken voor jezelf en dat doen jullie verdomd goed. Geef vooral je zachte kant de kans: wees lief en vergevingsgezind naar jezelf en doe wat je doet vanuit die kracht.

Geeft me kippenvel dit stukje tekst, is een schouderklopje! Zulke kleine dingetjes doen het hem toch … 🙂

Veel is toch herkenbaar!
Ik ben ook zoekende naar oplossingen en het weer sterker worden, ook al weet ik dat ik het los moet laten, ik ben soms zo’n ongeduld 🙂
Want omdat het geen hoofdpijn is waarvoor je een pilletje kan nemen is het soms zo onduidelijk welke stappen er nog allemaal genomen moeten worden voor ik weer sterker ben. Ik ga ook vaak op zoek naar info, maar die vind je niet kant en klaar 🙂

Ik ben er ook aan het werken, ik ga wekelijks naar de therapeut om op zoek te gaan naar de oorzaken en ben ook in loopbaanbegeleiding.
Het is een beetje leven van dag tot dag met soms goeie en soms mindere dagen. Mindere dagen zijn er vaak door over de grenzen gaan die ik nog niet ken.
Ben m’n eigen ik ook terug aan het opbouwen precies. Starten vanaf nul en op zoek gaan naar dingetjes die ik leuk of mooi vind. Is ook met vallen en opstaan en niet te veel willen doen. Grenzen is toch iets dat superbelangrijk is bij een burn-out 🙂

Hoi mir,

Je verhaal is voor mij zeer herkenbaar. Ik zit nu inmiddels 8 maanden in de ziektewet. ( heb tussendoor wel opgebouwd (te snel) en ga vanaf volgende week weer starten met werk)
Ik volg sinds 1 1/2 maand een burn out traject.

Ik moet zeggen dat ik nu pas vooruitgang merk.
Het gaat erg op en af.
Mensen zeggen dan: accepteren dat het zo is, uitrusten etc. Maar dat vond ik zo moeilijk.
Ik was zo onzeker, malende gedachten, bang dat het nooit meer over zou gaan.
Bij mij begon het lichamelijk. Ik kreeg pijn in mijn rug,heup en been. Ik wist niet wat het was en bleef door gaan. Dit tot ik het gevoel had alsof ik in de schrikdraad gevallen was. Mijn zenuwbanen waren overprikkeld. Ik kon niet eens meer lopen.
Daarna kwam het psychische gedeelte erbij. Irrationele malende gedachten, depri gevoel.

Ook ik zit nog steeds te twijfelen over medicatie.
Ik slaap nog maar amper 6 uur per nacht. (Twee keer drie uur)
Ik heb oxazepam in huis. 5 Mg. Bij uitzondering slik ik een halve.( dat is zo weinig dat t niet echt veel doet)
De pijn is wel minder maar in mijn been bijna continu aanwezig.
Dat is ook vermoeiend en maakt me soms onzeker.
Ik heb over anderhalve week een gesprek met de psychiater om te praten over medicatie.

Het verhaal over medicatie is herkenbaar.
Ik wil juist veel beter gaan luisteren naar mijn lichaam en niets onderdrukken met medicatie.
Ik wil het aangaan!!!
Van de andere kant brengen die slapeloze nachten me niet verder.
Ik heb nog even om na te denken.
Ik ben blij een positief verhaal over medicatie te lezen. Een maand klinkt al heel vriendelijk 🙂

Mir
Heel veel sterkte gewenst!!!

Bedankt voor je reactie! Ik heb in de beginperiode hulp gehad van een psycholoog. Daar werd maar 5 keer van vergoed, dus daarna moest dit stopgezet worden. Ik heb er eigenlijk ook niet zo heel veel aan gehad.Dit jaar wordt de psycholoog voor een burn out helemaal niet meer vergoed. Volgende week heb ik ern afspraak bij een praktijkondersteuner van de huisarts en gaan we de mogelijkheden voor mij bekijken.
Ik heb wel slaappillen, die probeer ik zo min mogelijk te gebruiken. Vorige week heb ik ook oxazepam gekregen maar dat heb ik nog niet echt gebruikt, ook omdat ik dan niet mag autorijden. Is dat ook wat jij bedoeld met tranquilizers?
Wat ik om me heen veel hoor is dat je vaak anti depressiva krijgt voorgeschreven. En daar ben ik wel wat angstig voor idd.
Maar het zou wel fijn zijn om weer eens een “helder” hoofd te hebben. Ik ben nu steeds erg afwezig en daardoor ook wat angstig dat ik “gek” wordt oid en dat dit niet meer goed komt. In ieder geval fijn dat ik dit even heb kunnen delen.

JongBurnout

Hoi Mir,

Ik heb twee middelen gebruikt. Oxazepam was daar een van. De naam van de andere weet ik niet meer, maar ik zal het eens even navragen bij de huisarts.

Verder heb ik ook op momenten dat ik niet een chemisch middel wilde gebruiken Sint Janskruid geslikt, dat werkt tegen depressieve gevoelens, lusteloosheid en prikkelbaarheid. Gewoon bij de Kruidvat te krijgen. Ook heb ik om beter in slaap te komen Valdispert Nacht gebruikt. Een heel fijn natuurlijk middel tegen angstige en onrustige gevoelens is in mijn ervaring ook Passiflora van Dr Vogel. Dat geeft rust in je lijf.

Als de ervaringen zo heftig zijn als je beschrijft is het misschien wel beter om in samenspraak met de huisarts medicijnen te gebruiken. Ik zou als ik jou was sowieso wel aan de Oxazepam beginnen. Iedere avond een halfje, ongeveer een halfuur voordat je gaat slapen. Vroeg naar bed, even een boekje lezen en je ogen dichtdoen en lekker lang slapen. Een goede nachtrust is al een goed begin. Volgens mij kun je (maar dat moet je je huisarts vragen) na 10 uurtjes (slapen en ontbijten) heus wel weer autorijden. Sterkte!

Fijn om eindelijk eens een positief verhaal te lezen.
Ik ben zelf bijna 4 maanden geleden overvallen door de burn out/overspannenheid. Ik maak me erge zorgen want het gaat eigenlijk alleen maar slechter ipv beter(voosl psychisch)Heb nu ook echt depressieve gevoelens. Dat maakt me erg bang dat ik er straks ook een depressie bij heb. Ik wil iever niet aan de medicijnen.

JongBurnout

Hoi Mir,

Krijg je al hulp van een psycholoog? Daar zou ik mee beginnen. Daarnaast moet je niet bang zijn voor medicijnen. Ik snap het wel, want dat was ik eerst ook. Maar je bent volledig ontregeld en dan heb je soms kleine hulpmiddeltjes nodig om je weer op een punt te krijgen dat je het wel weer zelf aan kunt. In het begin heb ik slaapmiddelen geslikt, toen een periode niets (hoewel ik voor de slechte nachten wel een stripje van 10 slaappillen had liggen –> die is over een periode van een half jaar op gegaan) en helemaal op het eind heb ik wel tranquilizers gebruikt, omdat ik ook licht depressieve klachten had (is ook niet zo gek als je lange tijd een enorme strijd aan het leveren bent). Onder begeleiding van een goede arts / psycholoog kan je niet zoveel gebeuren, hoor. Zo lang je zelf maar eerlijk naar hen bent over wat de medicijnen met je doen en je aan de bel trekt als je het gevoel krijgt dat je er te afhankelijk van wordt. Ik ben er nooit afhankelijk van geworden en heb er ook na dat ene stripje tranquilizers nooit meer gebruik van gemaakt. Je moet nu rust in je hoofd krijgen. Dat is het belangrijkste.

Ik heb erg getwijfeld of ik mijn verhaal rondom medicijnen zou opschrijven. Er ligt toch een behoorlijk taboe op (dat lees ik ook weer terug in jouw comment). Jouw bericht heeft me echter doen inzien dat het wel degelijk van belang is dat burnouters een eerlijk verhaal krijgen over hoe het voelt om medicijnen te gebruiken als hulpmiddel. Ik heb het dus toch besloten op te schrijven. Dankjewel voor dit inzicht! Mijn verhaal rondom medicijnen vind je hier.

Super om zo’n positieve verhalen te lezen!!!
Ik houd me steeds voor dat ik hier sterker uit ga komen. Met momenten voel ik dat ook echt zo.
Ik moet alleen nog over die drempel heen van alles los durven laten.
Ik ga een keer per week naar de psycholoog en sport twee maal per week bij de fysio.
Vanaf volgende week ga ik mijn werk hervatten voor 3x 2 uur.
En dan hoop ik dat dat lukt. Ipv te denken we zien het wel maak ik me toch stiekem zorgen.
Maar het gaat zeker goed komen.
Ik heb een mindfulness app op mijn telefoon. Daar heb ik veel baat bij.
Ik vind het heel moeilijk om aan te voelen wanneer ik te weinig of te veel doe. En dan ineens is daar die grens die ik weer over ben gegaan.
Hoe gaan/gingen jullie daar mee om?
Heeft er iemand ervaring met haptotherapie?
@ Noortje
Ik kan me voorstellen dat het voor jou heel lastig is.ik probeer zoveel mogelijk te blijven praten met mijn man.
Ook zoeken we samen naar dingen die ik op dit moment wel kan.
Dat zijn wel andere dingen dan voorheen. Zoals naar de bossen, in de tuin werken, Samen met de kinderen een puzzel van 1000 stukjes maken.
Op tijd naar bed met een filmpje. Ik kan nog niet zoveel maar zorg er wel voor dat het huis gezellig is. Bloemetjes, kaarsjes etc.
Verder laat ik hem zoveel mogelijk zijn eigen dingen doen. Ik kan nog niet naar verjaardagen en naar feestjes, dan gaat hij alleen.

San, dank je wel voor het delen hoe jij dit met je partner aangepakt hebt. Ik stond op het punt met hem te gaan samenwonen toen de burn out zich aandiende en ik besloot om het nog even uit te stellen. Eerst gaf hem dat extra stress. Nu is hij blij met de rust die hij thuis heeft. Dit maakt het wel moeilijker om met hem te praten. Ik wil niet ieder contact dat we hebben gelijk “zeuren” over hoe we gaan voorkomen dat we uit elkaar groeien. Ik wil dat hij erop vertrouwt dat hij met mij kan ontspannen. Voelde jij je niet schuldig tov je partner? Dat je hem daardoor eigenlijk niet onder ogen durfde te komen?

Hallo Allemaal,
@ jongburnout.
Echt super je site. Ik haal er veel steun uit op dit moment. Dank je wel.

Ik zit nu al bijna 8 maanden thuis. Waarvan ik de eerste 6,5 maand wel steeds geprobeerd heb te blijven werken.
In de begin periode was ik dood moe, viel flauw en kon van de pijn niet meer lopen.
De dokter constateerde een verwaarloosde pfeiffer.
Ik heb toen vier weken op bed gelegegen.
Ik had verschrikkelijke zenuwpijnen in mijn hele lijf en werd daar ontzettend onzeker van.
Ik was moe maar had totaal geen rust in mijn lijf. Heel frustrerend
Ik ben met veel pijnstillers toch op zomervakantie gegaan en daarna langzaam mijn werk op gaan bouwen.
Dit tot ik 3 dagen 5 uur per dag werkte. Op een dag viel ik weer bijna flauw.
Dit ging niet goed.
Ruim 6 weken heb ik officieel de diagnose burn out gekregen.
Ik volg nu een traject van twee keer per week sporten en een keer per week twee uur praten.
Ik ben blij dat ik in het traject zit maar word nog vaak overspoeld door angst.
De zenuwen gieren dan door mijn lijf. Komt dit ooit nog goed.
Met kerst ben ik even bij ouders en schoonouders geweest. Daarna gaat het echt super slecht.
Ik kan totaal geen prikkels meer verdragen. Ik ga dan in mijn hoofd zitten malen terwijl ik ook wel weet dat dat niets oplost.
Ik slaap nog steeds erg slecht. Ga overdag niet naar bed omdat ik wel een ritme aan wil houden. Ik ben eerder hyper dan moe.
Ik heb ook super veel bevestiging nodig dat dit ooit echt goed gaat komen.
Ik voel me zo’n schim van mezelf.
Ik probeer ontspannende dingen te doen en doe veel mindfulness oefeningen.
Ik ben gewend om voor anderen te zorgen en te denken. Nu moet ik dat voor mezelf gaan doen.
Het komt vast goed, ik was/ ben een positief mens. Maar ik vind het even zoooo moeilijk.
Sorry als ik niet geheel duidelijk ben.

Liefs San

Hoi allemaal,

wat fijn om jullie ervaringen te lezen. Ik ben nu 4,5 maand burnout.
Ik was eigenlijk al twee jaar moe totdat de bedrijfsarts bij mij de diagnose stelde. Ik werk nu niet en ben allang blij dat ik mijn huishouden weer kan doen. Na de diagnose stelling heb ik drie maanden bij mijn vader gewoond omdat echt alles me teveel was.
Ik had ook motorische klachten, waardoor ik de simpelste dingetjes zoals deuren openmaken en op dingen drukken niet kon. De huisarts stuurde me doo rnaar de neuroloog maar daar kwam geen neurologische oorzaak uit.
Achteraf was ik gewoon echt verlamd van de spanning. Nu gaat dat beter maar ben nog steeds niet op mijn oude niveau qua spierkracht.

Ik ga eens in de drie weken naar een psycholoog en het heeft me veel moeite gekost een geschikte te vinden. Hoe doen regelen jullie dat met sporten bij de fysio? @sanne Hoe kom je aan een traject?

alvast bedankt voor het antwoord.

Hallo

Ik wil graag mijn ervaringen delen.
Ik ben alleen nog aan het kijken hoe dit forum werkt.

Groetjes San

JongBurnout

Hoi San,

Ik zie dat je jouw verhaal inmiddels opgeschreven hebt. Dankjewel! Het is goed om je gevoelens te delen als je een burnout hebt, met lotgenoten, een psycholoog, de mensen om je heen of in een dagboek. Fijn ook dat je jouw verhaal hebt willen opschrijven. Daar hebben anderen ook veel aan! Naarmate er meer verhalen komen ga ik mijn best doen ze te categoriseren, zodat alles makkelijk terug te vinden is.

In reactie op je verhaal: het niet kunnen verdragen van prikkels herken ik heel erg. De trein en bus waren destijds een hel voor me, maar ook het verkeerde liedje op de radio (drukke muziek) of een etentje met vrienden kon al net over het randje duwen. Het is heel goed dat je je hiervan bewust bent. De volgende stap is goed naar jezelf luisteren: op de dag van een afspraak invoelen wat je aankunt en of je uberhaupt kunt gaan. En als je dan later toch na een of twee uurtjes merkt dat het genoeg is geweest, lekker naar huis gaan. Als je uit eten gaat kun je bijvoorbeeld afspreken dat jij al je hoofdgerecht neemt als iedereen zijn voorgerecht krijgt opgediend. Zo kun je toch mee, maar geef je jezelf de ruimte om wat eerder naar huis te gaan. En als het goed gaat blijf je gewoon wat langer hangen en neem jij lekker twee toetjes. Of in plaats van een hoofdgerecht een voorgerecht 🙂 In dat soort creatieve oplossingen kun je ook wat plezier steken. Probeer niet te blijven doen wat echt niet gaat, maar probeer nieuwe wegen uit.

Zo lang je goed naar jezelf luistert en bereid bent om steeds te finetunen komt het wel goed.

Je een schim voelen van jezelf herken ik ook. Ik wil je wel op het hart drukken dat het eerste wat je nu nodig hebt slaap en ontspanning zijn. Het geeft niet als je ritme een zootje is, dat komt echt na een poosje vanzelf weer goed. Ga nu eerst maar lekker slapen, meid. Gewoon middagdutjes inlassen en ‘s ochtends niet de wekker zetten. Na een maandje ga je het ritme er in brengen. Je hebt de burnout gekregen doordat je te streng voor jezelf was. Vergeef het jezelf dat het nu even niet zo gaat als zou moeten. Dat is de eerste stap naar herstel.

Sterkte!

JongBurnout

Hi Noortje,

De website bestaat pas sinds 2 weken, dus je bent inderdaad de eerste. Hoewel ik via e-mail en fora al wel meerdere reacties krijg en de site wel goed bezocht wordt. Je bent dus zeker niet de enige die worstelt met (een partner met) burnout.

Dapper dat je durft te erkennen dat je jouw partner mist. Ik denk dat dit ook de goede bewoording is, want iemand met een burnout verandert (tijdelijk) ook voor een deel in de persoonlijkheid. Ik weet van mezelf dat ik heel huilerig en makkelijk geirriteerd was.

Het is goed dat je hem zijn eigen ding laat doen, maar tegelijkertijd moet je wel zorgen dat je met hem kunt praten over wat jou bezig houdt. En zorg ook dat jij jouw eigen leven blijft leiden. Ik heb uitgelegd hoe mijn vriend en ik dit deden toen ik een burnout had onder ‘informatie voor partners’. Laat hem anders het stukje ‘samenwerken in de relatie’ even lezen, want hij heeft ook een verantwoordelijkheid om te zorgen dat jij happy blijft. Dat kan hij natuurlijk niet doen op de manier van vroeger, maar er zijn wel kleine dingetjes die hij kan doen en manieren waarop hij kan laten zien dat hij moeite voor je doet. Zo zorgde ik altijd dat als mijn vriend thuis kwam ik uit bed was (behalve op hele zware dagen), gedoucht had en wat leuks aan had. En dan deden we een uurtje wat leuks samen (kan zo simpel zijn als een film kijken).

De burnout heeft mij en mijn vriend dichter bij elkaar gebracht. We hebben heel erg veel met elkaar gepraat: ik over alles waar ik doorheen ging en hij over hoe moeilijk hij het af en toe vond. Je moet dus zeker niet je emoties verbergen om hem te beschermen. Laat hem dus niet los op een manier dat jullie geen contact hebben. Maak afspraken, vraag wat hij nodig heeft en op wat voor een manier en ook wat jij nodig hebt.

Het kan lang duren. Bij mij duurde het anderhalf jaar voordat ik weer helemaal de oude was, maar iedere week of maand werd ik een stukje beter. Accepteer de situatie zoals deze nu is en zie dit als het nulpunt van waaruit hij steeds een beetje beter wordt. Kijk niet naar hoe hij vroeger was, want in vergelijking daarmee vallen de succesjes die hij nu boekt in het niet. Dat is voor jullie allebei demotiverend. Hij moet zichzelf opnieuw uitvinden.

Ik heb mijn ouders, vrienden en vriend gevraagd om stukjes te schrijven over hoe zij het hebben ervaren toen ik een burnout had, omdat ik denk dat er veel partners en familie / vrienden zijn die daar behoefte aan hebben. Eerst hebben we kerstvakantie enz., maar ik hoop deze informatie de komende weken online te kunnen zetten.

Tot slot kan ik je aanraden om eens mee te gaan naar zijn psycholoog om samen in contact te leren zijn en je op een goede manier te helpen uiten wat je voelt. Ook voor jezelf is het misschien prettig om een eigen psycholoog te zoeken waar je eens per maand ofzo even de boel op een rij kunt zetten, want dit is voor jou ook heftig. Die persoon kan jou handvatten geven om met je man en de situatie om te gaan.

Veel succes!

Dank je wel voor je uitgebreide reactie! Ik heb zojuist elders op de site een bericht geplaatst die je als niet verzonden mag beschouwen omdat je in dit bericht de vragen beantwoord. Ik zou graag privé een aantal vragen aan je stellen. Is dat mogelijk?

JongBurnout

Hi Noortje, ja, je kunt me best mailen via info@jongburnout.nl

Ben ik de enige die hier ooit wat gepost heeft? Hoe kan ik verhalen van anderen lezen?

Ik wil graag burn out verhalen lezen die hoop en vertrouwen geven. Mijn partner heeft nu een half jaar een burn out. Ik laat hem los en doe mijn eigen ding, maar vind het moeilijk in te schatten wanneer ik in moet grijpen zodat we elkaar niet kwijtraken. Ik mis hem vreselijk.

Noortje, ik herken het zoeken naar hoop en vertrouwen. Ik heb zelf ongeveer 2 jaar geleden mogen kennismaken met een burnout en heb uren, dagen… doorgebracht op het internet op zoek naar een positief verhaal of wat dan ook om me aan op te trekken. En het enige wat met massa’s te lezen is, is hoe je een burnout kan vermijden. Daar heb je geen boodschap aan natuurlijk. 🙂
Ik ken natuurlijk jouw/jullie situatie niet en kan dus enkel meegeven wat ik zelf ervaren heb.
Allereerst wil ik kwijt dat ik een burnout heb mogen ervaren. Men vraagt me wel eens of ik al terug de oude ben. Nee, gelukkig niet. Want dat zou willen zeggen dat ik weer te veel uren werk, te laat ga slapen, te weinig slaap, ongezond eet, me te veel zorgen maak, te weinig uit handen kan geven enz. Sommigen onder ons gaan blijkbaar in een overdrive en moeten heel stevig tegen een muur lopen om te beseffen dat het zo niet verder kan. Dankjewel, burnout. Wie niet luisteren wil, moet voelen. En voelen zal je. Je kan niks meer. Je voelt jezelf een absolute nul. Het enige wat je nog rest is het ‘zijn’. En net dat terug gaan naar die basics is heel belangrijk vind ik. Je wordt gedwongen stil te staan bij zowat alles wat je bent. Het was een periode van enorme twijfels en vooral angst. Nog nooit zo angstig geweest als toen…
Je spreekt in je bericht van een half jaar. Na een half jaar was het bij mij nog veel te vroeg om terug aan de slag te gaan. Zowel werk, als privé. Werken ging gewoon nog niet (ik had na 5 maanden een poging gedaan en nog voor ik mijn eerste dag had moeten doen was het terug één en al angsten, vermoeidheid, slapeloze nachten…) en privé ging het eigenlijk niet veel beter. Het voordeel is dat je privéleven vrijblijvend is. Ik bedoel dat je dikwijls op het moment zelf kan beslissen of je iets doet of niet. En daar is het begrip van familie/vrienden en vooral van een partner heel belangrijk. Ik werd daar zelf enorm in gesteund. En de vrijheid die mij werd gegund (knap dat je hem kan loslaten) heeft mij gebracht waar ik nu sta.
Ondertussen staan we meer dan een jaar verder en ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Doe ik dan evenveel als vroeger? Nee, ben je gek? 🙂 Waarom voel ik me dan beter? Ik ben heel wat rustiger, heb meer vertrouwen in anderen, heb een veel positiever (lees realitischer) zelfbeeld, voel me veel minder gestresseerd, heb veel meer tijd (correctie: heb het gevoel dat ik veel meer tijd heb), slaap beter, ben verdraagzamer, minder snel geïrriteerd, ben liever voor anderen, vergevingsgezinder… Ach, de lijst is lang hoor.
Maar… dat heeft tijd nodig. Je partner moet leren loslaten. En dat is een proces waar je weinig vat op hebt. Hij kan dat niet forceren. Hij zal merken dat dat na verloop van tijd vanzelf komt.
Ik begrijp dat je hem heel erg mist, maar volgens mij geraak je iemand niet kwijt door goed voor hem/haar te zorgen en dat betekent in het geval van een burnout iemand rust te gunnen, vooral in zijn/haar hoofd. Het is een lang proces, maar de kans is behoorlijk groot dat je een nog fijnere versie van je partner ervoor terug krijgt.

JongBurnout

Fantastisch herkenbaar verhaal, Frederik. Dankjewel voor je attente bijdrage!

Frederik, dank je wel voor je bericht. Oprecht een opsteker te noemen! Het verstevigt mijn vertrouwen in een nog betere relatie met hem in de toekomst.
Ik heb geen mail oid ontvangen dat er een reactie was. Misschien een tip voor de owner vd site?
Ik vind de site overigens heel mooi en ben blij te horen dat ie zo recent is opgestart. De forums die ik gelezen heb zijn namelijk behoorlijk achterhaald.

Dag jong burnout, ik begrijp wel dat er geen mails gestuurd worden als er een reactie is geplaatst. Ik had zelf de site id gaten moeten houden! Ik ben gewoon heel blij met de reacties en wou dat ik ze eerder gezien had. Dit bericht is overigens voor jou dus hoef je niet te posten 🙂

JongBurnout

Toch even geplaatst 🙂 Wil tegen iedereen even sorry zeggen dat het een paar dagen heeft geduurd voordat ik alle berichten kon goedkeuren en plaatsen. Was druk met een verhuizing. Maar ik ben er weer!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)