Fijne Vrijdag: door haar burn-out leerde Sarah opnieuw haar intuïtie te volgen

Sarah kreeg een burn-out en leerde daardoor veel over zichzelf.  Er volgde een complete levensverandering, waarbij ze in veel opzichten terug is gegaan naar wie ze als kind van nature al was. Een krachtig verhaal over goed naar luisteren naar je hart en je instincten volgen!

 

De grootste les die ik leerde tijdens mijn overspannenheid, is er eentje die je als baby eigenlijk al meekrijgt: je instinct volgen.  Je intuïtie en je hartje.

Als jong veulen was ik heel graag creatief bezig.  Er ging geen dag voorbij of ik had gezongen, staartjes in m’n haar gemaakt, getekend, geschreven, gedanst.  Later ging dit over naar uren knutselen of zelfs radioprogrammaatjes in elkaar prutsen met een gekregen ‘cassetterecorder’ (ik ben een 90’s kind … :-D).

Later, als puber, werd de creativiteit m’n uitlaatklep.  Lag ik met mezelf in de knoop, dan ging ik het in stilte van me af schrijven óf net heel luid meezingen en dansen met een toepasselijk lied.  Het ging ook niet zo goed met mijn studies, ik deed het gewoon niet graag.  Ik kon me niet goed concentreren en zat tijdens de lessen steevast te dromen of droodles te tekenen.  Had in de blokperiode ieder uur wel een kwartiertje pauze nodig en alhoewel ik eigenlijk wel goed uit het hoofd leerde, boeide het me maar weinig.  Ik wou graag weer die creatieve toer op, dat was iets wat ik graag deed.

 

Doen wat de buitenwereld verwacht

 

Ik voelde toen eigenlijk al heel sterk aan wat ik wou en wat ik nodig had.  Een beetje hoogsensitief en hooggevoelig ja.  Maar zo’n 13 jaar terug, waren dit nog geen gekende termen.  Je was gewoon timide, verlegen, een stil kind.

Dus op mijn 18e liet ik me ompraten.  Koos voor een ‘veilige’ studie, waarbij je zeker goed werk zou vinden.  Maar eigenlijk voelde ik al meteen aan dat dit m’n ding niet was.  Alleen, ik durfde niet meer te veranderen.  Ik had het gehad met al die maatschappelijke druk en wou gewoon eens ‘aanvaard’ worden.  Met andere woorden, ik wou zo graag dat iedereen m’n kop gerust liet en me gewoon liet leven.  Dat niemand me nog raar vond, dus ik paste me aan.

Dit deed ik zo’n 10 jaar lang.  Ik probeerde gestructureerd te leven, probeerde alles op een rijtje te hebben.  Probeerde me in te passen in vriendschappen, levens, visies en meningen die helemaal m’n ding niet waren.  Op de duur ging ik dit alles ook echt gaan geloven.  Ik geloofde dat ik moest werken met een volgeplande agenda, dat ik m’n hoofd moest tonen op die en die feestjes, dat ik een ochtendmens moest zijn,… de ‘jeugd’ was namelijk voorbij.  Ik moest me volwassen gedragen.  En in plaats van aan te voelen dat dit m’n wereld niet was, dacht ik dat ik het gewoon niet kon.  Ik werd niet enkel verlegen, maar ook heel erg onzeker.  Omdat ik werkte in een ‘sociale’ sector, kon ik dit makkelijk maskeren.  Ik wist waarover ik praatte, had ondertussen al veel ervaring opgedaan, dus kwam ik bij anderen over als een redelijk zeker persoon.  Maar in mijn eigen leven, wist ik niets meer.  Ik kon niks verwerken, kon niks verdragen, kon geen keuzes maken, niets lukte me nog.  Ik evolueerde ook niet meer.

Alles leek stil te staan.

 

De burn-out zorgde voor een omslag

 

Maar toch had ik altijd het gevoel ‘ooit verandert er iets’.  Ik wist gewoon niet wat, wist ook niet waar te beginnen.

En toen kwam die ‘val’.  Ik had ondertussen zoveel lichamelijke problemen opgebouwd, dus ik dacht: “Opnieuw een hyperventilatie aanval…  Rustig blijven”, maar deze ging niet over.  Deze eindigde in onophoudelijk huilen.

Zo begon ik eindelijk aan mijn genezingsproces.  Met behulp van de nodige therapeuten en een goede ondersteuning van mijn huisarts.  Ik moest heel wat mentaal en fysiek werk doorstaan, maar uiteindelijk lag gans mijn genezingsproces in het verlengde van wie ik was.  Ik ging weer mijn eigen intuïtie volgen.  Wat had mijn lichaam nodig, was ik een avond- of ochtendmens, welke voeding was voor m’n lijf belangrijk en ook de grotere vragen.  Wat wil ik in m’n leven, waar geloof ik in, waar wil ik mee bezig zijn, wat is mijn ‘missie’.

Geleidelijk aan ontdekte ik opnieuw mezelf.  En geloof me, dit was zo ontzettend raar in het begin.  Ik koos een gans andere kledingstijl, ging op compleet andere uren naar bed, begon om te gaan met andere mensen.  Een hele tijd lang woedde er een tweestrijd tussen mijn hoofd en lichaam.  Maar geleidelijk aan begon ik te beseffen en vooral aan te voelen dat ik me bij deze veranderingen net heel erg goed voelde.  Net of ik opnieuw geboren werd en mezelf mocht gaan ontdekken.

 

Doen wat écht bij me past

 

Ik ben nu zo’n anderhalf jaar verder en sinds kort volg ik ook opnieuw m’n hart.  Het duurde zo lang voordat ik mijn hartje opnieuw durfde openstellen.  Opnieuw mensen vertrouwen, voldoende geloven in mezelf zodat ik sterk in m’n schoenen zou staan als iemand me probeerde te kwetsen.  Weten wat ik wou en me hierdoor niet meer laten ompraten.  Of net voldoende geloof hebben in mezelf om wel een andere weg te volgen.

Ja, het is een harde strijd.  Maar ik ben blij met waar ik nu sta.  Het is raar, want alhoewel het verschrikkelijk hard is, blijf je toch steeds een innerlijk geloof koesteren.  Net of je wordt toch ergens ondersteund door het leven of je innerlijke zelf, zodat je aanvoelt dat dit voor je eigen bestwil is.  Dat, als je hierdoor komt, je eindelijk kan gaan leven.

Dus ja, ondertussen durf ik zeggen dat de overspannenheid het beste is wat me overkwam in mijn leven.  Soms is het lastig, een slechte nacht, hormonen die opspelen of je hoofd die je even op hol brengt.  Maar toch, meer en meer voel ik aan dat ik eindelijk terug op mijn pad zit en daar ben en blijf ik dankbaar voor.

Groetjes,

Sarah

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Bedankt voor de lieve reacties, fijn dat het voor zovelen herkenbaar is. Lange tijd had ik het gevoel alleen te staan met mijn verhaal, maar hier blijkt toch iets anders. Geeft me weer een boost in de goede richting. Liefs, Sarah x

Heel herkenbaar Sarah..

Goed te lezen dat je jezelf echt gevonden hebt, en dat je inziet dat een Burn-out niet per definitie een slecht iets is. Het is vooral een proces waarin je met jezelf geconfronteerd wordt en mee mag handelen om eigenlijk tot het besef te komen dat ‘moeten’ zich alleen beperkt tot het bezoeken van een toilet. 🙂 Bedankt voor je verhaal.

Groeten van Michael Flokstra

Wauw! Ik had het zelf kunnen schrijven, je omschrijft zo mooi hoe het voelt. Heel erg herkenbaar. Je oude jij achterlaten en ruimte maken voor een compleet nieuwe versie van jezelf. En wat een heerlijk bevrijdend gevoel kan dat zijn. Mooi om te horen dat je kan zeggen dat het het beste is wat je is overkomen, want zo is het ook. Heel veel liefs en succes de komende tijd

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)