De angst voor anderen

Bang zijn voor de oordelen van andere mensen. Zou mijn baas nog wel blij zijn met het werk dat ik lever? Vindt mijn geliefde me geen niksnut? Herkenbare angsten voor mensen met een burnout. Maar ook daarbuiten kan het veel onnodige stress opleveren, zoals ik zelf het afgelopen halfjaar heb gemerkt. Lees je mee?


Het onderwerp is aangedragen door Emma, de lezeres die in juni de goodiebag won. Die goodiebag heeft ze natuurlijk op tijd gekregen, maar met het artikel liep ik nog achter. Ahum… Sorry Emma 😉 Ik vind het zelf ook echt een belangrijk onderwerp om over te schrijven.

 

Waarom schreef ik het niet eerder?

 

Als ik eerlijk ben was ik een halfjaar geleden niet op een plek waarbij ik hier advies over kon geven. Ik was zelf veel te bang voor het oordeel van anderen. Sterker nog, ik worstelde daar op dat moment heel erg mee. Natuurlijk had ik ook over die worsteling kunnen schrijven, maar ik blokkeerde gewoon helemaal als ik er aan dacht.

Stiekem wilde ik ook niet weten dat ik bang was van anderen. Ik was toch die stoere meid die haar vaste baan had opgegeven om te gaan ondernemen? De vrouw die een burnout heeft overwonnen en nu haar eigen hart volgt? In dat plaatje paste geen angst en onzekerheid.

Maar die was er natuurlijk wel.

Onzeker mogen zijn

 

Gisteren had ik een prachtig gesprek met mijn vriendin Martine. Het ging over onzekerheden. Zij zei op een gegeven moment tegen me: ‘Kun je tegen jezelf zeggen “ik mag onzeker zijn”?’ Nou joh, ik kreeg het bijna mijn strot niet uit…

Wow, wat een inzicht!

Ik mocht van mezelf blijkbaar niet onzeker zijn. En dus deed ik altijd heel stoer. En om te compenseren voor het onzekere gevoel dat ik niet wilde hebben, begon ik ook enorm veel waarde te hechten aan de mening van andere mensen.

Nog voordat ze überhaupt zelf met een oordeel kwamen vulde ik al voor hen in dat:

  • mijn vriend het vast heel vervelend zou vinden dat ik nog een uurtje langer doorwerkte.
  • mijn ouders er enorm van balen dat ik ze al wat langer niet heb opgezocht.
  • andere mensen nooit gaan geloven in mijn plannen.

Op werkgebied kon dit ook heel erg spelen. Zeker nu ik ZZP’er ben, wil ik heel graag dat de wereld in mij gelooft. Daarom heb ik ook een tijdje iets teveel dingen gedaan die andere mensen van mij verwachtten of wilden. Ik zei maar ja op vanalles, omdat ik al dankbaar genoeg was dat ik als zelfstandige mijn brood kon verdienen.

Ik werd ook steeds gestresster en harder voor mezelf, en ik snapte maar niet waarom. Ik had nu toch alles wat ik wilde?

foto: grotografie.nl

Maar wacht eens even…

 

Dat was dus niet waar.

Eigenlijk stapte ik weer in mijn oude valkuil. Ik deed waar ik goed in was, maar dat was niet persé hetgeen mijn hart me vertelde dat ik moest doen. Het verschil met mijn burnoutperiode was dat ik het werk best leuk vond. Maar tegelijkertijd was het niet mijn Grote Droom.

Mijn Grote Droom is om van Jong Burnout en ChickStart twee mega succesvolle platforms te maken. Online en offline, met trainingen en inspiratie.

Maar oeoeoeoeoeeeeh, wat is het fucking spannend om dat hardop te zeggen. En om tegen mezelf te zeggen: dit ga ik dus doen. Sterker nog, ik doe het. Punt. Ik ga mijn vlammetje volgen en al mijn tijd, energie, liefde en budget steken in deze platforms. Ik ga honderden, nee duizenden mensen gelukkig maken door mooie plannen hiervoor te ontwikkelen.

En dat kan ik alleen maar doen als ik toegeef dat ik onzeker ben.

Als ik toegeef dat ik onzeker ben en dat ook mag zijn van mezelf, heb ik andere mensen niet meer nodig om de daaruit voortkomende angst en onrust voor me weg te nemen. Het oordeel van anderen wordt opeens veel minder interessant.

 

Wat betekent dat voor jou?

 

Misschien wil je wel stoppen met die baan die op papier heel erg goed is, en je bent daarbij bang voor wat anderen zullen vinden.

Wellicht wil je een kind (of juist niet) en ben je bang dat je partner daar anders over denkt.

Je bent bang dat je baas vindt dat je niet hard genoeg je best doet, omdat je herstellende bent van een burnout.

Je hebt de angst dat je geliefde jou niet meer genoeg vindt sprankelen nu je minder energie hebt.

Wie weet wil je wel op een andere plek gaan wonen, een 1e klas treinabonnement aanschaffen of minder gaan werken om meer rust te krijgen.

Of je wilt kijken of er misschien mensen zijn die jouw schilderijen willen kopen of bij je op zangles willen komen, maar je bent als de dood dat er niet genoeg klanten komen. Dat je heel je kwetsbaarheid, je hart en ziel en schoonheid blootlegt aan de wereld… En dat het niet genoeg zal zijn.

 

Als je dat gevoel hebt, dan ben je op de goede weg.

 

Dit zal niemand je vertellen, want we zijn allemaal opgevoed in een systeem dat er baat bij heeft dat we bang zijn voor het oordeel van anderen. Dan houden we onszelf lekker klein en verandert er nooit wat. Maar het is absoluut noodzakelijk dat jij doet wat goed voelt voor jou en dat je van jezelf daarbij onzeker mag zijn.

Als je jezelf toestemming geeft om te voelen wat je voelt terwijl je jouw unieke pad voelt, zul je niet meer bang zijn van anderen.

En als je het echt wilt weten: die anderen gaan jou alleen maar leuker vinden. De ogen van mijn vriend stralen als hij ziet dat ik goed voor mezelf zorg en daardoor een fijne dag heb gehad. En ik geloof heilig dat ik op het punt sta mijn beste werk te leveren door te gaan voor de Grote Droom.

En jij? Ben jij bang voor anderen?

 

Liefs, Nien

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Dankjewel Nienke! En dankjewel ook voor je openheid, je eigen bangzijn…….. Kwetsbaar mogen zijn. Het mag, maar is soms o zo moeilijk. Grappig, ik dacht: hé dat is net wat voor mij dit artikel, en ik lees dat dit artikel voor mij is 🙂 (omdat ik gister zo brutaal was om je nog even deze schrijftip te geven ;)). Dank. Waarom mag een ander wel kwetsbaar zijn en ik niet. Ik merkte dat ik vandaag weer even die onzekere studente was. Was spullen uit mijn studietijd aan het opruimen. Angst was toen ook al wat een themaatje, ahum. Gelukkig was een vriendin bij me om me te assisteren met de schiftpartij. Ze zei ook dat ik daar niet naar terug hoefde, dat van toen. Fijn :). Nu nog geloven. Of meer voelen. Vraagt nog even wat schrijfwerk van mijn kant. Maar eh, nogmaals dank voor je artikel Nienke! En ook voor het pakket dat ik afgelopen zomer won :).

Heel graag gedaan, Emma. Dankjewel voor het mooie idee voor een artikel en de ruimte die ik daardoor ook kreeg om me zelf weer verder te ontwikkelen (ik kon dat issue dus niet meer ontwijken. Haha). En wat goed dat je vriendin je er aan herinnerde dat je niet terug hoeft naar die tijd! Soms is het heel belangrijk om een hoofdstuk echt af te sluiten (bijvoorbeeld door op te ruimen).

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)