Fijne Vrijdag: Digna kan nu anderen helpen dankzij haar burn-outervaring

Toen Digna thuis kwam te zitten dacht ze eerst aan een gewone buikgriep. Zij was toch onoverwinnelijk? Niets bleek minder waar. Door lange tijd doorgaan, over alle grenzen heen, bleek ze een burn-out te hebben. Een reis naar binnen begon, waarin ze zichzelf goed leerde kennen. Een mooi verhaal over hoe een harde doorzetter veranderde in een gids voor anderen.

 

Altijd de sterkste zijn

 

Een klein jaar geleden meldde ik me ziek met een doodnormale buikgriep, dacht ik. Ik was erg vaak moe, had fysieke klachten, was vaak ziek en snel emotioneel in de maanden (en misschien wel jaren) ervoor. Geen hele gekke klachten, vond ik. Even een dagje in bed, en hop, kleren weer aan, glimlach op mijn gezicht, handen in de zij en weer gaan.

Jong en flexibel, grapte ik altijd. Ik moest immers wel de boel draaiende houden. Als ik er niet was konden mijn collega’s op de marketingafdeling van een softwarebedrijf hun werk niet doen en zou ik mijn manager teleurstellen. En als dat werk niet lekker ging, wat had ik dan nog? Wie was ik dan nog? Als ik niet altijd beschikbaar was voor mijn vrienden zouden ze me vast minder leuk vinden en me niet meer willen zien. En als ik geen leuke vriendin was voor mijn vriend zou hij zeker vertrekken.

Dus was het simpel: Ik kón de wereld niet alleen aan, ik móest ‘m aan! Met een vanzelfsprekendheid waar ik achteraf gezien Spaans benauwd van word.

 

Toch maar volledig ziek melden

 

Het bleek meer dan een buikgriep. Ik zat muur- en muurvast in het web dat ik voor mezelf had gesponnen en de boosheid op anderen, omdat ik ervan overtuigd was dat ik hierin onmogelijk een aandeel kon hebben. Ik had toch alles gedaan om iedereen tevreden te houden? Ik zat vast en had geen flauw hoe ik eruit moest. Maar ik moest en ik zou eruit, want ik had nog zoveel te doen, ik had mijn omgeving nog zoveel te bieden, al wist ik niet precies wat. Ik wilde de frustratie en de angst loslaten, maar ik raakte alleen maar verder in een kramp. Niks was meer leuk. Plezier was ver te zoeken. Ik had hulp nodig begreep ik uiteindelijk, en via via kreeg ik de tip voor een coach.

 

Een geweldige kan ik achteraf alleen maar zeggen. Zij kraakte me al met vraag één van de eerste sessie en ik zette een stap waarvan ik had gedacht hem nooit, maar dan ook nooit te zullen zetten: ik meldde me ziek. Ik was daar zo bang voor geweest. Had me daar zo hard tegen verzet. Want zoals gezegd: wie was ik nog zonder werk? Wie was ik zonder dat sterke schild?

 

Dat telefoontje is het beste geweest dat ik ooit voor mezelf heb gedaan. Ik hoefde niet meer. Ik had lucht. Ik voelde dat dit goed voor me was. Mijn ziek melden was de eerste keer dat ik mezelf écht serieus nam, aandacht gaf. En wat dat me heeft opgeleverd is echt ongekend.

 

Mezelf beter leren kennen

 

Die eindeloze gedachtenstroom die me zoveel nachten wakker had gehouden werd kalmer. Ook gaf het me tijd. Tijd om op zelfonderzoek uit te gaan. In het coachingstraject kwamen mijn gedragspatronen boven tafel, waardoor ik keuzevrijheid won. Ik leerde vertrouwen op de signalen van mijn lichaam, mijn emoties en ontdekte zelfs een stuk spiritualiteit. Wat? Ik? Ja! Ik ontdekte een wereld buiten mijn hoofd. Een schat aan informatie over mezelf, die ik nooit had gezien, omdat mijn gedachten altijd luidkeels heer en meester waren geweest. Ik leerde bovendien weer hoe het was om plezier te hebben in dingen, lol te trappen.

 

De nieuwe band die ik met mezelf opgebouwd heb is superkrachtig. Ik heb niks gefixt aan mezelf, ik heb niks veranderd en al helemaal niks losgelaten. Integendeel, ik ben alle delen van mezelf gaan waarderen. Ik heb contact met ze gemaakt. Ik ben liever voor mezelf geworden, ben mezelf dingen gaan gunnen. En wat ik mezelf vooral gun momenteel is STRALEN! Die nieuwe energie die in me zit wil eruit. Dat voel ik, en dat zien anderen.

 

Tijd om anderen te helpen!

 

En een van die dingen waar ik enorm van ga stralen is coaching. Met mijn eigen ervaring en een opleiding op zak kan ik niet wachten om op een nuchtere, jonge, frisse manier ook anderen te gaan begeleiden naar wat zij graag willen bereiken. Samen inzichten te laten ontstaan en vertrouwen te laten groeien. Zodat ze zelf de regie kunnen nemen, koers kunnen bepalen en plezier gaan beleven.

Ik ben blijven werken voor het bedrijf waar ik al werkte, maar op de HR-afdeling, parttime in plaats van fulltime. Bovendien, last but not least, is mijn eigen bedrijf inmiddels een feit.

Door één stap terug te zetten, zet ik er nu tien vooruit.

Zonder buiten adem te raken deze keer.
Groetjes, Digna

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)