Fijne Vrijdag: Afke leerde door een andere bril naar zichzelf kijken.

Afke vond dat ze altijd maar alles moest kunnen en was hard naar zichzelf en anderen. Tot ze een burn-out kreeg…

“ Heb je stress?” vroeg de arts die mij onderzocht nadat ik naar het ziekenhuis was gegaan omdat ik onwel was geworden. Achteraf bleek dit een aura migraine te zijn.

“Nee!” riep ik bijna uit, “ik heb geen stress.” Ik vroeg nog even om bevestiging aan mijn vriendin die mee gegaan was. Nee, beiden dachten we van niet. Zo ging ik weer naar huis. Doodmoe en verward dat ik na 33 jaar ineens migraine kreeg. Dit had ik nog nooit gehad. Ik nam me voor een week rustig aan te doen. Ik meldde me ziek en sliep de hele week extreem veel. Hierna ging ik weer aan het werk.

 

Opgebrand

 

Ik merkte tijdens mijn dienst (ik werk in de jeugdhulpverlening) dat ik veel moeite had met alle prikkels en dat ik opnieuw heel moe werd. Ik drukte dit weg en ging zoals altijd gewoon door. De dag erna ging ik eten met vriendinnen bij een vriendin thuis. Ook daar kreeg ik veel last van het geluid, de stemmen van mijn vriendinnen en het licht. Er daar was hij; de paniek, die ik toen nog totaal geen naam gegeven had. Een van mijn vriendinnen zag het aan me en benoemde dat ik niet de 32 kilometer naar huis moest rijden. “Tuurlijk wel, zei ik. Niks aan de hand. Ik ben gewoon moe”.

In de auto naar huis merkte ik dat het niet goed ging. Het gevoel dat ik dood ging was enorm aanwezig. Doodeng! Later bleek inderdaad dat dit een paniekaanval met hyperventilatie was. De huisarts bevestigde mij de dag erna waar ik bang voor was; ik was burn-out. Totaal op. De weg kwijt.

Tijdens de migrainehoofdpijnen stak een intense angst de kop op. De angst “echt” iets te hebben, dood te gaan, mijn kinderen en man alleen te moeten laten. Paniek!! Zo ging ik de dagen door. Met dank aan mijn fantastische kinderen die mij hier, zonder zich hiervan bewust te zijn, doorheen hielpen. Ik moest wel, en dat hielp vanwege de structuur die zij mij boden. School, sport ect ect. Veel slapen en praten met mijn man hielp ook. Toch bleef de angst aanwezig en besefte ik me 3 maand later dat ik hulp moest zoeken.

 

Patronen afbreken

 

Ik kwam bij een zeer professionele praktijk terecht en had ik binnen 5 dagen (!!!) mijn intake gesprek. Ik heb hier een jaar lang cognitieve gedragstherapie (CGT) gehad. Daarnaast volgde ik behandeling bij een craniosacraal therapeut.  Beiden zo gespecialiseerd in hun vak dat er een wereld voor mij open ging. Naast het tackelen van de angsten, kwamen ook langzaam de patronen naar boven waarin ik al jaren leefde en mezelf staande hield. Mijn burn – out is niet alleen werk gerelateerd, maar voldeed zich in alle facetten van mijn leven.

Zo bleek het voor mij heel gewoon te zijn veel dingen op mij te nemen. Op alles ja te zeggen. Iedereen tevreden maar ook te vriend willen houden. Ik was bang dat mensen me niet goed genoeg vonden in mijn vak als pedagoog, maar ook als moeder, vrouw, dochter, schoondochter, collega, vriendin ect ect. Zolang anderen het maar leuk hadden en tevreden waren, vond ik het prima. Jaren lang heb ik me letterlijk overschreeuwd. Sommige mensen vonden mij arrogant of bepalend. Nu kan ik zien, maar vooral voelen dat ik me niet gehoord voelde. Dat het letterlijk een schreeuw was om gezien te worden.

Zachter worden

 

Heel langzaam werd alles weer wat zachter, zo noem ik het altijd. De kijk op de wereld, de kijk naar mezelf maar ook naar anderen. Daar werd ik blij van. Zo nu en dan kwam de angst weer op steken. Daar werd en word ik onrustig van en slaat me soms even uit het veld. De hoofdpijn is voornamelijk stress en drukte gerelateerd en dat moet ik blijven voelen. Geloven in het feit dat er verder niets is dan dat. Om dat te leren voelen ben ik na een jaar CGT te hebben gevolgd hiermee gestopt en via dezelfde praktijk bij psychomotore therapie ( PMT) terecht gekomen. Letterlijk uit het hoofd en in het gevoel. Soms heel pijnlijk maar vooral heel mooi en helpend.

Ik leer hier minder hard en streng te zijn voor mezelf maar ook zeker voor anderen. Verwachtingen worden zachter en leer voor mezelf te kiezen. Door mezelf meer de ruimte te geven, ontstaat er ook ruimte voor anderen. Vooral binnen mijn gezin voel ik dat en daar ben ik heel dankbaar voor. De momenten dat ik angsten ervaar worden minder en ook de boosheid om het hele gebeuren ebt weg.

 

Door een nieuwe bril leren kijken

 

Wat ik moeilijk vind is dat het proces van ziek worden, zijn en beter worden nu anderhalf jaar duurt en ik ben er nog niet. Dit hoeft voor mij zelf ook niet. Wel ervaar ik dat het voor anderen lang duurt. “ben je nog ziek?” Nee, ik denk niet dat ik nog ziek ben, wel ben ik mezelf nog aan het ontdekken. Een nieuwe levensstijl aan het creëren die het beste bij mezelf past. Dat duurt lang, dat klopt. Ik leer te kijken door een nieuwe bril. Als mensen iets van of over mij vinden is dat hun manier van kijken en betekent het niet dat ik daadwerkelijk zo ben.

Ik geloof er in dat dit me heeft moeten overkomen. Dat er iets of iemand is geweest die heeft gedacht, “Wacht even Afke, en nu een pas op de plaats.” De meeste dagen in de week zijn prima en kom ik echt goed door. Met veel liefde en steun van anderen en meer zachtheid naar mezelf. Ik werk al weer een hele tijd 24 uur per week, ik ben minder gaan werken,  en vind dat fijn. Sommige andere dagen vind ik moeilijk. Dan gebeuren er onverwachts ineens dingen waar ik me dan even geen raad mee weet. Verval ik in oude patronen. Maar omdat ik nu kan voelen, voel ik deze en kan ik mezelf helpen door het even te accepteren dat het nu zo is. Hulp te vragen waar nodig en op een zachte, lieve manier weer door te gaan.

Het klinkt misschien heel gek, maar ik ben mijn burn-out dankbaar. Het heeft me ( nu al) een zachter, liever en fijner mens gemaakt. Maar vooral; ik weet dat ik er van mezelf mag zijn, steeds iets meer J

 

Lieve groet, Afke

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Afke, je bent een kanjer! Je hebt de moed en het lef om naar jezelf te kijken en je proces aan te gaan. Dat dit soms heftig en pijnlijk is en het je niet snel genoeg kon gaan, is duidelijk. Maar je luistert naar jezelf en leert daarnaar te handelen. Klinkt cliché, maar wel waar. ❤

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)