Blokkeer jij precies op het moment van een positieve doorbraak?

  • Home
  • Herstellen
  • Blokkeer jij precies op het moment van een positieve doorbraak?

Ik geloof dat we tot veel meer in staat zijn dan we zelf denken. Dat kan gaan over resultaten in de sportschool of in je werk. Het kan ook gaan over herstellen van burn-out. Of het creëren van je droomleven. We houden alle sleutels zelf in handen. Maar als je een beetje bent zoals ik, wil het nog weleens gebeuren dat je op het moment suprème blokkeert. Hoe komt dat toch? En belangrijker: wat doe je eraan?

Mijn vriend vertelde me dat Nederlandse sporters vaak tweede worden, omdat ze ‘choken’.  Dat heeft niets te maken met hoe goed ze zijn. Maar vlak voor de finish line, als de buit al bijna binnen is, sluipt er iets in hun mindset en: poef! Ze struikelen, aarzelen en worden ingehaald door een ander.

Ik geloof dat dit ook heel vaak gebeurt in het dagelijks leven. En het zit in de kleine dingen. Vandaag nog in mijn meditatie kwam ik het tegen. Ik had een timer gezet op 10 minuten en deed een prachtige Golden Light meditation (van Osho, zoek maar eens op). Heel rustig en het kan je zelfs veel inzichten geven. En inderdaad: er kwamen ideeën bij me op en ik voelde me per minuut meer ontspannen en zelfverzekerd.

 

Blokkeren voor de finish line

 

Toen kwam er dat stemmetje: ‘Hoe lang zou het nog duren?’ Dit had ik eigenlijk moeten negeren, maar ik ben ook maar mens en het overkomt me stiekem toch nog weleens dat ik een gedachtetrein in spring. Dus daar ging ik, op de sneltrein ver weg van mindfulness.

Ik vroeg me af of ik alle inzichten wel zou onthouden. Moest ik het niet even tussendoor opschrijven? En pffff… Nu ik erover nadacht was er wel veel onrust in mijn buik. Misschien is het beter om wat eerder te stoppen?

Voordat ik het wist had ik mijn ogen open en keek ik op de wekker… Nog drie minuten. Toen werd het stemmetje wat opdringeriger, ‘Ja, nu ben je toch al uit je meditatie. Kun je net zo goed ermee ophouden. Kom, gaan we lekker op facebook kijken. Dat is ook best spiritueel, want je kunt reageren op dat ene bericht in die meditatiegroep.’

Dit was het moment waarop ik duidelijk mezelf terug moest roepen. Natuurlijk had ik aan de verleiding toe kunnen geven. Maar daarmee plant je zaadjes voor onkruid dat heel hoog groeit en doorwoekert in meer aspecten van je leven dan je denkt. Je kweekt een ‘opgeef mentaliteit’.

Nee, ik kon niet ongedaan maken dat ik mezelf uit de meditatie had gehaald. Maar ik kon wel die laatste drie minuten nog afmaken. Back into it! Mijn hersenen programmeren om te verwachten dat ik hoe dan ook dit voor mezelf doe. Dat ik de beloftes die ik naar mezelf en anderen doe nakom.

Nu was dit een meditatie, maar het gebeurt op zoveel meer plaatsen in het leven. Dat zul je zelf ook wel gemerkt hebben. Je bent bezig met een mooi project of iets creatiefs, en als het einde in zicht komt leg je het weg om het nooit meer aan te raken. Angst om te falen? Misschien. Er kan vanalles onder zitten.

 

De snelweg in je hersenen

 

Ik geloof dat we allemaal in ons leven patronen opbouwen en verwachtingen van wie we zijn. En als je maar vaak genoeg stopt voor de finish line, dan wordt dat een snelweg in je hersenen. Letterlijk. Gedrag dat je vaak vertoont wordt opgeslagen als sterkere hersenverbindingen. Het wordt makkelijker voor jouw geest om die route te volgen, want de neuronen in dat gebied vuren harder.

Het voordeel is dat je dit mechanisme ook kunt ombuigen naar iets positiefs. Ik wil je uitdagen om niet teveel te verzinken in ‘Waarom heb ik dat nou zo stom gedaan?’ en er verklaringen voor te zoeken (‘Ik ben vast bang om te falen’). Hoewel al die verklaringen misschien waar zijn, heb je er niets aan. Het enige wat ze doen is de snelweg versterken (want je herhaalt in je hoofd de bevestiging dat je bang bent om te falen).

De enige remedie is een nieuwe snelweg aanleggen en de oude zoveel mogelijk ongebruikt te laten. Hoe doe je dat?

Het antwoord is simpel: discipline.

Nee, niet het soort nare discipline dat we op school hebben geleerd. Netjes met je handen over elkaar gevouwen aan tafel zitten en je mond houden. Dat is eerder een soort strafkamp voor de geest. Dus daar gaan we niet naartoe.

Maar je kunt wel een kleine dagelijkse afspraak met jezelf maken en je daar aan houden. Iedere ochtend om acht uur opstaan en tien minuten mediteren, bijvoorbeeld. Ook als je te moe bent. Ook als je gehaast bent. Ook als je…. nou, verzin maar een excuus.

Begin klein, met tien minuten. En blijf dit ene ding consequent doen. In het begin zul je gemotiveerd zijn, maar dat ebt weg. En juist op dat moment is het belangrijk dat je het toch blijft doen. Geen dag overslaan. En wint je gedachtenmonstertje toch een keer en sla je (onbewust) een dag over? Sta de volgende dag weer om acht uur op en doe je tien minuten. Get right back into it! Het gaat een enorm verschil in je leven maken.

 

Liefs, Nien

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)