Fijne Vrijdag: Hester deelt prachtige dagboekfragmenten uit haar burn-out

Hester raakte al tijdens haar studie burn-out. In eerste instantie wilde ze de burn-out met haar hoofd oplossen. Snel wat oplossingen bedenken, en weer door! Maar zo werkte het niet. Uiteindelijk keerde ze naar binnen en durfde ze met zichzelf te worstelen over wat ze nu echt nodig had. En ze kwam tot een prachtige conclusie, die voor veel mensen bemoedigend zal zijn.

Burnout. Wat het is, is voor iedereen anders. Voor ieder een eigen persoonlijke ervaring. Want een burnout is van jou, hoeveel overeenkomsten er ook zijn met de verhalen van anderen. Maar ik geloof erin dat verhalen van anderen je kunnen helpen. Ze kunnen je raken. Je begrip geven van je eigen situatie. Inzicht geven in je eigen verhaal.

 

De technische burnout

 

Met een simpele vraag “Hoe gaat het? Je bent moe of niet?” spatte de bubbel uit elkaar. Huilen, huilen. De tranen bleven komen. Ik kon niet meer stoppen.

Het was klaar.

Op de fiets naar huis kwam ik amper vooruit: mijn benen wilden niet meer. Intuïtief wist ik: burnout.

Achteraf zie je dat ik een jaar eerder er al tegenaan heb gehangen. Een halve dag moeten slapen om de andere halve dag intensieve activiteiten te kunnen doen. Daarna heb ik het wel ‘rustiger’ aan gedaan, maar ja wat kun je nu eigenlijk van zo’n enthousiaste, gedreven student verwachten? Dus na een half jaar me wat ingehouden te hebben, ging ik daarna weer met volle vaart vooruit. Voor mij betekende dat een studie (waarbij ik intensieve (leuke!) vakken gekozen had), een commissie bij een vereniging (een makkelijke, leuke voor de gezelligheid), een bijbaan (ik voel me weer op en top, dus dat kan wel weer!) en o ja ik moest mij gaan voorbereiden voor die test voor die master die ik wilde gaan doen, en een vriendje en natuurlijk familie en vrienden. Die maanden waren echt leuk! Ik genoot ervan! En toch was het klaar…

Vrij snel had ik alle dingen in werking gezet die ‘horen’ bij een burnout: eerst naar de huisarts voor bloedprikken, doorverwijzing naar de psycholoog, ook naar een fysiotherapeut die mijn ademtechnieken aanleerde, zoveel mogelijk dingen stoppen (dat was moeilijk!). Als student van 21 jaar voelde ik mij als een oud omaatje. Een normaal tochtje van 5 minuten lopen naar de supermarkt, kostte mij 15 minuten. Ik kwam naar mijn idee maar niet vooruit. Maar ik kon ook niet sneller. Op de fiets werd ik ingehaald door alles en iedereen. Een kruispunt was ik soms maar net op tijd over voordat de auto’s weer gingen rijden. Vreselijk voelde dat. Ik, die eerst altijd iedereen inhaalde. Ondanks dat alles was ik zo gek (en dat zeg ik liefdevol glimlachend) om wel die tentamens te maken, wel die test, wel mijn bachelor in die laatste maanden nog af te ronden (hoe heb ik dat gedaan?).

Burnout is tegen jezelf aanlopen, jezelf leren kennen, achter de patronen komen die niet meer werken, de eigenschappen leren kennen die jou zo mooi maken. De eerste anderhalf jaar heb ik de burnout met mijn hoofd willen oplossen. Ik kwam wel tot rust, kreeg wel weer meer energie. Genoeg energie dat ik verhuisde om mijn master in een andere stad te gaan doen. Ik dacht nieuwe stad, nieuwe studie, nieuwe mensen: burnout is over. Een mooi frisse start.

 

Naar binnen om te worstelen

 

Zo werkt het dus niet, hè. Een burnout is niet met je hoofd op te lossen. Al kom je er misschien een aardig eind mee. Maar als je je er aan overgeeft, dan heeft de burnout je zo ontzettend veel te bieden. En dat is een proces. Misschien dat de woorden van toen het mooi weergeven:

Het is een proces en ik weet. Ik wil zo graag. De terugvallen wegen steeds zwaarder. Het is moeilijker om met de grijparm van zon kermis machine mezelf weer bij mijn hoofd beet te pakken en weer op mijn voeten neer te zetten. Aan de andere kant heb ik ook het gevoel dat er doorbraken komen, alleen ik ben er nog net niet ofzo. Ik heb het gevoel dat ik hier doorheen moet gaan, dat er geen andere optie is. Helemaal echt vallen, maar ik merk dat ik vast blijf houden. Waaraan vraag je? Ik weet het niet zo goed, aan mij? Aan wie ik denk dat ik ben of aan de overtuigingen die ik heb?

Soms doet de zoektocht zon pijn. Dat je het voelt steken in je hart. Ik merk dat alles onrustig is, zelfs mijn lijf kan niet ontspannen. Ik heb het gevoel dat op dit moment ik pijn heb van het feit dat ik er nog niet ben.

 

Nu

 

Ben ik echt gevallen? Ik weet het niet. Bij mij gaat alles beetje bij beetje. Ik merk wel dat ik een soort moed heb gekregen om de zaken aan te gaan. Die zaken aan te gaan die mij een knoop in mijn buik geven. Dat zegt niet dat er geen worsteling is. Man oh man, dat is soms wat. Maar langzaamaan heb ik geleerd mijzelf tijd te geven, liefdevol te zijn naar mezelf. Dat helpt. Ik ken mijn patronen, ik kan ze observeren. Erop acteren, ach, dat lukt de ene keer wel en de andere keer niet. Beetje bij beetje, hè!

En nu? Mijn energie is terug, de belangrijkste hobbels zijn wel genomen. Ik heb het gevoel dat ik mag spelen, uitproberen, op ontdekkingstocht gaan. Als een kind vallen, even huilen, opstaan en verder spelen. Spannend is dat ook. De controle laten varen. Erop vertrouwen dat het juiste op mijn pad gaat komen. En natuurlijk gaat dat niet zo makkelijk als het klinkt, maar het gaat. Ik probeer te vertrouwen.

 

Mijn geruststellende woorden

 

Voor dit verhaal ging ik nog even terugkijken. Ik kwam onderstaande woorden nog weer tegen van mezelf. Het deed mij goed. Hopelijk mag het voor jou ook wat betekenen.

Give yourself some slack

Van mij mag je moe zijn, van mij mag je zijn zoals je nu bent. Je hoeft niet in de ratrace waar je medestudenten in zitten, je hoeft niet perfect, je hoeft niet studie op 1st priority. Het hoeft niet. Neem je tijd. Sta jezelf toe. Toe om tijd te nemen, om moe te zijn, om over je grenzen te gaan, om blij te zijn, om te doen waaraan jij behoefte hebt, om uit te vinden wat die behoeftes zijn, om nu te leven en morgen wel te zien, om kwetsbaar te zijn, om lief voor jezelf te zijn, om goed voor jezelf te zorgen, om je gedrag en gedachten niet te veroordelen, om te zijn wie je bent, om jezelf niet onder te doen voor een ander, om sterk maar ook zwak te mogen zijn, om te geven maar ook te nemen, om anderen erbij te betrekken, om groots te dromen, maar kleine geluksmomenten te koesteren.

Om te zijn wie je nu bent.

Je ambities zijn niet weg. Het komt wel.

Groetjes, Hester

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Ik vind het zo fijn dat ik eindelijk bij iemand ook zon “lang” proces herken. Zo vaak hoor ik dat mensen na een periode van een aantal maanden of een jaar weer op de been zijn. Dat kan me some frustreren. Mijn proces duurt inmiddels twee jaar. Soms gaat het iets beter maar de overprikkeling ligt op de loer bij het minste geringste. Het is voor mij een nieuwe manier van leren geworden. Puur omdat ik niet anders kon, mijn lijf weigerde gewoon. Maar weet je wat; ik ben nu veel gelukkiger, ondanks dat ik nog steeds heel veel “beperkingen” heb. Het fiksen met je hoofd (en daardoor terugvallen) herken ik ook zooooo goed. En diep van binnen weten wat eigenlijk wel goed voor je is Al blijft dat soms moeilijk om uit te voeren in deze moderne wereld.

Had uit mijn eigen dagboek kunnen zijn! Heel mooi en herkenbaar. Veel liefs en sterkte.

Heel mooi geschreven, en zo herkenbaar… het voelt bij mij soms ook nog alsof ik er nog niet helemaal ben… alsof ik nóg een stukje moet “vallen” (of erkennen?) voordat ik weer volledig kan schijnen. Wel heb vorige week mogen ervaren dat hier een stukje woede achterzit. Woede over verschillende dingen maar die ik nooit liet zien. Ik kan nu alles heel duidelijk voelen en het er stukje bij beetje, meer laten zijn. Langzaam vooruit.. hoe moeilijk het proces soms ook is. Dankje voor dit artikel! X

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)