Doe jij jezelf onbewust geweld aan?

Bij jezelf geweld aandoen wordt al snel gedacht aan jezelf lichamelijk verwonden. Maar heb je er weleens bij stilgestaan dat je ook geestelijk of emotioneel gewelddadig kunt zijn naar jezelf? Ik betrapte mezelf de afgelopen week op zulk gedrag. Benieuwd of het herkenbaar is voor jou!

‘Pffff…. Wat je nu schrijft slaat nergens op. Ze gaan het vast verschrikkelijk vinden,’ zei het kritische stemmetje in mijn hoofd terwijl ik bezig was met een tekst voor Jong Burnout. Het kritische stemmetje in mijn hoofd vindt dat leuk, me onzeker maken en een rotgevoel geven.

Als ik luister naar die negatieve gedachten, heeft dat allerlei gevolgen.

 

Mezelf onder druk zetten

 

Eerst bid ik tot alle goden dat het gevoel van flow komt (nog voordat ik begonnen ben aan mijn werk), omdat ik weet dat het stemmetje er niet kan zijn wanneer ik flow ervaar. Dus als ik maar hard genoeg aan de bak ga, komt dat gevoel hopelijk snel.

Als ik inderdaad lekker aan de slag ben en alle besef van tijd verlies, heeft de kritische stem vaak al snel een nieuwe manier gevonden. Op een onbewaakt ogenblik, wanneer ik even naar de wc loop of als ik de kaart bekijk om een drankje te bestellen in het café waar ik zit te werken, ziet hij zijn kans schoon.

‘Je moet nu wel heeeeeeel goed werk leveren, nu je in die lekkere flow zit. Anders heb je het moment verpest. Dit komt nooit meer terug. Nu moet het gebeuren. En misschien is het wel helemaal niet zo goed als je nu denkt…’

En boem!

Ik ben er weer uit. In plaats van lekker werken zonder oordelen, ga ik twijfelen over iedere zin. Of er komt gewoon helemaal geen inspiratie meer (geen wonder: het is te druk in mijn hoofd met negatieve gedachten). Of ik ga alsnog stug door, maar voel bij iedere stap die ik zet de angst dat ‘het niet goed genoeg’ is, of ‘dat ik deze tijd ook had kunnen gebruiken om iets nuttigs te doen’.

 

Uitstelgedrag

 

Dat resulteert dan vaak weer in uitstelgedrag. Gebeurt zomaar, zonder dat ik het door heb. Dan zit ik opeens op Facebook. Of ik richt me op andere werkdingen die minder belangrijk zijn.

Uitstelgedrag is eigenlijk ook een manier om jezelf geweld aan te doen, om meerdere redenen. Ten eerste levert het natuurlijk tijdsdruk op. Dat is nooit een fijn gevoel. Maar door dingen uit te stellen krijgt het nare stemmetje nog meer ruimte, ‘Oh, ben je nu alweer aan het lummelen? Wat een nietsnut!’

Ook bewijs je aan jezelf dat je ‘het niet kunt’. Zelfs als je het eigenlijk wél kunt. Alleen geef je jezelf niet de tijd om gewoon aan de slag te gaan. Door iets niet te doen heb je per definitie verloren.

 

Mezelf nog een trap na geven

 

Ik maak ook regelmatig iets waar ik heel tevreden of zelfs trots over ben. Dan zit ik eventjes op een roze wolkje. Maar soms gebeurt het dan toch dat er alsnog achteraf een onaardige gedachte in me opkomt die zichzelf stevig vastzet. ‘Oh, jíj denkt dat het goed is… Maar eigenlijk lijkt het natuurlijk nergens op. Je hebt in de ogen van anderen vast te weinig gedaan / geen originele ideeën / iets heel geks gezegd.’

En dan ga ik me alsnog rot en onzeker zitten voelen. Soms ga ik zelfs zitten wachten op bevestiging. Hoe vaak wordt een post geliked? Krijg ik een positieve e-mail terug? Dat klinkt misschien bekend, want ook op jouw persoonlijke Facebookposts hoop je misschien wel reacties te krijgen. Het social medialandschap waar we deel van uitmaken bevordert dit soort gedrag enorm.

 

De reden dat je jezelf zo’n geweld aandoet

 

Waarom doet je brein dit? Het wil je beschermen tegen pijn en gevaar. Dus elke keer dat jij iets probeert wat nieuw is of waarbij je jezelf laat zien, gaan er grote rode alarmlichten af in je hoofd. ‘Mayday, mayday, Nienke doet iets heeeeel ongebruikelijks. We lopen gevaar!’

Dit is ook waarom je zo gemakkelijk terugvalt in sleur en patronen, zelfs als ze niet goed voor je zijn. Als je iets doet waar je hersenen een langere tijd aan gewend zijn, dan is dat ‘normaal’ geworden. En de taak van de hersenen is om ‘normaal’ te beschermen.

Het moet dus zeker weten dat de kust veilig is. Dat kan door alles bij het oude te houden, want dat ging tot nu toe min of meer goed. Het kan ook door enorm te hopen op bevestiging en succes. Een dikke vette acht boven je paper. Honderd likes op de foto van jou en je nieuwe vriend.

 

Hoe het ook anders kan

 

De enige manier om die nare verkramping en negatieve gedachten het zwijgen op te leggen is: dingen doen vanuit liefde voor wat je doet. Zo simpel.

Doe het niet voor de reactie van een ander. Laat die acht op je paper of honderd likes op een foto geen bevestiging zijn dat je op de goede weg bent. In plaats daarvan: schrijf dat paper op een manier en over een onderwerp waar jij helemaal honderd procent achter staat. En plaats die foto van je nieuwe vriend gewoon simpelweg omdat jíj zo blij met hem bent, en de hele wereld dat mag weten (zelfs die wereld het niet leuk vindt).

En op dezelfde manier moet ik posts schrijven, opdrachtgevers mailen, trainingen geven, waar ik helemaal achter sta. Waarvan ik in mijn hart weet: ja, ik geef het beste van mezelf. En daar gewoon mee bezig zijn geeft me een diep gevoel van liefde.

En wil je nu iets grappigs weten? Aan het begin had ik bij het schrijven van dit artikel die verkramping en negatieve gedachten. Maar terwijl ik die laatste paar zinnen opschrijf over dingen met liefde doen, stroomt alles en ervaar ik, tsja… flow.

Love your life!

 

Liefs, Nien

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Heel herkenbaar en zo lastig! Vandaag had ik een gesprek met iemand over burn out. Ik liep weg met het gevoel dat het een prettig gesprek was en dat ik diegene een beetje had kunnen helpen. Uurtje later sta ik me af te vragen of ik nou wel het juiste heb gezegd, of ze mij wel goed begrepen hebben of ik niet per ongeluk iemand gekwetst heb enz enz. Eigenlijk is het idd jezelf geweld aan doen…. mooi omschreven.

JongBurnout

Ah, ik weet zeker dat je die persoon hebt geholpen. Vaak geven we mensen inzichten op een manier die we zelf van tevoren niet hadden kunnen bedenken. Blij dat dit artikel je een beetje heeft geholpen met inzien dat je zachter mag zijn voor jezelf 😉

O, Nien(ke), zo ongelooflijk herkenbaar. Zo raar als ik af en toe tegen mijzelf spreek zal ik volgens mij nooit tegen een ander spreken. Dit vind ik (nog) een enorme worsteling. Zaken laten zijn zoals ze zijn, zonder daar gelijk een negatief label aan te hangen en/of mezelf te veroordelen [ik kan ook niks goed doen, ik zou toch wel weer gewoon mijn werk moeten kunnen doen nu, als mijn leidinggevende weet dat ik zo zit te prutsen…………..enz]. Gewoon mijn werk zo goed mogelijk proberen te doen, ongeacht hoe het gaat. Dankbaar voor je stukje, gedeelde smart zullen we maar denken.

JongBurnout

Hahaha. Ik denk dat veel mensen zichzelf dit aandoen. Blijf zacht voor jezelf!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)