Steek je licht niet onder de korenmaat

steek je licht niet onder de korenmaat

Ik ben in mijn leven veel situaties tegengekomen waar de beste optie leek mezelf kleiner maken dan ik ben. Om er dan vervolgens achter te komen dat dit juist de slechtste optie was. Lees je mee?

Redenen waarom ik mezelf vaak klein heb gehouden

Om ‘erbij’ te horen. Om niet teveel op te vallen. Om mezelf voor te kunnen houden dat ik gelukkig was. Om niet te hoeven toegeven dat ik meer wilde van het leven. Om een ander niet te kwetsen. Om niet ondankbaar te lijken. Uit angst dus, hoofdzakelijk.

Jong geleerd is oud gedaan

‘Praat niet zo bekakt, trut!’ Aan het woord is een een jongetje met een brutaal snoetje. Hij is een jaar of acht en draagt schattige Nikes. De andere jongetjes, allemaal ook met Nikes aan hun voeten en vestjes van Australian, lachen hard mee.

Wat de ouders van dit jongetje waarschijnlijk niet wisten toen ze die schoenen voor hem kochten, is dat ze deel uitmaken van een hele dresscode die de coole kinderen van de niet zo coole kinderen scheidt. Ze kochten ze waarschijnlijk voor hem, omdat hij ze cool vond en er joelend mee door de winkel rende. Maar op het schoolplein geldt een andere maat en mores. Je hoort erbij met Nike Air. Je bent een baas met Nike Air Max. De brute macht van conformiteit begint al vroeg en leidt bij voorkeur onschuld, verwondering en levenslust als eerste naar de slachtbank. Alles om maar ‘erbij te horen’.

Het meisje dat zojuist is uitgescholden, omdat ze teveel moeilijke woordjes kent voelt zich woedend en machteloos. In haar ogen staan tranen, maar ze roept iets gevats terug en draait zich om voordat ze haar tranen kunnen zien. Ze mogen niet zien hoe erg het me raakt.

pesten

Ik kan goed tegen schelden, daar gaat het niet om. Wat me treft is dat ze na maanden eindelijk de hoofdader van mijn kleine achtjarige wezentje hebben gevonden en er recht in prikken. En nu is voor het eerst het bloeden in mijn ziel niet te stelpen. Ik hou van boeken, verhalen, fantasie. Van de betovering van woorden. Het genot van precies het juiste woord vinden om te beschrijven wat ik voel, denk, vind. In een klap is al die magie schamperend teniet gedaan als ‘bekakt’. En ook van dat woord voel ik de achterliggende wereld. Het zegt: ‘Jij hoort hier niet. Jij bent anders.’

Op dat moment besluit ik om mijn schatten voor mezelf te houden. De woorden waar ik zo van hou. Het feit dat ik boeken lees die eigenlijk voor oudere kinderen bedoeld zijn. Ik begin te letten op hoe andere kinderen praten en doe dat na. Op school lees ik boeken beneden mijn niveau, om vervolgens thuis Jonathan Livingston Zeemeeuw te lezen of De Kleine Prins. Ik leer in een hoekje van mijn geest mezelf levend te houden, terwijl ik de buitenwereld laat zien wat het wil zien.

Dat patroon heb ik nog vele malen in mijn leven herhaald. Als achtjarige hoefde ik enkel op school af en toe wat van mijn sprankeling te verbergen. Thuis, buiten op straat en met mijn vriendjes kon ik zijn wie ik was. Ik leverde dus misschien maar twintig procent van mezelf in. Maar het zaadje was geplant.

De media en populaire jongeren

De eerste jaren van de middelbare school wist ik behoorlijk wie ik was. Misschien vonden veel kinderen vooral dat lastig, want de meeste tieners zijn vooral heel erg op zoek naar zichzelf. Ik deed waar ik zin in had en was daarmee volkomen op mijn gemak. Met Kerst deed ik kleine kerstballen als oorbellen in. Ik organiseerde gekke feestjes, zoals een Engels theefeestje. Hoewel ik af en toe een opmerking kreeg (‘Nienke, je bent geen Kerstboom’), had ik een leuke klas en konden mijn klasgenoten al die gekkigheid wel waarderen.

Toch wrongen er wat dingetjes. Al die eigenheid en de wilde natuur van iemand die vrijwel altijd zichzelf is, daar konden jongens niet echt mee omgaan. Terwijl al mijn vriendinnen om me heen voor het eerst zoenden, bleef ik altijd die stoere chick met wie jongens videospelletjes speelden en grappen maakten. Achteraf gezien begrijp ik heus wel dat het voor een jongen al moeilijk en spannend genoeg is om een giechelend meisje-meisje te versieren, zeker op die leeftijd. Laat staan zo’n fireball als kleine Nienke. Bovendien kleedde ik me als een hippie en zat mijn haar behoorlijk wild.

populair

De eerste vier jaar van de middelbare school geloofde ik dat jongens mij wel heel sexy zouden (gaan) vinden, omdat ik zo ontzettend mezelf was. Op mijn vijftiende zoende ik voor het eerst, maar daarna bleef het weer een tijdje stil. Dat maakte dat het toch begon te knagen. Ik was zestien. Las alle meidenbladen inmiddels en zag de populaire geblondeerde, sexy gekleedde meisjes van school altijd met een groepje jongens en meiden om zich heen staan.

Bij wijze van experiment besloot ik in een zomer af te slanken, mijn haar te blonderen, strakke kleren aan te schaffen en te zien wat het me opleverde. Ineens had ik de jongens voor het uitkiezen. Ik stond verbaasd! En het was verslavend.

Wat begon als een experiment bleek het begin van zeven jaar lang me aanpassen aan wat anderen van me wilden zien. Het had me toch succes opgeleverd? Jongens? Aandacht? Niet alleen uiterlijk paste ik me aan. Veel belangrijker was de verandering die ik vanbinnen onderging.

De dag dat conformisme zich tegen me keerde

Ik belandde in een relatie waarin ik alles deed om hem gelukkig te houden. Stukje bij beetje gaf ik op wie ik was. Iedere vakantie gingen we naar een bestemming die hij wilde. Ik mocht niet zingen onder de douche. Schilderen en tekenen was mijn passie, maar voor die spullen was geen plaats in huis. En de lijst gaat door. Op mijn werk was ik nog wel een powerhouse, maar ook daar werkte mijn wens om iedereen te pleasen door. Ik was een enorme perfectionist en werkte daardoor uiteindelijk soms veertien uur op een dag. De keren dat ik samen met de nachtbewaking de deur uitliep zijn niet te tellen.

En toen kreeg ik een burnout. Ik had de absolute bodem bereikt van mezelf uitleveren om de kritiek van anderen te vermijden. Niets meer te geven.

Het bizarre is dat ik die burnout, in tegenstelling van wat veel mensen denken, niet heb gekregen doordat ik mezelf groter maakte dan ik was. Het kwam niet doordat ik mezelf opblies en mezelf overschatte. Het kwam doordat ik constant dingen deed voor anderen in plaats van voor mezelf. Er bleef geen levensenergie meer over voor mezelf.

steek je licht niet onder de korenmaat

Radicale zelfliefde

Dat is hetgeen me uit mijn burnout heeft gehaald. Alles gaan doen waar ik gelukkig van word, ongeacht wat anderen zeggen. Stoppen met giftige vriendschappen en werkomgevingen.

Ik kan absoluut niet omgaan met collega’s die negatief ingesteld of jaloers zijn en daarom onaardig over een ander. Hetzelfde geldt voor vrienden en kennissen. Als mensen achterbaks of vals zijn over een ander staan ze bij mij meteen al 1-0 achter. Ook heb ik het de laatste jaren vaak genoeg gevoeld wanneer iemand in mijn persoonlijke of werksfeer over mij roddelde. Mijn oude neiging zou zijn geweest te proberen die mensen tevreden te stellen. Me kleiner maken om de nare opmerkingen en gekke blikken voor te zijn.

Inmiddels zie ik dat als ik die neiging heb, ik twee dingen moet doen: me afvragen wat mijn waarheid is en die volledig ownen. Oké, en mezelf zo snel mogelijk uit die giftige omgeving weghalen. Het is dan tijd om door te groeien.

Andere mensen zijn een spiegel van hoe het met je gaat. En als ze proberen je kleiner te maken dan je bent, dan doe je iets goed. Jouw groei beangstigd anderen, want het confronteerd hen met hoeveel meer ze zelf nog zouden kunnen zijn of doen.

Dus steek je licht nooit onder de korenmaat.

 

Hoe vaak probeer jij te zijn wie andere mensen willen dat je bent?

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Vanochtend – in bed – las ik dit artikel al. Het raakte me, en ik voelde ook tranen, ze kwamen echter niet. Ik herkende het wel, dat aanpassen, al van jongsaf aan. Ik herinner me nog dat op het schoolplein (ergens toen ik in een jaar of acht nege was) eens werd gezegd dat ik nooit lachte. Nu was ik denk ik – toen al – een vrij serieus meisje, maar ik weet nog dat ik nadien oplette wanneer anderen lachten en dat ik dan mee deed. Intussen is dat gelukkig wel veranderd en ik kan ik ook echt wel van mezelf lachen en lach ik echt niet altijd mee als anderen dat doen. Maar het geeft wel iets weer van: ik moet/wil niet anders zijn, ik wil er bij horen, het goed doen. Ook als ik nu terugkijk op de tijd voor mijn uitval was ik vooral bezig om zaken klaar te spelen, er zoveel mogelijk te zijn, de dingen te regelen die ik dacht dat er moesten gebeuren, megadagen te maken (en op vrije momenten toch niet echt goed de rust kunnen vinden). We hadden een pittige periode op het werk, waarvan het nodige voor de organisatie van af zou hangen. Een vriendin zei nog: “Moet JIJ die hele toko redden?”. Zo leek het bijna wel. Huisarts concludeerde ook: “Je voelt je verantwoordelijker dan je directeur”. En nee, het hing niet allemaal van mij af…. Ik deed wat ik kon en dat ging – gelukkig – (nog net) goed. Alhoewel……..als je daarna burn-out thuis komt te zitten? Wat ik overigens ook nog niet direct dacht. Met een paar vrije dagen dacht ik het nog wel even op te kunnen lossen. Nou nee dus……….
“Steek je licht niet onder de korenmaat”, een heel bekende! Bij mijn diplomauitreiking destijds kreeg die woorden nog mee van de docente die mijn scriptie begeleidde! Mijn eigenheid juist wèl laten zien, niet alleen maar aanpassen. En dat probeer ik meer en meer te leren, zij het met vallen en opstaan. Vandaag gelukkig een vrij goede dag. Gister wilde ik vooral wegkruipen. Niet dat gedoe met ziekzijn toen ik geconfronteerd werd met een nieuw plan van aanpak voor mijn reïntegratie te moeten schrijven. Het schijnt te moeten, ook al ben ik alweer voor (ruim 75%) aan de slag. Het maakte me zo onrustig, onzeker en ook boos en machteloos en nog veel meer. Vanochtend was ik alweer wat rustiger gelukkig en werd ik dus getroffen door dit blog. Het geeft stof tot schrijven en nader onderzoek.

Dankjewel voor je mooie uitgebreide reactie. Ik vind het knap dat je zo je zelfonderzoek aangaat. Probeer eens te kijken of je dat herstelplan in een’light variant’ kan maken. Zo, dat je werkgever en de ARBO arts wel inzicht hebben in je doelen en worstelingen, maar niet te uitgebreid of perfectionistisch.

Overigens heb ik weleens iets in een herstelplan gezet waar ik dan later weer op terug moest komen, omdat het me toch nog niet helemaal lukte. Daar gingen ze positief mee om. Besef dat het gaat om een intentie. Het is niet in beton gegoten. Zeker op het eind, want de laatste loodjes zijn nu eenmaal het zwaarst.

Gister met mijn therapeute nader gekeken naar mijn heftige reactie op het moeten maken van het nieuwe plan van aanpak (iets wat ‘op zich’ een formaliteit is en dat kon ik beredeneren en begrijpen, maar zo werkte dat met mijn gevoel blijkbaar niet). Maar voor mij hing er blijkbaar zoveel aan vast, dat het zo’n sterke reactie opleverde. We kwamen uit op falen, angst enz. Klinkt nu heel ‘makkelijk’, maar je had me maandagavond niet moeten meemaken… Afijn, vanochtend P&O laten weten dat het veel met me gedaan had en zelf een voorzet gemaakt en die met P&O – buiten in het zonnetje 🙂 – besproken. Het is idd een lightversie geworden. Het ging nu vrij vlotjes naar mijn idee. Mss omdat de angel er uit was/is? Af en toe kan het me aanvliegen: ‘hoe kom ik ooit weer op mijn uren en lever ik voldoende kwaliteit?’. Het draait allemaal om vertrouwen. Vertrouwen in mijzelf, mijn herstel, mijn lijf, mijn gevoel. En dat is soms zo enorm moeilijk. Maar als ik nu naar langer terugkijk, bijv. moment van uitval en daar omheen, dan gaat het alweer stukken beter. Lange-termijn-terugkijken……..

Gister met mijn therapeute nader gekeken naar mijn heftige reactie op het moeten maken van het nieuwe plan van aanpak (iets wat ‘op zich’ een formaliteit is en dat kon ik beredeneren en begrijpen, maar zo werkte dat met mijn gevoel blijkbaar niet). Maar voor mij hing er blijkbaar zoveel aan vast, dat het zo’n sterke reactie opleverde. We kwamen uit op falen, angst enz. Klinkt nu heel ‘makkelijk’, maar je had me maandagavond niet moeten meemaken… Afijn, vanochtend P&O laten weten dat het veel met me gedaan had en zelf een voorzet gemaakt en die met P&O – buiten in het zonnetje 🙂 – besproken. Het is idd een lightversie geworden. Het ging nu vrij vlotjes naar mijn idee. Mss omdat de angel er uit was/is? Af en toe kan het me aanvliegen: ‘hoe kom ik ooit weer op mijn uren en lever ik voldoende kwaliteit?’. Het draait allemaal om vertrouwen. Vertrouwen in mijzelf, mijn herstel, mijn lijf, mijn gevoel. En dat is soms zo enorm moeilijk. Maar als ik nu naar langer terugkijk, bijv. moment van uitval en daar omheen, dan gaat het alweer stukken beter. Lange-termijn-terugkijken……..

O ja, en maandag had ik op zich wel wat goede ‘ingevinkjes’ gehad op het werk, bijv. na dit verzoek zelf even gaan zitten met een kopje thee en schrijven wat het met me deed, of even met een collega die ik goed vertrouw bespreken, maar ik had het niet gedaan. Ik ging – als vanouds – (wel wat onrustig, maar dat probeerde ik weg te krijgen) terug naar mijn bureau en ging verder met het volgende klusje, zei ook niets tegen mijn collega enz. Deed dus net alsof er niets was. Geen wonder dat het ‘s avonds een soort van ‘ontploffing’ werd waarbij mijn vriend het moest ontgelden. Gelukkig kon hij dat wel hebben, maar ik vind het heel vervelend dat het zo liep.

Zit jezelf niet op je kop, Emma 🙂 Laat het aan je vriend om te bepalen wat hij kan handelen, hij geeft het echt wel aan (en geloof hem als hij het zegt). Daarnaast: ik lees eigenlijk alleen maar positieve dingen. Wat mooi dat die ingevingen er zijn en dat je achteraf ook kunt zien dat ze er waren. Een volgende keer kun je er, met de kennis die je nu hebt, eerder op in gaan.

Ook mooi dat je het met de psycholoog hebt besproken en helemaal hebt ontmanteld waar het eigenlijk om ging, en dat P&O er zo positief op reageerde. Als je even je gedachten uitschakeld, er niets bij bedenkt aan oordelen en verwachtingen, en puur naar de feiten kijkt, dan zijn er heel veel goede dingen gebeurd. Ja, je hebt een break-down gehad, maar dat hoort bij het proces en is nodig om je interne patronen te leren kennen. Die break-downs zijn niet erg. Ze duiden er op dat iets in jou nog geheeld mag worden. Hoe mooi is het dat je daar nu steeds beter naar kunt luisteren? 😀

Zo mooi verwoord en geschteven,tranen in de ogen ♡

Dankjewel <3 🙂

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)