Je hoeft alleen maar jezelf te zijn

Ik las laatst een mooie spreuk van Virginia Woolf: ‘No need to hurry. No need to sparkle. No need to be anybody but oneself’. Dat raakte me. Want raken we niet allemaal van tijd tot tijd verstrikt in de gedachte dat we meer, minder, beter of anders moeten zijn? Het zette me bovendien aan het denken. Wat is dat dan, jezelf zijn? De conclusie was rustgevend…

Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg

Dat is een uitspraak die bij mij tot nu toe voor een licht allergische reactie zorgde. Ik was namelijk altijd het kind dat gekke dingen verzon toen ze klein was. Ik had een wilde fantasie en dat resulteerde in van alles van knutselpartijen tot boomklimmerijen. En als tiener groeide die gekkigheid met mijn leeftijd mee. Dan verscheen ik opeens met blauw haar of kerstballen als oorbellen op school. Of ik verzon een groot project dat we met de hele klas konden doen.

Al die dingen deed ik niet om aandacht te trekken, maar gewoon omdat ik dat zelf leuk vond. Voor de wereld om me heen bleek dat niet altijd makkelijk te begrijpen. In een samenleving die houdt van hokjes is een wild creatief kind met blauw haar een onprettige verstoring van de regelmaat. Dus als mensen tegen me zeiden, ‘doe maar lekker gewoon,’ dan was dat vaak niet bedoeld als geruststelling. Eerder een hoopvolle aanmoediging om me in de pas te laten lopen.

 

Het gevaar van je aanpassen aan anderen

 

Uiteindelijk begon dat gewicht te wegen. Het is vermoeiend. Steeds dealen met kleine pesterijtjes of het ongemak van anderen. Uiteindelijk koos ik er tussen mijn zeventiende en drieëntwintigste voor een bravere, stillere versie van mezelf te worden. Nog steeds creatief en filosofisch, maar binnen de norm van wat geaccepteerd was. Niet te hard roepen. Niet teveel van jezelf laten zien. En ik begon me te kleden en gedragen naar wat hip en populair was. Van buiten maakte dat me populairder. Dat voelde als een beloning en dus ging ik door met me aanpassen, ook al voelde dat ergens niet helemaal lekker.

Van binnen werd mijn wereld doffer. Achteraf gezien was het merkbaar in kleine dingen. Mijn interesse in tekenen en schilderen droogde op. Ik schreef niet meer in mijn dagboek. En het ergste was… Na een paar jaar verzuurde ik. De onvrede die ik voelde over mijn leven uitte zich ongemerkt steeds meer in schamperend commentaar op andere mensen en situaties.

Mijn ex-relatie die ik in dezelfde periode had speelde een grote rol in het klein houden van mezelf. Mijn ex vond het vaak ongemakkelijk als ik grote ideeën of creatieve plannen had. Het was geen verkeerde jongen, maar we hadden gewoon totaal verschillende wensen in het leven. En dus stelde ik mezelf bij om me meer door hem gewaardeerd te voelen.

 

Overcompensatie

 

Toen die relatie over was kon ik eindelijk mezelf zijn. Het was als een elastiekje dat te strak gespannen had gestaan. Op het moment dat ik het elastiekje los kon laten, schoot het ineens totaal de andere kant uit. Het juiste midden was ik kwijt. Ik besloot in zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk in te halen van alles wat ik gemist had. Voluit gaan in mijn carrière. Feestjes organiseren, leuke dingen met vrienden doen, stappen… En er kwam een leuke nieuwe man in mijn leven (met wie ik nog steeds een relatie heb: mijn grote liefde JB).

Ondertussen was ik wel verdrietig om mijn ex-relatie, maar ik vond dat ik me niet moest aanstellen. Nu kon ik toch eindelijk doen en laten wat ik wilde? Dus stortte ik me vol in alle nieuwe ervaringen, in de hoop daarmee de pijn te kunnen sussen. In een werkomgeving die me niet afremde en een wereld die vol prikkels en mogelijkheden was bleek dat een gevaarlijk voornemen. Op mijn vierentwintigste raakte ik burn-out.

 

Je echte kleuren laten zien

 

Die burn-out was direct ook mijn redding. In een zware paniekaanval, waarbij ik ook nadacht over de dood, ontdekte ik dat ik afscheid mocht nemen van alles wat me niet diende. En meer doen waar ik gelukkig van werd. Goed voor mezelf zorgen.

In de maanden daarna leerde ik dat dit niet betekende dat ik me klein moest houden, maar juist meer doen van waar ik energie van krijg. En mezelf accepteren zoals ik ben.

Ik mocht mezelf zijn.

Simpelweg mezelf zijn.

Met al mijn kleuren. De ene dag zijn ze misschien zo fel als neon. De andere dag een pasteltintje. Het creatieve kind met diepe gedachten over het leven mocht zichzelf ontwikkelen tot een volwassene met diezelfde eigenschappen.

Geen muisje dat alles wat ze is wegstopt om er maar bij te horen. En ook geen extreme roeptoeter die van kick naar kick leeft om te bewijzen dat ze haar veelkleurige verenkleed waard is.

Want wat ik ook doe, dat veelkleurige verenkleed heb ik toch… Het is mijn huidje. Het is mijn hart.

Het is wie ik ben.

De ene dag zie je meer mijn pasteltintjes. Dan zit ik in mijn eentje op de bank Project Runway te kijken en Barbiejurkjes te naaien. Mijn creativiteit te ervaren, puur voor mezelf. Want ik heb geen kinderen en ik verkoop de jurkjes niet online. Ik geniet gewoon van steekje voor steekje alleen zijn met mijn gedachten en iets zien ontstaan onder mijn handen.

De andere dag zie je mijn felgekleurde veren beter. Dan schrijf ik een stuk op Jong Burnout waarin ik duidelijk mijn mening geef of mijn hart ergens over open. Op dat moment geniet ik van letter voor letter mijn gedachten delen en een tekst zien ontstaan onder mijn handen.

Het is dezelfde ervaring, met twee verschillende uitingsvormen. Een introverte en een extraverte.

 

Jezelf zijn…

 

Dat betekent niet dat je een vastomlijnd beeld hebt van wie je bent. Maar wel dat je doet wat goed voelt voor jou, in het moment dat je het doet.

Je hoeft je niet aan te passen aan hetgeen waar anderen zich comfortabel bij voelen. Je hoeft jezelf niet kleiner te maken en ook niet groter. Laat je niet gek maken door de wereld om je heen, die een mening heeft over wat je zou moeten studeren, zeggen, vinden of worden.

Heb compassie voor anderen.

Heb respect voor de mening van anderen, ook als jij het er totaal niet mee eens bent.

En hou genoeg van jezelf om tegelijkertijd de keuzes te maken die bij jou passen.

En al mag het wel, het hoeft niets groots te zijn.

Het is al zo simpel als een Barbiejurkje naaien, gewoon omdat je daar zin in hebt.

 

Liefs, Nien

 

 

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)