Hoe lang duurt een burnout – deel 2

burnout weer werken

In het vorige deel van deze serie hebben jullie kunnen lezen hoe de eerste fase van mijn burnout verliep. Ik was zwaar overprikkeld en kon eigenlijk bijna niets. Om de burnout te overwinnen moest ik eerst wat balans zien terug te vinden. Toen dat eenmaal gelukt was, kon ik beginnen aan de tweede fase van mijn herstel. Het langzaam weer opbouwen van werk en sociaal leven.

Maand 4 – 8: langzaam opbouwen

In de maanden daarna bouwde ik onder begeleiding van de Arboarts en mijn psycholoog in een rustig tempo mijn werkzaamheden weer op. Iedere twee weken kwamen er extra uren bij. Soms ging het ook niet, was het me teveel en moest ik toch weer een stapje terug doen. Ik ben hierover altijd eerlijk geweest naar de Arboarts en mijn psycholoog. Zij adviseerden dan de dame van personeelszaken weer, zodat ik mijn werk kon opbouwen in een tempo dat bij me paste.

Wat ik heel moeilijk vond was dat heel veel van mijn leven in het teken van mijn werk kwam te staan. Ik had veel van mijn energie nodig tijdens de uren op kantoor. Dat betekende dat ik thuis vaak echt gesloopt was. Ik werkte bijvoorbeeld tussen 10 uur ’s ochtends en 2 uur ’s middags. Als ik thuis kwam moest ik echt eerst even gaan slapen. Toen kwam ook het gevoel van: hoe lang duurt mijn burnout nog? Het was frustrerend dat ik voor mijn gevoel nog steeds zoveel moest inleveren.

Ik moest ook heel goed luisteren naar mijn lichaam bij het aangaan van sociale afspraken. Soms had ik al weken van tevoren gezegd dat ik op een verjaardagsfeestje zou komen, maar dan kon ik dat op de bewuste dag niet goed aan. Dat had overigens niet altijd te maken met de vele energie die in mijn werkopbouw ging zitten. Veel vaker kon ik de vele prikkels op een verjaardagsfeestje (of de bioscoop of dat leuke koffietentje) niet goed aan. Alles kwam even hard binnen: de gesprekken, de muziek. Alcohol drinken deed ik sowieso al maanden niet meer.

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 5-daagse e-cursus Stralend, Sterk en Vol Zelfliefde

Omdat ik zo baalde dat mijn sociale leven leidde onder de burnout, besloot ik het heft in eigen hand te nemen. Ik dacht na over wat ik graag wilde en hoe ik dat kon vormgeven. Niet alles was meer haalbaar (uitgaan, feesten of het heel laat maken waren eigenlijk uitgesloten). Maar ik wilde ook niet onder een steen leven en me als een soort kluizenaar opsluiten. Ik vond de oplossing door een brief te schrijven aan al mijn vrienden. Daarin legde ik mijn situatie uit. En dat ik heel graag leuke dingen met ze wilde blijven doen, maar dat het kon voorkomen dat ik afspraken soms op het laatste moment zou afzeggen. Ook legde ik uit dat afspraken vaak niet ver weg zouden kunnen plaatsvinden, niet lang of tot laat konden duren en dat alcohol en drukke omgevingen sowieso eigenlijk geen optie waren.

Ik vond het heel eng om dit te doen. Was doodsbang dat al mijn vrienden me af zouden wijzen. Maar iedereen was juist heel lief! Ik ben misschien een iemand kwijtgeraakt, omdat ze me echt niet begreep. Verder was iedereen begripvol of hooguit afwachtend (zo van, ‘goed dat je het zegt, maar ik weet niet goed wat ik voor je kan doen. Dus jij moet het maar aangeven’).

Spelletjesmiddag: met zijn allen Buzz spelen (Playstation quiz)

Spelletjesmiddag: met zijn allen Buzz spelen (Playstation quiz)

Ik maakte met mezelf de afspraak om eens in de week een afspraak met vrienden te hebben, op een manier waar ik energie van kreeg. Daardoor kwam ik met leuke en creatieve oplossingen. Een spelletjesmiddag met allemaal lieve gezellige mensen en na drie uur weer iedereen de deur uit. Doordat er een groepje mensen was, kon ik tussendoor ook even op de bank liggen terwijl zij elkaar vermaakten. En ik maakte toch deel uit van de gezelligheid. De spelletjesmiddag was bij mij thuis en mijn vrienden zorgden allemaal voor iets lekkers en hielpen met opruimen. Of ik sprak met iemand af voor een ijsje of kopje koffie in een leuke tent om de hoek. En na een uurtje hield ik het voor gezien. Als er toch een verjaardag was waar ik heel graag bij wilde zijn boekte ik daarna twee dagen vrij in om bij te kunnen komen.

Spelletjesmiddag: we deden hier een soort hints. Geen idee wat ik aan het uitbeelden was, maar het ziet er gezellig uit. Haha.

Spelletjesmiddag: we deden een soort hints. Geen idee wat ik hier aan het uitbeelden was, maar het ziet er in ieder geval gezellig uit. Haha.

Maand 9 – 12: meditatie en yoga

In de negende maand van mijn burnout was ik op mijn werk weer volledig ‘mezelf’. Ik kon werken op mijn eigen niveau en draaide een voltijd werkweek. Maar ik had ook van mezelf geleerd dat ik misschien ander soort werk wilde gaan doen. Daar begon ik me in te verdiepen en mijn werkgever gaf me de kans om werkervaring op een andere plek op te doen .

Ik begon met een opleiding tot yogadocent, om zo mijn bijzondere ervaringen met yoga en meditatie verder te verdiepen. De enorme rust en de onvoorwaardelijke liefde die ik voor mezelf kon voelen tijdens die momenten wilde ik leren overdragen op andere mensen. Ook had ik het gevoel dat er meer is tussen hemel en aarde en dat we bewogen worden door diepere drijfveren dan simpelweg hard te willen werken en veel geld te willen verdienen. Op zijn minst was ik zelf op zoek naar zingeving, een diepere betekenis in het leven. Ik vond die betekenis en het antwoord op een aantal vragen door de beoefening van yoga en meditatie.

Maand 12 – 13: Toch maar medicijnen

Eigenlijk was mijn leven al weer helemaal op de rit. Ik moest nog wel op mijn energiebalans letten, maar kon (in de juiste dosering) alles weer doen wat ik wilde. Toch was er ergens in mijn hoofd een negatief stemmetje. Ik had zwaarmoedige gedachten over mezelf en de wereld. Hoewel ik ook vaak weer erg van het leven genoot, kon ik soms urenlang een bui hebben waarin ik mezelf niets waard vond. Ik geloofde in dat moment heilig dat ik een mislukkeling was. Dat het leven nooit meer echt vol glans en geluk zou zijn. Ik geloofde dat ik de beste tijd van mijn leven gehad had, vervolgens een burnout had gekregen en nu ermee moest leren leven dat mijn wereld in de basis zwaar, verdrietig en vermoeiend was met af en toe een mooie dag of leuk moment.

Ik leefde dus erg van moment naar moment. En ik had gelukkig genoeg vechterskracht in me om me vast te houden aan die momenten. Het gekke was dat ik dacht dat dit ‘normaal’ was. Dat ik misschien eindelijk volwassen was geworden en de wereld zonder filter zag. Er wordt me door journalisten vaak de vraag gesteld of burnout en depressie misschien hetzelfde zijn. Dat denk ik niet. Maar ik kan me wel voorstellen dat ze vaak samengaan. Terugkijkend had ik in ieder geval wel een (lichte) depressie.

Hoe lang duurt een burnout

Medicijnen gebruiken?! Ik? Hmmm… Nou ja, ik kan het altijd proberen.

Toen ik eens in een telefoongesprek met mijn vader liet vallen hoe ik de wereld zag, schrok hij zich kapot. Hij dacht dat ik weer mijn eigen positieve zelf was, maar het tegenovergestelde bleek waar te zijn. Bovendien zag hij natuurlijk dat de wereld eigenlijk een mooie plek is met af en toe een nare periode of gebeurtenis, en niet andersom zoals ik geloofde. Hij stelde voor dat ik een periode anti-depressiva zou gebruiken. Om de scherpe kantjes van mijn negatieve emotie af te halen en de wereld weer helder te leren zien. Daar hebben we knallende ruzie over gehad. Ik had het tot nu toe toch zelf gered? Was al van zover gekomen. Bovendien was ik bang dat de anti-depressiva de positieve ervaringen ook zouden afzwakken. Dat ik als een soort zombie door het leven zou gaan (dat was niet zo, gelukkig).

Wil jij minder stress in je leven?

Download dan hier GRATIS de 5-daagse e-cursus Stralend, Sterk en Vol Zelfliefde

Na overleg met een vriendin die ooit een echte (zware) depressie heeft gehad besloot ik het toch te doen. Ik herkende delen van haar verhaal en ik voelde me genoeg gerustgesteld dat ik door de anti-depressiva geen ander persoon zou worden. Ik heb deze medicijnen uiteindelijk ruim een maand geslikt. En ik moet zeggen: het heeft me enorm geholpen. Doordat de negativiteit niet zo aanwezig meer was hield ik meer energie over om te investeren in een fijn leven. Uiteindelijk ben ik dus erg blij dat ik het gedaan heb. En ik ben mijn vader enorm dankbaar dat hij het gevecht met mij en mijn koppigheid is aangegaan. Hoe moeilijk moet het zijn om zo tegen je kind te knokken voor haar eigen bestwil? Daar is heel veel liefde voor nodig, en dat realiseer ik me goed. Je kunt het hele verhaal lezen in het artikel dat ik dat ik schreef over burnout en medicijnen. En ook kun je de brief van mijn vader lezen over hoe hij mijn burnout heeft ervaren.

Ben je benieuwd hoe ik na deze fase zorgde dat ik mijn leven weer helemaal terug kreeg? Lees dan: hoe lang duurt een burnout, deel 3.

Lees hier Deel 3 van de ‘Hoe lang duurt een burnout’-serie

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments
Avatar

Hey Denise!

Dankjewel voor je reactie! Lief dat je de tijd hebt genomen om even te reageren.

Ik heb inderdaad begeleiding van een psycholoog, ik heb dit inmiddels met haar besproken. Ik heb volgens haar geen medicijnen nodig, maar af en toe eens een gesprekje om te relativeren en inderdaad om gedachten leren om te buigen. Al na één gesprekje voelde ik me een stuk beter; opgelucht denk ik. Het bleek ook meer de angst voor het sombere gevoel te zijn ipv echt een somber gevoel. Wel vervelend dat zo’n dipje soms wat langer kan duren, helemaal wanneer ik me ertegen verzet.

Ik wens jou ook veel sterkte tijdens je herstel!

Avatar

Hee Nienke!

Allereerst wil ik je bedanken voor je fijne website. Ik heb er ontzettend veel aan en herken mezelf in jouw proces (ook 24, goede opleiding en werk en daarnaast een groot sociaal leven). Dat ik zie hoe het nu met jou gaat, geeft me veel moed. Als ik de moed even kwijt ben helpt het om weer even op je website rond te neuzen!

Eind november vorig jaar heb ik een heftige paniekaanval gekregen (ik dacht écht dat ik gek werd). Meteen daarna ben ik naar de huisarts gegaan, die mij vertelde dat ik overspannen/burn-out was. Ik heb direct al mijn werk neergelegd en mijn master stopgezet. Mijn klachten waren/zijn met name een afwezig gevoel/waterhoofd, geen prikkels kunnen verdragen en angst- en paniekaanvallen. Het herstellen ging duidelijk met twee stappen vooruit, eentje achteruit. Vanaf februari begon ik weer met een uurtje per week werken.

Inmiddels ben ik weer zo’n 20 uur per week aan het werk. Dat ging allemaal goed, maar ik merk dat ik toch wel erg negatief ben (terwijl ik van mezelf altijd een enorm opgewekt en positief persoon ben). De laatste weken ben ik daar zo over na gaan denken, dat ik mezelf bang maak dat ik wellicht depressief ben en dat ik er niet meer uit ga komen. Dit komt ook deels door dat ik twijfel over of mijn werk wel bij me past enzovoort, eigenlijk twijfel over alles (denk ik). Door de burn-out ben ik namelijk erg veel gaan nadenken over hoe ik kan leven naar mijn gevoel en wat mij nu echt gelukkig maakt en energie geeft.

Ik merk dat ik moeilijk uit deze periode kom en dat ik behoorlijk somber en negatief blijf denken. In werk vind ik afleiding en heb ik nergens last van, maar zodra ik thuis ben of alleen ben begint het piekeren en negatief denken weer. Ik kan dit moeilijk stoppen.

Ik zit erover te denken om de huisarts te vragen om, net als jij, een maandje medicijnen te proberen. Ik heb goede ervaring met oxazepam (af en toe, wanneer ik in paniek was nam ik een half of een kwart pilletje). Ik durf de stap alleen niet echt te nemen om ze voor langere tijd en vaker op een dag te gebruiken, en ik ben bang voor verslaving o.i.d. Daarnaast ik vraag me af of het nodig is, juist omdat ik (volgens mij) aan het “eind” van de burn-out zit. Of ik dit niet ook gewoon nog even moet uitzitten, dat het vanzelf beter wordt.

Ik weet dat ik zeker advies zal moeten vragen aan de huisarts, maar ik ben ook benieuwd naar jouw advies en hoe jij deze periode hebt ervaren. Voor mij lijkt het nu namelijk een beetje uitzichtloos. Ik kan namelijk alles weer doen (wel gedoseerd), 20 uur werken en uitbreiden daarvan gaat ook goed, ik kan in de avond weer dingen ondernemen enz. Allemaal dingen waar ik zo naar uitkeek om weer te kunnen doen! Maar waarom voel ik me dan niet vrolijk?!

Dit is wel een erg lang bericht geworden, haha, excuus daarvoor! Alvast bedankt voor je reactie in ieder geval!

Liefs,
Margot

Avatar

Hey Margot,
Ik wil even reageren op je berichtje. Ik ben namelijk zelf psycholoog (en zit nu zelf thuis met een burn-out). Oxazepam werkt juist verslavend. Dit is echt een middel voor noodgevallen. Een antidepressivum zou je een langere periode dagelijks moeten gebruiken, maar zou in jou geval waarschijnlijk beter passend zijn.
Heb je begeleiding zelf van een psycholoog? Bij depressie spelen negatieve gedachten een grote rol. Een psycholoog kan je helpen om je van deze gedachten bewust te worden en ze om te buigen. Dit is naar mijn mening (en ook volgens de wetenschap) nog altijd de beste behandeling bij somberheid en depressie.
Succes bij je keuze!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)