Fijne Vrijdag: Luuk hoeft dankzij zijn burn-out niet meer alle ballen hoog te houden

Voor zijn burn-out racete Luuk van hot naar her. Hij reed voor zijn werk het hele land door, zat in allerlei commissies en zei nooit ‘nee’ tegen sociale afspraken. Tot hij op de snelweg een paniekaanval kreeg en wel moest stoppen. De burn-out heeft hem doen inzien dat het belangrijk is keuzes te maken en goed voor jezelf te zorgen.

April 2016. Bij een klant, in Breda. 300 kilometer verwijderd van ons kantoor. Trillend pak ik mijn telefoon, en bel mijn manager. “Ik weet niet wat er met mij is, maar ik tril helemaal. Ik kan mijn aandacht er niet bij houden.” Ik krijg akkoord om naar huis te gaan. Onderweg moet ik nog twee keer de auto op de vluchtstrook zetten omdat ik bijna een aanrijding heb veroorzaakt of dat ik simpelweg mijn aandacht niet meer op de weg kan houden. Thuis ben ik direct op bed gegaan, en de volgende dag toch maar naar de huisarts. Dat laatste had ik al een week of drie uitgesteld, de klachten had ik al gedurende 6 weken. Geen tijd voor hoor, die huisarts. Gewoon griepje. Gaat wel weer weg.

Gekkenwerk

Achteraf was het ook gekkenwerk. Ongeveer 46 uur per week werken, exclusief de 2 uur reistijd iedere dag voor een retourtje kantoor. Daarnaast nog lid van de plaatselijke muziekvereniging, voetbalscheidsrechter bij de plaatselijke voetbalclub en de voetbalbond, voorzitter van twee besturen, een eigen gekocht huis verbouwd en iedere zondag naar de thuiswedstrijden van mijn geliefde voetbalclub. En voor ik het vergeet, ook nog twee commissies van vereniging bij ons in het dorp. Oh ja, en dan nog alle verjaardagen van familie. En mijn vriendengroep, bestaande uit ongeveer 20 mensen die ook de nodigde aandacht van mij vroegen. Had ik de websites die ik gebouwd had voor verschillende verenigingen en bedrijven al genoemd? Nee? Die hadden ook nog regelmatig hun onderhoud nodig.  Ik word compleet gek als ik nu mijn agenda uit die tijd alleen al zie, moet je nagaan dat ik toen alles ook nog moest uitvoeren. Maar goed, die complimenten die je kreeg voor je werk en je inzet…daar wil je steeds meer van. Die voeden je, om de volgende keer nog harder te lopen voor dat compliment.

 

De juiste ingrediënten voor je leven vinden

 

We zijn nu anderhalf jaar verder. Via werkcoaches, accupunctuur, psychomotorische therapie en cognitieve gedragstherapeuten. Met hulp van psychiaters, psychologen en wat medicatie plus alle voorgenoemde zit ik nu op het eind van mijn burn-out. Want dat was de conclusie van de huisarts, zo’n 18 maanden eerder.

Belangrijkste wat mensen die er midden in zitten moeten onthouden: het komt goed. Echt. Ik ben het vaak uit het oog verloren, die positiviteit. Zo erg dat er zelfs vermoedens waren dat ik wel eens tegen een ernstige depressie aan liep. Maar het gaat lukken, blijf daar zeker in vertrouwen.

Er is geen middel om een burn-out op te lossen, was het maar zo. De metafoor die ik gebruik: je moet een soep maken, waar je steeds meer ingrediënten in moet doen om de soep lekkerder te krijgen. En soms dan gooi je er iets in wat niets met de smaak doet of het juist smeriger maakt, soms doe je er iets bij waardoor de soep wèl in één keer een stuk beter te pruimen is. En uiteindelijk heb je de juiste inhoud gevonden. Wat je dan proeft: heerlijk.

Menig deskundige schotelde mij voor dat je van een burn-out op jonge leeftijd, je de rest van je aardse tijd alleen maar voordeel had. Lang leek het mij een belachelijk idee dat een burn-out mijn leven zou verbeteren. Hoe kon zo’n een psycholoog, die mij amper kende, dat nu weten? Maar ze kregen gelijk. Mijn leven ziet er nu, terwijl ik op sommige vlakken er nog niet helemaal ben, al een stuk beter uit dan voor die pak ‘m beet anderhalf jaar terug.

 

Meer waardering door écht jezelf zijn

Mijn leven is er echt anders van geworden. Waar ik vroeger geen avond thuis was, kan ik nu prima met een boek onder de veranda zitten te genieten van de zon. En als het regent op een avond, dan zoek ik een goede film op. In mijn vorige ‘leven’ gunde ik mijzelf amper tijd om te eten. Die kleffe saucijzenbroodjes van de tankstations gingen er ook tijdens een autorit om 07:00 in de ochtend prima in. Pauzes had ik niet, dat was verloren tijd. Tijd om te sporten en te bewegen had ik ook niet.

Dat is drastisch gewijzigd. Een goed ontbijt, gestructureerd leven en af en toe een koffiepauze zijn nu niet meer weg te denken uit mijn dagelijkse werkzame leven. Vindt ook mijn werkgever. “Ze hebben vroeger de koffiepauze niet voor niets uitgevonden” is zijn lerende mening. En dat klopt. Maak daar gebruik van. De sportschool op dinsdag is mijn vriend geworden. Even de gedachten verzetten, en alle frustratie van je af werpen.

Ik was heel lang bang dat als ik ook grenzen moest stellen tegenover mijn vrienden betreffende uitgaan, of ik af moest zeggen voor een vergadering van één van mijn besturen, men mij waardeloos en slap zou vinden. Ik hoorde ze praten: “Pff, die Luuk kun je ook niet van op aan. Gaan we vergaderen, is hij er niet. Wat een waardeloze vent.” Of: “Luuk wilde niet mee op stap? Wat is die ook saai geworden hè? We vragen hem niet weer mee. Laat hem in het vervolg maar thuis.” Het is niet de waarheid gebleken. Juist niet. Ik krijg nu meer waardering dat ik er wel ben tijdens een vergadering, mensen zeggen als ik toevallig wel een keer mee op stap ga: “Hé Luuk, leuk man…dat jij er ook weer eens bij bent! Dat wordt weer ouderwets lachen!”

 

Betere keuzes maken een beter leven

 

Grenzen leren stellen, in plaats van de primaire gedachte hard te lopen voor iedereen. Als je dat doet, gaat het vanzelf een stuk beter met je. Dat werkt simpelweg niet van de één op de andere dag. Als mensen  nu vragen of ik wil helpen of in een commissie of bestuur zitting wil nemen, zei ik vroeger direct ja. Nu wacht ik altijd eventjes. Of ik bel later even terug, of ik zeg dat ik even bedenktijd nodig heb. En als ik nee zeg, gaat dat er net zo goed in als zoete koek dan wanneer ik ja zeg. Dat was totaal niet wat ik in mijn eigen waarheid had gecreëerd. Dan zou iedereen mij belachelijk vinden als ik geen ja zei op hun vraag.

Ondertussen ben ik al weer 5 dagen aan het werk, zij het zes uren per dag. Ik ga nog steeds naar mijn geliefde voetbalclub. Ik drum ook nog steeds bij de muziekvereniging. Maar ik zit niet meer in besturen, ben geen voetbalscheidsrechter meer bij de voetbalbond en zit nog maar in één commissie. En als ik dan eens op kijk uit mijn boek onder de veranda, en naar mijn zelf verbouwde huis kijk denk ik wel eens: zoals vroeger doe ik het nooit meer, het leven is nu zoveel mooier.

 

Luuk
27 jaar

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)