HSP: Ben je hooggevoelig of is deze wereld gewoon zwaar overprikkeld?

  • Home
  • Na de burnout
  • HSP: Ben je hooggevoelig of is deze wereld gewoon zwaar overprikkeld?

HSP, of hooggevoelig zijn: ik hoor er de laatste tijd veel mensen over. Ook ik heb tijdens mijn burnout me afgevraagd of ik misschien HSP ben. Dit weekend was het weer eens zo ver. Ik was overprikkeld. En dat heeft me opnieuw aan het denken gezet over hooggevoeligheid. Wat is het eigenlijk en wat kun je er aan doen?

Wat is hooggevoeligheid?

Hooggevoeligheid is kort gezegd de ervaring dat alle prikkels heel erg bij je binnenkomen. Je zintuigen staan op scherp en je bent ook sfeergevoelig. Misschien ervaar je kleuren, smaken of geuren veel intenser dan de mensen om je heen. Ook kun je het ‘voelen’ als er ruzie is geweest in een ruimte of tussen twee mensen. Veel hooggevoelige mensen verwarren bovendien hun emoties met wat ze oppikken bij andere mensen. Als een ander verdrietig is, maar dat niet bewust laat merken, kan de hooggevoelige persoon dat overnemen en zelf verdrietig zijn zonder aanleiding. Ook pik je frustraties van de ander op en denk je dan dat de ander boos is op jou, terwijl de frustratie misschien helemaal niets met jou te maken heeft.

Zo bekeken ben ik inderdaad hooggevoelig. Ik voel vaak wat er speelt bij een ander en ik ervaar veel dingen heel intenst. De kleuren in de lucht en de muziek waar ik naar luister: ik zit er helemaal ‘in’. En harde muziek of onprettige mensen komen heel heftig bij me binnen. Daardoor ben ik voorzichtig geworden met wat ik tot me neem, van muziek tot het soort mensen waar ik mee omga.

 

Is er iets mis met je als je hooggevoelig bent?

Lange tijd heb ik mijn eigen hooggevoeligheid gezien als een zwaktebod. Wat een flauwekul, dat makkelijk overprikkeld zijn. Het komt vast doordat ik ooit een burnout heb gehad, daardoor ben ik wat gevoeliger. Toen ik dit weekend even een time-out nam, omdat ik me erg overprikkeld voelde ben ik eens gaan nadenken. Is het niet eerder omgekeerd? Misschien is hooggevoeligheid wel normaler dan niet hooggevoelig zijn. En als je lange tijd niet luistert naar deze gevoeligheid kan dat resulteren in een burnout.

Om dat te begrijpen moet je terug naar de basis: de kindertijd. Daarin zijn we nog het meeste ‘oer’.

Kinderen zijn nog ongefilterd en puur. Een met alles en in goed contact met hun werkelijke behoeften. Ze reageren tot een jaar of zeven heel primair op hun behoeften. Ze kunnen schaterlachen en intens verdrietig zijn. Een uur naar een mier op een grassprietje kijken. Er is geen besef van tijd.

Kinderen kunnen ook overprikkeld raken en sferen aanvoelen. Alleen doen ze dan vaak al van nature wat goed voor ze is. Ze trekken zich terug met een boek in een hoekje, gaan een dutje doen of in hun boomhut zitten.

 

 

Hooggevoelig of een overprikkelde wereld?

 

Wat nu als hooggevoelige mensen eigenlijk hartstikke normaal zijn, in zekere zin meer in contact met zichzelf en de wereld dan degenen met een dikke huid? Zoals kinderen heel dicht bij hun eigen waarnemen.

Eigenlijk is het toch niet normaal dat een groot deel van de mensheid leeft van kick tot kick, of in een soort totale afgestomptheid voortleeft?

We leven in een ongelooflijk gejaagde wereld. We hebben het altijd druk en het is altijd druk om ons heen. Op werk en in privé moeten we van alles. Er zijn nauwelijks rustpunten en rituelen die een vertrouwde regelmaat in het leven brengen.

Als ik in de tuin zit kan ik de snelweg continu horen. De buurman vind het bovendien wel een leuk idee om met dit lekkere weer de stereo op tien te zetten als hij in de tuin zit. Wanneer ik de stad in ga stromen de koopjesjagers en gehaaste zakenmensen me tegemoet. Loop ik niet snel genoeg, dan botsen er mensen tegen me op.

En dan nog social media en de smartphone, waar ik laatst ook een video over maakte. Waar de overprikkeling vroeger vooral buitenshuis plaatsvond, word je nu thuis door het bliepen van je telefoon achterna gezeten.

Het is wat mij betreft niet vreemd dat zoveel mensen overprikkeld raken. Sterker nog, het lijkt mij een zeer normale reactie op een abnormale situatie.

 

Zijn we afgesneden van onszelf?

Ik kan al verdrietig worden als ik lege blikjes in een sloot zie ronddobberen. Dan voelt die vervuiling alsof iemand die me heel dierbaar is iets aangedaan wordt. In zekere zin is dat natuurlijk ook zo: wat kan ons dierbaarder zijn dan de aarde waar we op leven en die ons alles geeft wat we nodig hebben? Toch gaan veel mensen ermee om alsof het niets voorstelt. Wat is dan raarder? De enorme nonchalance waarmee kauwgom en verpakkingen de natuur in geslingerd worden of het verdriet over die gebeurtenis?

En op dezelfde manier, wat is menselijker? Jezelf overladen met de heftige prikkels van energiedrankjes, gewelddadige films en harde muziek? Of je van tijd tot tijd terugtrekken, fijne gesprekken en ontspannen muziek luisteren?

HSP, ik geloof er niet in. Ik denk dat de mensen die HSP zijn (waaronder ik zelf, naar die definitie), gewoon goed in contact zijn met de reacties van hun eigen lichaam en geest en geconfronteerd worden met een wereld die geen rust meer kent. Misschien kunnen we nog een andere term bedenken: WSP, Weinig Sensitieve Personen. De mensen die zichzelf compleet hebben afgesloten voor de overprikkeling en ongezonde staat van de wereld.

Want er zijn maar twee manieren van omgaan met een overprikkelde wereld. De ene is voor jezelf zorgen en heel goed naar de reacties van je lichaam luisteren. Zo kun je op tijd rust nemen. Ik wens alle HSP’ers toe dat op een goede manier voor zichzelf te doen.

De andere manier is namelijk afgestompt raken (WSP worden).

Afgestompt zijn kent vele gezichten. Het is de puber die een leeg blikje achteloos op de grond gooit. Het is het vluchten in knalharde muziek. Het zijn de lichte en zware verslavingen. De man die de hond uitlaat, en ondertussen alleen maar op zijn smartphone kijkt. Jezelf maar voort laten jakkeren zonder echt aandacht te besteden aan het ongelukkige gevoel van binnen dat je alleen maar wil vertellen: sta eens even stil, kijk naar de lucht, haal adem. Wees Hier en Nu.

 

Dat is wat ik dit weekend heb gedaan. Ademen. Zijn. Mens-zijn. En ja, ik heb gehuild. Stress losgelaten. Zoals een kind een driftbui krijgt als het overprikkeld is. Beter dat het eruit komt, dan dat het naar binnen slaat en je vanuit daar opvreet.

Het is ook mijn advies aan jou. Ga af en toe eens in je boomhut zitten. Kijk een uur naar een mier in het gras. En voel wat je voelt.

Het is niet eenvoudig in deze dolgedraaide wereld, maar het is absoluut noodzakelijk.

En jij? Ben jij HSP? En hoe ga je daarmee om?

Liefs, Nien

 

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Geweldig…ik lees eindelijk eens iemand die HSP niet in het hokje van de bijzondere afwijking plaatst….een afwijking moet worden behandeld, we moeten voorzichtig zijn met onze gevoeligheid, je bent tenslotte niet normaal, volgens de norm.
dus de term HSP, is voor mijn gevoel een hokje waar ik in word geduwd, wat mij nog meer het gevoel geeft dat er met mij iets mis is. Ik moet mij gaan afschermen, energetisch, dat is de oplossing, nou niet dus….ik voel dat dat niet voor mij werkt.

Wat afwijkend is is dat Ik sterk betrokken ben bij de aarde, ik geef om haar en al haar schepselen zijn mij lief, zo lief dat het pijn doet om hier te zijn want er is zo weinig respect voor de natuur voor de andere wezens die hier hun huis hebben, ook onze innerlijke natuur word verwaarloosd en ik denk dat dat is wat mij zo diep raakt….ik vind het vreselijk om te zien hoe ongevoelig er met de aarde en dieren word omgesprongen. Hoe mensen zichzelf zoveel intelligenter vinden dan dieren, begrijp ik intuïtief ook niet, en dat heb ik ook nooit begrepen…ik heb groot respect voor de krachten van dieren en planten.
Daarom, zou het zo mooi zijn, om als ‘HSP’ mensen eens bij elkaar te komen en een liefdevolle revolutie in gang te zetten.

Einstein heeft gezegt dat, als je normaal word gevonden in het huidige systeem, dat er dan pas echt iets niet normaal aan je is.

Luv en pies!
Judith

Hoi Nienke,

Ik sluit me aan bij de rest: zeker herkenbaar. Misschien wat kort door de bocht om te stellen dat je er niet in gelooft, maar ik snap het punt dat je wilt maken. 😉 Heb ook je artikel over vermoeidheid gelezen. Hoogsensitiviteit zorgt er in mijn geval juist voor dat ik tegenwoordig extra bewust ben van mijn lichaam. Tegelijkertijd heb ik nog steeds moeite naar die signalen te luisteren. Interessant deel van het kwadrant is dat, die bewust onbekwaam. Haha!

Wil je hier ook nog graag zeggen dat ik het inspirerend vind hoe je kracht hebt weten te putten uit je eigen negatieve ervaringen. Een mooie website met veel bruikbare tips.

Zie je zaterdag! 🙂

Warme groet, Koen

Leuk om je zaterdag te zien, Koen!

Inderdaad een beetje kort door de bocht 😉 Ik geloof wel degelijk in hoogsensitiviteit, maar ik denk dat het juist onze natuurlijke staat is als mensen om zo gevoelig te zijn. Veel mensen kunnen dat echter niet voelen, omdat we in een maatschappij leven die ons afstampt.

Bewust onbekwaam, dan heb je de belangrijkste stap al gezet! Life is about mastery 🙂

Dank voor de complimenten, fijn om te horen.

Liefs, Nien

Een psycholoog had mij jaren geleden al een keer gezegd dat hij dacht dat ik hoog sensitief was, maar hij ging er niet op door en ik wist niet wat het was, dus ik besteedde er verder geen aandacht aan. Vorig jaar tijdens mijn behandeling voor mijn burn-out kwam hoog sensitiviteit weer eens voorbij en toen viel ineens het kwartje. Waarom ik soms in een soort lichamelijke paniekaanval kon schieten na het drinken van één kopje koffie, waarom ik altijd een bizar fijn smaakgevoel heb gehad, waarom ik altijd bij de eerste zonnestralen al een zonnebril nodig had, waarom ik me zo intens naar kon voelen als er thuis een ruzie had plaatsgevonden, ook al was ik er niet eens bij geweest. Door het afweten van het bestaan van HSP heb ik veel rust gevonden, omdat ik nu begrijp waarom ik zo heftig kan reageren en mezelf nu veel makkelijker toe kan staan om me even terug te trekken om de blootstelling aan prikkels te reduceren. Voorheen vond ik vaak dat ik door moest gaan, omdat anderen dat ook deden/konden. En ik heb er verrassend weinig moeite mee wat anderen daar van vinden, zo lang ik zelf maar weet waarom ik het doe 🙂 af en toe kan het me frustreren, dat ik zo snel geprikkeld raak, maar ik gebruik mijn fijngevoeligheid ook als kompas. En ik probeer nog te ontdekken hoe het ik het echt voor me kan gaan laten werken, om me positief te onderscheiden in bijvoorbeeld mijn werk.

Ah, super mooi Julia! Ik geloof ook echt dat hooggevoeligheid juist een krachtige positieve eigenschap kan zijn. Succes op je mooie weg 🙂

Ook hier herkenbaar, ik ben hooggevoelig en beelddenker!
Heb er ook lang mee geworsteld en een masker op gezet, onbegrepen gevoeld.
Sinds ik het weet is mijn puzzel in elkaar gevallen en kan ik er steeds beter mee omgaan en onderdruk ik mijn gevoelens steeds minder.
Enkel het intens voelen brengt mij nog regelmatig van de kaart..

Ik vind het heerlijk om de dingen op te merken en van te genieten zoals een vlinder en vogel die fluit hoog in een boom en muziek vooral de teksten dan, haha.

Fijn dat je dit onderwerp aankaart 😉

Liefs
Tiffany

Graag gedaan 🙂 En heel mooi wat je beschrijft: dat het juist ook kan zorgen dat je extra van bepaalde dingen geniet. Eigenlijk zien en voelen we de wereld zoals die al van zichzelf is veel intenser. Dus heb je die heftige impulsen van tv etc. niet nodig. Lijkt mij juist een heel gezonde ervaring 🙂

Heel herkenbaar. Heb dit uiteindelijk ook altijd gehad, afgesloten en erge burn-out gekregen… ik heb er alleen best wel last van dat mijn gevoeligheid toch wel duurt voor een langer herstel. Ik wil niet meer meegaan in die drukke stroom die uiteindelijk toch nergens toe leidt. Maar als je partner (die je hebt uitgekozen voor de burn-out) dat nog wel wil dan is het soms lastig samen leven. Het is zo zeldzaam dat (jonge) mensen tegenwoordig NIET rennen of overal bij willen zijn… de zoveelste verjaardag afzeggen in een druk
Weekend om gewoon fijn samen op de bank te zitten vind ik niet meer dan normaal, mijn vriend vind het absurd.
Als ik in m’n eentje een wandeling door de buurt maak word ik toch altijd een beetje vreemd aangekeken (“wat doet dat meisje alleen, waarom loopt ze hier zonder hond”).
Ik vind het best lastig te leven op mijn tempo in dit stadium van m’n burn-out. Ik ben nog zo kwetsbaar en het buiten de lijntjes kleuren is niet altijd makkelijk..

Maak je geen zorgen over wat anderen vinden en voelen. Een goede vriend van mij zegt dan: ‘jij bent niet verantwoordelijk voor de emoties van een ander.’ En daarnaast besta jij ook niet bij de gratie van anderen. Dus loop lekker door de buurt en doe je ding. Heerlijk, toch? Misschien dat anderen wel zo kijken, omdat ze dat gevoel ook zouden willen hebben 🙂 Wees maar trots op jezelf! Liefs, Nien

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)