Mijn burnout verhaal

burnout verhaal

fotocredit: stefanvanruijven.nl

Mijn naam is Nienke. Ik was 23 en had een drukke, maar leuke kantoorbaan. Thuis, ik woonde samen, leek ook alles koek en ei. Tot die relatie op de klippen liep en ik opeens ging verhuizen naar een andere stad.

Mijn manier om met het verdriet om te gaan was me volledig, voor 150 procent op mijn werk storten. Mijn enthousiasme werd op mijn werk gewaardeerd en niemand stelde vragen. Ook niet toen ik bijna voor 2 personen werk op mijn bord had. De werkdruk in de organisatie lag hoog. Sommige mensen konden daar goed mee omgaan, maar ik accepteerde steeds grotere hoeveelheden werk binnen steeds minder tijd. Om te voldoen aan de verwachtingen, en het werk had ook een verdovend effect op me. Ik hoefde het verdriet van de stukgelopen relatie niet te voelen.

Mijn extreme overuren en vermoeidheid compenseerde ik met extra lange vakanties naar verre bestemmingen en met ieder weekend feestvieren. Het rare was dat deze levensstijl me een kick gaf. Ook toen ik een nieuwe, dit keer erg fijne, relatie kreeg hield ik de levensstijl die ik had gecreëerd vast. Ik leefde op de toppen van mijn bestaan. Ik was de go-getter, de partygirl, de jonge zakenvrouw. Work hard, play hard was (letterlijk) mijn motto. En toen ging het licht uit.

Ruim een jaar later, ik was 24, sliep ik nog maar maximaal vijf uur op een nacht. Nachten die gevuld waren met angstdromen over werk. Meerdere keren per week schrok ik badend in het zweet wakker. Ik begon te hyperventileren en werd huilend wakker. ‘s Ochtends zat ik als bevroren aan mijn bureau, het eerste uur niet in staat de malende gedachten stil te zetten en me op mijn werk te richten. Het schuldgevoel over dit in mijn ogen ‘verloren uur’ maakte dat ik mijn lunchpauzes begon over te slaan om dat uur te compenseren. De avonden werkte ik op dat moment al standaard door tot minimaal 21:00 uur.

Toen ik voor de derde keer in een jaar griep kreeg, ondergewicht had en met een chronische koortslip rondliep besefte ik dat het zo niet verder kon. Ik vroeg informatie aan een kennis die een burnout had gehad. Zij is mijn reddende engel geweest door openhartig haar hele verhaal op te schrijven in een lange e-mail. Ik herkende zoveel van haar situatie en gevoelens van destijds. De dag erna ging ik naar de huisarts. Ik had alles waar ik last van had opgeschreven op een lijst van 1 A4tje lang. Hij vermoedde een zware burnout en ik ben doorverwezen naar een psychologe, die na het doen van een intakegesprek en twee tests deze diagnose bevestigde. Ik was toen 24.

Hoe gek het ook klinkt, op dat moment was ik opgelucht. Het voelde alsof ik lang verdwaald was geweest. Verloren in een land dat ik niet burnoutkende, waar ik de taal niet (meer) sprak. Ik kon geen contact meer maken met mensen. Ik kon geen contact meer maken met mijn eigen ziel. De diagnose maakte dat ik begrip voor mijn situatie kon hebben. Het was alsof iemand me eindelijk aanwees op een landkaart waar ik was. En al was dat helemaal aan het andere eind van de wereld, het was een opluchting te voelen dat ik eindelijk aan de (lange) weg naar huis kon beginnen.

Het heeft mij even zo lang gekost om bovenop mijn burnout te komen als dat het duurde om er in te komen. Ik begon met wekelijkse sessies bij de psychologe van HSK en heel veel uitrusten. Na twee maanden kon ik weer een paar uur werken. Een paar maanden later kon ik weer dingen van betekenis doen. De sessies bij de psycholoog werden langzaam minder, eens in de twee weken en later eens per maand. Ik bouwde mijn werkuren gestaag op, maar bleef in mijn priveleven heel rustig aan doen. In mijn weekenden rustte ik voornamelijk uit. Een jaar na mijn burnout functioneerde ik in alle aspecten van mijn leven weer volledig, zij het erg voorzichtig (zo ging ik lange tijd nog om 20:00 uur naar bed, maar kon ik wel weer uit eten met vrienden). Anderhalf jaar na de diagnose was ik voor een groot deel weer ‘de oude’. Dat wil zeggen dat ik het me kon permitteren om af en toe een avond te gaan stappen, waarbij ik de dag erna wel de hele dag rust moest nemen. Inmiddels (2013), drie jaar verder ben ik gelukkiger dan ik ooit in mijn leven geweest ben. Ik ken mezelf goed en leef het leven dat bij me past. Ik hoef niet meer om 20:00 uur naar bed (hoewel dat soms natuurlijk wel gewoon heel lekker is) en ik red het prima om te gaan werken als ik eens een nacht heel slecht geslapen heb. Ik ben kortom, helemaal gezond. Gezonder dan ooit, mag ik wel zeggen, want ik ken mijn eigen grenzen beter en weet nu beter de balans te houden dan voor de burnout.

De landkaart die me is aangereikt bij de diagnose burnout bleek een schatkaart. Ik heb
sinds mijn burnout veel beter mijn draai in de wereld gevonden. Ik heb geleerd dat het fijn is om rust te nemen, om de tijd te nemen om te genieten van dingen en dat het najagen van perfectie niet perse altijd betekent dat je eindig met een perfecte situatie. Geluk zit van binnen.

Het was heel spannend om deze site op te zetten. Ook ik was bang voor (voor)oordelen uit mijn omgeving. Maar iemand moet bereid zijn de eerste stap te zetten en zich niet te schamen. Zoals mijn moeder zei: ” als je zegt dat je een ernstige lichamelijke ziekte hebt overwonnen heeft iedereen begrip voor je. Waarom zou dat anders moeten zijn bij een burnout?”

burnoutIk heb inmiddels alweer een paar jaar een super leuke nieuwe baan. En hoewel ik het heel erg eng vond heb ik stukje bij beetje ook hier durven vertellen dat ik ooit een burnout heb gehad. Eerst aan een collegaatje dat ik erg vertrouwde. Later aan nog een andere collega die zelf vertelde dat ze ooit een burnout had gehad. Toen ik later zag hoe goed mijn werkgever omging met iemand die overwerkt dreigde te raken, en hoe fijn zij ondersteund werd, durfde ik ook tegen mijn manager te vertellen dat ik ooit in dezelfde situatie had gezeten. Het kwam gewoon toevallig ter sprake, doordat we ons allemaal zorgen maakten over die collega. Het is heel fijn om te merken dat ik helemaal mezelf kan zijn en niets over mezelf hoef te verbloemen als het gesprek er toevallig eens op komt. Ik besef dat ik in dit opzicht geluk heb met mijn werkgever. Het is gewoon geen issue voor ze en ze kijken naar mijn huidige prestaties. Zoals het eigenlijk overal zou moeten zijn. Ik hoop dus dat deze site enerzijds mensen met een burnout zelf zal helpen, en anderzijds meer begrip kweekt bij managers en collega’s van burnouters.

Er zijn in mijn herstelperiode veel dingen geweest die me hebben geholpen. Mensen die het juiste ding zeiden op het juiste moment, maar ook tips en trucs waar ik zelf achter kwam. Ik ben in die tijd zoveel op zoek geweest naar goede informatie op het internet, maar ik vond het lastig om dit te vinden. Wat ik vond was over het algemeen een eindeloze herhaling van dezelfde klinische omschrijving van burnout. Of verhalen van lotgenoten. Die vaker hulpvragen waren dan uitgebreide ervaringen waaraan ik me kon optrekken. Iedereen leek op zoek. Ik vond maar weinig informatie over dingen die ik zelf concreet kon doen, naast de hulp die ik al kreeg in het reguliere traject. Door goed naar mezelf te luisteren en met de hulp van een fantastische psychologe heb ik deze handvatten wel gevonden. En soms kwam er opeens een tip van iemand anders voorbij. Maar wat was het fijn geweest als er ook een plek op het internet was geweest waar ik dit soort informatie had kunnen vinden en uitwisselen met andere mensen.burnout

Daarom heb ik besloten Jong Burnout te starten. Wat ik heb geleerd wil ik niet verloren laten gaan. Ik hoop hier op overzichtelijke wijze de dingen te kunnen posten die mij hebben geholpen, in de wetenschap dat er vast wel iemand, ergens iets aan heeft. Al help ik maar één iemand, dan is het ‘t waard geweest. Je bent niet alleen.

Klik hier om te lezen hoe mijn vriend, vader en moeder mijn burnout hebben ervaren.

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Hoi nienke mooi verhaal! Interessant herkenbaar. Ik zit zelf nogal in een circel wat betreft slapen.. snachts vaak niet genoeg, overdag heb ik slaap maar dan lukt het niet vanwege lawaaioverlast (verbouwing zitten we in) maar ook mijn gedachtes; “ik moet nog dit of dat en oh jee dalijk slaap ik savonds niet”. Van mn therapeute mag ik dat vanwege snachts slapen ook liever niet. Een wekker zetten doe ik soms, maar daar ben ik zelfs een beetje bang voor omdat ik dan weet hoe laat het is. heb wel slaapmedicatie (antidepri) Hoe doorbreek ik dit? Ben veel alleen thuis, vriend werkt. Groetjes J.

JongBurnout

Ha Judith,

Ik heb verschillende artikelen geschreven over slapen. Je kunt onderaan in de rechterbalk zoeken op onderwerp. Een algemene tip is om ‘s avonds de slaap te pakken die je kunt en je vooral daarbij op het positieve te focussen. Wees tevreden met ieder beetje, ook al is het niet 8 uur achter elkaar. Drie uurtjes is ook oké. Of een nacht waarbij je tussendoor een paar keer wakker wordt is ook prima.

Slaap dan overdag niet, maar doe een mindfulness oefening. Bijvoorbeeld van Edel Maex (deze kun je ook op Jong Burnout vinden). Dat zijn geluidsbestanden waar je naar kunt luisteren om zo je lichaam te ontspannen.

Ontspanning is in jouw geval op dit moment belangrijker dan slaap alleen. Dat kan op veel manieren. Ga lekker je huis uit, wandel een klein rondje in de buitenlucht en zie welke andere kleine dingen je door de dag heen kunt doen om meer ontspanning te ervaren.

Liefs, Nienke

Oke dankje voor de tip. Lukte dat bij jou wel overdag slapen? Van het doezelen word je meer moe lijkt wel.. vind het lastig heb meer slaap nodig. Waarop volgt dat ik ineens een nacht van 12 uur maak door dat er geen middagslaap was en dat maakt ook niet fit. Maar je hebt gelijk positief bekijken! Lukt iets beter los te laten nu.

P.s wanneer dan wel overdag slapen?

Hey nienke, goed verhaal en ook voor mij komt dit allemaal erg bekend voor. Ook een behoorlijke burn-out gehad en ook hulp gaan zoeken. Dat is alweer een paar jaar geleden. Dit heeft mij destijds goed geholpen. Ik zit er nu nog aan te denken om yoga lessen te gaan volgen. Klinkt niet echt mannelijk maar misschien voor mij juist goed. Groeten Sebastiaan.

JongBurnout

Ha Sebastiaan,

Gewoon lekker yoga gaan doen. Ik ben in de loop van de jaren zoveel mannen in de yogales tegengekomen. En echt niet alleen ‘zweverige’ types, hoor. Zakenmannen, sportschooltypes, alles. In de hele bodybuildingwereld heeft yoga zelfs een comeback gemaakt, omdat het herstel (geestelijk en lichamelijk) bevordert. Mijn tip is wel om het echt bij een yogacentrum te gaan doen (niet op de sportschool), want daar is vaak meer aandacht voor de innerlijke rust. Daarnaast zou ik dan kiezen voor Hatha-yoga. En zeker niet voor Ashtanga, Bikram of poweryoga. Die laatste drie zijn erg prestatiegericht (en dus niet wat je in deze fase nodig hebt :-D).

Succes en blijf goed voor jezelf zorgen!

Nietsvermoedend las ik je artikel over netwerken. Daarna jouw burnout verhaal. Mooi en ontroerend hoe jij en je naasten schrijven over die tijd. Mijn partner is burnout en jullie beschrijven precies hoe het is. Bedankt dat jullie dit wilden delen.

Mooi geschreven Nienke en goed initiatief!

Groet, Eric

JongBurnout

Dankjewel, Eric 🙂

Hi Nienke,

Bedankt voor het delen van je verhaal.
Ik ben net 25 en loop tegen een burn-out aan. Je tips en verhalen helpen mij heel erg om dingen op een rijtje te zetten.
Mijn eerste gevoel was ook zo jong en een burnout?!?!

Na 3 huilbuien op kantoor heb ik besloten nog even op internet naar informatie te zoeken. Via light work ben ik ook hier beland.

En nu nog hulp zoeken (hoewel ik vind dat het meevalt, tot de volgende huilbui).

Bedankt voor je verhaal.

JongBurnout

Fijn om te horen dat de site je helpt, Xiomara. Zorg goed voor jezelf! Een goede psycholoog kan al veel schelen. Heb je al met de huisarts gepraat?

[…] Bekijk hier de verhalen van anderen of laat zelf je verhaal of vragen achter. Je kunt ook mijn verhaal lezen. […]

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)