Hoe lang duurt een burnout? – Deel 3

In het eerste deel van deze serie kun je lezen hoe ik me voelde toen ik net een burnout had, en hoe ik zorgde dat ik daar uit kwam. In het tweede deel komt aan bod hoe ik langzaam mijn werk en sociale leven weer opbouwde. Dit derde, en laatste, deel gaat over hoe ik leerde weer voluit te durven leven. Niet langer meer overleven, maar echt zielsgelukkig worden.

Maand 14– 18: opnieuw accepteren wat er is

Ik heb nog maanden lang rustig aan moeten doen met mezelf. Om deze reden bezocht ik nog tot anderhalf jaar na de diagnose de psycholoog. Niet meer elke week. Hooguit eens per maand. Maar het was toch nog een tijdje een soort anker om te kunnen blijven checken hoe het met me ging en me op het pad van rust en levensvreugde te houden.

Hier besprak ik ook de moeite die ik nog had met de inflexibiliteit van mijn energievoorraad. Ik was gelukkig al enige tijd op het punt dat ik weer in voldoende mate energie had om mijn dag door te komen. Ik sliep bovendien goed, acht tot tien uur per nacht. Maar zo gauw er een onregelmatigheid in mijn dag kwam kon ik dagenlang van slag zijn.

Daardoor raakte ik ook in paniek als ik ongepland niet om half negen in bed lag, een keer ongezond at of de tijd uit het oog was verloren tijdens werk of een gezellige afspraak. Ik wist dat ik er in de dagen erna enorm voor zou moeten betalen. Een vraag die ik vaak krijg van bezoekers van Jong Burnout is hoe ze een terugval kunnen voorkomen. Het antwoord is: het gaat je geheid overkomen dat je af en toe over de grenzen gaat die je nog maar net hebt getrokken. Maar je moet echt beseffen dat dit niet erg is. Zie het als een zegening. Je lichaam helpt je. Je kunt bijna niet meer veel te ver gaan, want je hoeft maar een halve teen over die grens te zetten en je wordt er dagenlang voor gestraft. Grote schade kun je dus niet aanrichten, tenzij je willens en wetens besluit niet te luisteren. Maar goed, ik begrijp dat je er van schrikt, want dat deed ik ook. En het kan heel lang duren voordat je van die schrikreactie af bent. Twee jaar na mijn herstel ben ik nog weleens geschrokken als ik een doodnormale kater had of een beetje teveel stress op mijn werk: oh nee, ik zou toch niet weer….? Het antwoord is nee, je gaat niet weer. Daarvoor ken je jezelf inmiddels te goed.

Ik schreef ook een artikel over jezelf opnieuw uitvinden na een burnout, misschien helpt dat je als je weer positiviteit en inspiratie zoekt in deze nieuwe fase.

Zingeving is een belangrijke rol in mijn leven gaan spelen

Zingeving is een belangrijke rol in mijn leven gaan spelen

Na anderhalf jaar…

Zingeving is een heel grote rol gaan spelen in mijn leven. Evenals echt communiceren met mijn lichaam en ziel. Wat wil ik? Wat voelt goed? En wat wil ik nalaten op deze aarde? Misschien in de ogen van een ander zware vragen voor iemand van (toen) 25. Maar ik durf eerlijk te zeggen dat de burnout me enorm heeft verrijkt. Ik maak gemakkelijker op een dieper niveau contact met andere mensen, omdat ik nu door mijn eigen ervaringen weet hoe kwetsbaar we ons allemaal van binnen kunnen voelen. En dat die kwetsbaarheid eigenlijk de grootste rijkdom is die we hebben. Door die bril bezien is het misschien logischer dat ik als 25-jarige liever bezig was met grote levensvragen in plaats van oppervlakkig feestjes vieren.

Na vijf jaar…

De grap is dat ik nu, na vijf jaar, juist weer veel meer aan het genieten ben van de ‘oppervlakkige’ feestjes. Het leven mag gevierd worden! Alles draait om balans. Mediteren in de ochtend en ’s avonds lekker losgaan op de dansvloer. Op maandag hard werken, op vrijdag me verdiepen in allerlei levensvragen en op zaterdag naar de bioscoop met mijn vriend: het mag allemaal en al die stukjes zijn deel van wie ik ben. Ik ben minder strikt met voeding geworden, eet ook af en toe een frietje of drink een wijntje. Ook zijn er dagen dat ik eerst ga werken en dan ’s nachts ga stappen tot vijf uur ’s ochtends. Maar ik zorg altijd dat ik de dag erna vrij heb.

Hoe lang duurt een burnout

Tijd voor een feestje!

Dus hoe lang duurt een burnout en hoe kun jij eruit komen?

Er is geen juiste weg. Geen one size fits all. Het gaat er om dat jij jouw weg vindt. Als je in staat bent te luisteren naar de stem binnenin jou zul je de weg naar buiten vinden. Gooi geen mogelijkheden overboord voordat je ze goed bekeken hebt. Praat met bekenden en deskundigen over welke handvatten bij jou passen. En wees eerlijk naar jezelf: wat wil je echt? Ben je gesloopt, maar heb je afspraken staan? Zeg alles af. Wil je heel erg graag een bepaalde cursus doen, maar weet je niet of je het aandurft qua energie? Of ben je bang dat anderen je er om veroordelen? Doe het toch. Je kunt altijd nog terug. Niets is in beton gegoten. Einstein zei het al: het leven is als een fiets, om je balans te houden moet je blijven bewegen.

Je ziet aan mijn verhaal dat ik werkelijk allerlei wegen heb uitgeprobeerd. Van meditatie tot medicijnen. Van een behandeling in de reguliere GGZ (cognitieve gedragstherapie) tot yoga, sport en voeding. En uit al die verschillende wegen heb ik genomen wat behulpzaam is voor mij. Ik heb nooit een ding als de heilige graal gezien voor alles, maar overal stukjes uit meegenomen. En zo zal het ook voor jou werken: vind jouw puzzelstukjes. Los van oude meningen die je daarover had (zoals ik erg tegen medicijngebruik was ooit), los van wat anderen er van vinden (misschien vind een ander meditatie wel ‘zweef’, who cares als jij er iets aan hebt?).

Tot slot: hang geen tijd aan hoe lang het moet duren voor je burnout voorbij is. Neem jezelf voor wie je bent in dit moment. Je bent mooi en compleet. Precies zoals je bent. Ook met wat je nu meemaakt. Dit is geen tussenhalte voor je bij de echte eindbestemming komt. Dit is wie jij nu bent. En van daaruit werk je aan je dromen en wensen. Ik weet dat het goed komt met je. Luister goed naar jezelf.

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Ben een maand terug ingestort letterlijk en figuurlijk. Zag het niet aan komen. İk werkte thuis uit . İk werkte dagen en uren achter elkaar en het huishouden en 3 kinderen erbij. İk had ook een vriendenkring Die achter mij vuil hebben gespeeld. Emotioneel ingestord daarna familie problemen gehad. İk had me verdrongen in mijn werk. 2 jaar lang nergens buiten geweest wou niemand zien en alleen gewerkt. Maar was constant ziek maag darm ofwel keelonsteking. En 1 maand terug plotseling kon ik niet meer slapen. İnslapen lukte niet meer. Telkens bij het inslapen had ik spierterekkingen wat leidde tot hartkloppingen angst en paniek aanvallen. İk ben ermee naar mijn dokter gegaan hij heeft mij direkt antidepressiva voorgeschreven en moest naar een psychotherapeut (daar zei ze dat ik oververmoeid / burnout had). slaaptablet nog gekregen van de dokter . Wel heeft Hij gezegd niet te veel slaaptablet gebruiken. Wat heb ik nu gedaan af en toe slaaptablet ingenomen en een kwart antidepressiva om op te bouwen. Het is al een maand aan de gang. İk heb nog altijd spiertrekkingen waardoor ik nogal angst wordt ik improviseer mij verschillende ziektes. Het is alsof het niets gaat helpen. Zo bang voor de toekomst uw verhaal gaat mij een beetje moed geven…

Jouw verhaal geeft ook mij weer een beetje hoop. Dankjewel dat je de moeite hebt gedaan om dit artikel te schrijven! Fijn om te horen dat het allemaal goed is gekomen!

Graag gedaan, Jimmy! En alles komt goed, als je maar dichtbij jezelf blijft 🙂

Beste Nienke,

Als ik dit lees lijkt het alsof ik het mezelf hoor zeggen.. Ik ben 23, student, goede carrière en heb een actief sociaal leven. Tot 6 maanden geleden zat ik altijd vol energie en toen kwam er een moment dat het volledig omsloeg en ik alle bovenstaande symptomen kreeg. Nu alweer ruim een half jaar verder gaat het redelijk maar heb ik nog steeds veel last van hyperventilatie en paniekaanvallen. Ik doe enorm erg mijn best om rust te houden en beweeg veel, leef gezond, doe iedere dag bijna een uur ademhalingsoefeningen om rust te vinden en ik heb al een half jaar gesprekken met een psycholoog. Sommige dagen voel ik inderdaad vooruitgang maar andere dagen krijg ik ineens weer zo’n harde klap dat ik er moedeloos van wordt en dat ik heel erg verdrietig wordt omdat ik zo erg mijn best doe om er bovenop te komen en het dan voor niks lijkt te zijn. Je verhaal geeft me weer wat goede hoop om er bovenop te komen want soms ga ik bijna denken dat ik aan een of andere psychische ziekte lijdt door die paniekaanvallen en trillende handen.. Ik ga er zo erg van aan mezelf twijfelen terwijl ik dat nooit eerder heb gehad. Dankje voor je verhaal!!

Heel graag gedaan. Blijf je eigen waarheid volgen, Laura. Je lichaam liegt niet.

Liefs!

prachtig verhaal en heel erg leerzaam dank u

Dankjewel 🙂

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)