Een klein verhaaltje over angst…

Ik werd gevraagd om een interview te doen op Radio 1. Natuurlijk zei ik ja. Vervolgens hoorde ik dat het tussen 4 en 5 uur ‘s ochtends zou zijn. Dat geeft niet, want vroeg opstaan vind ik niet erg. Dus het antwoord was nog steeds ja. En toen kwam ik erachter dat ik zou moeten autorijden om er te komen… En ik had rijangst.

Er reden geen treinen en de taxirit zou belachelijk duur zijn. De redactie van het programma had ook geen lift voor me kunnen regelen. Dat betekende dus dat ik zelf in de auto zou moeten stappen om bij het studiogebouw in Hilversum te komen.

JB is in China, dus ik kon zijn auto pakken. Dat was het probleem niet. Maar… Ik heb jarenlange een erge rijangst gehad. Ik heb mijn rijbewijs, maar de laatste lange rit die ik maakte is zeker vier jaar geleden. Daar tussenin heb ik een paar keer een kort ritje gemaakt, altijd binnen de bebouwde kom. En dat was het.

Er is niet veel waar ik bang voor ben.

In de afgelopen tien jaar ben ik gaan paragliden in Rio de Janeiro, heb ik een bungeejump gemaakt en paardrijlessen genomen. Ik ben Bedrijfshulpverlener geworden (waarbij je EHBO leert en branden kunt blussen), en daarmee heb ik zelfs al eens iemand gered. En zoals jullie weten heb ik een burn-out en zelfmoordgedachten overwonnen. Tot slot heb ik mijn goedbetaalde vaste baan opgezegd om een eigen bedrijf te beginnen.

Maar ik had een hekel aan autorijden. Ten minste, dat is wat ik mezelf vertelde.

 

Angst zorgt voor mentale blokkades


In de dagen voorafgaand aan het interview, merkte ik dat ik me mentaal begon voor te bereiden. Niet zozeer op het interview zelf, maar op de autorit. 

Het viel me op dat mijn geest me probeerde tegen te houden. Dat ging zelfs zo ver dat mijn lichaam een dag lang griep simuleerde, wat er bijna toe leidde dat ik het interview afzegde. 

Het is wonderbaarlijk wat het hoofd het lichaam aandoet uit angst en zelfbescherming. 

Dit was het moment dat ik wist dat ABSOLUUT de autorit moest maken. Koste wat kost. Dit ging niet langer meer over iets anders dan mijn angsten onder ogen komen. Op het moment dat je lichaam zo heftig reageert op wat je hoofd het aanpraat, is het tijd om los te breken.

Ik stond vandaag midden in de nacht op. De regen kwam met bakken uit de hemel en de wind waaide hard. Het was nog aardedonker en ik had slechts vier uur slaap gehad.

Het was nu of nooit. Het leven presenteerde me een laatste kans voordat het me zou dwingen om mijn angsten te overwinnen. Hoe ik dat weet? Het leven geeft je kleine kansen en waarschuwingen. Wanneer je niet luistert, worden ze groter. Ze groeien evenredig aan de angst en weerstand die je opbouwt.

Je moet dan een obstakel overwinnen dat even groot is als je angst, om ervoor te zorgen dat dit gevoel weggaat. Het leven, jouw levenskracht, betekent groei. Het heeft van je nodig dat je overwint en voorwaarts blijft gaan.

 

Waarom het zo belangrijk is om je angst onder ogen te komen

 

Met de regen en de wind, het uur van de nacht, het slaapgebrek en al die dingen… wist ik dat dit het was. Het moment. Dit, of anders een grote onvoorziene klap in de toekomst die me zou dwingen mijn angst te overwinnen.

Dus ik ging in de auto zitten. Ik nam de tijd om mijn navigatie in te stellen, alles goed te checken en de autorit zo ontspannen mogelijk te maken. Tijdens de rit checkte ik iedere keer mijn lichaam en spierspanningen. En ik voelde me verbazingwekkend relaxed. Ik begon het zelfs leuk te vinden!

Wat ik de afgelopen uren heb geleerd is dit:

Ik was niet bang om auto te rijden.
Ik was bang om volledig eigenaarschap te nemen over mijn eigen leven.
Om in de bestuurdersstoel te gaan zitten.

En dat is de angst die het leven wilde dat ik overwon.

Het is nooit een issue voor me geweest om iets nieuws te beginnen of om in het diepe te springen. Dat klinkt veel mensen waarschijnlijk al moedig in de oren. Maar na de eerste duik komt het moment dat je het heft echt in handen moet nemen. Na moed komt eigenaarschap over je acties en de consequenties.

Het bleek dat ik bang was voor het onbekende. Ik was bang om te falen. Ik koesterde de angst dat de omstandigheden me zouden leiden in plaats van te geloven in mijn eigen kracht en mogelijkheden om in controle te zijn.

Dat hele gedoe met de auto was slechts een metafoor. Iets wat aan de buitenkant zichtbaar maakte waar ik vanbinnen onbewust mee worstelde. Wat als ik geen parkeerplaats kan vinden (het onbekende)? Wat als mijn motor afslaat of als ik niet snel genoeg rijd in de ogen van andere bestuurders (falen)? Wat als ik de macht over het stuur verlies (angst voor controleverlies)?


Maar naar nu blijkt ben ik een behoorlijk goede chauffeur. Zelfs als ik een slaaptekort heb en bang ben. En ergens zit er ook stiekem een klein snelheidsmonstertje. Ik hield van de snelweg! And ik vond het heerlijk om te merken hoe goed ik alles in de hand had. Ik wist gewoon hoe het allemaal moest. Mijn motor sloeg niet af. Ik nam de tijd en koos mijn eigen snelheid. Ik nam de juiste afslagen en alles ging gewoon intuïtief goed.

Achteraf was ik behoorlijk trots op mezelf. Omdat ik de uitdaging met volle overtuiging aan ben gegaan. Omdat ik zoveel van het leven hou dat ik weiger me te laten blokkeren. Omdat ik genoeg respect heb voor het leven om te voorkomen dat het me moet dwingen. 

Dit was de laatste horde op weg naar zelfvertrouwen (zelf-vertrouwen, op jezelf kunnen vertrouwen). En ik heb hem genomen.

Ik buig voor de grote wonderen in dit leven die ons testen en helpen op te dagen, zodat we kunnen uitgroeien tot ons meest volledige zelf. 

Vandaag is op een heel goede manier begonnen.

 

🙂 

 

En jij, welke levenslessen ben jij op dit moment aan het leren?

 

Liefs, Nien

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Hey! Dit is zooo herkenbaar! Ik heb namelijk ook rijangst… Maar zo op de autostrade rijden zoals jij, dat zou ik nu nog niet durven.. Ik rijd nu elke week op zondag naar de Albert Heijn. Ik durf niet zo goed in het “diepe” te springen, bij mij moet alles stap voor stap opgebouwd worden. Hopelijk durf ik ooit ook weer op de autostrade te rijden 🙂

Allereerst ; wat knap dat je het toch gedaan hebt!
Nu nog een vraagje; op zich (als ik vergelijk met 2 maanden terug) gaat het echt stukken beter.
Maar soms (meestal rond m’n cyclus ben ik voor mijn gevoel weer terug bij af, erg gespannen en ik haal bij elk pijntje van alles in mijn hoofd ,angst dus!(zonder dat ik dat wil) is dit normaal en gaat dat lieverlee ook nog over? Alvast bedankt ..!

JongBurnout

Hey An,

Het gaat met kleine stapjes. En juist rond de menstruatie heeft het lichaam extra veel energie nodig voor de schoonmaakprocessen die dan werkzaam zijn. Er zijn zelfs mensen die geloven dat dit niet alleen een lichamelijke, maar ook een geestelijke / emotionele opruiming is. En dan heeft het natuurlijk ook nog zijn invloed op je hormoonspiegel, terwijl je hormonen bij burn-out al ontregeld zijn. Dus het is niet gek dat je het energiegebrek en misschien ook andere burn-out symptomen juist dan extra voelt en het even lijkt of je weer terug bij af bent.

Neem rond deze dagen extra rust en plan fijne, leuke dingen voor jezelf in.

Liefs!

Haha automatisch schrijf ik nu mn volledige naam 😉 oh well… fijne dag!

JongBurnout

Haha 😉 Ach, er zijn meerdere Mariska’s in de wereld. Je bent nog steeds anoniem.

Haha precies

P.s. Dank voor deze website 🙂 ik heb er nu al veel van geleerd! 😉 wilde ik nog even zeggen. Liefs

Mooi artikel! Ik bleef zelf even hangen bij ‘dat mijn lichaam zelfs griep simuleerde’. Ik ben zelf op dit moment herstellende van een burn-out. En heb op sommige momenten nog steeds lichamelijke klachten, terwijl ik veel rust neem overdag. Blijkbaar houd ik ergens nog spanningen vast… waarschijnlijk rondom sociale contacten. Ik ben voor veel mensen altijd het luisterende oor geweest en heb veel energie weggegeven. Nu tijdens mijn bestel vind ik het ook vaak nog heel moeilijk om voor mijzelf te kiezen. Omdat mensen mij blijven benaderen (met hun eigen problemen en/of goed bedoelde adviezen, uitnodigingen…). Ik probeer oude patronen te doorbreken en niet de altijd lieve en begripvolle ik te zijn. Dit brengt echter ook soms piekergedachten/- schuldgevoelens met zich mee… ik heb sommige momenten (ook deze ochtend), dat het voelt alsof ik ziek word… (griep e.d). Een ander moment kan dit weer weg zijn. Ook heb ik nog regelmatig last van derealisatie. Wat zou dit voor mij kunnen betekenen? Te veel spanning rondom bovenstaande zaken? Hoe laat ik dit meer los? Ik zie gelukkig al een psycholoog rondom deze onderwerpen maar wilde het graag ook op deze website achterlaten voor eventueel advies :-). Liefs M

JongBurnout

Wel, M…. Dat is voor mij vanaf hier natuurlijk lastig in te schatten. Maar een ding weet ik wel. Je lichaam liegt nooit. En het geeft in jouw geval duidelijk grenzen aan. Ga eens opletten op welke momenten je lichaam een specifiek signaal geeft. Zijn er overeenkomsten tussen die momenten? Verder kan ik je aanraden om met een goede psycholoog of coach hierover in gesprek te gaan. En voel je niet schuldig! Het is je geboorterecht om goed voor jezelf te zorgen. Een ander moet zijn eigen pakketje dragen. Liefs, Nien

Dankjewel voor je reactie 🙂 ik zal eens gaan letten op welke momenten het gebeurt 🙂 Liefs

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)