Fijne Vrijdag: Evy laat haar waarde niet meer door anderen bepalen

Evy raakte burn-out door de onzekerheden in het onderwijs. Het constante geschuif met uren en de onzekerheid die dit met zich meebracht kost haar zoveel energie dat ze onderuit ging. Door haar burn-out leerde ze zichzelf meer waarderen en vond ze de kracht om te blijven opstaan in moeilijke tijden.

Ik sta in het onderwijs en had na acht jaar nog steeds geen vooruitzichten voor de volgende schooljaren. Ik had wel een kleine zekerheid dat als er ergens lestijden waren ik wel aan de beurt kwam voordat ze iemand op interimbasis zouden aannemen. TADD noemt men dat (tjidelijke aanstelling van doorlopende duur). Nadat vastbenoemden hun lestijden gekregen hebben, komen de TADD’ers aan de beurt en dan pas interimarissen.

Eindeloze onzekerheid over uren

Nu, tijdens het schooljaar van de burn-out waren ze mij vergeten. Opeens kwamen ze tot dat besef en moesten ze mij nog snel snel ergens uren bezorgen en dus uren van een interimaris “afnemen”. Een heel gedoe van herschikken van uurroosters op meerdere scholen, verschuiven van ambten en dan nog eens opnieuw. Want er was een verkeerde telling gedaan. Daardoor deed een ander persoon teveel uren. En ik mocht daardoor dus mijn weer afgeven. Het tekort aan uren moest ik compenseren bij een andere school. Afain, het was een soep!!!
Eind september had ik het gevoel dat het al december was. Ik had al nood aan vakantie. Maar jah, dat ging niet. Dus beten we maar door en zwegen in alle talen over de werking en hoe ik mij daarbij voelde. Ik voelde me trouwens een pingpongbal, die van school naar school, van opdracht naar opdracht werd gegooid. Zonder te kijken hoe dit mij zou belasten. Ik voelde mij als TADD’er een last. Want ze “moesten” mij uren geven omdat ik er recht op had, niet omdat ze mij wilden in hun school.

Piekeren over wat collega’s van me dachten

Daarnaast voelde ik mij totaal niet aanvaard door de collega’s. Want ik had anderen hun plaats ingenomen, anderen die ze liever zagen komen.
Dit was volledig mijn perceptie! Bij de ene persoon klopte die beter dan bij de andere. Doordat ik mij zo slecht voelde, zag ik misschien dingen die niet zo bedoeld waren. Maar dat gevoel heeft ook bijgedragen aan mijn burn-out.

Burn-out

Ik ben dan nog blijven doorgaan/doorbijten tot februari.
Toen ging het niet meer. Die ene uitspraak bij de dokter was de druppel. Toen hoorde ik mijn hulpkreet niet, achteraf wel. Mijn huisarts heeft ze gelukkig wel gehoord. Ik had toen al lachend gezegd “Als ik nu van de trap zou vallen en mijn been breken, zou het mij eigenlijk wel uitkomen.” Ik wou mezelf absoluut niks aandoen, begrijp dat goed. Maar ik dacht toen: met een gebroken been mag ik thuis blijven. Dan kun je het thuisblijven verantwoorden. Dat ik het niet meer aan kon was voor mij geen geldige reden naar de buitenwereld toe.
De huisarts heeft mij toen 2 weken thuis doen blijven. Ik kreeg voor de eerste keer in maanden weer adem.
Maar dat duurde niet lang. Die 2 weken zijn uiteindelijk 4 maanden geworden.
De eerste week was oké, maar daarna kwam de klop pas echt. Twee weken ging ik van mijn bed naar de zetel. Ik sliep hele dagen en nachten. Zo was mijn lichaam en geest op. Ik heb ook nog weke-delenreuma wat ook chronische pijn en vermoeidheid met zich mee brengt. Dit heeft natuurlijk ook meegespeeld in mijn burn-out.

Mezelf niet meer definiëren door de ogen van anderen

Ik ben dan een  achttal maanden bij een therapeut op gesprek geweest. Daar heb ik dingen over mezelf geleerd. Zij heeft mij geleerd om mezelf eerst te zetten en niet het beeld dat ik van mezelf maak op basis van reacties van anderen. Ik wist eigenlijk niet meer wie ik was.
Daarnaast ben ik intensief in h-behandeling gegaan bij een kinesist voor mij lichamelijke klachten en ben ik ook gestart met Reiki. Dit is misschien niet iedereen zijn ding, maar bij mij heeft het geholpen. Een extra boost. Het heeft mij geholpen en dat is wat telt.

Rustig weer aan het werk

Vorig schooljaar heb ik het geluk gehad in een super team te mogen werken. Ze hadden even tijd om mij te leren kennen. Maar uiteindelijk was het een super jaar. Ik had ook voor mezelf beslist om dit niet als iets tijdelijk te zien, maar om gewoon mijn ding te doen zoals ik het zou doen met “mijn klas”. De vele lovende worden van ouders hebben zooooooo deugd gedaan. Deze draag ik zeker mee! Maar eind juni deed het natuurlijk weer extra zeer om deze leuke collega’s en ouders achter te moeten laten.
Nu 2 jaar post-BO zit ik alweer te wachten op een telefoontje. Loop ik alweer tegen de vriendjespolitiek en het gebrek aan eerlijke regels vanuit de overheid op. Maar ik kan nu wél met zekerheid en vertrouwen zeggen dat dat niet is omdat ik geen goede juf of persoon ben. Het zijn “zij” die mijn potentieel niet willen/kunnen zien. Het zijn “zij” die niet voorbij de politieke regeltjes willen/kunnen kijken om een beetje moeite te doen en te kijken naar ervaring en competenties.

De kracht om op te blijven staan

Ik heb nog geregeld slechte dagen. In periodes zoals deze vaker dan andere, maar ik sta weer op nadat ik val. Ik voel dingen nog steeds binnenkomen en ze doen me nog vaak wankelen en vallen. Maar ik heb de kracht weer gevonden om op te staan. Zoals Aaliyah zong “dust yourself off and try again”
Nu weet ik dat ik die burn-out moest krijgen. Dat die gebeurtenis vormend is voor mijn verder leven. Wat het gedaan heeft of nog gaat doen, weet ik nog niet. Maar het moest zijn. Klinkt misschien vreemd, maar dat geloof ik echt. Big things are waiting for me.
Groetjes, Evy

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)