Hoe lang duurt een burnout?

hoe lang duurt een burnout

´Hoe lang duurt een burnout? Hoe was dat voor jou?’Dat is zo’n beetje de meest gestelde vraag door bezoekers van Jongburnout. Begrijpelijk, maar het antwoord op die vraag is ingewikkeld. Je wilt waarschijnlijk weten hoe snel je weer ‘de oude’ bent. De waarheid is dat ik nooit meer de oude geworden ben. Ik ben nu een betere versie van mezelf. Dit artikel is vrij lang, maar ik wilde jullie van maand tot maand een idee geven hoe mijn herstel eruit zag.

 

Dag 1: diagnose burnout

De dag van de diagnose neem ik als uitgangspunt. Je moet je verhaal ergens beginnen. Hoewel er natuurlijk een heel traject aan vooraf ging. Zoals jullie al op andere plaatsen op de site hebben kunnen lezen, onder andere in ‘Mijn verhaal’. In het kort: ongeveer een jaar voor de diagnose begonnen de klachten. Concentratieproblemen, in toenemende mate slaapverlies, rusteloosheid, hoofdpijn. Er was ook een dof gevoel achter mijn ogen, een soort waas en het gevoel dat ik er niet helemaal bij was. Alsof ik de wereld door matglas zag. Dat schijnt dissociatie te heten. Vergelijk het met een jetlag. Dat waren de eerste symptomen. Toen ik daar niet naar luisterde en geen rust en ontspanning nam kwamen de onophoudelijke koortslippen (niet een plekje, maar mijn hele bovenlip zat vol), de huilbuien, paniekaanvallen (waarvan ik toen nog niet wist wat het waren) en uiteindelijk drie keer griep in anderhalve maand tijd. Toen ik maar niet beter werd, geen boterham meer voor mezelf kon smeren en continu met koorts rondliep besloot ik naar de huisarts te gaan. Die stelde de diagnose burnout.

Het voelde als een bevrijding. Ik was niet gek geworden en er was een uitweg uit de narigheid die ik elke dag voelde. Toen begon de lange weg naar huis. Mijn innerlijk huis, bedoel ik daarmee.

Week 1 en 2: leren loslaten

Mijn huisarts eiste van me dat ik me onmiddellijk ziek meldde op mijn werk en dat ik hem binnen een dag liet weten naar welke psycholoog ik zou gaan. Hij gaf me echt een stok achter de deur om mijn situatie serieus te nemen. Daar heb ik veel geluk mee gehad. Dat was dus het eerste dat ik deed. Ik vond binnen korte tijd een goede psycholoog (die ook werkzaam is bij HSK) en kwam thuis te zitten.

In het begin had ik er veel moeite mee om mijn werk los te laten. Mijn manager deed ook nog een beroep op me: ‘kun je nog even dit en dat overdragen op je collega?’ en ‘wil je misschien even overzichtelijk onder elkaar zetten wat er nog moet gebeuren voor project X’. Nu snap ik op zich dat een manager die vragen stelt. Je wordt geconfronteerd met een werknemer die van de ene op de andere dag uitvalt, en mensen met een burnout zijn vaak mensen die lange tijd veel verantwoordelijkheid in hun eentje hebben gedragen. Dat was in ieder geval bij mij wel zo. Toen ik wegviel had de organisatie dus een probleem (note to self: ‘als ik beter ben zorgen dat meer mensen weten waar bepaalde informatie te vinden is’). Ik denk overigens dat dit mede een van de redenen is dat jonge mensen in een burnout komen. Ze willen zich bewijzen, trekken veel verantwoordelijkheid naar zich toe en worden daarbij niet geremd door de organisatiestructuren van deze tijd. Organisaties moeten net als individuen steeds harder en sneller om boven de concurrentie te eindigen. Tel daarbij tijdelijke contracten op die de werknemer onzeker maken over zijn toekomst bij de organisatie en een jonge enthousiaste werknemer gaat al gauw over zijn grenzen, zonder iemand die zegt: ‘zou je dat nu wel doen?’

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

 

Maar goed, in de eerste twee weken na de diagnose was ik dus eigenlijk nog wel aan het werk, maar dan vanuit huis. Ik werd constant gebeld door mijn manager of collega’s met vragen over de over te dragen werkzaamheden. Het voelde letterlijk alsof mijn keel werd dichtgeknepen. Ik denk niet dat ze door hadden hoe erg dat een wissel op me trok. Vergelijk het hiermee: iemand met een burnout vragen om nog even iets over te dragen is alsof je iemand met een gebroken been vraagt zonder gips even een sprintje te trekken… Onmogelijk, pijnlijk en het maakt je doodmoe. Je kunt namelijk niet meer helder nadenken. Even overzichtelijk iets op een rijtje zetten, wat een ander misschien een uurtje kost, kostte mij een hele dag. Het denkproces voelde daarbij niet als even ontspannen of diep nadenken. Het voelde alsof iemand met een scheermesje de huid van mijn lichaam stroopte. Maar dan geestelijk. Veel werkgevers begrijpen dat niet, maar je kunt het jouw manager wel op een positieve manier duidelijk maken.

Nou goed, met veel pijn en moeite deed ik die overdracht zover als dat ging. Tot uiteindelijk mijn psychologe zei dat ik mijn grens moest trekken en moest aangeven dat het tijd was om aan mezelf te denken. Ik moest leren om nee te zeggen. Oh, wat vond ik het moeilijk om die e-mail te versturen. Maar ik heb het wel gedaan. En daarna heb ik mijn werkmail niet meer open gedaan. Het echte herstellen kon eindelijk beginnen.

burnout uitrusten

Maand 1 en 2: uitrusten

Het viel me zwaar om te accepteren dat ik een burnout had en wat dat inhield. Ik had het er enorm moeilijk mee dat zelfs zoiets als een simpele overdracht teveel voor me was geworden. Dat was dan ook een terugkerend thema bij het herstellen van mijn burnout: acceptatie. In de acceptatie van mijn situatie zaten veel ups en downs. Zo kon ik het heel erg moeilijk vinden dat iets de ene dag heel goed ging, en dat het de volgende dag helemaal niet lukte. Een voorbeeld daarvan was naar de supermarkt gaan. Soms ging dat prima, een andere keer raakte ik zo overprikkeld dat ik mijn boodschappenlijstje niet meer kon lezen en zonder boodschappen terug naar huis moest.

Ik leerde hierdoor heel erg in het ‘hier en nu’ leven. Dat is wat mij betreft ook de kern van acceptatie. In de eerste twee maanden van mijn herstel leerde ik praten met mijn lichaam en geest (klik op de link voor oefeningen). Niet ‘hoe wil ik me voelen?’ maar ‘hoe voel ik me nu, in dit moment?’ Ik begon de signalen te kennen wanneer ik dreigde om over mijn grens te gaan (kortademig, wazig blik, beklemd gevoel in mijn keel) en wanneer ik me eigenlijk wel oké voelde (innerlijk gevoel van ruimte, vrij ademen tot in mijn buik, ontspannen schouders). Onderdeel van het acceptatieproces was om vervolgens iets te doen met de informatie die ik van die ‘gesprekjes’ met mijn lichaam en geest kreeg. Op momenten dat ik me goed voelde gebruikte ik die energie om goed voor mezelf te zorgen. Dan ging ik bijvoorbeeld juist op dat moment naar de supermarkt. Of ik laadde mijn mp3-speler vol met ontspannen mantra’s. Ook deed ik op die momenten de was of ik kookte een grote pan eten en deed dat in bakjes in de koelkast. Zo bouwde ik buffertjes voor wanneer ik me heel slecht voelde tijdens mijn burnout. In deze periode heb ik een trucje voor mezelf ontwikkeld: het eetschema. Recent schreef ik ook een dagindeling voor deze eerste zware burnoutfase, waar jij misschien ook jezelf een stap vooruit kunt helpen.

Helemaal in het begin heb ik veel Zombies vs Plants gespeeld om te ontspannen (bron: popcap.com)

Helemaal in het begin heb ik veel Zombies vs Plants gespeeld om te ontspannen (bron: popcap.com)

En wanneer ik me heel slecht voelde gaf ik daar aan toe. Ik liet de huilbuien, de paniekaanvallen en alle narigheid over me heen komen als het zich aandiende. Dat was nooit prettig. Voor degenen die geen burnout hebben gehad zal ik proberen te beschrijven hoe het voelt. In een paniekaanval verloor ik alle controle over mijn lichaam en geest. Al wilde ik het wel, ik kon niets doen. Op zo’n moment kreeg ik hartkloppingen en hyperventilatie en begon ik over mijn hele lichaam te zweten. Na een paniekaanval kon ik ook altijd standaard nieuwe kleren aantrekken om die reden. Ik begon enorm te trillen en huilen. Vaak kon ik me niet staande houden. Mijn gedachten schoten alle kanten uit, en eindigden vaak in zichzelf steeds herhalende negatieve zinnetjes over mezelf of een bepaalde situatie. Vaak over mezelf. Hoe ik zo’n mislukkeling kon zijn. Hoe ik het zo ver had kunnen laten komen. Dat bepaalde mensen niet meer van me zouden houden hierdoor. Dat ik mijn baan zou kwijtraken. Allerlei –irrationele- en hatelijke gedachten waarmee ik mezelf pijnigde. Het gekke was dus dat ik er niets tegen kon doen. Ik kan me voorstellen dat het misschien moeilijk te bevatten is als je dit nooit hebt gehad. Maar geloof me: er was een piepklein stemmetje in me dat lief probeerde te zijn en zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken, maar dat kleine stemmetje had totaal geen invloed op de hatelijkheden en bange gedachten. Een goede dag betekende in mijn geval dat ik die dag geen paniekaanval had gehad en misschien een beetje fatsoenlijk had kunnen slapen of iets leuks had kunnen doen. Iets leuks doen beperkte zich tot het spelen van een computerspelletje, een kort stukje in een boek lezen (vaak niet meer dan vijf pagina’s) of een rondje lopen.

 

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 3-daagse 3-cursus Rust in je Hoofd

 

In die fase van de burnout neigde ik ook gevaarlijk dicht naar ondergewicht. Mijn lichaam was alle reserves aan het opgebruiken om met deze storm aan stresshormonen, onverwerkt verdriet en oververmoeidheid om te gaan. Het scheelde nog geen halve kilo. Je kon mijn ribben letterlijk een voor een tellen. Onder mijn ogen diepe kringen en een permanente fronsrimpel in mijn voorhoofd. Ik voelde me een zombie, een levende dode die elk moment van pure ellende kon omkiepen. En toch bleef ik staan.

Omdat het toen zo slecht met me ging ben ik twee maanden bij mijn ouders in huis geweest. Dat was zo fijn! Mensen vragen me weleens of het op dat moment niet voelde alsof ik enorm gefaald had. Vierentwintig jaar, al zes jaar gewend op jezelf te wonen en een flitsende carrière… En dan opeens weer bij je ouders op de bank wachten tot je moeder je boterham heeft gesmeerd in de ochtend. Ik kan je eerlijk zeggen dat ik op dat moment al zoveel momenten van schaamte had moeten doorstaan dat ik me hier echt niet meer druk over maakte. Het voelde als een warm bad. Ik mocht even alles loslaten en accepteren dat de situatie was zoals die was.

Aan het eind van de tweede maand van de burnout ben ik ook begonnen met yoga en het thuissportprogramma P90X. Dat heeft me enorm geholpen om rust, ontspanning en een ritme in mijn leven te krijgen. Door P90X ging mijn lichaam vragen om gezond en regelmatig eten, waardoor ik beter voor mezelf ging zorgen. Ook sliep ik lekkerder doordat er op andere momenten in de week gifstoffen werden afgebroken dan alleen tijdens mijn slaap.

Met mijn psycholoog werkte ik aan de destructieve gedachtenpatronen met behulp van cognitieve gedragstherapie. Ook kreeg ik mindfulnessoefeningen mee naar huis om dagelijks meer rust in te bouwen. En ze gaf me mee om elke dag iets echt voor mezelf te doen.

Maand 3: burnout en weer aan het werk

In de derde maand van mijn burnout ging ik weer terug naar mijn eigen huis. Of wellicht was het al iets eerder. De simpele dingen lukten weer. De was doen, voor mezelf zorgen. Ook begon ik in deze maand met het opbouwen van werk. 3 keer in de week 2 uurtjes. De adjunct-directeur en de personeelsfunctionaris, twee aardige dames, hadden zich over me ontfermd en ik kreeg als eerste klus ‘dingen in mapjes stoppen voor de secretaresse van de adjunct’. Inderdaad, ik was (tijdelijk) de assistente van de tsja… assistente. En ik vond het heerlijk! Joyce was een superlieve, grappige en stoere vrouw bij wie ik het heel fijn vond om mijn eerste werkweken door te brengen.

Daarna begon ik met het verder opbouwen van werk en mijn sociale leven. De eerste stap was gezet, maar ik had nog een lange weg te gaan. Hoe dit verder ging, lees je in het tweede deel van deze serie.

 

 Lees hier Deel 2 van de ‘Hoe lang duurt een Burnout’-serie

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Hoi nienke,

Ik loop met mijn ziel onder mijn armen en heb lang getwijfeld om iets te sturen op jouw site. ja schaamte denk ik.
Wil even mij ei kwijt voel mij hier heel onbegrepen door mijn naasten.
Sinds het begin van de haptotherapie in feb en dat ik vaker over mijn trauma moet vertellen,( het begin van de allereerste angst aanval) lijkt dat alles nu nog erger wordt.
Of dat alles er nu uit komt, emoties aan en dan heel apart staan de emoties half uit maar dan wel diep borrelend in je lichaam emoties voelen maar niet kunnen uiten, geblokkeerd.
ineens zwaar geïrriteerd zijn of een ander emotie en niet weten waarom die emotie er is, zwaar vervelend als je dan onder de mensen bent. Innerlijke onrust.
Wakker worden met een raar gevoel of je in een film zit waar je uit wil, wat overdag ook wel geregeld gebeurt het lijkt dat alles langs je af gaat, vooral buiten als alles onoverzichtelijk is alsof je in een film zit.
Willen genieten, en niet over 100 dingen tegelijk piekeren, en dan daar weer bang over worden dat je gek wordt omdat helder denken niet altijd lukt te veel informatie prikkels, dat je geest/ hoofd niet helder is zoals die altijd geweest is. En als je een keer wat beter voelt helder zonder mist dan ga je piekeren hoelang zal het duren. Die eeuwige doemgedachtes, dat je door draait, niet de oude wordt.
Dat down gevoel die zich vaker oppopt, en dan heel negatief blijven denken of het je leven nu beheerst, afvragen of je wel van het gevoel afkomt, zelf als je ontspanning zoekt blijft het aanwezig, wel soms in mindere maten, maar toch altijd wel op de achtergrond, niet volledig kunnen genieten.
Nu realiseer ik dat ik altijd maar door bent gegaan met mijn leven of op je werk, 20 dingen tegelijk en niet lang over dingen hebben nagedacht, weg gestopt en denkend alles komt ooit goed, leven zoals andere dat willen, goedkeuring willen.
Ik vind het heel moeilijk te accepteren dat je op een of andere dag je leven helemaal instort, bij mij popte dat uit door die nare angstaanval. Die omslag van maar doorgaan, tot ineens die dag dat alles op zijn kop zet is zo moeilijk te accepteren want dan ben je ineens over alles aan het nadenken, het bewust worden gemaakt van alle pijntjes emoties de vermoeidheid en dan de balans moeten zoeken wie je nu bent en hoe, lijkt een onmogelijke onhaalbare strijd machteloosheid. 1 stap vooruit 5 naar achter, lijkt wel.
Ben vaak ontmoedigd als je van even goed voelen of wat meer kunnen ineens weer iets tegenzit.
En dan die vermoeidheid, lichamelijk zo moe soms uit het zich uit het niets en dan is alles zwaar zelfs ademen en simpel je arm omhoog tillen. En de geestelijke vermoeidheid vind ik zo erg je kan dan letterlijk niks meer dan in een donkere ruimte zitten of op bed gaan liggen, zelf een boek lezen of communiceren is te veel. En in de avond te moe om te slapen, en al maanden zoveel wakker liggen, stressdromen. Al vanaf jan aan de temazepam, wordt je ook zwaar teleurgesteld van, eigenlijk zonder willen maar anders teveel angst in de nacht.
En geluiden die komen harder aan bijvoorbeeld in de supermarkt, laatst was er een baby aan het huilen en kreeg het daar zwaar benauwd van, bij de kassa nog net geen echte paniekaanval gehad, wel daarna zwaar vermoeid door die bijna aanval.
Zijn nu teveel emoties die verwerkt moeten worden, weg gestopt en simpel altijd bezig geweest met andere en mijn kinderen, dat je eigenlijk nooit echt over jezelf hebt nagedacht. Ik riep al jaren komt goed na weer een huilbui ooit komt alles goed en maar door gaan. En toen bijna twee jaar geleden, bam lampje uit z,n angstaanval in de auto dacht dat ik dood ging, met nog de angst daarna dat ik niet meer kon slapen, ik heb in dat halfjaar alles weggestopt overleeft en zo min mogelijk over de gebeurtenis nadenken. Maar kreeg meer herbeleving en emoties van toen. Sinds ik ben gaan voelen met mindfullnis en bodyscan bij de haptotherapie is de deur denk ik opengegaan waar ik voor gevlucht ben. Nu een flinke burnout dat mede door jaren maar doorgaan en onverwerkte emoties en de trauma die nu los komt. En dan lijkt of je lichaam in alles ontregeld is en zelfs mijn menstruatie die nu al vier maanden meer lasten geeft, pms wat daarvoor nooit zo erg was of nauwelijks aanwezig.
Wat kan je je toch verloren voelen in de wereld.

Met lieve groet

Alina

JongBurnout

Hi Alina,

Heb je al gedacht aan specifieke traumatherapie zoals EMDR en / of EFT? Dit kan je denk ik helpen, naast je burnout herstel, om meer balans te krijgen en je leven weer vanuit je diepste behoeften op te bouwen.

Liefs, Nienke

Hoi nienke,
Thnx voor je reactie.
Ja ik heb deze week een intake gehad. Ze durft nu nog niet aan de trauma te werken. Eerst moet ik sterker worden ivm de burnout, kwa belastb aar heid

Hi Nienke, echt super je site! Eindelijk eentje die de praktijk duidelijk verwoord.

Ik vind het zeer verhelderend om te lezen dat je jarenlang een ingrijpende prive-situatie hebt weggestopt door je te focussen op je werk. Ik herken dat volledig. Het is voor mij dan ook niet het werk, maar het niet emotioneel verwerken van het kernprobleem. Pas nu (ben inmiddels 45 jaar) heb ik het masker afgezet en tegen mijn zin de kern van het probleem met een psychologe besproken, omdat ik simpelweg niet meer verder kon.

De emoties kwamen van zeer, zeer diep (woede, frustratie, verdriet, etc.). Feit is echter wel dat ik nu pas aan het begin van de burn-out periode zit en mijzelf nog moet leren dat ik het echt veel rustiger aan moet doen.

Ik had afgelopen week nog iemand geholpen met verhuizen, maar ben daar inmiddels al dagen door van slag (knallende hoofdpijn, intens moe, angstig/nerveus, tranende ogen, etc. etc.).

Heb jij een specifieke tip, waarvan je duidelijk merkte dat het direct een positieve bijdrage leverde? Is dat vooral rust, bepaalde homeopatische middelen, bepaalde voeding, sporten/wandelen/yoga? Dronk jij trouwens alcohol tijdens die periode?
Ging jij weer werken in die periode? Ik vraag je dit, omdat ik een eenmansbedrijf heb en daardoor geen uitkering kan krijgen m.a.w. ik moet wel. Ik kan vanaf huis werken en het is niet zeer inspannend en weinig stressvol. Met 8 uurtjes per week heb ik mijn werk wel gedaan (enkele telefoontjes en mailtjes). Eigen baas, dus geen stress dat ik mijzelf ter verantwoording roep 🙂

Alvast bedankt voor je reactie,
Frank

JongBurnout

Hi Frank,

Als er een toverstokje zou zijn, dan zou ik het ter plekke aan iedereen uitdelen. Maar ik kan je wel het allerbelangrijkste, meest directe middel geven dat ik bij mezelf en bij anderen heb zien werken: meer doen wat je leuk en fijn vindt, minder doen (of bij voorkeur stoppen) wat energie vreet.

Misschien is dit niet de tijd om er voor anderen te staan, maar vooral voor jezelf. Je lijkt me iemand (dat lees ik tussen de regels door) die erg oplossingsgericht en ‘voorwaarts en opwaarts’ te werk gaat.

Mag je van jezelf ook gewoon met een kop koffie en een goed boek of lekkere cd op de bank?
Mag je nee zeggen tegen mensen, met het risico dat je dan in hun ogen even niet de sterke, slimme of succesvolle man bent?

Ik ben ook ZZP’er en ontdekte een paar weken geleden dat ik meer rust nodig heb. Ik heb mijn banksaldo en aanstaande opdrachten bekeken en besloten dat ik het wat rustiger aan mag doen. Bepaal eens voor jezelf hoeveel maanden je vooruit wilt kunnen met het geld dat je hebt. Kun je jezelf een of twee maanden vrijkopen?

Je werksituatie klinkt alsof je deze ruimte wel hebt.

Ga er op uit om dingen te doen waar je echt naar verlangt. Ik ben bijvoorbeeld sinds vorige week begonnen met paardrijden, een wens die ik al lang had en mezelf eigenlijk altijd een beetje ontzegde (want: duur, geen tijd etc. Altijd een smoes). Tijdens mijn burnout had ik een zelfde soort verlangen, maar dan naar yoga. En naar kopjes koffie drinken op het terras.

Met andere woorden: ga genieten. Wees minder streng.

Liefs, Nien

Hoi Nienke!
Wauw, ik herken echt zoveel van je verhaal. Bij mij begon het echter heel onverwachts en het heeft mij ongeveer 2 maanden gekost om alleen al te accepteren dat ik een burnout heb (ik dacht echt dat ik gek geworden was en heb mijn psycholoog bijna gesmeekt een hersenscan te laten maken (liet ze – gelukkig denk ik – niet doen). Ik vind het soms nog heel lastig om te accepteren dat ik hiervoor (ik ben 26) zoooveel deed. Ik kon 40 uur werken en ‘s avonds ook nog met mensen afspreken en in het weekend feesten en nu kan ik niks meer. Ik ben ook – tijdelijk – terugverhuisd naar mijn ouders en dat helpt mij ook heel erg. Ik ben soms nog heel bang dat ik me de rest van mijn leven zo blijf voelen, maar jouw verhaal geeft me wel hoop en ik probeer echt in het moment te leven en de goede momenten te koesteren.
Bedankt voor je openhartige verhaal!

Hoi Nienke, wat herkenbaar! Eindelijk een blog en een website waar ik mijzelf in kan vinden. Ik zit in het beginstadium van een burn out, niet gek ook dat het mij ging overkomen, ik heb een fulltime baan, een goedlopende winkel op zaterdag en in de avonduren en een druk sociaal leven met veel etentjes, uitjes etc. Nu herken ik mezelf gewoon niet meer, ik ben een zombie. De wereld, de ellende, dierenmishandeling etc, het gaat niet uit mijn hoofd, alles vliegt mij zo enorm heftig aan. Elke dag in de file staan is een drama. Maar stoppen of minderen met werken kan niet, ik ben hier pas begonnen en heb nog geen vast contract. Dilemma! Vooral de avonden zijn vreselijk, had jij dat ook? Paniekaanvallen en doem gedachtes zijn aan de orde van de dag. Ik ga ook mijn weg proberen te zoeken, ik praat met een psycholoog, ga zaterdag starten met een cursus mindfullness en praat erover met familie en vrienden. Ik sport regelmatig en heb wat afspraken afgezegd, probeer echt mijn rust te pakken. En toch die angst dat het nooit meer weggaat. Sinds 2 nachten slaap ik niet meer, wat ik tot voorkort wel deed, dat maakt mij nog angstiger dat het nooit meer goed komt. Vroeger AD geslikt, maar dat wil ik juist niet meer, wil het zelf doen, maar het is zo verdomd lastig.

Hoi Nienke,

Iedere dag neem ik even de tijd om naar jouw website te gaan. Zit sinds drie weken thuis en haal er enorm veel positiviteit uit. Juist op de momenten dat het écht even niet gaat. Ik ben wel benieuwd welke medicijnen jij hebt geslikt, mijn huisarts wil mij ook iets voorschrijven om het ‘scherpe randje’ ervan af te halen maar ik ben bang dat ik dan niet meer zonder kan.

Groetjes

Wat een fijne blog is dit! Ik zit zelf middenin mijn burnout (ik ben pas 20). Na een eerste studiejaar aan een kunstacademie, voor het eerst op mezelf wonen, een baan erbij en spanningen thuis stortte ik begin deze zomer in. Ik dacht dat ik gek werd: kon ineens niet meer nadenken bij sommige kleine, simpele dingen en had nergens meer zin in. Ik was compleet de controle over mijn brein kwijt. Maarja, dan denk je als 20jarige: het zal met twee weekjes rust wel over zijn. Dat was het dus niet en het duurt allemaal veel langer dan ik had gewild (duh). Aan het eind van de zomervakantie dacht ik er weer redelijk bovenop te zijn, ik had vooral erg last van angst en kon daar een stuk beter mee omgaan. Tijdens mijn laatste korte vakantie in België ging het echter mis: een abces in mijn keel leidde tot ziekenhuisopname. Mijn lichaam trok aan de noodrem: het was nog lang niet voorbij. Dit is inmiddels ongeveer een maand geleden en het lijkt alsof mijn lichaam zich er nu aan toe heeft gegeven: heel erg moe, dissociatie, slecht slapen en nergens meer van genieten. Daarbij komen een hoop onverwerkte emoties naar boven bij de psycholoog. De angst dat ik niet meer de oude zal worden overheerst nog wel, dat ik niet meer de vrolijke ik zal worden. Maar ergens weet ik ook dat ik dat zelf in de hand heb.

Jouw blog helpt me enorm bij mijn herstel! De tips zijn geweldig en geven me wat handvatten om hier zo goed mogelijk uit te komen. Zo’n beetje hoop is enorm belangrijk merk ik. Het wordt enorm gewaardeerd!

JongBurnout

Ha Tessa,

Fijn om te lezen dat je zoveel aan mijn blog hebt. Ik hoop dat je je snel weer beter gaat voelen. You can do it!

Liefs, Nienke

Reply

Chrißt'll Scholiers

Beste Nienke,

Leuk dat je uw afgelegde weg zo neerschrijft, en deelt met lotgenoten. Het is een grote steun voor velen onder ons.
Ikzelf zit nu in mijn 3 de week van mijn reisweg en lichte alledaagse dingen, mits dosering gaan alweer, en voel mij langzaam beter worden (morgen eerste Yoga-les 🙂 ), hoewel ik nog wel eens last heb van negatieve gedachten mbt of het wel allemaal goed komt, en dan meerbepaald met werk ed, …
De laatste dagen heb ik ‘s morgens vooral nog wat angst(dromen) dat ik mijn werk niet meer ga kunnen oppakken als voorheen, het niet meer ga aankunnen, en hierdoor misschien mijn werk verlies.
Ik vrees als ik dit restje zou loslaten, dat mijn zin in het werk dan compleet verdwijnt. Iets in mij maakt zich daar zorgen over, en vreest dat dit zo gaat blijven, en de drive nog lang zoek gaat zijn. Daar werk de basis is, is dat ook mijn eerste prioriteit om dit op termijn terug op de rails te krijgen, vooraleer ik mijn studiepraktijk terug opneem.
Herken jij dit probleem, Komt het gevoel terug ? Momenteel is dat mijn grootste zorg, Ik ga het ook nog eens bespreken met mijn Psy bij de volgende sessie

JongBurnout

Ha Chrißt’ll,

Dat klinkt alsof je erg in je hoofd zit, terwijl je lichaam duidelijk aangeeft wat nodig is (loslaten). Herstellen is niet iets wat je kunt oplossen op een rationele manier, daarvoor mag je inderdaad op reis gaan in jezelf en je overgeven aan wat je lichaam en ziel nodig hebben.

Eigenlijk is het simpel: mocht je door los te laten inderdaad geen zin meer blijken te hebben in je huidige werk, dan is het niet jouw droombaan. Dan liggen er andere, mooie dingen op je te wachten.

Je bent nu tegelijkertijd bezig met te proberen ontspannen en de boel op de rails te krijgen, waardoor verkramping optreedt en je jezelf tegenwerkt. Dus laat maar los en vertrouw dat het goedkomt.

Ik herken de worsteling zeker weten. En ergens wist ik dat ik niet meer terug zou willen naar mijn oude functie. Tegelijkertijd de angst dat er dan geen nieuwe kansen meer voor mij zouden zijn in het leven. Toen ik uiteindelijk durfde toe te geven aan de werkelijke wensen van mijn lichaam en ziel gebeurden er prachtige dingen. Ik mocht mijn werk weer opbouwen op een andere afdeling, waar ik veel meer plezier had. Het feit dat ik daar een aantal maanden kon werken en dat op mijn CV kon zetten heeft me vervolgens weer geholpen bij het vinden van een volledig nieuwe baan bij een andere werkgever, waar ik jarenlang met veel plezier heb gewerkt. En die baan is weer een opstapje geweest in het kunnen najagen van mijn eigen dromen als ondernemer.

Je weet niet waar de stroom je brengt. Het feit dat je het nu niet kunt overzien, betekent niet dat er slechte dingen op je staan te wachten. Ik verwacht eerlijk gezegd dat als jij toegeeft aan het loslaten, er hele mooie dingen gaan gebeuren 🙂

Reply

Chrißt'll Scholiers

Ik zie wel mogelijkheden op termijn om van functie te veranderen, en heb aan HR al aangegeven dat ik in de toekomst een gesprek wil om de problematiek structureel op te lossen.
Dit wetende maak ik me al minder zorgen daar ook mijn tunnelvisie nu wel een beetje geweken is, maar ik omwille van de huidige toestand nog niet de energie heb om in actie te komen. (daar zal nog even tijd over moeten gaan)

anderzijds , … Als alleenstaande ouder van 3 kinderen (Co parenting) behoudt je een verantwoordelijkheid , ook tijdens burnout. Ik moet zien dat de financiele stromen blijven lopen.
Eenmaal alle papieren geregeld zijn zal ik makkelijker kunnen loslaten denk ik, Thnx

Reply

Chrißt'll Scholiers

Intussen vorige week gesprek gehad met arts en psy, en beide zijn het over eens dat in mijn geval helemaal niet actief zijn (professioneel) niet het beste is. en zou ik volgende week ongv. 8 sep mogen herstarten aan een deeltijds schema van 16 tot 20 max H per week 4d/ma-di do-vr/ tss 11 en 16H ( nu ik wacht op goedkeuring van HR dienst). ( bedoeling is wel dat dit niet te snel opgetrokken wordt en hier maanden overheen gaan in de opbouw.) De rest van de tijd is ontspanning, recreatieve sport en rust. (De studie en de praktijk staan volledig op non actief en dat hou ik ook zo voor de maanden die gaan volgen.)

De spanning en angst zijn intussen wel geminderd, maar ik voel me veel beter als ik omgeven ben door mensen en afleiding heb. Vermits is niet gestart ben van een BO positie waar ik weken amper uit bed kon, en de energie nog niet volledig verloren had en voor mezelf altijd kon blijven zorgen.

Tja nu een beetje angst om te herbeginnen, gaat het goed komen ?, ga ik het aan kunnen ? ga ik niet hervallen? wordt alles weer normal(er) ?. Herken jij die angst en hoe verliepen de eerste dagen, waren die moeilijk ? want ergens wordt je toch weer in een ritme geduwd.

Alvast bedankt
Chrißt’ll

Ik heb een vraagje: en ik denk dat het moeilijk te beantwoorden is, maar misschien hebben jullie advies.
Ik ben in maart gestopt met mijn school ivm burn out, ik hoef nog maar een half jaar een scriptie te doen en wil in september weer beginnen.
Nu gaat het eigenlijk veel beter, maar als ik er op tijd uit moet slaap ik gewoon haast niet, er zit dus nog veel angst/gedachten omtrend het slapen. Heb al veel geprobeerd (medicatie, slaaphygiëne, psych etc) maar dit is iets waar ik denk ik positief over moet zijn, en als dat lukt dan gaat het ook weer een hele tijd goed. Nu twijfel ik enorm; of in september weer met school beginnen (afstudeerscriptie) maar deze is wel 1,5 /2 uur reizen elke dag (totaal 3 uur). Óf wachten tot ik echt weer helemaal beter ben en het in januari doen.. Wat raden jullie aan? Ik ben ergens bang dat als ik september begin dat het te vroeg is, en ik het weer af moet zeggen….:(

Hoi Marloes,

Als eerste fijn dat het al weer een stuk beter met je gaat!

Het antwoord op je vraag is denk ik best gecompliceerd. Heb je jezelf al afgevraagd waarom je in september wil beginnen met je scriptie? Wil je dit omdat je er echt zin in hebt en je voelt dat je het aankunt, of wil je dit omdat je denkt dat dat moet, of om te bewijzen dat je het kan? En wat zou er erg aan zijn om pas in januari te beginnen met je scriptie? Zorg ervoor dat je een keuze maakt die je is ingegeven door je hart, je gevoel en niet door je ratio.
Ik ben zelf vorig jaar juli thuis komen te zitten en heb er 10 maanden over gedaan om weer 40 uur te werken. Ik wilde zo graag weer volledig aan de slag zijn en het einddoel van de werk-reintegratie halen, dat ik misschien toch iets te snel ben gegaan. Ik red het vaak wel, maar af en toe zakt mijn energieniveau toch onder de kritieke grens en krijg ik rondom die 40-urige werkweek niet voor elkaar om voldoende uit te rusten, met huilbuien en extreme vermoeidheid als gevolg en zit er niets anders op dan om me weer een paar dagen ziek te melden om er weer bovenop te komen. Mijn werkgever gaat hier gelukkig heel flexibel mee om. Maar ideaal vind ik de situatie niet. Ik zou als ik jou was goed voor mezelf bedenken welke impact het op jou zou hebben om aan je scriptie te beginnen. Welke consequenties je wel en niet zou willen accepteren. En hoe je opdrachtgever ermee om zou gaan als je soms wat meer tijd voor jezelf moet nemen.
Maar laat jezelf niet hierdoor afschrikken hoor! Als jij voelt dat je het aan kan, dan is dat zo. En tegelijkertijd is het ook niet erg om je scriptie uit te stellen zo lang als nodig.
En wat het slapen betreft, ik heb zelf gemerkt dat het een kwestie van vertrouwen in jezelf is dat je in staat bent om goed te slapen. Er op vertrouwen dat als je (met de nodige slaaphygiëne) in bed gaat liggen, je vanzelf in slaap valt en voldoende uren zal slapen. De ene keer slaap je na 5 minuten, de andere keer pas na een uur en de ene keer slaap je 6 uur en de andere keer 9, maar slapen zal je. Alleen hoe je dat vertrouwen krijgt, daar weet ik niet echt een trucje voor helaas… En ik denk dat het ook een kwestie van weer wennen aan die vroege wekker is.
Heel veel succes met je overwegingen en als de tijd daar is met het schrijven van je scriptie!

Beste Nienke,

Om te beginnen ben ik ontzettend blij dat jij eeb blog bent begonnen. Momenteel voel ik me radeloos en het ergste: ik voel me alleen en ik weet niet wie ik ben. Ik ben 24 jaar en ik heb sinds een paar weken een burn-out + een rouwverwerking. Dit speelde helaas in 1 periode. De eerste symptomen (nu heb ik een waslijst) begonnen al in oktober, maar ik wist toen niet dat dat de signalen waren dus ging gewoon door met de studie en bezigheden.

Er gebeurd zoveel met je, en weinig mensen om mij heen met name op de Hogeschool hebben hier begrip voor. Want “tja je bent 24 stel je niet aan”. Niet wetend dat ik naast de burn-out klachten ook 24/7 denk dood te gaan. Ik kom net kijken en ik besef gewoon niet wat er speelt in mijn lichaam, met mijn geest en in mijn hoofd. Dat ik dit hier kwijt kan doet mij ergens goed. Ik ben blij dat jij er bovenop bent gekomen. Ik bevind me nog in een zwart gat en ik hoop dat ik ooit tegen je kan zeggen: im back!! Thanks voor je blog.

P.s. ik kies ervoor om anoniem te blijven. Sorry, ik heb een naam die bijna niet voorkomt (men zal weten wie ik dan ben) en ik vind het moeilijk om er op het internet open over te zijn met mijn naam.

JongBurnout

Hey anoniem,

Goed dat je ervoor kiest om je echte naam niet te noemen. Privacy is heel belangrijk, zeker als je je zo kwetsbaar voelt. Weet dat je niet alleen bent en dat je altijd een comment kunt achterlaten om te delen waar je doorheen gaat of om een vraag te stellen. Het belangrijkste nu is dat je hebt erkend waar je doorheen gaat. Dat is je startpunt. Knap gedaan!

Misschien steunt het je om te weten dat er in de afgelopen paar jaar al een aantal mensen tegen me hebben kunnen zeggen: ‘I’m back!’ Dus ik heb er alle vertrouwen in dat dit ook voor jou gaat gebeuren 🙂

Veel sterkte en liefs, Nienke

Hoi Nienke,

Dankje voor je reactie. Dag voor dag lees ik een artikel op je blog. Het doet me echt goed om te lezen dat ik niet de enige ben met alle gevoelens en gedachtes die bij een burn-out komen kijken. Soms word ik er bang van, maar nu weet ik dat het erbij hoort. Het doet me ook goed om een comment te kunnen schrijven. Op de een of andere manier schrijf ik iets van me af. Ik ben er nog lang niet, maar dat ik het onbewust heb erkend zegt wel wat. Ik zal regelmatig een comment achterlaten.

Groetjes van mij.

JongBurnout

Fijn dat het je zo goed doet. Je bent hier super welkom en kunt altijd je gevoelens en vragen spuien, hoor. Ik reageer sowieso altijd en soms zijn er ook anderen die herkennen waar je doorheen gaat en die dan ook met je meedenken. Liefs!

Dank je wel voor je openheid in dit artikel. Wat fijn om zoiets herkenbaars te lezen en de worsteling even niet als “eenzaam” te hoeven ervaren. Zelf heb ik in oktober de diagnose gehad maar ben blijven studeren. Het valt me erg zwaar en weet ook niet goed wat ik moet doen, om eruit te komen. Stap voor stap. Dit verhaal heeft me goed gedaan 🙂

JongBurnout

Hi Josje,

Dicht bij jezelf blijven is mijn advies. Waar je vroeger misschien dacht ‘nog even vijf minuten langer doorgaan, ook al ben ik moe’, is het belangrijk om nu echt meteen te stoppen wanneer je jouw grens voelt en over te gaan op iets ontspannends. Neem je rust waar je kunt. En als slapen ‘s avonds moeilijker gaat, kruip dan overdag eens in bed of op de bank met een dekentje. Wees maar zacht voor jezelf. Is studeren nu te zwaar? Laat het dan los. Dat is echt helemaal oké. Door mijn ervaring als Career Service officer weet ik dat recruiters vrijwel nooit vragen waarom je een halfjaar of een jaar uitloop had in je studie. Dat is zo normaal. Dus als je niet open wilt zijn over je burnout, hoef je daar niet bang voor te zijn. En als iemand er toch naar vraagt kun je zeggen dat je wat extra tijd nodig had om uit te zoeken wat je echt wilde 🙂 Maar goed…

Take care!

Wat een super fijn artikel om te lezen en tot nu toe by far het enige artikel dat zo duidelijk weer geeft waar je door heen moet gaan! Ik zit sinds juni thuis en merk dat het beetje voor beetje steeds beter met me gaat, maar blijf toch een beetje ‘hangen’. Kan mijn weg niet vinden in wat ik wel of niet moet doen om het goed te blijven laten gaan.. Dit vind ik dan ook erg moeilijk! Misschien toch het roer nog meer om.. Gezonder eten en gaan sporten! Ik vind het een zoektocht… En dat zal waarschijnlijk nog wel even zo blijven, maar door wat je schrijft geeft het me wel toch hoop dat het weer goed zal komen! Bedankt☺️

JongBurnout

Wat een fijn bericht, Laurien. Het gaat echt met kleine stapjes. En blijf inderdaad goed en eerlijk bekijken hoe je jezelf nog meer kwaliteit van leven kunt gunnen. Gezond eten en sporten helpen daar zeker bij. Maar wees niet hard voor jezelf en schiet niet door. Doe wat goed voelt en wat gaat 🙂 Alles komt goed!

Mijn email was verkeerd… als je reageert zo je dan op dit berichtje willen reageren? Dan krijg ik het binnen… 🙂

JongBurnout

Hi Jasper! Jazeker, bij mij is alles uiteindelijk weer helemaal volledig teruggekomen: concentratievermogen, geheugen, aandachtsspanne, energielevel. Bij mij begon na ongeveer 3-4 maanden er een duidelijke toename te ontstaan in die dingen. Maar voordat ik weer helemaal op het oude niveau was, was ik wel anderhalf jaar verder, hoor. Mijn energielevel heeft zelfs nog ietsje langer geduurd: het batterijtje was vrij snel leeg. Geen zorgen, alles komt terug. Maar het heeft echt tijd nodig. Die tijd moet je jezelf ook gunnen, anders duurt de burnout dubbel zo lang.

Hallo! Zo fijn dat het nu goed met je gaat! is alles wel weer compleet hersteld? Zoals concentratie, geheugen etc? ben je weer de oude? Ik heb zelf ook een burnout en ik wil hoop krijgen dat je weer volledig de oude kunt worden.

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)