Burnout en medicijnen


Doodeng vond ik het. Het slikken van medicijnen tegen mijn paniekaanvallen. Ik was al ver gevorderd in mijn burnout en had veel obstakels overwonnen. Ik dacht dat ik alles aan zou kunnen en dat ik het op eigen houtje zou redden. In het begin had ik een heel licht slaapmiddel gekregen om me door de eerste vermoeidheid heen te helpen. Verder had ik alles gedaan door goed naar mezelf en mijn lichaam te luisteren en met de hulp van een goede therapeut. En opeens was daar het moment dat ik niet verder kwam.

Waarom ik begon met medicijngebruik tijdens mijn burnout

Ik had nog regelmatig een paniekaanval. Had nog steeds onrealistische en vooral veel heel negatieve gedachten over mezelf en de wereld. Het zat tegen een (lichte) depressie aan. Ik dacht dat ik deze demonen gewoon te lijf moest gaan. Dat ik de narigheid moest ondergaan zoals ik al die andere dingen had moeten ondergaan, omdat er ergens een les in zat voor me om een beter leven te kunnen leiden. Maar die les leek nergens te bekennen. De negativiteit sneed door mijn ziel als een scherp mes zonder dat ik begreep hoe ik dit kon transformeren. Een gesprek met mijn vader deed me inzien dat deze fase geen hoger doel had.

Hij vond dat ik aan de tranquilizers moest. En dat maakte me heel boos. Ik kon het toch zeker zelf wel? Daarnaast wilde ik geen rommel in mijn lichaam. Ik had het angstbeeld dat het me zou veranderen. Dat ik de wereld zou zien als door matglas, aanwezig en toch ook niet. Na al dat knokken had ik eindelijk bereikt dat ik weer af en toe kon genieten. Dat wilde ik niet weer kwijtraken. Gelukkig kende ik een meisje dat ook tijdelijk tranquilizers heeft gehad (zij had een depressie overwonnen) en zij stelde me gerust: het zwakt alleen de diepste diepten af, maar je blijft nog steeds een gelukgevoel houden wanneer je iets fijns meemaakt.

Het was wel moeilijk…

Ik sprak met mezelf af dat ik de medicijnen zou halen, als mijn huisarts na het horen van mijn verhaal dat ook verstandig zou vinden. En dat ik het een week zou geven. Met een paar vrienden sprak ik af dat ze me zouden waarschuwen als ik erg zou veranderen. En toen ging ik ervoor.

Het is een van de beste beslissingen in mijn burnoutperiode geweest. Het heeft me niet veranderd. In totaal heb ik ze gedurende een maand geslikt. Eerst twee weken lang trouw drie keer per dag, toen een week lang eens per dag en daarna in overleg met mijn huisarts alleen als ik wist dat ik een spannende dag tegemoet ging of als ik merkte dat ik erg onrustig werd van binnen. Dat laatste markeerde namelijk altijd het begin van een paniekaanval. Op die manier ben ik binnen een maand van mijn paniekgevoelens en negatieve gedachten af gekomen. Dit was het begin van het absolute einde van mijn burnout.

Wat overbleef waren af en toe een kleine paniekaanval die ik goed onder controle kon houden (ongeveer eens in de maand, en later nog veel minder vaak tot het helemaal weg was). Ook moest ik nog zeker een half jaar iedere avond om 21 uur naar bed om de volgende dag weer energie te hebben. Maar negatieve gedachten heb ik sinds dat moment niet meer gehad. Ook ben ik niet aan het middel verslaafd geraakt en ben ik er niet door veranderd. Hetzelfde gold trouwens ook voor het lichte slaapmiddel dat ik in het begin van de burnout heb gebruikt.

Op het juiste moment kunnen medicijnen helpen bij een burnout

Mijn advies is: als je denkt iets aan een slaapmiddel of tranquilizer te kunnen hebben, praat hierover met je psycholoog en huisarts. Vertel ook eerlijk over je angsten. Zoals ik deed, omdat ik bang was dat het me zou veranderen of dat ik eraan verslaafd zou raken. Zij kunnen je goed begeleiden en gerust stellen. Er is geen schande in het aangrijpen van de mogelijkheden die er zijn om jou weer te helpen herstellen. Het is juist dapper dat je je open stelt voor deze mogelijkheden om weer gelukkig te worden.

Lijkt medicijngebruik je te zwaar, maar wil je toch een steuntje in de rug? Lees dan ook wat ik heb geschreven over homeopatische middelen bij stress en burnout.

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Mooi artikel. Ik hen nu al 1,5 jaar een burnout. Al heel veel gedaan om te herstellen (psycholoog, haptonoom, mindfullness, yoga, ontspanningsoefeningen). Het is grotendeels privegerelateerd en het zit diep. Vooral fysiek veel last (hyperventilatie, spierpijn, uitval). Maar ook paniekklachten. Sinds enkele maanden ook ademtherapie en het lijkt erop dat ik nu eindelijk tot de kern kom, de emoties komen er eindelijk uit. Dit is wel ontzettend zwaar omdat ik, naast de emoties (de afgelopen 4 weken iedere dag minimaal 1 enorme huilbui), ook fysiek veel last hou. Bij elkaar is dat bijna niet vol te houden, zeker omdat je geen idee hebt of het nog erger wordt en hoe lang het nog gaat duren. Ik zit nu met het medicatiedilemma. De psycholoog denkt dat het me zou kunnen ondersteunen (“je wandelr makkelijker een berg op met wandelschoenen dan met slippers”), maar ik vind het tegenstrijdig. Ik heb de burnout omdat ik jarenlang mijn emoties heb genegeerd en weggedrukt. Met medicatie doe ik dan toch weer hetzelfde, maar dan chemisch? En anti-depressiva vind ik eng. Ik ben niet depressief en die medicatie heeft zoveel haken en ogen (bijwerkingen, verslavende werking) dat ik daar niet op zit te wachten. Maar ik weet ook niet hoe lang ik dit nog trek, het is moeilijk. Met welke medicatie hebben burnouters goede ervaringen? Het gaat me niet zo zeer om het merk, maar het soort medicatie. In het artikel worden tranquillizers genoemd, wat zijn dat dan? Ik heb wel oxazepam die ik incidenteel neem wanneer ik een paniekaanval heb met veel hyperventilatie, maar dat is niet iets wat je iedere dag neemt, tenminste dat heb ik begrepen, maar uit eerdere reacties hierboven blijkt anders. Kortom, ik ben zoekende en ik hoop dat jullie misschien ervaringen willen delen. Vast bedankt! Ps: ik ga dit ook binnenkort met huisarts bespreken.

Hoi Pauline,

Ik zie dat jouw reactie al ruim 8 maanden geleden is.. Ik vroeg mij af hoe het met je gaat? En wat jij uiteindelijk besloten hebt. Ik herken veel van mezelf in jouw verhaal. Ik heb eigenlijk ook jarenlang emotioneel op slot gezeten.. mezelf nooit de ruimte gegeven om mijn kwetsbaar of emotioneel bloot te stellen.

Ik zit nu 9 weken thuis.. maar ontzettend veel last van terugkerende angst.. bang dat ik gek word, doemdenken, neerwaartse spiraal.. ik ben zo bang dat ik hier nooit meer uit kom.

Groetjes Bart

Hoi Bart,

Zelf zit ik ook zo’n 8 weken thuis met burn-out. Nooit verwacht dat dit zo heftig zou zijn, een enorme valkuil achter af. Het gaat momenteel met vallen en opstaan. Alles valt en staat bij mij met een goede nachtrust. Soms heb ik nachten dat ik niet of nauwelijks slaap vervolgens ben ik dan echt een wrak. Super frustrerend. Ook heb ik angsten ervaren, zoals bij boodschappen, sociaal contact. Als er teveel prikkels zijn trek ik het slecht. Op een gegeven moment in de 5e week kon ik niet meer eten door alles stress en spanning. Zelfs overgeven bij het eten. Daarop heb ik samen met mijn huisarts besloten 9 dagen Alzaparolam te gaan gebruiken. 3×3 pilletjes per dag, 3×2 pilletjes per dag, 3×1 pilletje per dag. 0,25mg per pil. Gewoon om te kijken wat dit zou doen. Dit heeft me ogen wel doen openen, ik voelde me redelijk weer de oude en kon zo waar een beetje genieten van de burn-out. Daarom zou ik niet afkeurend tegenover medicijnen staan. Van mijn huisarts mag ik max 2 pilletjes per dag nemen. Dit doe ik echter niet, nu neem ik het alleen bij “spannende” verplichte dingen om terugvallen zo veel mogelijk te voorkomen. De laatste keer dat ik een pilletje heb genomen is inmiddels 11 dagen geleden. Het is gewoon wel een prettige gedachten dat het je kan helpen. Ik was zelf op voorhand geen voorstander maar het helpt wel degelijk. Omdat ik nog steeds geen voorstander ben gebruik ik het nu nog incidenteel.

Hey Bart,

Ik herken me in je verhaal en ben benieuwd hoe het nu met je gaat? Heb nog last van angsten?

Ik hoor het graag. 🙂

[…] niet meer waar je het zoeken moet van ongeluk? In dat geval kun je met de huisarts het gebruik van lichte slaapmiddelen bespreken. Je krijgt er vaak een stuk of 10. Dan neem je een halve per avond. Daar kun je dus 3 weken mee […]

[…] Daar is heel veel liefde voor nodig, en dat realiseer ik me goed. Je kunt het hele verhaal lezen in het artikel dat ik dat ik schreef over burnout en medicijnen. En ook kun je de brief van mijn vader lezen over hoe hij mijn burnout heeft […]

hi Nienke,

Erg fijn deze website. Ik kan mijzelf heel erg goed herkennen in jouw verhaal. Bij mij is het begonnen met angst/paniek klachten, ik heb geen last van depresiviteit of moeheid. Wel van concentratieproblemen, maagklachten, last van harde geluiden.
Die angst en paniekklachten maken het voor mij lastig om in supermarkten te komen of auto te rijden. Ook moet ik niet aan een vliegtuig denken (terwijl ik hier eerst wekelijks in zat). Ik zit thuis en werk vanuit daar (dat gaat in de sales redelijk gemakkelijk). Dit natuurlijk met veel pauzes en rust.
Ik heb ook slaapproblemen maar daarvoor gebruik ik nu melatonine 5mg. heb je daar ervaring mee?

Hoe uitte die angst en paniek zich bij jou? Ook in de supermarkt, files, auto? Kwam je daar vanaf met tranquilizers?

Thanks!

JongBurnout

Hi James,

Wat fijn dat je wat hebt aan de site! Burnout hoeft niet samen te gaan met depressiviteit of moeheid. Kenmerkend zijn inderdaad in eerste instantie de concentratieproblemen en dan volgt er per persoon een scale aan uiteenlopende andere symptomen. Je hoeft dus niet ieder symptoom te hebben om aan de diagnose burnout te voldoen. Je psycholoog kan middels een vragenlijst en persoonlijk gesprek vaststellen of jij een burnout hebt en hoe zwaar deze is.

Mijn paniekaanvallen en angstgevoelens uitten zich op verschillende manieren. In de supermarkt kreeg ik bijvoorbeeld een black-out als ik iets moest kopen. Ik vergat waarvoor ik daar was. De schappen vol producten kwamen op me af, ik kon niet tegen de moeder die gezellig tegen haar kindje stond te kletsen of het oude vrouwtje dat langzaam voor me liep (vooral niet als het me echt aanvloog en ik NU de supermarkt weer uit wilde). Autorijden heb ik nooit prettig gevonden, dus daar heb ik in de burnout geen ervaring mee. Maar in de trein raakte ik ook in paniek: klam / zweterig worden, snelle ademhaling en hartslag, heel onrustig voelen van binnen en het gevoel dat ik moest huilen (of juist heel gefrustreerd en bozig voelen van binnen). In een auto moet je natuurlijk veel automatische beslissingen maken, en met een burnout gaat juist dat automatische niet gemakkelijk meer. Dus ik kan me voorstellen dat dit angstig voor je is. En in een file kan het gevoel ontstaan beklemd te zijn, zoals ik me voelde in de trein. Het is allemaal heel herkenbaar. Zoek voor nu maar omgevingen op waarin je je rustig en vrij kunt voelen. Veel frisse buitenlucht, een fijn opgeruimd huis (mijn moeder hielp mij hierbij in die periode, en ik heb weleens een schoonmaakbedrijf gevraagd twee uurtjes langs te komen. Zo heel duur is dat niet eens).

Ook goed dat je binnen je mogelijkheden aan het werk blijft. Zorg er wel goed voor dat je je grenzen bewaakt. Aan het werk zijn kan heel fijn zijn. Maar zorg dat je het wel voor jezelf doet en niet voor een ander.

Melatonine heb ik inderdaad ook weleens gebruikt. Het werkt het beste als je het iedere avond op dezelfde tijd gebruikt. De werking van melatonine is namelijk dat het helpt om de stofjes waar je slaperig van wordt eerder ‘aan’ te zetten. Je lichaam went daardoor aan een nieuw ritme.

Blijf goed voor jezelf zorgen!

Nienke

hi Nienke,

bedankt voor je reactie. Ik heb veel steun aan de site, echt super. Ik wil zelf ook graag iets doen voor mensen die in een burnout gaan komen. Als ik zie hoeveel dit mij helpt, dan moeten we anderen ook helpen met onze ervaringen.

Ik heb inderdaad de verschijnselen die jij ook opnoemt. Het oude vrouwtje in de supermarkt maakt me helemaal gek:) vooral als haar pinpas het dan 2x niet doet.. daarnaast was ik pas in het gemeentehuis om mn rijbewijs te verlengen en daar ging van alles mis (aan hun kant). Lekker als je die angstgevoelens hebt, haha. Maargoed, ik kwam er levend uit.
Echter heb ik nu sinds een paar dagen een soort van lichte depressiviteit in combinatie met slecht slapen. Lijkt een soort reactie van mijn lichaam op wellicht te veel energie verspilling..?
Ik wil morgen graag naar de huisarts om oxazepam voor te schrijven. Wellicht dat dit mij iets uit de paniek en angst helpt.
Feit dat ik het bij het autorijden heb komt ook doordat ik de eerste grote klap in de auto heb gehad… dan weet je niet wat er gebeurd…
Dit uit zich dan in een traumatische ervaring en maakt het er niet makkelijker op.. zo zegt de psych.

thanks!

Hoi,
Hoeveel mg Oxazepam nam jij?

En kon je daar alles mee doen? Sporten? Was je daardoor niet suf en moe de hele dag?

JongBurnout

Ha Evelien,

Het aantal mg weet ik niet meer uit mijn hoofd. Het was gewoon een normale dosering. Als ik dacht dat ik het wel aan kon nam ik ook weleens een half pilletje in plaats van een hele. Ik kon daar inderdaad alles mee doen. Suf en moe viel wel mee. Het haalde vooral de hele scherpe kantjes van mijn negatieve emoties af en het maakte dat ik wat minder snel van slag was als ik iets moeilijks meemaakte. Maar ik kon mijn werk doen zonder last te hebben van een versuft gevoel en ik heb er gewoon mee gesport (en ik sportte best veel, 4 – 6 keer per week).

Als ik jou was zou ik je zorgen gewoon even overleggen met je huisarts. Die kan je hierover adviseren.

Ik geloof dat een normale dosering 10 mg is. Ik gebruik ze momenteel ook (max 3). Sterk afhankelijk waarvoor je ‘t nodig hebt. Maakt mij wel een beetje suf, maar ‘t ‘onderdrukt’ mijn angst-en paniekaanvallen (burn-out). Zo kom ik wel de dag door. Overleg inderdaad met de huisarts.

Bedankt voor je antwoord! Is voor mij toch weer enigzins geruststellend, dat jij het ook aan het “einde” van je burnout hebt gebruikt. Ik heb nu voor 2 weken oxazepam voorgeschreven gekregen, om te kijken of mijn slechte slaappatroon daardoor doorbroken kan worden en de onrust die ik nog steeds heb. Volgens mij 1 keer per dag voor het slapen gaan. Ik zie er erg tegenop om hiermee te beginnen, aangezien ik in paniek raak als ik geen controle heb, bijvoorbeeld me moet overgeven aan een pil. Ook ben ik bang om verslaafd te raken. Maar goed, toch maar proberen;)

Hoi nienke, mag ik vragen welke medicijnen jij hebt gebruikt? Ik zit ook in een periode dat ik niet verder kom, en alles zonder medicijnen heb gedaan. Mijn psych adviseert nu om toch eens te kijken of medicijnen mij kunnen helpen voor het laatste stukje.

JongBurnout

Ha Mirte,

Ja hoor. Ik heb in het begin van mijn burnout op doktersvoorschrift eerst Zolpidem geslikt om mijn slaapritme terug te krijgen. Gedurende een week of 2 -3 een pilletje in de avond rond 20 uur, zodat ik op tijd in slaap zou vallen.

Toen heb ik echt een lange tijd niets gebruikt, omdat het ‘op eigen kracht’ met sprongen vooruit ging. Helemaal op het eind van mijn burnout had ik nog even een zetje nodig om van bepaalde angsten en negatieve gedachten af te komen. Daarvoor heb ik Oxazepam geslikt. Eerst twee weken lang drie keer per dag (om een soort basisrust te krijgen). Daarna gedurende twee weken weer afgebouwd met af en toe een half pilletje in de meest spannende momenten.

Overleg goed met je arts je klachten en de beste medicijnen hierbij. En spreek met elkaar een afbouwschema af, want met name aan antidepressiva kun je verslaafd raken. Gelukkig is dat bij mij niet gebeurd, omdat we heel bewust een heel korte periode hadden afgesproken en ik ook goed in mijn hoofd had dat ik het zonder wilde doen zo gauw dat ging. Besef dat pillen niet zaligmakend zijn. Als je merkt dat je er van afhankelijk wordt, zeg dat dan tegen je arts. Het kan je helpen om het scherpste randje van je rotgevoelens af te halen, zodat je extra kracht hebt om jezelf te helpen weer helemaal fit te worden. Maar je kunt het niet zien als volledige oplossing, je moet het uiteindelijk ook weer zonder kunnen doen.

Succes!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)