Huilen is goed voor je. Zo kom je beter in contact met je emoties

  • Home
  • Herstellen
  • Huilen is goed voor je. Zo kom je beter in contact met je emoties

huilen

Ik heb lange tijd moeite gehad met huilen. Zeker in de periode vlak voor mijn burnout. Het leek wel alsof ik compleet op slot zat. Tijdens de burnout brak die dam en nu ben ik blij dat ik meer in contact ben met mijn emoties. Waarom is huilen goed voor je?

 

Laatst las ik mijn oude dagboeken terug en daarin staat letterlijk: ‘ik rook weer, want roken is mijn vorm van huilen.’ Inmiddels rook ik niet meer (afgezien van een enkele sigaret op een feestje af en toe) en kan ik heel goed huilen. Ik zie nu hoe ik vroeger alles wegduwde. Mijn kaken op elkaar zette en doorging. Als ik me rot voelde stak ik een sigaret op. Volgens mij zijn er heel veel mensen die een ongezonde manier hebben van met hun verdriet omgaan. Bij mij was het roken. Bij een ander misschien chocolade, chagrijnig worden op een geliefde of zelfs hele erge dingen zoals automutilatie (waarbij je jezelf snijdt of slaat).

Het lijkt wel alsof het steeds minder geaccepteerd is om je rot te voelen. Het leven moet er voor ons gevoel perfect uitzien en als je verdriet hebt mag je dat niet tonen. Heb je weleens in de trein gezeten met iemand die aan het huilen is? Een enkele keer gebeurt dat, en je ziet iedereen er omheen dan een beetje ongemakkelijk heen en weer schuiven. Als de persoon ophoudt met huilen is iedereen opgelucht. Dat is toch gek?

 

huilen troosten

 

Wanneer zijn we onze openheid verleerd?

Ik ben ervan overtuigd dat we in ons diepste wezen elkaar eigenlijk graag willen helpen. Als kinderen doen we dit zelfs instinctief. Het gaat vanzelf. Als een kindje huilt, komen er meteen andere kindjes omheen staan om te zien wat er aan de hand is.

Het ongemakkelijk heen en weer schuiven komt volgens mij ook doordat we het liefst een arm om die persoon heen zouden slaan. Maar dat doe je niet, omdat het niet normaal wordt gevonden om vreemden te troosten. De muziek die we luisteren en de films die we kijken worden steeds harder en gewelddadiger. Ik heb meegemaakt dat mensen in het openbaar op hun laptop een horrorfilm kijken of om 8 uur ’s ochtends snoeiharde hardcore luisteren. Maar oprecht geraakt zijn door blijdschap of verdriet, dat tonen en delen met een ander wordt vaak ontvangen met een hoop rare blikken.

Ik vind dat dit fundamenteel mis zit in onze samenleving en ik wil je dan ook aansporen om vooral wél te voelen wat je voelt. En een beetje spontaner te zijn naar vreemden als je voelt dat de ander je nodig heeft.

Toen ik zeven jaar geleden uit elkaar ging met mijn ex-vriend brak dat mijn hart. En ik moest na dat gesprek nog een halfuur met de trein reizen. Ik kon het niet helpen, moest zo enorm huilen. Ik probeerde het te verbergen door niet te hard te snikken. Er was een jongen twee stoelen achter me die het zag. In plaats van weg te kijken vroeg hij: ‘wat is er gebeurd?’ En toen ik voorzichtig begon te vertellen, eerst afhoudend (zat deze vreemde wel op mijn verhaal te wachten?) en daarna steeds uitgebreider, luisterde hij oprecht naar mijn verhaal. Het was zo fijn om niet alleen te zijn met mijn verdriet.

Wees liefdevol naar jezelf en een ander

Ik denk dat we ons allemaal welkom willen voelen, precies en volledig zoals we zijn. Dat is een menselijke basisbehoefte even groot als de noodzaak aan water en zuurstof. Door je emoties te uiten en een helpende hand uit  te steken naar een ander geef je jezelf en de mensen om je heen de kans om een compleet mens te zijn.

In mijn burnout therapie kreeg ik langzaam weer de mogelijkheid om al mijn emoties te ervaren. Ik was zo afgestompt geraakt. Had zo lang niet geluisterd naar mijn hart en gevoel (geen wonder dat ik in een burnout terechtkwam, als ik dit zo lees!). Ik moest echt weer opnieuw leren hoe het voelde om te willen huilen en dat de kans te geven eruit te komen.

Toen ik eenmaal bij dat gevoel kon komen ging er een soort sluis open. Ik heb weleens twee uur achter elkaar zitten huilen. Soms zonder reden. Het voelde als een grote schoonmaakactie van mijn lichaam en geest. Om die reden denk ik ook dat huilen gezond is. Het helpt je om te verwerken. Zelfs als het oud verdriet of oude pijn is, waarvan je niet eens meer weet welke gebeurtenis erbij hoort.

huilen

Huilen zorgt dat je beter in contact komt met jezelf

Inmiddels sta ik het huilen gewoon toe als het er is. Ook nu ik al jarenlang volledig hersteld ben. Ik wijs mijn tranen niet meer af. Zeg niet meer dat het onzinnig is om te huilen. Wanneer ik voel dat er iets naar buiten wil in de vorm van tranen, dan laat ik het komen. Soms is er een aanleiding, bijvoorbeeld wanneer ik het heel druk heb gehad of als er iets vervelends is gebeurd. Soms is er ook geen (logisch aanwijsbare reden). Dan hoor ik een muziekje, of ik zie hoe mooi de zon door de bomen schijnt en dan laat ik een paar (of heel veel) tranen. Iets in mij wil zich dan openen of verwerkt worden en ik sta dat toe.

Het is echt niet zo dat ik de hele dag zit te huilen. Maar soms wel elke dag een keer. En dan weer weken niet. Gewoon zoals het uitkomt. Door op deze manier met mezelf om te gaan is mijn gevoelsleven enorm uitgebreid. Ik voel me completer. Het gekke is dat mijn vermogen om te lachen ook nog veel groter is geworden.

Huilen heeft me sterker gemaakt dan ooit tevoren

Het is alsof ik door mezelf toe te staan te huilen en lachen een teer plantje in mijn hart de mogelijkheid heb gegeven uit te groeien tot een grote sterke boom. Deze woudreus die nu mijn hart is maakt me met zijn grote wortels juist meer geaard en sterker. Bij je emoties kunnen zijn is een teken van kracht. Niet van zwakte.

Ik zit veel directer op mijn gevoelsleven en kan dat open uiten. Dit doet ook wat met de mensen om me heen. Ik merk dat het zorgt voor een veel directer, eerlijker contact met anderen. Anderen voelen zich ook veilig om gewoon zichzelf te zijn in mijn buurt, doordat ze voelen dat ik geen schild om mezelf heb gebouwd.

Ik kan me niet meer voorstellen ooit nog opgesloten te leven als vroeger. Daar is het leven veel te bijzonder voor.

 

Hoe ga jij met je emoties om? Kun je gemakkelijk huilen of lachen?

 

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Same here. In februari stopte ik van de een op de andere dag met roken, omdat ik dat ineens heel graag wilde. Als ik nu terugkijk, leek het inderdaad alsof ik mijn emoties heb onderdrukt door het roken. En ja, de huilbuien, ik heb gehuild voor 6 jaar i think. Zoveel jaren heb ik geen verdriet gevoeld enkel spanning en stress. Ik heb nu bijna 2 weken niet gehuild (record). Ik vind het knap van je dat je je draai heb kunnen vinden, omdat ik het idee heb dat men je snel zwak vindt als je in het openbaar huilt met name op het werk. Maar daar moeten we overheen. Het hoort erbij, maar jammer genoeg (nog) niet geaccepteerd. Dankje voor het artikel. Groetjes.

Mooi artikel! Ik herken dit enorm. Veel weggedrukte emoties. Ik heb ooit (bewust of onbewust) een knop omgezet en geen emoties meer toegelaten. Waarschijnlijk dacht ik dat dat nodig was op dat moment, ik moest in een soort overlevingsstand om door te kunnen. Alles op verstand. Dit heeft me in die periode veel opgeleverd (ik heb verstandige, weloverwogen beslissingen kunnen nemen), maar ik heb mijn gevoel volledig genegeerd. Nu meerdere jaren later mijn leven eindelijk een beetje op de rit is, komen al die onderdrukte emoties opeens, in een burn-out, naar boven. Althans ze schreeuwen om aandacht door allerlei fysieke klachten te veroorzaken. Ze moeten nu nog, met terugwerkende kracht, serieus genomen worden. Nu nog bij mijn gevoel zien te komen, want waar zit di knop? Gevoel en verstand is inmiddels mijlenver uit elkaar gegroeid. Ik probeer d.m.v. mindfullness, yoga en ademtherapie meer bij mijn gevoel te komen. Het is lastig (was er echt maar daadwerkelijk een knop), maar ik hoop dit beetje bij beetje te bewerkstelligen. Lezen dat het jou is gelukt geeft hoop dat het mij ook zal lukken, da’s een fijn vooruitzicht!

Mooie reactie ook Pauline! Dat bij je gevoel terugkomen dat herken ik wel! Ik ben ook nu bezig met mindfulness & massage en gelukkig helpt me dat al een stap verder! 🙂 Ik hoop dat dat voor jou ook zo gaat voelen! Want ook ik weet dat mindfulness vaak echt even doorzetten en niet opgeven vraagt. 🙂 Mooi om dit artikel te lezen! Liefs!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)