Hallo, mooi mens…

Ik woon in Nieuwegein. Als ik daar naar het winkelcentrum ga, kom ik vaak hetzelfde meneertje tegen. Hij is een beetje verfomfaaid, maar op zijn eigen manier keurig gekleed. Altijd met dezelfde grote glimlach roept hij tegen wie hem maar aan wil kijken, ‘Mooie dag. Mooie mensen. Dag Koningin!’ Ik denk niet dat hij gek is. Volgens mij heeft hij het gewoon begrepen. Dus vandaag een ode aan jou, lezer van Jong Burnout. Mooi mens…

Ik vind je Mooi

Toen ik 18 was had je nog Hyves. Een voorloper van Facebook. Je kon daarop ook pagina’s aanmaken die mensen dan konden liken. Een pagina die ik volgde heette ‘Ik vind je mooi.’  Het is jammer dat er nergens op internet meer restanten van die pagina te vinden zijn. Want het was zo’n lieve, bijzondere community. Het uitgangspunt was dat meisjes elkaar daar vertelden wat ze mooi vonden aan de ander. Heel goed tegen onzekerheid.

Maar het ging natuurlijk al snel veel dieper. De positieve comments gingen na een tijdje niet meer over iemand’s mooie groene ogen of grappige sproetjes. Er werden dingen gezegd als, ‘Je hebt een heel bijzondere uitstraling. Super positief!’ en ook nog een stapje verder, ‘Ik heb een kijkje genomen op jouw profiel en zie dat je super creatief bent. Dat maakt je ook heel mooi!’

Zo voor en na begonnen al die meiden hun hart uit te storten. Over wat hen onzeker maakte en waar ze trots op waren. Wat ze die dag hadden meegemaakt. En de andere meiden in de groep reageerden daar dan weer op. Al snel werd deze pagina zo’n succes dat alle meidenbladen erover schreven.

Er ontstonden zelfs live meetings. Picknicks om elkaar in het echt te leren kennen. Er zat een gigantische hoeveelheid positieve energie in. Ik weet zeker dat het meisje die de pagina had opgericht het leven van heel veel mensen een positieve wending heeft gegeven. Ik denk er nog regelmatig aan.

Iedereen is Mooi

Laatst liep ik in Amsterdam, nadat ik een workshop had gegeven bij de VU. En in een vlaag was ik even helemaal in het moment. De ene na de andere persoon liep me voorbij. En het enige wat ik kon denken over iedereen was: ‘wat ben jij mooi!’

Niet omdat je de juiste lippenstift draagt, of omdat je pak op maat gesneden is. Nee, echt IEDEREEN is mooi.

Ook de mensen met aardappelneuzen. Of de knappe jongen met onzekere ogen achter zijn bril. Ook het meisje dat nerveus haar spriethaar achter haar oor veegt. Ook de bouwvakker die me net iets te brutaal van boven tot onder bekijkt. De arrogante zakenman die nauwelijks ruimte voor jou laat als hij langs je loopt op de stoep.  Of de directrice  die  een beetje wiebelt op haar hoge hakken, die ze stiekem vooral heeft aangetrokken om autoriteit uit te stralen.

In een ogenblik zag ik al die mensen zonder oordeel. Allemaal met een eigen leven. Een leven waar ik niets vanaf weet. Vreugdes, pleziertjes en zelfs geheimen waarvan ik nooit deelgenoot zal worden. Angsten en onzekerheden die er misschien wel, misschien niet mogen zijn. Allemaal met iemand waarvoor ze zouden sterven als het nodig was. Een moeder. Een kind. Een beste vriend. En ook allemaal met mensen in hun leven die ze liever niet tegenkomen.

We verschillen niet zoveel van elkaar, jij en ik. De omstandigheden verschillen. Maar wij, in de kern van ons mens-zijn, wij lijken meer op elkaar dan je denkt.

Is dat niet precies de reden dat het zo leuk kan zijn om een echt gesprek met iemand te hebben? Waarom veel van ons verlangen naar die perfecte zomeravonden, die veel te sporadisch langskomen in het leven, waar we bij een kampvuur of op een terras urenlang in gesprek raken met een vreemde. Niet eens persé vanuit romantisch oogpunt. Maar omdat er dit gesprek dingen in je beweegt. Omdat er vreugde is in herkenning. Emoties, verhalen en grapjes met elkaar delen.

Dat is waar het leven over gaat. Connectie.

Jouw schoonheid

 

Dus dit is mijn ode aan jou, mooi mens.

Waar je ook bent.

Hoe je ook heet.

Je mag er zijn. Met al je onzekerheden. Met al je plezier. Met je geheimen en je zorgen. Je levenslessen. Je mensen die je lief zijn en je mensen die je niet kunt uitstaan. Met je oordelen. Je onvermogens. Je mag er zijn met iedere kleine eigenheid. Met elke traan die over je wang rolt. Van plezier, woede of verdriet.

Je bent een ongelooflijke caleidoscoop van emoties en ervaringen. Een niet te bevatten wonder. Een smeltkroes van geloof, hoop en liefde. Wij allemaal, stuk voor stuk, net als jij, leven van droom naar droom. We hopen allemaal op het volgende moment. Dat het volgende moment even goed zal zijn als dit moment. Of dat het beter zal zijn.

En oh, je bent in staat tot zo ongelooflijk veel. Tot een hoeveelheid liefde waarvan je het bestaan niet zou geloven tot je het ervaart, omdat je er volledig van uit elkaar zou barsten. Tot creativiteit, helemaal op je eigen manier. Misschien zal je nooit de Mona Lisa schilderen, maar is dat beleidsplan of die schommel voor je kinderen wel jouw Mona Lisa. Heb je daar weleens bij stilgestaan? Dat alles wat je aanraakt met je handen, alles wat je bekijkt met je ogen, alles waar je je hart voor opent in staat is te transformeren door de kracht van jouw liefde?

De manier waarop je de dingen doet is belangrijker dan wat je doet.

Want in hoe je de dingen doet toon jij jouw schoonheid, mooi mens. Dat is voorbij iedere vorm van streven of presteren. Ergens liefde in leggen kent geen einddoel. Je kunt je kinderen niet liefhebben tot een bepaald punt, dat gaat door tot in het oneindige. Je wilt ook niet een einddoel bereiken daarin. Je wilt alleen maar van ze houden.

En dus vraag ik je, mooi mens… Om alles wat je doet, alles wat je ervaart en ziet, te beschouwen als jouw kind.

Om jouw burnoutproces, mocht je daar nog in zitten, te zien als een kind en het met liefde te behandelen. Niet te streven naar dat einddoel. Dat bestaat namelijk niet. Jouw burnout heeft je nu gebracht in de stroom van oneindige schoonheid en liefde. De pijn die je ervaart is de pijn van het oude dat nu afscheid neemt. De oude patronen waar je gedag tegen mag zeggen. En natuurlijk, de vermoeidheid die dat met zich mee heeft gebracht en waar je nu van mag herstellen.

En onder dat alles, daar zit jij. Ontegenzeggelijk van een stralende schoonheid. Puur. Simpel. Eigen. Met alles wat je hebt. En alles wat je bent.

Ik wens je dat je dit voor jezelf mag ontdekken.

 

Liefs, Nien

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Goedemorgen Nien, gisteren nog naar mijn burn-out coach/psycholoog geweest en ze vertelde mij hoe fijn ze het vond om in de auto te zitten. Hoe langer ze in de auto zit, hoe meer file er is, hoe meer me-time ze heeft en hoe vrolijker ze wordt. Toen moest ze hetzelf uitproesten van het lachen (heel gekke en leuke doos die dame).

Nu heel toevallig las ik gisteren jouw artikel “Zombie of mens”, wat over ongeveer hetzelfde gaat. Dan dacht ik van, dit is een teken. Zogezegd zo gedaan, ik dacht ik ga 1 artikel lezen op jouw site. Ik selecteer lukraak een artikel, ik begon het te lezen, ik was geraakt, dan kreeg ik het moeilijk om mijn tranen in te houden, uiteindelijk begonnen de tranen te vloeien en helemaal op het einde van het artikel was het een huilbui van vreugde geworden.

En ik dacht: ik heb al ergens anders een comment achter gelaten, dus ik ga hier niet nog eens een comment schrijven, want ik wil niet onorigineel zijn. Maar uiteindelijk toch gedaan, wat maakt mij uit wat een ander denkt van mij. Ik deel dit met jou omdat ik oprecht geraakt bent en nogmaals wou benadrukken hoeveel jouw artikelen betekenen voor mij.
Voor alle duidelijkheid, het is de eerste keer dat ik een huilbui krijg na het lezen van één van jouw artikelen en gewoon dat ik een huilbui krijg van vreugde is tot nu toe nog maar enkele keren gebeurd in mijn leven. 1) op mijn trouwdag tijdens het uitspreken van de geloften 2) geboorte van mijn 2 dochters 3) nu

PS: al bij stilgestaan dat het heel grappig is dat je tijdens jouw burn-out zombie VS plants speelde om de tijd te doden, om nu dan net terug het woord zombie te gebruiken als een levende dode? of is dat geen toeval?

Wow! Inderdaad, zeg. Haha. Dat is grappig. Nee, dat was niet bewust.
Oh, en laat je tranen áltijd gaan. Een goede huilbui helpt je dieper ademen. Diep ademen brengt leven in je lichaam en geest (want: zuurstof en minder spierspanningen). Lees eens ‘The spirituality of the body’ van Alexander Lowen, dan wordt je veel duidelijk. Met name mannen (maar ook vrouwen) wordt geleerd om huilen en gevoel te onderdrukken. Daar worden we dus die zombies van. Dit boekje heeft mij erg geholpen om me echt diep levend te voelen.

Dank je wel voor je mooie inspirerende teksten. Je helpt mij enorm in een moeilijke periode, wat ben ik blij dat jij er bent voor anderen 🙂

Ha Linda, wat fijn om te horen! Ik doe het graag <3

Jouw ode is prachtig, een brok in mijn keel

🙂 <3

Dank! ❤

Graag gedaan! <3

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)