Weten wanneer het tijd is om te stoppen

Grotografie – Mariska de Groot 2016

Niet schrikken, dit gaat niet over Jong Burnout! 😉 Het gaat over de momenten in mijn leven waarop ik duidelijk voelde dat het tijd was om mijn schepen achter me te verbranden en verder te trekken. Een situatie die veel van jullie zullen herkennen, of een vraag waarmee je misschien wel speelt. Hoe weet je of het tijd is voor iets anders?

Is het niet gek hoe we overal om ons heen zien dat dingen een begin en eind hebben, maar dat voor de situaties in ons eigen leven niet altijd willen accepteren? Denk aan de seizoenen: alles staat niet het hele jaar door in bloei. Alles heeft zijn eigen tijd. En denk zelfs aan onze levens: ooit zijn ze eindig.

Toch blijven we zo makkelijk hangen in een baan die ooit goed voelde, maar nu niet meer helemaal past. Of in een relatie die het leven uit je zuigt in plaats van je steun en geluk te geven.

Ik zeg niet dat je het niet moet proberen. Ik geloof dat je het met heel je hart, ziel en lichaam moet proberen. Dat je het je alles moet geven. Maar als dat niet genoeg is, als het verkeerd blijft voelen, zelfs als je niet weet waardoor dat komt, dan is het tijd om te vertrekken.

Het allerengste is ergens uit stappen zonder te weten wat er daarna gaat komen. Ergens wil je toch altijd een garantie dat het beter, mooier is als je stopt met die baan, relatie of vriendschap.

Steve Harvey zegt daarover: ‘je moet eerst springen voordat je parachute open gaat’. Ik ben inmiddels een volleerd parachutespringer aan het worden lijkt het wel.

Mijn ervaringen

Toen ik achttien was zegde ik de vriendschap met een aantal vriendinnen op, omdat ik het teveel een kliekje vond dat erg onaardig kon doen achter elkaars rug om.

Vlak voordat ik mijn burnout kreeg stapte ik uit een relatie van 5,5 jaar waarin ik alles had geprobeerd om mezelf te mogen zijn. Toen die ruimte er niet bleek te zijn wist ik dat ik moest vertrekken. Dat deed me heel erg veel pijn. Ik weet nog dat ik tegen mijn moeder zei dat het voelde alsof er een mooi teer plantje met wortel en al uit mijn hart werd gerukt. Dat plantje was mijn liefde voor die jongen, want ik hield wel ongenadig veel van hem. Maar als je naar het vuur van je eigen hart kijkt en je ziet het langzaam doven, dan wordt het een situatie van overleven.

Een jaar geleden zegde ik mijn baan op bij de Radboud Universiteit om een bestaan als ondernemer na te jagen. Een keuze die echt helemaal top bleek te zijn. Mijn oud-werkgever was erg enthousiast voor me en ik heb een gigantisch mooi afscheid gekregen met bloemen, cadeautjes en lieve persoonlijke kaartjes en mailtjes en toespraken. Dat moment zal ik niet snel vergeten. Het voelde alsof ik gedragen werd en iedereen me steunde. Hoewel ik het eng vond om de stekker eruit te trekken, en me afvroeg hoe mensen daarop zouden reageren, kreeg ik juist heel veel positieve energie van ze terug. En met veel van hen ben ik nu nog steeds in contact.

Gisteren heb ik een punt gezet achter een samenwerking die eigenlijk al een hele tijd niet lekker meer liep. Noem het een onverenigbaarheid van persoonlijkheden, maar ik kon niet langer meer achter de werkwijze van de ander staan. Terwijl het een professional is die ik ook lange tijd erg heb gewaardeerd, en waar ik ook veel van geleerd heb.

Hoe weet je of je moet stoppen?

De bottom line is denk ik dat ik zo in elkaar zit dat iets moet ‘kloppen’. Het is echt puur een gevoelskwestie. Zuiverheid, eerlijkheid en geen dubbele agenda’s. Op momenten maakt dat me kwetsbaar, want hoewel ik zakelijk strategisch kan nadenken voor een opdrachtgever, ben ik persoonlijk absoluut niet strategisch. What you see is what you get. Ik ben makkelijk in mijn hart te raken.

Maar die openheid van hart geeft me ook de mogelijkheid om de wereld in een ongekende volheid te ervaren. Het is belangrijk voor me om in flow te kunnen leven. Me niet te verzetten en tegelijkertijd ook niet aan de kant te laten duwen. Ik neem de plek in die ik in hoor te nemen. Ik zal je nooit belazeren. En ik zal niet op een stoel blijven zitten met de gedachte ‘het zal mijn tijd wel duren’, want ik geloof dat ik met zo’n beslissing al met een been in mijn kist sta. Thank you very much.

Het doel van het leven is te leven. Simpel als dat.

Als iets of iemand het leven uit me zuigt, dan ga ik het gesprek aan. Als dat niet helpt, dan ben ik weg. Het is voor mij een duidelijk signaal dat iets anders in het leven me roept. Dat ik ergens anders nodig ben.

Tot nu toe ben ik en is ook mijn omgeving daar alleen maar beter en gelukkiger van geworden.

En jij? Is er iets waar jij eigenlijk mee wilt stoppen?

 

Laat je comment hieronder achter, dat vind ik leuk  en interessant 🙂

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Je schrijft zo raak. Oprecht, integer, helder, duidelijk, simpel, krachtig. Dankjewel!! 🙂 >3

Ik wilde heel graag stoppen met mijn huidige baan, maar niet voordat ik een nieuwe baan had. Nu is het zo gelopen dat (alsof ze het aanvoelden.. Of ja, waarschijnlijk straalde ik het ook verder wel uit) dat mijn huidige werkgevers niet met mij verder willen en dat ik over 2 weken in de ww kom. Maar dat vind ik niet erg. Ik heb al een nieuwe baan gevonden voor 2 maanden later, tijdelijk een kijkje in een andere keuken nemen. Maar daarbij moet ik nu ook al grenzen aangeven en dat vind ik lastig, maar ik doe het wel. En ik ben daar best trots op 🙂 Fijne blog heb je.

Jong burn-out, alsof ik mijn eigen verhaal lees zeer inspirerend!

Een tijd geleden zei ik tegen iemand dat ik geloof dat wij midden en eind twintigers ook een soort pre midlifecrisis doormaken. Vooral na je studie is er dat zwarte gat en de vraag, wat nu? Voor mij voelt dit wel na 8 jaar studeren, 2 diploma’s en een C.V vol bijbanen en verantwoordelijkheden als een groot zwart gat. Vorig jaar direct na mijn afstuderen begon ik met een fulltime functie in het vakgebied waar ik al jaren werkzaam was naast mijn studie. Ik zocht zekerheid en wilde een start maken met mijn “volwassen” leven. Geld verdienen, rekeningen betalen en genieten van mijn vrije tijd. Echter nu een jaar later besef ik me dat ik mezelf heb verwaarloosd. Ik heb niet de tijd genomen om te ontdekken wat mijn andere mogelijkheden waren en welke kant mijn carrière op zou kunnen gaan. Beter solliciteren uit een werkende functie zei ik tegen iedereen om me heen. Maar terwijl ik 40 uur per week een team aanstuurde bleef er weinig tijd of energie over om daadwerkelijk te solliciteren. Ik sloot me op en heb sinds de afgelopen maanden amper de kracht om s’ochtends mijn bed uit te komen. Tot vorige week toen ik eindelijk voor mezelf de knoop heb doorgehakt. In plaats van een contractverlenging heb ik mijn baas gezegd dat ik wilde stoppen. Ik kan niet langer mezelf weg stoppen of erger nog weg lopen voor de angst van het hebben van geen baan of inkomen. En toch is dat wat ik nu ga doen. Over een maand heb ik geen zekerheid meer, geen plan en geen inkomsten. Echter heb ik wel een hernieuwde energie en het vertrouwen dat het wel goed gaat komen. Het kan misschien langer duren dan ik zou willen en de eerste weken werkloos zullen vergelijkbaar zijn met het zogenoemde “zwarte” gat. Maar ik kom er wel zelfs als ik helemaal opnieuw zou moeten beginnen.

Het doet me goed om te lezen dat ik niet de enige ben die met dit gevoel rondloopt. Inspirerend om je blogs te lezen.

Leuk dat je terug bent 🙂

Ik vind het nog steeds erg moeilijk om te bepalen of iets het leven uit me zuigt. Bij personen is het vaak wel duidelijk. Vooral op werkvlak vind ik het lastig. En daar komt dan nog bij dat ik nu ik in mijn herstelfase van m’n burn-out zit het NOG moeilijker vind om dergelijke keuzes te maken. Lastig lastig

Thanks! 🙂 Ja, dat is een kwestie van goed naar binnen luisteren en steeds opnieuw afstemmen. In het begin is dat even zoeken, maar na verloop van tijd word je er waarschijnlijk wel steeds automatischer / beter in.

Dapper! Inspirerend 🙂

Dankjewel 😀

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)