Hou op met pushen. Je saboteert je burn-outherstel

Ben jij ongemerkt jezelf aan het saboteren? Dit is waarom pushen echt niet helpt als je van burn-out of overmatig veel stress wilt herstellen. Inclusief een manier om ruimte te maken voor je herstel.

Maar serieus. Je bent hartstikke moe. Je kunt je niet goed meer concentreren. De dag voelt alleen fijn als je zeker weet dat je niets moet. En opeens begint alles dan te stromen. Op zo’n dag waarop alles kan en niets moet. Opeens lukt het je om weer iets te doen.

Is dat niet een mega signaal? HALLO?! Wakker worden!!

Je herstel, je groei, je wens, je droom, je bevrijding, rust, alles waar je nu behoefte aan hebt… Dat ligt niet achter nog een stap extra zetten. Het ligt niet in het verlengde van keihard werken en nog meer doen. Het ligt in rust en ruimte.

 

Het altijd goed doen in de ogen van anderen

 

Het ligt zeker niet in ‘een goede burn-out patiënt’ zijn. Je weet wel, die ene die dit wel even tackelt. Die er super snel bovenop is. De persoon die zegt, ‘ja, het gaat wel een beetje kut… Maar het gaat steeds beter.’

Mag het verdomme een keer slecht met je gaan?

Mag je rusten?

Want dat is waar het werkelijk over gaat.

Niet die snelle jongen op het voetbalveld. De grootste bek in de kantine.

Niet dat lieve meisje dat altijd goed voor anderen zorgt. De slimme tante die op haar werk resultaat na resultaat blijft scoren.

En in mijn geval… (want ja, ik ben burn-out vrij, maar ook ik loop soms nog tegen mijn grenzen aan), niet de mega succesvolle internet-entrepreneur die maand na maand een nog succesvoller bedrijf uit de grond stampt. Niet de vrouw die de hele wereld op haar nek neemt en zegt, ‘ik draag jou wel.’

 

Want hoeveel krachtiger ben ik als…

  • Ik jou niet op mijn nek neem, maar je leer om jezelf te dragen?
  • Een voorbeeld ben, doordat ik rust durf te nemen. Ook als ik bang ben en denk dat ik geen tijd te verliezen heb?
  • Ik mijn bedrijf rustig, laag voor laag opbouw en uitbouw. Een stevige fundering… In plaats van een omgekeerde driehoek die elk moment kan omvallen, omdat hij topzwaar is?

 

Hoeveel krachtiger ben jij als…

 

  • Je jouw fundering bouwt vanuit de basis van wat je nodig hebt. Eten, drinken, slapen, rusten, ademen?
  • Ruimte durft in te nemen als een vanzelfsprekendheid, en niet bij de gratie van je grote mond of harde grappen? Als je gewoon rustig je plekje kunt innemen in je vriendengroep en er mag zijn, ook als je stil met je drankje er een beetje bij zit?
  • Je alleen nog maar vrienden, familieleden, werkgevers accepteert die jou dat gunnen en je dan nog steeds leuk en goed vinden?

 

Wie jij bent hangt niet af van het oordeel van een ander.

Wat jij te brengen hebt is niet gelimiteerd door wat je in dit moment kunt overzien of bedenken.

 

Tijd om op te groeien

 

Toen je acht was speelde je met poppen en auto’s. Dat was je hele wereld. Dat was alles wat je kon overzien. En voor dat kind van acht was dat de goede situatie. Maar er kwam een moment, misschien toen je twaalf was, dat het spelen met die dingen niet meer voelde zoals eerst.

Opeens lukte het niet meer.

Opeens was er meer.

Je probeerde het nog wel. Maar je verhaaltjes leken niet meer ‘te lukken’.

Je werd volwassen.

Dat was tegelijkertijd doodeng en op een nieuwe manier spannend. Als Bambi die net op haar pootjes gaat staan. Een beetje wiebelig nog. Want wat zou er zijn buiten de wereld van Barbie en Lego? Je kon nog helemaal niet overzien wat er in je toekomst lag. Er was geen enkel referentiekader. Het was gewoon een kwestie van loslaten en doen. En weet je nog hoe leuk je dat vond, al was het ook spannend?

Dit is waar je nu bent. Opnieuw. Op een andere manier. Je bent wakker aan het worden in een nieuw niveau van volwassenheid. En er is geen referentiekader.

De enige manier waarop je daar doorheen kunt komen is doen wat spontaan in je opkomt. Beseffen dat de tijd van Barbie en Lego achter je ligt.

Laat de beperkte visie los dat je zou moeten knokken, pushen, alles tien stappen vooruit overzien om succesvol, gelukkig, rijk of genoeg te zijn.

Dat hoort bij je kindertijd als volwassene.

De burn-out is een teken dat je te lang hebt vastgehouden aan iets wat je al lang niet meer bent.

En jouw herstel en groei liggen nu in:

  • Rust nemen
  • Toegeven aan spontane dingen waar je ‘gewoon’ blij van wordt. Zonder reden.
  • Zachter zijn
  • Genieten

 

Tijd om op te groeien. En ik beloof je dat het mooier, beter is dan wat je tot nu toe hebt meegemaakt. Niets om bang voor te zijn. Zie het als een nieuw avontuur. Net zoals toen je erachter kwam dat je geen kind meer was en er nieuwe dingen op je stonden te wachten.

 

Doe dit om te stoppen met pushen en ruimte te maken voor je nieuwe Ik

 

Weet je nog toen poppen en auto’s niet genoeg meer waren? Eerst liet je ze een tijdje liggen. Soms keerde je er naar terug om te kijken of ermee spelen niet toch weer wilde lukken.

Grote kans dat je dit de afgelopen weken of maanden ook hebt gedaan in je burn-outherstel. Uittesten of je niet tóch weer wat extra kon werken of naar dat feestje kon.

Maar je zit in een overgangsperiode en er is een grote kans dat het niet wilde lukken. Niet fijn was. Niet bracht wat je gehoopt had.

Dus moet je nu met je oude ik doen wat je ook met je speelgoed deed toen je erachter kwam dat die periode definitief achter je lag.

Je moet opruimen.

Je kunt hier een begin mee maken door je oude ik heel letterlijk op te ruimen. Ga eens door je huis en:

  • Breng alle kleding waar je niet meer blij van wordt naar het Leger des Heils. Ook de twijfelgevalletjes gaan in de zak. Alleen de dingen die je echt leuk en fijn vindt blijven over.
  • Gooi al het eten weg waar je jezelf een rotgevoel mee geeft. Tuurlijk mag je soms een lekker chocolaatje, maar gooi de dingen weg waarmee je jezelf eigenlijk verdooft. In mijn kast lagen de afgelopen weken heel veel koekjes en cakejes die ik eigenlijk niet eens proefde, als ik eerlijk was. Ik stopte mezelf er gewoon mee vol om niet te hoeven voelen.
  • Ruim je mailbox op. Gooi alles weg wat je niet nodig hebt en waar je een rotgevoel van krijgt (mailtjes van je ex, bijvoorbeeld).
  • Pak een grote kartonnen doos. Zet met dikke viltstift op de voorkant: ‘gratis mee te nemen’. En ga dan kamer voor kamer door je huis. Doe er alles in wat weg kan. Het enige wat mag blijven zijn de dingen die je echt leuk vindt.
  • Hetzelfde geldt voor je boekenkast.
  • Poets de badkamer
  • Sop de keukenkastjes

Er zijn nog heel veel dingen waar je dit op kunt toepassen. De vraag is eigenlijk simpel:

Van welke gewoonten en spullen word ik echt blij?

Die dingen blijven.

De rest mag vertrekken.

En zo maak je licht en ruimte voor een nieuwe levensfase.

(En ook hier weer: vraag niet teveel van jezelf in één keer. Misschien kun je beginnen met een boekenplank. En neem tussendoor lekker veel middagdutjes en chillmomenten. Ook dat is herstel en opruimen, maar dan van je innerlijke systeem).

Namasté.

 

Liefs, Nien

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments
Avatar
Reply

franci overdevest

Fijne blog, ik was al begonnen met dit. Voornamelijk met mijn kledingkast, wat is allemaal wel niet te klein…en hou ik aan vast omdat ik ooit zo was?? Stapje voor stapje doe ik dingen weg. Ik heb zowel boven als beneden een vuilniszak en een weggeefzak klaar staan. Al krijg ik 1 plank per dag uitgezocht ben ik al heel trots. Het voelt goed om op te ruimen. Opnieuw beginnen ben ik nog niet klaar voor. Eerst maar es even heel goed poetsen en alles weg dat weg kan.
(ik heb een documentaire gekeken over minimalisme…dat hielp ook wel een beetje hoor!)

JongBurnout

Goed bezig, zeg! Heerlijk. Ja, over die documentaire heb ik meer gehoord. Ben er benieuwd naar. Je bedoelt die op Netflix toch?

Avatar

Vorig jaar eind november werd burn out bij mij geconstateerd. 6 maanden later is er veel veranderd. Burn out is volgens mijn bedrijfsarts achterhaald, ws was ik nummer 10 die met dezelfde klachten aan kwam. Voelde mij totaal niet begrepen door haar en ze wilde mij zo snel mogelijk aan het werk krijgen…. maar ik heb ontslag genomen, want ik trok het echt niet meer.

Mijn man is net voor zichezelf begonnen en hij is ontzettend druk en daardoor kon ik ook ontslag nemen.

Nu werk ik sinds kort als oproepkracht voor een thuiszorgorganisatie ( na 6 jaar weer terug de zorg in) ik werk hooguit 3 uur in de week,maar ben er in mijn hoofd veel meer mee bezig… ben al weken erg moe en dat valt niet mee met een gezin. Ik denk dat het nu toch wel goed moet gaan.. ik werk heel weinig.

Het is alweer een half jaar geleden en heb beslissingen genomen ten goede van mezelf….waarom voel ik mij nu zo moe en op en af down… hoe lang duurt het voordat je volledig herstelt bent?

Ik ben een veeleisende perfectionist en wil dus alles goed doen. Daar heb ik mijn balans denk ik nog steeds niet in gevonden.

Ik ben 40 jr moeder van 2 dochters v 9 & 11 jr.

JongBurnout

Hey Nancy,

Het gaat echt in fases, hoor. Wees niet te veeleisend naar jezelf. Wie weet heb je wat aan mijn artikel over hoe lang een burn-out duurt.

Liefs, Nien

Avatar

Beste Nienke,

Wat een inspirerende blog. Deze zin spreekt met erg aan:
De burn-out is een teken dat je te lang hebt vastgehouden aan iets wat je al lang niet meer bent.

Diep van binnen weet ik dat ik een andere baan moet gaan zoeken. Maar zoveel zaken houden me tegen. Ik ben namelijk al iets ouder en daardoor niet meer zo aantrekkelijk op de arbeidsmarkt, daarnaast zijn er voor mijn beroep niet veel vacatures. En dat terwijl een inkomen wel nodig is om de rekeningen te betalen.

Loslaten… het klinkt zo eenvoudig, maar het is zo ontzettend moeilijk!!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)