Een paniekaanval: zo ga je ermee om

Wees niet bang voor de paniekaanval. Het is een goede vriend, als je hem leert zien voor wat hij werkelijk is. In deze post leg ik je uit wat er volgens mij gebeurt als je een paniekaanval krijgt, en hoe je daar het beste mee om kunt gaan. Niet weer de zoveelste klinische uitleg over lichamelijke en geestelijke reacties, maar een stapje verder. Lees je mee?

 

De paniekaanval: wat is het?

 

De paniekaanval is een soort ‘system overload’. Echt alles in je gaat op standje error. Maar hoe kan dat? Ja, je bent overprikkeld. Ja, je zit op het randje van je kunnen. Maar waarom krijg je dan zo’n heftige, zweterige reactie waarbij je alleen nog maar kunt hyperventileren, schreeuwen en huilen?

Het lichaam slaat onze emoties op. En we leren ook al vroeg om heel veel emoties te onderdrukken, om onszelf te beschermen tegen pijn en verdriet.

Ik geloof dat een paniekaanval een heel gezonde reactie is op een teveel aan onderdrukte gevoelens. Het beest in jou scheurt zichzelf als het ware met veel geweld een weg naar buiten. Dit beest is een karbonkel van opgekropte frustraties, nare gedachten over jezelf en veeeeel te lang ‘het lieve meisje'(of jongetje) spelen. Voldoen aan andermans verwachtingen. Of voorkomen dat er ruzie ontstaat. Iedereen tevreden houden.

Het maakt dan niet zo heel veel uit wat de paniekaanval veroorzaakt. Het kan zoiets simpels zijn als een voorbij rijdende auto waar je van schrikt. Dit triggert dan ineens al die gevoelens en ervaringen die al zo lang lagen te koken. En BOEM! De hele boel explodeert.

 

Een paniekaanval is een gezonde reactie

 

Wat de paniekaanval voor je kan doen is de balans herstellen. Na een paniekaanval ben je compleet uitgeput, dat weet ik. Ik ken het gevoel. Maar er is ook een soort stilte waar te nemen, waar je diep in kan duiken.

Het beste wat je kunt doen als je dat moment van stilte voelt tijdens of na de paniekaanval is rustig gaan zitten en mediteren op een specifiek gebied.

De onderbuik is voor veel mensen (en zeker vrouwen!) een gebied waar we eigenlijk niet komen met onze aandacht. Sterker nog, de neiging is om hier alles vast te zetten. Voel maar eens: als je bang bent voor onaangenaam nieuws, is dit het gebied waar jij je schrap zet. Dit is de plek waar de karbonkel groeit. Waarom is dat?

 

Diepe bedroefdheid, diepe veiligheid en diepe vreugde

 

De onderbuik is het gebied van diepe emotie. Diepe, verbonden liefde en het vermogen om heel erg diep te huilen. Je echt helemaal zorgeloos en blij voelen: dat wordt in dit gebied gevoeld. Als de buik open en veilig is, voel je je zacht en kun je voor je gevoel bijna smelten (op een fijne manier).

Niet voor niets hebben je vlak in de buurt (de navel) daarvan vastgezeten aan je moeder. Het is de plek waar je gevoed werd en waar je leerde hoe veiligheid voelde. Het is ook het gebied dat je koppelt aan je seksuele centrum, het bekkenbodemgebied. In dit gebied voel je als eerste of een partner veilig is of niet.

Maar al te vaak negeren we die signalen, of zijn we vergeten ernaar te luisteren. Bijvoorbeeld door een onveilige thuissituatie of relatie. Maar ook door de alledaagse teleurstellingen, de wens om iedereen tevreden te stellen of wat de maatschappij je leert over ‘een goed of fout mens zijn’ (cijfers op school, reclames van perfect slanke vrouwen en gespierde mannen).

Het buikgebied vernauwt hierdoor en emoties worden niet volledig gevoeld. Daardoor kun je ook niet handelen naar je eigen waarheid, en bouwt de spanning nog verder op.

 

Diep in je buik ademen

 

De beste manier om met een paniekaanval om te gaan, is de wijsheid er in zien. Jouw lichaam doet niets van alles wat je nu doormaakt voor niets. Het is je aan het helpen, al voelt het misschien niet aangenaam. Die dikke steenpuist van verhard verdriet moet worden uitgeknepen. Dat is de paniekaanval.

Daarna komt de rust. Een stilte waar je diep in kunt duiken.

Zit je midden in een paniekaanval, voel je er eentje opkomen of moet je na een paniekaanval bijkomen? Doe dan deze oefening:

Ga zitten in lotuszit, of op een stoel. Of ga op je rug liggen met je armen en benen iets gespreid. Zorg dat je het warm hebt (of een dekentje in de buurt voor als je afkoelt). Zorg dat je niet gestoord kunt worden.

Als de paniekaanval je overkomt in de auto: zet dan onmiddelijk de auto aan de kant. Gebeurt het je in de trein of een andere publieke plek: sluit je ogen en keer naar binnen. Het kan helpen om ondertussen rustige klassieke muziek te draaien. 

Leg nu je handen op je onderbuik. De duimen tegen elkaar aan onder je navel en de rest van je vingers in een ‘V’ naar beneden gericht.

Adem in deze V-vorm.

Voel wat er opkomt.

Misschien blokkeert er ‘onderweg’ iets in je keel of hart. Dat is in orde. Zie of je dat gebied kunt ontspannen en tegelijkertijd je buik een beetje meer kunt ontspannen.

 

Onderbuikgevoel

 

Dit woord bestaat met een reden. Je onderbuik kan je haarfijn vertellen wat er met je aan de hand is. Ook tijdens of na een paniekaanval zal je buik je vertellen wat er eigenlijk aan de hand was.

Als je blokkeert in een ander gebied terwijl je deze oefening doet, is dat een belangrijk signaal. Je buik vertelt je dat iets rondom (bijv.) je hart zich wil laten zien en ontspannen. Door tegelijkertijd die plek en je buik te ontspannen, en er als het ware doorheen te ademen, komt er ruimte voor iets wat je misschien jarenlang onderdrukt hebt.

Het kan zomaar gebeuren dat je tijdens deze oefening moet huilen of lachen. Misschien ga je wel trillen of wil je heel hard met je benen trappelen. Dat is allemaal oké. Gooi het eruit. Laat het er zijn.

Soms heb je er een herinnering of beeld bij, maar heel vaak ook niet. Dan is het huilen, lachen, trappelen of ademen genoeg. Een stukje van jou dat vast zat in het verleden vindt zo een weg naar buiten. Je doet nu iets wat je al die weken of zelfs jaren geleden had willen doen.

 

Vertrouw op je lichaam. Het is hier om je te helpen.

 

Liefs, Nien

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Geweldig, dit is precies wat ik nu nodig heb Sinds deze week heb ik weer last van mijn paniekaanvallen. Dit keer omdat ik rijangst heb en zwaar onder druk wordt gezet om weer te gaan rijden. Hoewel ik opfris lessen neem om weer te leren rijden, blijf ik de auto echt een onding vinden maar mijn moeder heeft nooit begrip gehad voor deze angst of welke ik dan ook heb. Ik voel me erg onbegrepen en heel erg alleen en de paniek wordt steeds groter terwijl ze alleen maar boos op me wordt en mijn paniek erger maakt.

Hoi Nienke

IK zie er heel vaak tegen op, om dingen te ondernemen. Ik ben bang van de spanning en alle gevoelens die ik dan krijg, warmte, duizelingen enz. En natuurlijk komen die dan ook. Het lijkt wel een angststoornis ipv een burnout…Wat denk jij? Hoop op advies!

Groetjes Lin

JongBurnout

Ha Lin,

Begin eens met kleine dingen (een halfuurtje koffie drinken in plaats van een hele middag weg met vriendinnen) en zorg dat je een escape plan hebt. Dat je makkelijk weg kunt, of dat er iemand bij je is die jou goed kan kalmeren. Zorg bovendien voor een mp3-speler of telefoon met fijne, ontspannen muziek en oordopjes. Deze kun je dan gebruiken om weer rustig in je adem en ontspanning te komen.

Liefs, Nien

[…] José schreef laatst onder mijn artikel over paniekaanvallen een comment waar ik super blij van werd. Ze had namelijk ingezien dat de innerlijke onrust die ze […]

Hoi Nienke,

Bedankt voor je mooie blog. Ik heb zelf last gehad van paniekaanvallen. Nu heb ik geen ‘echte’ paniekaanvallen meer maar ben ik vaak onrustig. Ik vind het erg lastig om daar mee om te gaan. Het is een onrustig onder buik gevoel alsof je ergens hard voor weg wil rennen. En dat zorgt dat mijn hele lijf onrustig is. Soms eventjes en soms de hele dag. Is dit herkenbaar zijn dit emoties die eruit moeten?
Groetjes José

JongBurnout

Hey José,

Dat gevoel heb ik ook heel lang gehouden. En soms heb ik het nog weleens, als ik eigenlijk te ver ben gegaan met mijn energie of ja heb gezegd op iets waar ik beter nee tegen had kunnen zeggen.

In mijn ervaring ben je opnieuw aan het leren communiceren met je lichaam. Er zijn misschien een paar dingen tegelijkertijd aan de hand. Aan de ene kant ben je je lichaam meer gaan voelen (dat is goed!). Daardoor voel je nu opeens dat onrust niet alleen maar meer door je hoofd wordt aangegeven. Je merkt het ook in je lichaam. Dus je bent je meer bewust van de verschillende signalen die van binnenuit komen.

Dan over de onrust zelf: ga op onderzoek uit waar deze vandaan komt. Is het zo dat je bijvoorbeeld nog steeds niet helemaal goed luistert naar wat je nodig hebt? Of doe je dat wel, en ben je onrustig omdat je nog wat meer mag leren vertrouwen dat het nu langzaamaan echt steeds beter gaat?

Wat het ook is: het belangrijkste is om er doorheen te ademen en gewoon objectief waar te nemen dat je onrustig bent. Probeer het niet weg te drukken.

Ook dat onrustige gevoel zal langzaam maar zeker afnemen, naarmate je meer zelfvertrouwen krijgt en het leven meer zo inricht als bij jouw past.

Liefs!

Hoi Nienke,

Bedankt voor je antwoord. Daar kan ik zeker wat mee. En dat wat jij aangeeft dat als je ja zegt terwijl je eigenlijk nee wil zeggen daar ga ik goed op letten! Want vaak blijf ik er dan ook nog over na denken.

Groetjes José

Hoi Nienke,

Ik zit nog na te denken over de onrust….. Ik ben nu vaak angstig voor de onrust…Maar kan ook vaak niet het onderscheid maken tussen onrust en angst. Ik ben dan vaak bang dat ik heel angstig ga worden. Maar eigenlijk geeft de onrust dus mijn grennen aan….Dus als ik een dag onrustiger ben dan is mij energie misschien gewoon minder. Zou ik dan de onrust kunnen gebruiken om mijn grenzen te bepalen? Want dat vind ik nu nog heel lastig, mijn grenzen voelen.

Groetjes José

JongBurnout

Hey José,

Ja, wauw! Dit is het echt helemaal. Waaaah, ik zit echt te stuiteren achter mijn laptop, zo blij ben ik voor je dat dit kwartje bij je is gevallen. De onrust is inderdaad een grote vriend om je grenzen te leren zien en bewaken. Super mooi inzicht. 😀

Liefs, Nienke

Bedankt voor je fijne reactie! Ik ga, zoals jij schrijft, proberen de onrust als vriend te zien en er mijn voordeel mee te doen!
Liefs José

Nienke, bedankt voor je mooie blog.
Komt als geroepen….ik heb gisteren weer een paniekaanval mogen ervaren. Uitputtend is het idd.
Ik dacht dat ik die aanvallen achter me gelaten had en het viel dus eigenlijk tegen dat er toch weer een kwam.
Jouw blog geeft een mooi inzicht

Gr Jen

JongBurnout

Hi Jen,

Ik ben heel blij dat dit blog je precies op het juiste moment heeft geholpen. En wees niet al te bang om een paniekaanval te krijgen. Dat kan inderdaad ook als je grotendeels of helemaal hersteld bent af en toe nog gebeuren. Ik zou niet willen zeggen dat je gevoeliger bent dan vroeger, maar je eerder meer bewust van prikkels. Daardoor verzetten je lichaam en geest zich sneller, of wordt er eerder iets ouds getriggerd dat nog geheeld wil worden. Dat is alleen maar positief. Je leert steeds beter op het pad te blijven waar je gelukkig van wordt.

Liefs,
Nien

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)