Burn-out, depressie en eetstoornissen: allemaal hetzelfde?

  • Home
  • Voorkomen
  • Burn-out, depressie en eetstoornissen: allemaal hetzelfde?

 

Dit is een gedachte die me de laatste tijd erg bezig houdt. Ik kom online en offline veel mensen tegen die wat aan Jong Burnout hebben gehad. Niet omdat ze een burn-out hadden, maar een depressie of eetstoornis. Wat is de overeenkomst tussen deze ervaringen?

Het klinkt alledrie niet als een pretje. En dat is het ook niet. Ik wil dus zeker niet zeggen dat het allemaal op hetzelfde neerkomt of dat de ene ervaring erger is dan de andere.

Waar ik het over wil hebben, is wat eronder ligt. Want ik ben zo zoetjes aan gaan geloven dat een heleboel ervaringen en gedragingen worden aangewakkerd door dezelfde problemen. Dat de basis voor al deze dingen gelijk is. En dat als we willen dat mensen structureel op grote schaal gelukkiger worden, we moeten kijken naar die basis. Naar voorkomen in plaats van genezen.

 

Als de wereld pijn doet

 

Waarom krijgen mensen een burn-out, depressie of eetstoornis? Denk er eens over na. Op de een of andere manier ligt er altijd een worsteling met jezelf of de wereld onder. Het gevoel niet goed genoeg te zijn of altijd maar verder, beter, meer te moeten van jezelf of een ander.

 

Het lijstje houdt in mijn ogen niet op bij burn-out, depressie en eetstoornissen. Ik denk dat er veel meer uitingsvormen zijn van dezelfde ervaring van lijden:

 

  • Verslavingen
  • Angststoornissen
  • Slaapproblemen
  • Hartproblemen
  • PMS
  • Migraine
  • … En vast nog veel meer

 

De wereld doet pijn voor iedereen die ervaring heeft met een van deze situaties. En ik denk dat we daarmee zeker 99 procent van de mensen kunnen afvinken.

Waar de fuck zijn we mee bezig?!

We zijn kwijtgeraakt wie we werkelijk zijn, en daarom raken we in de ellende. Dit zeg ik uit ervaring, als iemand die naar de hel en weer terug is geweest. Ik zeg het met mijn professionele kennis uit de sociale psychologie, yoga, bioenergetica en na het werken met honderden mensen via workshops en coaching. Dat heeft me een stellige overtuiging opgeleverd. Dus luister goed:

 

Onze natuurlijke menselijke staat is geluk, verbondenheid en creativiteit

 

Alleen moeten we het wel toelaten…

 

Waarom zijn we niet gelukkiger?

 

De wereld doet pijn, omdat onze maatschappij is ingericht op basis van pijnprikkels. Hatsja!

Want: wanneer mag jouw hart echt spreken en je lichaam zich vrij uitdrukken?

Vanaf een hele jonge leeftijd wordt ons geleerd stil te zitten en onze mond te houden. De natuurlijke, spontane uitdrukking van kinderen wordt onderdrukt.

Denk bijvoorbeeld aan een stille ruimte waarin een baby begint te huilen. Iedereen draait zich om en je kunt mensen bijna horen zeggen, ‘hou die baby eens stil.’ (Ja, hier ben ik ook schuldig aan). Dus in onze vroegste ervaringen wordt ons al geleerd stil te zijn. Eerst zijn we zelf aan de beurt. En vervolgens houden we later als volwassenen anderen weer onder de duim.

Kleine kinderen in de klas moeten allemaal hetzelfde knutselwerkje maken en als ze ouder worden moeten ze uren achter elkaar stilzitten en luisteren.

Op kantoor moet je uren achter elkaar aan je bureau zitten, ook al zijn onze lichamen daar niet voor gemaakt. Ga je om het uur een klein rondje wandelen? Dan kijken je baas of collega’s je vreemd aan. Ook al is allang bewezen dat je daar juist productiever en creatiever van wordt.

Wanneer ik op het perron op de trein sta te wachten en lekker dans op de muziek van mijn koptelefoon, kijken er altijd wat mensen mij verstoord aan. Alsof ze willen zeggen, ‘hou eens op met raar doen.’

Maar is het niet juist gek dat we het normaal vinden om collectief stil te staan, ten koste van alles contact met anderen te vermijden en naar ons telefoonscherm of krantje te staren?

Stilzitten en mond houden is normaal geworden. Zelfs thuis, waar we uren op onze telefoon of voor de tv doorbrengen. Vind je het gek dat we collectief depressief raken? (Depressief betekent letterlijk ‘onderdrukt’).

 

Word wakker

 

Wij zijn mens.

We hebben behoefte aan oprecht contact met anderen. Aan langdurig oogcontact. Een open gesprek. Een echte, ontspannen knuffel.

Soms verbaas ik me erover hoe moeilijk mensen het vinden om los te laten in een knuffel. Er echt in te zinken. Ik kan voelen hoe ze bang zijn om de laatste te zijn die loslaat. En sommige mensen zijn super gespannen, terwijl ze wel echt graag een knuffel willen.

We hebben behoefte aan het spontaan kunnen uitdrukken wat we voelen. Wild creatief kunnen zijn. Niet hoeven presteren, maar gewoon maken wat ons hart ons ingeeft. Iets doen wat bijdraagt en wat oprecht het beste, mooiste van onszelf tot uitdrukking brengt.

We willen leven in een wereld waarin we vaker naar buiten kunnen en frisse lucht kunnen inademen. Onder de bomen kunnen zitten. Tijd voor onszelf hebben. Vrij bewegen.

Ik geloof dat we dat hele rijtje van burn-out tot migraine ervaren, omdat we tot het uiterste worden gedreven van wat lichaam, geest en ziel aankunnen.

Het is niet normaal om de hele dag in een vierkante doos met kunstlicht door te brengen. Hooguit een halfuurtje lunchpauze tussendoor. Een lunchpauze die vaak ook nog aan hetzelfde bureau wordt doorgebracht, of met collega’s die je niet perse zelf zou hebben uitgekozen.

En als je dan iets voor jezelf wilt doen, voel je je bijna schuldig. Egoïstisch. Omdat je een leven lang hebt geleerd dat het niet normaal is om te doen wat van nature komt.

Dus ploeter je door.

Als je dag na dag tegen de natuur van lichaam en ziel ingaat, breekt er op een gegeven moment ergens iets.

Je hebt een manier nodig om je beter te voelen, zoals een verslaving, eet- of dwangstoornis.

Je natuurlijke reacties raken zo erg onderdrukt dat alles naar binnen klapt en je een depressie krijgt.

Je hoopt dat door nog meer van jezelf te geven in werk en privé, je uiteindelijk gelukkiger zult zijn. Met als gevolg een burn-out.

Ach mensen, wat een lijden… Het raakt mijn hart enorm. Want ik voel zoveel liefde voor deze wereld en iedereen die er op leeft.

 

Het zit allemaal tussen je oren…?

 

Er kan natuurlijk ook chemisch, in de hersenen, iets niet helemaal lekker zitten waardoor je gemakkelijker aan een van deze dingen lijdt. Maar zelfs dan wil ik toch de kritische vraag stellen die misschien taboe is. Al is het maar omdat niemand anders het doet.

Hoeveel van die chemische (hormonale) disbalans kunnen we opvangen door met respect om te gaan met ons lichaam, de wereld waarin we leven, de manier waarop we werken en de mensen om ons heen?

Door ons voedsel op een gezondere en liefdevollere manier te verbouwen.

Door de dieren die we eten en waar we melk en eieren van gebruiken niet vol hormonen te stoppen.

Door minder lichtvervuiling te veroorzaken (al die straatlantaarns fucken met ons slaap-waakritme)

Door meer te bewegen. Meer naar buiten te gaan. Meer pauzes in te lassen.

Door Meer niets te doen.

 

 

 

 

Dit is volgens mij de oplossing

 

De enige manier om het tij te keren is door radicaal je eigen ritme te gaan volgen.

Eerst binnen de mogelijkheden en energie die je beschikbaar hebt. Bijvoorbeeld door elke ochtend en avond een uur lang voor jezelf te nemen om je dag op een prettige manier te kaderen.

Dan, naarmate je leert jezelf meer vrijheid te permitteren, door gelukkigere keuzes te maken. Evalueer eens welke mensen in je leven je echt vreugde brengen. Ga elke dag even naar buiten. Wees kritisch op je voeding. Schrijf eens uit hoe je ideale leven eruit zou zien en zet kleine stapjes daar naartoe.

Zorg voor jezelf. Dit is je enige ikje. Het ene mens waar jij je leven lang mee zult doorbrengen.

Heb compassie. Heb je ikje lief en geef het wat het nodig heeft om gelukkig te zijn.

 

And for god’s sake… Als we willen dat werknemers gelukkiger en effectiever zijn: laten we met zijn allen werken aan een wereld waarin we echt onszelf kunnen zijn.

 

Liefs, Nien

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Dit is pijnlijk herkenbaar. Stil zitten en je mond houden heb ik erg goed geleerd als kind. Gek genoeg wordt van volwassenen dan weer verwacht dat je je mond opentrekt, je assertief opstelt en spontaan bent. Jammer dat ik dat dus niet geleerd heb als kind. Ik kan in jouw lijstje van vergelijkbare klachten er ook zeker 3 aanvinken. De maatregelen om je beter te voelen zijn echter niet altijd makkelijk toe te passen: bewegen, buitenlucht, voldoende slaap zijn echt lastig te combineren met een drukke baan, gecombineerd met plichtsgevoel en perfectionisme. Het is überhaupt moeilijk om de cirkel te doorbreken als je depressief bent, en niemand anders gaat het voor je doen.

Zo mooi en waar ! Het raakt mij ook wat je zegt dat het al op kinderleeftijd begint..zie dit ook terug bij mijn kinderen..ze zijn overgevoelig en moeten dan op éën of andere manier dit af reageren het zij door heel boos gedrag hetzij door te huilen of juist heel druk gedrag, jouw stukje opent weer mijn ogen voor wat er achter dat gedrag zit…niet onderdrukken dus..maar op de juiste manier begeleiden
Bedankt weer!

Wauw, super blij dat je dit kunt voelen. Het blijft lastig natuurlijk, want je wilt je kids ook grenzen meegeven en ze beschermen. Het belangrijkste is: blijf de unieke individuen zien die zij zijn. Ook als je denkt: wat moet er ooit van komen als ze dit pad volgen? En laat je eigen innerlijk kind af en toe spreken. Dat snapt soms beter waar die buien van je kind vandaan komen. Je bent een goede moeder, alleen al omdat je dit soort inzichten de ruimte geeft. Liefs!

Reply

Ron van Kouteren

Hee Nein. Ron hier, je weet wel, die ouwe bok uit Wijchen. Pracht verhaal weer, ik lees ze graag. En zo waar. Yep, ook ik ben weer tegen de bekende lamp gelopen..alweer. Diep respect voor wat je doet en hebt bereikt. Ik ben langzaam weer herstellende en wil nu eindelijk mijn levenservaring maar eens gaan gebruiken om anderen te helpen. Jouw blogs zijn zeer nuttig voor me.
Ik wil iets gaan proberen met humor en muziek, kan ook niet anders he :-). Het zal nog wel even duren voor ik het op poten heb.
Keep up the good work, ik weet zeker dat jij in ieder geval al op jouw juiste pad terecht bent gekomen.

Groetjes Ron xxx

Ahhhhhh, Ron!!! The last person on the face of this earth that still calls me Nein. Zoveel liefde voor jou, oude reus. Nu ik dit opschrijf en erover nadenk, dat is wat je bent: zo’n grote woudreus 🙂 Dankjewel voor je mooie woorden. En je bent zo’n bijzonder mens. Ik hoop dat het leven snel zachter voor je zal voelen en dat ook jij weer mooie dingen aan de wereld mag brengen. Rock on!

Wauw…

Het lijkt of je in me gedachten heb gekeken.!

😉 Haha. Ik denk dat veel mensen klaar zijn met de hokjes van de maatschappij en graag willen creëren en zichzelf ontdekken. Niet zo gek dat we hetzelfde hierover denken.

Wauw, maar dan ook echt wauw. Ik weet niet anders wat ik kan zeggen. Ik zit zelf tegen een burn-out en misschien wel een depressie aan (of misschien zit ik er wel in) en je woorden raken me. Ik ben het met je eens dat we onszelf onderdrukken, ik doe dat in ieder geval wel. Migraine, check! Ik ga zo in ieder geval de stap zetten om op papier te zetten hoe mijn ideale leven er uit zou zien. Bedankt

Tof, Dionne. Create your own life <3

Wauw zo mooi gezegd
Ik zit er ook middenin en inderdaad, het buiten zijn, de ruimte nemen, spelen… het is echt helemaal waar en ik probeer dat te delen met anderen, jij bent echt een inspiratie bron om dat nog meer te doen en om anderen hier nog meer mee te inspireren dit ook te doen!
Bedankt voor je mooie herkenbare woorden!

Heel graag gedaan en jij ook bedankt voor het compliment <3 Inspire to inspire. Ik hoop dat de mensen die wat aan mijn teksten hebben ook anderen weer verder helpen 😀

Wauw. Dit is zo raak!!
Ik zit er middenin en kan alles beamen. Eye opener.

Ga terug naar de kern, Lynet. Wie ben jij en wat heb je echt nodig? En gooi die shit die anderen en de wereld je hebben aangepraat eruit: huilen, schreeuwen, vloeken en met mensen die je vertrouwt erover praten of in een dagboek schrijven. You’ll be okay!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)