Mijn gedachten over burnout

Burnouts fascineren me. Sinds ik er zelf eentje heb gehad ben ik op zoek geweest naar de betekenis ervan. Het kon niet enkel pure uitputting zijn geweest. Dat is de makkelijke verklaring. Wat ligt er onder de uitputting?

Oh, je weet het wel… Je voelt het terwijl je leest wat ik hier schrijf. Je bent op zoek naar wat het is, dit gevoel dat je nu ervaart.

Het begint bij willen begrijpen wat je overkomt. Heb ik een burnout? Wat is een burnout? Hoe lang duurt een burnout?

Het begin van het burnoutproces is erkennen dat je een muur hebt geraakt. Dat je niet verder kunt. Uitgeput bent. Diep verdrietig bent. Pijn voelt. Jezelf niet bent. De wereld niet meer aankunt.

En na die eerste shock… Begint een mega interessant proces.

Ik zeg niet dat het makkelijk is. Oh nee. Je bent het woud in gegaan. Er zijn wolven. En spoken. En boze rovers. Maar het ergst nog zijn de angsten voor de wolven, spoken en rovers. En het voelt alsof je volkomen weerloos bent. Een kind. Roodkapje. Sneeuwwitje. Hans en Grietje. Alleen in de grote boze buitenwereld.

In het begin wil je alleen maar terug naar huis.  Maar wat is ‘thuis’? Denk aan Hans en Grietje. Hun ouders konden niet meer voor hen zorgen. En elke avond nam de vader de kinderen mee het bos in, met de bedoeling hen daar achter te laten. In de hoop dat ze voor zichzelf leerden zorgen. En in de wetenschap dat ze ook ten prooi zouden kunnen vallen aan het gevaar.

Dit is precies wat het leven met jou heeft gedaan. Je dacht dat het leven je veiligheid gaf. Dat deze relatie voor je werkte. Dat deze baan je zou beschermen, financiële zekerheid, status of op zijn minst een plek om thuis te horen zou geven. Maar oh, lieverd, je hebt dingen opgegeven. Je weet het, je voelt het. En dus werd je ouderlijk huis van bekende situaties te klein voor je.

Het was tijd om het woud in te gaan. Om je eigen weg te vinden, maar je hebt vastgehouden. Je wilde niet. Je wilde aan de rokken van je moeder hangen. De hand van je vader vasthouden. De relatie, baan, woonsituatie, of overtuigingen over jezelf die niet langer klopten maar een schijngevoel van veiligheid gaven.

Je hebt steentjes gestrooid, zodat je de weg terug zou kunnen vinden. Net als Hans. Hans die altijd wist hoe hij het weer goed moest maken voor hem en zijn zusje.

 

Maar je kwam terug in een huis dat niet langer je thuis was. De situatie (de ouders) werden steeds wanhopiger. Steeds dieper het bos werd je in gebracht. Niet langer welkom.

Tot je uiteindelijk niet genoeg steentjes had en broodkruimels moest strooien. Broodkruimels die opgegeten werden door vogeltjes. Zodat je de weg terug niet meer vinden kon.

Eindelijk alleen in het bos. Om te vechten voor jezelf. Vechten. Voor je Zelf.

Het dappere jongetje Hans, de logica, zei, ‘Ik kan ons hier uit redden. Niet huilen, Grietje. Ik weet dat je moe bent. Dat je honger hebt. Maar we gaan nog een klein stukje verder. Kijk, een lichtje. Een huisje. Daar gaan ze voor ons zorgen. Nog een paar stapjes verder…’

Wat je vond was een huisje van snoep. Oh, wat leken de koekjes van het huisje zoet. Symbool voor het harde werken en negeren van je hart (het huilen van Grietje). De waardering die je van anderen krijgt. Het image dat je voor jezelf opbouwt. Maar ergens voelt het niet lekker. Word je er een beetje misselijk van.

En zo gauw je er van at, kwam ze naar buiten. De heks. De nare gedachten, het hard zijn voor jezelf. ‘Je mag niet zomaar van dit huisje eten. Het komt met een prijs’. De heks is het deel in jou dat je onechte verlangens voedt en vetmest, en je Waarheid en Creativiteit uitput.

En dus werd het mannelijke deel, Hans, in jou gevangen gezet. Het deel dat staat voor het hoofd. Dat altijd met logica en hard werken de weg weet te vinden.

Wat je nu uiteindelijk zal redden, is Grietje. Het vrouwelijke deel in jou. Het bange, lieve meisje. Het tweelingzusje van Hans. Ze vraagt zich af wat zij kan doen. Hoe kan zij nu een oplossing bedenken? Ze is niet net zo stoer als Hans.

Maar als ze niet leert in haar kracht te gaan staan, wordt Hans (het mannelijke) opgegeten en zij zelf (het vrouwelijke) zal omvallen, uitgemergeld en uitgeput.

 

Je kent het sprookje. Uiteindelijk, na veel twijfelen aan zichzelf, smeedt ze een plannetje. Durft ze op te staan en de heks in haar ogen te kijken. Het meisje wordt een vrouw.

De vrouwelijke kracht in jou, of je nu een man of vrouw bent, is uniek en belangrijk. Het is de kracht van je hart. Je ware kompas. Het is het gevoel dat je krijgt als je in de ogen kijkt van iemand waar je veel van houdt. Het gevoel van flow als je werkt aan iets wat echt jouw passie heeft. We hebben het weg gestopt.

We geloofden dat we afhankelijk waren van anderen. Onze logica, Hans, heeft in al zijn goede bedoelingen verteld dat we daar thuis hoorden: in de verwachtingen van de buitenwereld. In een zogeheten goede baan. Een duur koophuis en ongelukkig huwelijk. De gouden kooi.

En steeds bracht de logica je terug naar die plek.

Maar ware bevrijding komt pas als het hart de kans krijgt te spreken. Burnouts gaan daar over.

The nights will flame with fire…

Als je door een teveel aan logica het vermogen verliest om naar je hart te luisteren, het niet langer serieus neemt… Dan grijpt het leven in.

Je wordt het woud in gestuurd. Je ontmoet de heks. En de enige die je dan nog kan redden is het hart. En het zal een mooier leven zijn dan je ooit had kunnen dromen.

Grietje bevrijdt Hans en smijt de heks in het vuur (wat een mooie overeenkomst met een burnout: de heks brandt op in het vuur).

Een burnout is het in balans komen van jouw innerlijke krachten. Het vuur verzengt alles wat jou niet langer dient.

Heb lief.
En wees dapper in je liefde.

Nien

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)