Dingen waarvan ik tijdens mijn burnout dacht dat ik ze nooit meer zou kunnen

  • Home
  • Herstellen
  • Dingen waarvan ik tijdens mijn burnout dacht dat ik ze nooit meer zou kunnen

slapen burnout

Tijdens en vlak na mijn burnout dacht ik van bepaalde dingen dat ik ze nooit meer zou kunnen. Dat er altijd een restje vermoeidheid,  stress of narigheid achter zou blijven. Gelukkig bleek dat niet zo te zijn. Als ik terug in de tijd zou kunnen gaan, zou ik mijn jongere zelf vertellen dat het met de volgende dingen weer helemaal goed komt…

Slapen

Zo verschrikkelijk moe zijn en toch niet kunnen slapen… Ik dacht dat ik kapot ging toen dit me tijdens mijn burnout overkwam. Het duurde heel lang voordat ik in slaap kwam. Ook stond ik zo stijf van de stress dat ik vaak al snel weer wakker werd. Daardoor maakte ik hele korte of onderbroken nachten.

Het heeft lang geduurd om mijn slaap weer op te bouwen, maar inmiddels kan ik heel ontspannen acht à negen uur achter elkaar slapen. Jarenlang alweer. En als ik een keer minder heb geslapen geeft het niet: mijn lichaam en geest kunnen het aan. Ik ben een dagje brak, ga vroeg naar bed en de volgende dag is het alweer een heel stuk beter. Twee dagen later ben ik weer vol energie.

Mijn veerkracht terugkrijgen

Dat brengt me ook op mijn veerkracht. Als er tijdens mijn burnout iets niet goed ging (ik kreeg een tegenslag te verduren op persoonlijk vlak of in mijn werk, of ik sliep slecht), dan kon ik dagenlang van slag zijn.

Dat heeft nog lang geduurd. Ook toen ik mijn leven weer helemaal op de rit had bleef mijn energie soms beneden peil. Ik moest echt mijn grenzen enorm bewaken en langs allerlei regels leven, zoals: niet meer dan een sociale activiteit in de week en klokslag vijf uur naar huis gaan na mijn werk.

Tijdens mijn burnout was ik all over the place qua energie, en tot wel anderhalf jaar daarna waren de grenzen van mijn kunnen nog vrij rigide. Als ik een stapje te ver ging, een uurtje te lang op een feestje bleef, dan deed mijn lichaam er lang over om het in te halen. Dat maakte me ook weleens onzeker: zou ik zomaar weer een burnout kunnen krijgen?

burnout gelukkig

Gelukkig kan ik nu zeggen dat dit niet zomaar gebeurt. Juist doordat die grenzen zo hard zijn. En na verloop van tijd vervaagt ook dat. Dat zul je merken als je over een of twee jaar eens een borrel teveel drinkt, een nacht slecht slaapt of per ongeluk een maaltijd overslaat. Zonder dat je het bewust uitkiest komt er een moment dat een van deze dingen je overkomt. Je schrikt, want je denkt dat het je problemen op gaat leveren… En dan merk je zomaar dat het eigenlijk best goed gaat (zolang je er geen gewoonte van maakt).

Je hebt je veerkracht niet in een keer helemaal terug, maar hij komt wel terug als je steeds opnieuw de grenzen van je lichaam respecteert.

Gezellige dingen kunnen doen

In het begin zat ik alleen maar op de bank en deed ik niets. Dat maakte me ongelukkig en zorgde dat ik me afgesneden voelde van de wereld. Ik was ook heel bang dat mijn leven voor altijd zo zou blijven.

Gelukkig vond ik al snel nieuwe manieren om toch met vrienden tijd door te brengen (zoals een spelletjesmiddag in plaats van een feestje met stappen en muziek, en kortere afspraken maken).

Na mijn burnout kan ik ook alle ‘grotere’ dingen weer doen (zoals uit eten gaan, naar drukke feestjes en festivals en een hele dag met iemand samen zijn).

gelukkig

Blij zijn in mijn werk

Door de nare ervaring in mijn burnout en het feit dat mijn oude werk herhaaldelijk over mijn grenzen ging, durfde ik er niet meer op te vertrouwen dat werk een leuke plek kon zijn. Ik was heel bang dat ik altijd enorm zou moeten vechten en op mijn strepen staan om een werkgever duidelijk te maken wat ik wel en niet te bieden had. En die gedachte maakte me dan weer verdrietig, want ik was bang dat het ervoor zou zorgen dat ik minder serieus genomen zou worden. Dat mijn talenten ongezien voorbij gegaan zouden worden.

Uiteindelijk blijken dit allemaal angstige gedachten om niets en een prachtig voorbeeld van het gezegde: ‘een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest.’

De afgelopen vier jaar ben ik nog nooit zo gelukkig geweest bij een werkgever (Radboud Universiteit) en ook nu ik de stap naar het zelfstandig ondernemerschap heb gewaagd zit ik vol inspiratie en een blij gevoel. Natuurlijk zijn er dagen waarop ik moe of gestresst ben, maar het is geen vast onderdeel meer van mijn werk. Het zijn incidenten. En zo moet het denk ik zijn.

Geloof me, er zijn genoeg werkgevers en werkomgevingen die jou waarderen om wie je bent en wat je te brengen hebt. Je hoeft niet te vechten. En als dat wel zo is: laat het los. Er liggen betere dingen op je te wachten.

burnout weer werken

Dromen durven hebben en weten wat ik wil

Internationaal projectleider, dat was natuurlijk wel een stoere titel voor een meid van 24. Ik had dan ook een behoorlijke carrière en dacht dat ik grote stappen zou maken. In plaats daarvan kreeg ik een burnout. Achteraf gezien, doordat ik de droom van een plaatje najoeg en niet deed waar ik werkelijk gelukkig van werd. Gooi dat in de mix met wat privéproblemen en een werkgever die het werk maar blijft opstapelen en voilà: uw portie burnout is gereed.

Als ik eerlijk ben, geloofde ik niet dat mijn dromen werkelijkheid konden worden. En doordat ik zo was afgeknapt op mijn oude droom, het plaatje van de jonge succesvolle vrouw met de internationale carrière, durfde ik ook niet goed meer te vertrouwen op mezelf en wat ik wilde.

Dat zorgde ervoor dat ik bang was dat ik nooit meer vol inspiratie mijn dromen achterna zou durven gaan.

Gelukkig kwam ik erachter dat voldoende rust, ontspanning en reflectie langzaam maakten dat ik opnieuw durfde te dromen. Dit keer met een stevigere basis en vanuit een betere plek in mezelf.

Angst de baas zijn

Het woordje ‘bang’ komt heel vaak terug hierboven. En daar wil ik dan ook mee afsluiten. De meeste zorgen die jij je nu waarschijnlijk maakt hebben niets te maken met de werkelijkheid, maar veel meer met een angst die je hebt over de toekomst. Terwijl je niet weet wat de toekomst je mogelijk allemaal nog kan brengen. Laat je niet opeten door angst. De kans is heel klein dat je angsten ooit werkelijkheid zullen worden.

Blijf dichtbij jezelf. Leef je leven vandaag. Al het andere volgt vanzelf.

 

Ben jij bang dat je nooit meer de oude wordt? Laat het me weten in de comments. Wie weet kan ik je antwoord geven op de vraag waar jij mee zit. 

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Hoi Nienke,

Hoe lang duurde het bij jou ongeveer weer tot je ‘leuke’ dingen kan doen. Hoewel ik voor mijn gevoel alweer een heel stuk verder ben (8 maanden), had ik gisteren een vervelende ervaring. Ik was in de bioscoop en trok het echt voor geen meter. Nou heb ik in het begin (of aanloop) van mijn burnout weleens een lichte paniekaanval gehad in de bioscoop, waardoor ik toch al wat angstiger daar ben, maar besloten heb om het niet te gaan vermijden, maar gisteren werd ik echt gek van de prikkels. Het grote scherm met bewegende beelden, de harde muziek… ik begon alweer te panikeren. Het is me gelukt om hem uit te zitten, maar wat een opluchting toen ik weg kon.
Ik schrok hier achteraf echt van en ben vandaag er een beetje door uit het veld geslagen en verdrietig over. Heb ik mezelf dan zo overschat, of was het gewoon een slechte dag.

JongBurnout

Hi Iemand,

Dat soort ervaringen heb ik ook gehad, hoor. Ook na 8 maanden nog. En zelfs jaren later ben ik nog weleens uit een film gelopen, bijvoorbeeld omdat ik niet tegen het geweld kon in een Marvel superheldenfilm.

Weet je, het is gewoon een kwestie van naar jouw eigen graadmeter luisteren. Peil op de dag zelf hoe jij je voelt. Soms maak je een afspraak, en dan voel je een uur vantevoren dat een bioscoopje of dansje in de kroeg teveel prikkels zal betekenen. Eer en respecteer jezelf dan ook en verander de plannen. Soms overvalt het je en zul je eerder naar huis moeten. En dat is helemaal prima.

Het gaat er niet om dat je het leven leidt dat de samenleving je voorspiegelt als ‘het juiste leven’. Het gaat erom dat je elke dag en in ieder moment de dingen doet die bij je passen.

Liefs, Nien

Ik ben momenteel 5 maand thuis omwille van burnout. Steeds opnieuw maak ik dezelfde fouten dat als het eventjes beter gaat, ik mezelf vergeet en weer probeer 100% te leven. Daarop krijg ik altijd weer een weerbots ovv migraine of maagproblemen,… Tis zo’n moeilijk proces te blijven luisteren…

Dmv loopbaanbegeleiding is gebleken dat mijn job ook niet de juiste is om er energie uit te halen. Maar na zoveel vacatures bekeken te hebben, vind ik maar niet datgene wat ik wil en ben daardoor geneigd te blijven op mijn huidige werk… Wanneer heb jij de stap genomen om te veranderen van werk? Tijdens je ziekteproces, of toen je alweer aan het werk was? Wat heeft je daarin gesteund?

Ja dat vraag ik mij ook af Nienke, wanneer ben jij veranderd van werk? Ik heb besloten dat ik weg wilde bij mijn oude werkgever en ben naar volledig geïntegreerd te zijn (in uren) weg gegaan. Nu zit ik een paar maanden thuis en ben ik aan het solliciteren. Ik merk echter dat ik echt in m’n broek poep als een baan dichterbij komt. Had jij die angst ook?

JongBurnout

Ik ben eerst rustig geïntegreerd op mijn oude werkplek. Toen ik volledig gereïntegreerd was (op een andere werkplek dan mijn oude functie) werd er gereorganiseerd. Ik was een van de mensen die wegbezuinigd werd. Uiteindelijk betekende dat voor mij ook een nieuwe start. Ik was al een tijdje bezig met voelen wat ik nou eigenlijk echt wilde. Dus toen ik in de WW kwam gaf dat me ook tijd en ruimte om daar op mijn eigen tempo stappen in te zetten. Ik heb mijn netwerk aangesproken en mezelf de belofte gedaan om echt alleen te investeren in sollicitaties waar ik blij van werd. Op die manier had ik geen angst voor een nieuwe baan, maar juist enthousiasme.

Hoi Nienke,
Heb jij toen aan je nieuwe werkgever verteld hoe de situatie was of dit voor je gehouden? Misschien was jij al zover dat je het niet meer hoefde te vertellen, maar ik twijfel hierover. Ik solliciteer vanuit de WW en dan is het toch lastig in te schatten in hoeverre ik alles weer aan kan. Dat is ook uitproberen. Heb je tips?

JongBurnout

Hey Nina,

Ik was genoeg hersteld om het niet te hoeven vertellen. Maar ik heb het later wel eens genoemd (zo van: ‘dat heb ik ooit meegemaakt’) toen een collega van me dreigde onderuit te gaan en ik mijn manager wilde laten begrijpen dat deze persoon goede ondersteuning nodig had. En later heb ik het ook uitgebreid verteld, toen ik mijn naam en gezicht duidelijk zichtbaar op Jong Burnout wilde tonen.

Het is inderdaad gewoon uitproberen. Dicht bij jezelf blijven. Jezelf niet overvragen in je nieuwe werk. En begin op een wat rustiger tempo dan je anders zou doen. De eerste weken van je nieuwe baan zet je de basisstandaard. Het is makkelijker om jezelf in de maanden daarna te overtreffen, omdat je meer aankunt dan je dacht, dan wanneer je bij moet stellen naar beneden omdat het toch te zwaar blijkt te zijn. Dus begin rustig aan. Mensen kennen je nog niet en niemand verwacht dat jij binnen twee weken als een topsporter presteert!

Liefs, Nien

Ik heb vooral de angst om niet te kunnen voldoen aan de verwachting van een ander (man, leidinggevende, arbo-arts) en vergeet (negeer) mijn lijf hierin compleet. Ik ben bang dat het mij niet lukt dit te veranderen en het een vicieuze cirkel blijft met over mijn grens heen gaan en dagenlang nodig hebben om te herstellen. Na het incident kan ik dat altijd wel benoemen, maar “in the moment” lijk ik wel blind en doof voor mijn eigen innerlijke stem en hoor ik alleen maar: ‘wat als ze mij niet meer leuk vinden, wat als ze mij nu een aansteller vinden’.

Ik vind je blog erg fijn. Ik word morgen 28 jaar en zit inmiddels 3 maanden thuis nav een burnout. Ik had eergister mijn eerste “werkdag” en heb 40 minuten op de gang staan huilen, omdat ik het kopieerappraat niet begreep. Ik hoop dat het herstel spoedig zal verlopen, want ik ben het huilen en het stressen zo zat.

Gr Kim

JongBurnout

Jeetje, ja, dat weet ik nog: dat je opeens hele simpele dingen totaal niet meer overziet. Voel je niet angstig, het hoort er in deze fase nog bij, maar dat wordt steeds beter.

Hoi Nienke,
Ik vond het fijn om deze pagina te lezen. Ik zit nu 3,5 maand in een burn out waarvan ik al 3 maanden keelpijn heb en 2 maanden hoofdpijn, gewoon elke dag. Mijn manueel therapeut en haptotherapeut geloven nog steeds dat het overgaat dus ik probeer daar op te vertrouwen maar soms denk ik echt dat er nooit meer een einde aan komt. En ik ben inderdaad heel bang dat er een heleboel dingen zijn die ik nooit meer ga kunnen. Intensief sporten (dat vond ik altijd heerlijk) echt genieten van afspraken met andere mensen, een baan vinden waar ik weet echt kan van genieten, kunnen leven zonder bij alles 100 keer na te denken, genieten van m’n trouwdag die over 8 maanden is. Ik herken heel erg wat je zegt over angst voor de toekomst en dat het meeste daarvan waarschijnlijk onrealistisch is. Met je verstand weet je het, maar het echt beseffen en geloven…

JongBurnout

Hi Linda,

Probeer zoveel mogelijk dingen in het ‘hier en nu’ te doen. Met heel je aandacht bij de afwas zijn, bijvoorbeeld. En hetzelfde voor slapen, eten, etc. Verminder voor nu zoveel mogelijk de prikkels in je leven. Dus niet eten en tv-kijken tegelijk. Gewoon focussen op 1 ding.

Je komt er echt doorheen, meid. En je trouwdag over 8 maanden: je zult je dan echt al een heel stuk beter voelen dan je je nu voelt.

Als je leert op 1 ding tegelijk te focussen en je begint aan meditatie, dan zul je ook je grenzen goed kunnen bewaken. Mocht je dan op je trouwdag toch wat overprikkeld raken, dan kun je op tijd even een momentje voor jezelf nemen of iets anders doen om je energie terug te pakken.

Nou was ik na een jaar sinds het begin van mijn burnout wel al een heel eind hersteld, hoor. Wel was het zo dat ik na een feest bijv. twee dagen even echt rust moest nemen. Daar kun jij met je trouwdag ook rekening mee houden. Maar op de dag van het feestje ging het bij mij eigenlijk altijd heel goed en genoot ik met volle teugen.

Je mag vertrouwen hebben. En hou je vooral bezig met alle leuke dingen rondom je bruiloft. Lekker Pinterest bekijken, taart proeven. Geef de dag nu alvast een positieve lading voor jezelf. Naarmate je energie toeneemt wordt het dan alleen maar leuker 🙂

Wat snel een antwoord, bedankt Nienke! Echt gaaf en fijn dat je deze site hebt opgericht! 🙂

Mooi verwoord! Angst is bij mij vooral angst dag ik iets ergs onder de leden heb en dag de medische het fout hebben.
Is dit herkenbare angst?

Daarnaast vraag ik me ook wel af, overal word het beschreven met negatieve dingen , ik was juist enorm gelukkig met mijn gezin en werk alleen teveel hooi op mijn vork genomen, is dit dan ook wel typerend ?

Ik vind het wel jammer dat er weinig interactie is op de website want het is een prachtige site, is een forum geen idee ?

Groetjes Lotte

Angst is ook bij mij echt een dingetje. Het is fijn om te zien dat ik voor dezelfde dingen bang ben als waar jij toen der tijd ook mee zat. En dat jij er weer bovenop bent gekomen. Ik probeer ook mijn gedachten zoveel mogelijk te sturen naar de positieve. Maar één slechte nacht of een dag een zenuwachtig /nerveus gevoel kunnen me op dit moment nog wel van mijn voetstuk brengen. 🙁

JongBurnout

Ook dat is heel herkenbaar, hoor Marloes. Mijn vriend moest dan echt op me inpraten na zo´n slechte dag of nacht. Ik dacht dan dat ik weer helemaal een terugval had. Maar dat is niet zo. Je hebt dan even een moeilijk moment. Misschien merk je dat zelfs een paar dagen daarna nog, maar over het geheel genomen ga je in heel veel dingen vooruit. Misschien een goed idee om alle fijne / positieve dingen op te schrijven, steeds als je merkt dat iets wel gaat of goed voelt? Dan kun je dat teruglezen op het moment dat het even niet zo lekker gaat. Om kracht uit te putten 🙂

Fijn artikel weer! Blijf me weer altijd verbazen hoe je de vinger weer altijd op de zere plek weet te leggen. Zou mijn burn-out dan toch niet zo “gestoord” zijn en is het normaal dat ik met dingen worstel die ik hiervoor helemaal niet kende? -> antwoord als ik jouw site lees: JA!

Vind het ook fijn dat je schrijft “tijdens en na mijn burn-out”. Ik ben al eventjes onderweg maar merk inderdaad dat dingen zoals inslapen en tussendoor wakker worden wel echt een ding blijven. net als feestjes inderdaad.. Om van de angst nog maar te zwijgen -.-‘

Altijd fijn om te lezen dat dit niet gek is maar gewoon weer een onderdeel van het proces! Bedankt

Ja, angst. Vreselijk :(. Slopend. Bang voor de toekomst. Maar jouw artikelen geven mij altijd hoop. Ik zal ‘t altijd blijven zeggen. xx

JongBurnout

Fijn om te horen 🙂 Maak het klein: niet teveel met de lange termijn bezig zijn, maar focussen op het komende uur. Dat helpt.

Dankje voor je reactie. Klopt, goed advies. Raak in de war en angstig door inderdaad op lange termijn te denken. Ik maak het klein.

Ik geloof in het feit dat ik mijn angst uiteindelijk te boven kom, als ik dichterbij mezelf ga blijven. Ik vind het alleen zo moeilijk om weer te vertrouwen op eigen kunnen, juist omdat is gebleken dat ik de afgelopen periode alleen mijn reserves heb leeggetrokken en niet zo zeer kon bouwen op mijzelf. Terwijl ik wel bezig was met een studie die mij aansprak en waarin ik weken door ben gelopen, juist om die reden om niet op te geven. Sorry heel verhaal. Hoe laat je die nare ervaringen los zodat je weer verder durft te dromen? (Loslaten vind ik zo ontzettend moeilijk!)

JongBurnout

Eigenlijk geeft Daniël in de comment hieronder daar al een beetje antwoord op. Bewust de keuze maken dat je een negatieve gedachte negeert en daar een positieve gedachte voor in de plaats zetten (of als je dat moeilijk vindt: jezelf afleiden door bewust met iets anders bezig te gaan). Mij heeft het geholpen om tegen mezelf te zeggen dat ik gedurende een bepaalde periode heel bewust zou vertrouwen dat alles goed komt, bijvoorbeeld een week. In die week gaf ik niet toe aan piekergedachten, maar ging ik uit van het goede. Het mooie is dat in die periode bepaalde dingen zichzelf gaan bewijzen (iets waar je je anders druk over maakte krijgt een positieve uitkomst), waardoor je positieve blik nog verder versterkt wordt. Succes!

Reply

Daniel Moreno Meijer

Ik ben sinds kort in een nieuwe “fase” beland: ik ben mij gaan beseffen dat mijn denken doordrenkt is met negatieve gedachten. Deze halen mij omlaag, dagelijks weer. Vermoedelijk getriggert door angsten, maar het uit zich als boosheid en ontevredenheid over iets. Dagelijks balanceren mijn gedachten op dat randje tussen neutraliteit en boosheid.
Wat lijkt te werken is constant mijn gedachten sturen met positieve gedachten. Fake it till you make it.

Hoi Daniel,

Ik zag afgelopen week bij toeval de documentaire “Focus: Hoe word je een zorgeloos mens”. Dit is de beschrijving uit de TV gids; Presentator Micheal Mosley gaat op zoek naar het geheim van een gelukkig leven. Hij ontdekt dat onze kijk op het leven stuurbaar is. Door het uitvoeren van de juiste mentale oefeningen, kunnen onze pessimistische of angstige gedachten worden beïnvloed.
Ik was enorm geboeid door de methodes die hij toepast en het effect ervan. Misschien interessant voor jou om terug te kijken?

JongBurnout

Goed advies! Mooi om te zien hoe jouw proces zich ontwikkelt in de loop van je comments. En ik vind het heel knap hoeveel zelfbewustzijn je hebt. Bijvoorbeeld dat je ziet hoe je angsten zich ook kunnen laten zien in ontevredenheid en boosheid.

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)