Als je baas je burnout niet begrijpt

manager burnout

Het kan voor je baas vaak moeilijk zijn om te begrijpen dat je een burnout hebt en hoe hij / zij daarmee om kan gaan. Het is misschien gek, maar anno 2015 zijn er ook nog steeds mensen die ‘niet in burnout geloven’. Dat maakt het extra lastig om over te brengen waar je last van hebt. Want dat het niet goed met je gaat, is duidelijk. Hoe breng je dat over en zorg je dat je op een fijne manier kunt reïntegreren?

Mijn manager had in zoverre begrip voor mijn burnout, dat hij erkende dat het niet goed met me ging en ik rust nodig had. Ik ben dus gelukkig nooit actief tegengewerkt door mijn baas. Van lezers van Jong Burnout heb ik begrepen dat dit nog weleens anders kan zijn. Wanneer je baas alleen maar druk op je zet om zo snel mogelijk weer aan het werk te gaan, gaat het vaak van kwaad tot erger. Het druk zetten van een leidinggevende is een extra stress factor, en stress is nu juist hetgene dat ervoor heeft gezorgd dat de persoon in kwestie in een burnout kwam. Het is dus ook niet gek dat veel mensen hun hart in de keel voelen bonzen als ze tijdens hun burnout een voortgangsgesprek met hun manager moeten hebben. Wat zal hij nu weer van me verwachten?

Als je werk nog steeds teveel van je vraagt

Hoewel mijn manager wel veel begrip voor mijn situatie had, begreep hij het ook niet helemaal. Hij kende me als een actief en betrokken persoon. Ik werd altijd vooral heel enthousiast van het bedenken van nieuwe dingen. Dus toen hij voorstelde dat ik zou reïntegreren door het opstellen en indienen van nieuwe projectvoorstellen, dacht hij dat hij me een plezier deed. En dat dacht ik zelf ook. Eindelijk mocht ik me volledig inzetten op een taak die ik heel leuk vond.

Alleen werkte dat niet zo. Het schrijven van projectvoorstellen hield in dat ik me enorm moest verdiepen in van alles. Ik moest weten wat de subsidieverstrekker aan regels hanteerde, een begroting opstellen en natuurlijk uitzoeken wat er allemaal nodig is om een bepaald probleem met een succesvol project op te lossen. Vol enthousiasme stortte ik me de eerste week bij terugkomst meteen op mijn taak. Dat hield ik twee weken vol. Toen stortte ik volledig in. Het was teveel, te zwaar, te intensief. Het vroeg teveel van mijn concentratievermogen en energie. Ik heb het aangekaart bij mijn manager en de bedrijfsarts en dat heeft ertoe geleid dat ik onder begeleiding van een andere leidinggevende op een eenvoudigere manier en rustigere afdeling aan mijn echte re-integratie kon beginnen.

baas burnout

Zakelijk van persoonlijk scheiden

Als je baas je burnout niet begrijpt is dat heel lastig. Wil je meer begrip? Maak dan heel inzichtelijk voor hem / haar wat je wel en niet aankunt en zorg dat je hierbij gesteund wordt door je psycholoog. De bedrijfsarts zal ook altijd belang hechten aan het oordeel van de psycholoog, en dan heb je twee mensen die jouw situatie kunnen helpen vertalen naar je baas.

Voor je werkgever zijn twee dingen belangrijk: dat jij herstelt en dat er werk verzet wordt. Niemand is erbij gebaat als jij voortijdig weer inzakt. Daarom is het belangrijk dat je aangeeft wat voor jou kan en wat niet. Maak het simpel, zakelijk en meetbaar.

Ik zorgde in overleggen met mijn baas en personeelsfunctionaris altijd dat ik de gesprekken in twee delen opknipte: een zakelijk deel en een persoonlijk deel. Beide stemde ik van tevoren af met mijn psycholoog, zodat ik me in het gesprek sterk voelde.

Het zakelijke deel maakte ik heel overzichtelijk. Ik nam wat steekwoorden mee over hoe ik vond dat het tot nu toe ging en een voorstel voor een opbouwschema in taken en uren. Deze werkwijze hielp me om aan mijn baas uit te leggen waarom ik op een bepaald moment even een beetje rustiger aan moest doen, maar ook om mijn successen te delen als het goed met me ging. Je moet mensen echt meenemen in je proces. Anders snappen ze het niet. Het is heel moeilijk om je voor te stellen hoe een burnout voelt als je het nooit gehad hebt. Dus leg uit waarom een bepaalde taak goed ging en waar je energie van krijgt, terwijl iets anders teveel van je vraagt (bijv. ‘ik kan me nog niet goed lang concentreren’ of ‘met die taak kan ik creatief bezig zijn, en daar krijg ik energie van’). Door het inzichtelijk en tastbaar te maken zullen mensen meer met je mee kunnen denken. Dat geeft je manager ook meer een gevoel van overzicht en controle over de situatie. En stel je eens voor dat je in zijn schoenen staat en een afdeling moet runnen, dan is het heel belangrijk om overzicht en controle te kunnen hebben. Jouw baas moet ook weer aan zijn baas vertellen hoe lang jouw situatie nog duurt en wat hij er aan doet om je integratie goed te laten verlopen. Dus om te zorgen dat jij geholpen wordt, moet je hem ook een beetje helpen door aan te geven wat je nodig hebt.

Ik scheidde zakelijk niet voor niets van persoonlijk. Een burnout kan je heel emotioneel maken. Ik vind ook dat daarvoor ruimte moet zijn in gesprek met je baas. Zelf heb ik regelmatig huilend bij mijn leidinggevende aan tafel gezeten. Maar je moet ook begrijpen dat de eerste prioriteit van je baas is om de tent te laten draaien. Hij / zij is dus in eerste instantie op zoek naar handvatten en inzicht. Je baas is in zijn eigen achterhoofd bijvoorbeeld bezig met hoe jouw oorspronkelijke taken verdeeld moeten worden over collega’s. Om die reden deed ik het zakelijke gedeelte eerst. Ik parkeerde mijn emoties even en gaf heel droog, bijna afstandelijk, mijn zakelijke overzicht zoals ik daarnet beschreef. Als dat uit de weg was, wist ik dat er in het hoofd van mijn leidinggevende meer ruimte was ontstaan voor het persoonlijke stuk. Immers, haar lijstje met vragen en ‘to do’s’ was afgevinkt tijdens het zakelijke gedeelte. Als de situatie m.b.t. de werkopbouw helder leek voor zowel haar als mij, zei ik iets in de trant van: ‘ik vind het wel moeilijk, hoor. Ik merk dat kleine dingen me al veel energie kunnen kosten.’ Of ik vertelde over een terugslag die ik had gehad. En ook als het goed ging vertelde ik haar dat, bijvoorbeeld de eerste keer dat ik een week lang geen paniekaanval had gehad.

baas burnout begrip

Maak het overzichtelijk voor je baas

Als je baas je burnout niet begrijpt is het heel belangrijk om eerst een plan van aanpak en helderheid creëren, en daarna nog een stuk persoonlijke verbinding aangaan. Die twee elementen zijn belangrijk voor beide partijen. Het verhoogt de betrokkenheid en schept het gevoel dat de situatie verbetert.

Hierbij nog even een paar tips op een rijtje, om je leidinggevende op een succesvolle manier begrip te laten krijgen voor jouw burnout:

  • Stel eerst met je psycholoog een plan op van wat haalbaar is voor jou qua opbouw. Kijk daarbij niet alleen naar de uren, maar ook naar de inhoud van de taken.
  • Sta je bedrijfsarts en leidinggevende toe om contact te hebben met jouw psycholoog. Dat geeft hen vertrouwen in jou en er is een extra persoon die (vanuit een professioneel oogpunt) jouw belangen kan behartigen.
  • Scheid het zakelijke van het persoonlijke. Spreek af met je leidinggevende dat jullie voor beide kanten aparte tijd inruimen in jullie overleg. Eerst de taken en uren bespreken, daarna hoe jij je voelt.
  • Maak overzichten. Zet voor jezelf in steekwoorden op papier wat wel en niet lukt en waarom. Maak ook een klein overzichtje van hoe je de komende maand je uren wil opbouwen.
  • Kijk niet te ver vooruit. Doe geen voorspelling over een periode van drie maanden. Geef aan wat je in een maand hoopt te bereiken. Benoemd dit ook zo (‘ik hoop te bereiken’ in plaats van ‘ik zal / ik ga’. Zo laat je zien dat het een prognose is, geen zekerheid).
  • Durf een stap terug te zetten als het niet gaat. Gebruik daarvoor ook weer een overzichtje van argumenten. Refereer aan bepaalde momenten die teveel voor jou waren en leg uit waarom dat zo was.

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments
Avatar

Lastig.. ik werk inmiddels na 3 jaar na mijn burnout uitval bij een nieuwe werkgever. Nog steeds last van de nasleep (sneller prikkelbaar als normaal en nog steeds wat sneller moe en wat sneller de adem op hol) ik werk 4 hele dagen, heb voor mezelf besloten dat ik toch even lekker wat rustiger aan wil gaan doen en toch nog wat stabieler wil worden. Dus dit aangegeven bij mijn werkgever dat ik graag 3 dagen wil gaan werken (ik was voor 2.5 dag aangenomen maar wegens ziekte van een andere collega werk k er v4)
Zij zouden er wat mee doen.. inmiddels maanden verder en het nog 4x aangegeven en dan een flip reactie krijgen.. hopeloos..
Een andere collega die ook minder wilt werken (niet lekker in haar vel zit) heeft het 1x aangegeven wel met tranen en die werkt zo een halve dag minder..
Lastig dat je niet serieus word genomen als je het al meerdere malen aangeeft. Ze hadden al tijd genoeg om een nieuw iemand erbij aan te nemen!

JongBurnout

Wat frustrerend voor je, Angelique. En ik snap dat het dan oneerlijk kan voelen als er beter geluisterd wordt naar een collega die wat eerder emotioneel wordt dan jij. Blijf je punt maken en vraag eventueel hulp aan je psycholoog of bedrijfsarts om het punt goed over te brengen. Liefs!

Avatar

Ik denk dat vooral mijn man niet echt mij begrijpt. Hij zegt zorg maar dat je vlug weer aan het werk bent want met onze studenten kunnen wij het niet permiteren dat je langer thuiszit dan dat het werk je loon waarborgt. En vooral begrijpt hij maar niet dat hij ook iets meer een handje mag toesteken in het huishouden. Als ik dit aankaart dan ontstaat er gegarandeerd ruzie. Het begint na het eten. Die gaat gewoon in de zetel zitten. Ok de laatste weken is het ietsje maar dan ook maar ietsje gebeterd. Die veegt toch al de tafel af. Vaatwas ledigen, stofzuigen krijg ik gewoon als reactie : ” ik doe dat niet graag.” Ok poetsen doet hij af en toe maar is het eens 2/3 weken niet gepoetst die ligt daar totaal niet wakker van. Mijn boven (de kamers), ik ben eigenlijk beschaamt om het te schrijven maar die zijn meestal in maanden niet gepoetst zelfs niet gestofzuigd. Hoe geef je dat aan zonder dat er ruzie ontstaat? Hij begrijpt het echt niet. Antwoord van hem dan : ik moet toch ook het gras afrijden( Mss hoogstens 50 vierkante meter). Ik moet ook de bbq afkuisen . Dat zijn mss 2 tot max 3 dingen die hij idd doet.

JongBurnout

Meid, gewoon je poot stijf houden. Dit is mijn tip:

1) Maak een lijst met alle huishoudelijke klussen die gedaan moeten worden in en om het huis (het gras maaien, de barbeque schoonmaken, maar ook de was doen, de afwas, stofzuigen etc.). Zet echt alle klusjes erop. Je kunt ook kiezen om bovenaan alle regelmatige klussen te zetten (alles wat je minstens eens per week doet) en met een paar spaties ertussen onderaan alles wat valt onder ‘grote schoonmaak’ en wat minder vaak hoeft, zoals keukenkastjes soppen of het gras maaien.

2) Zet achter elke taak hoe vaak het gedaan moet worden (ontbijt maken voor de kinderen: elke dag, lunch maken voor de kinderen: elke dag, afwassen: twee keer per dag, gras maaien: een keer per veertien dagen, barbeque schoonmaken: incidenteel, stofzuigen: minstens één keer per weeg) etc.

3) Ga vervolgens met die lijst naar je man en bespreek samen een eerlijke verdeling. Maak bijvoorbeeld op zondag een lijst van wie welke klusjes de komende week doet.

Door iedere week overal namen achter te zetten, kan hij met zijn eigen ogen zien of klussen wel of niet eerlijk verdeeld zijn. Hij kan dan niet meer de kop in het zand steken. Hopelijk helpt dit! Liefs

Avatar

Heb het hem gevraagd moet ik een terug een takenlijst opmaken. Hoeft niet voor hem. Nu ziet toch de ernst in van de situatie. Ik heb het hem ook gezegd het is niet alleen door mijn betaalde job maar ook het huishouden. Heb het ook gezegd dit is niet gelijk een verkoudheidje of griepje. Dit gaat niet over in een paar weken /maanden. Ondertussen toch ietsje meer hulp , maar och ja een nieuwe man ga ik er niet van maken. Deze week heeft hij belooft dat hij samen met mij donderdag gaat poetsen. We hebben toevallig samen onze vrije dag.

JongBurnout

Dat klinkt alsof je steeds meer voor jezelf gaat staan en andere mensen er juist daarom ook meer respect hebben voor wat je nodig hebt. Goed bezig, zeg!

[…] Maar goed, in de eerste twee weken na de diagnose was ik dus eigenlijk nog wel aan het werk, maar dan vanuit huis. Ik werd constant gebeld door mijn manager of collega’s met vragen over de over te dragen werkzaamheden. Het voelde letterlijk alsof mijn keel werd dichtgeknepen. Ik denk niet dat ze door hadden hoe erg dat een wissel op me trok. Vergelijk het hiermee: iemand met een burnout vragen om nog even iets over te dragen is alsof je iemand met een gebroken been vraagt zonder gips even een sprintje te trekken… Onmogelijk, pijnlijk en het maakt je doodmoe. Je kunt namelijk niet meer helder nadenken. Even overzichtelijk iets op een rijtje zetten, wat een ander misschien een uurtje kost, kostte mij een hele dag. Het denkproces voelde daarbij niet als even ontspannen of diep nadenken. Het voelde alsof iemand met een scheermesje de huid van mijn lichaam stroopte. Maar dan geestelijk. Veel werkgevers begrijpen dat niet, maar je kunt het jouw manager wel op een positieve manier duidelijk maken. […]

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)