Blijvende gevolgen van een burnout

burnout herstel

‘Ben je weer helemaal de oude geworden?’ Die vraag wordt me meer dan eens gesteld. Ik moet dan altijd een beetje lachen. Is een mens ooit  dezelfde? Ben je vandaag dezelfde als die je gisteren was? Op een bepaalde manier wel natuurlijk, maar tegelijkertijd zijn we zo veranderlijk als het water in de rivier. Er is altijd water, maar het stroomt in steeds weer nieuwe patroontjes en snelheden. Alleen al om die reden kan ik niet meer de oude zijn geworden. Daarnaast heeft de burnout ook blijvende effecten op mij gehad. Ik zie dat als iets positiefs. Over welke effecten heb ik het dan?

Een diepere relatie met mezelf

De burnout kreeg ik, doordat ik geen contact had met mijn kern. Ik was enorm verhard en maakte keuzes puur uit rationele overwegingen (of uit een automatisme). Nu ben ik meer ‘met mezelf in gesprek’. Als zich kansen, uitdagingen of zorgen voordoen luister ik naar mijn innerlijke stem: wat is er voor nodig om hier op de goede manier mee om te gaan en wat heb ik zelf nodig? Dat gesprek bestaat uit een combinatie van voelen, naar mijn lichaam luisteren en goed letten op mijn gedachtenpatronen. Ik stel mezelf als het ware voor dat ik een bepaalde actie onderneem en kijk dan wat het met me doet. Word ik er blij van vanbinnen? Voel ik ruimte en lichtheid? Of komt er een knoop in mijn maag of hart en voelt het donker in mijn hoofd? Zo  maak ik dus meer beslissingen die aansluiten op wat goed is voor mij.

smile-191626_1280

Ik adem ‘beter’

Dat wil zeggen: ik doe niet mijn best om goed te ademen. Dat is juist waar het mis  gaat, als we heel krampachtig gaan zitten ademen. Maar ik laat adem wel dieper in mijn lichaam toe. En als ik te langdurig in een situatie kom waarin mijn adem hoog en kort is, dan verwijder ik mezelf uit die situatie. Dat verwijderen kan betekenen dat ik letterlijk weg ga, of dat ik met iemand een gesprek aan ga om de situatie te veranderen. Adem is levensenergie. We kunnen een aantal dagen zonder water of voedsel, een ruime week zonder slaap. Maar zonder adem kun je nog geen paar minuten. Adem is dus de allereerste levensbehoefte. In de kwaliteit daarvan investeer ik nu blijvend door actief te kiezen voor een leven waarbij ik vrij en diep adem.

Ik kan niet meer tegen geweld

In welke vorm dan ook. Nu moet je je voorstellen dat ik in mijn puberteit heel veel oorlogsfilms keek. Platoon was mijn favoriete film. Heel afschuwelijke horrorfilms met veel bloed kon ik eigenlijk al nooit heel goed hebben, maar dat is inmiddels nog tien keer erger. Ik kan niet meer tegen films en series waarin mensen veel pijn lijden. Ik kan zeker niet tegen films en series waarbij het belangrijkste doel is narigheid in beeld te brengen, zoals martelingen of elkaar iets aandoen. Dat gaat zo ver dat ik ook geen comedy’s meer kan kijken waarbij mensen elkaar steeds een hak willen zetten, zoals Intolerable Cruelty. Ik snap gewoon niet wat daar grappig aan is, een ander nare dingen toewensen.

Geweld kent veel vormen en we zijn er zo gevoelloos voor geworden dat we het tot entertainment hebben verheven. Hoe kan geweld entertainment zijn? Zijn we zo uit contact met ons gevoel dat we een dermate sterke prikkel nodig hebben om überhaubt te kunnen voelen  (waarbij pijn dan wordt verward met plezier)? Ik kan niet voor een ander spreken, maar terugkijkend zie ik wel dat dit voor mij gold. Inmiddels niet meer.

Ben ik dan te zacht geworden? Een angsthaasje? Nee. Juist het tegenovergestelde. Als ik iets zie gebeuren in het werkelijke leven waarbij een ander geweld wordt aangedaan, dan doe ik er iets aan. Ik spreek de dader aan bijvoorbeeld. Of ik stort geld op een goed doel waar ik in geloof. Mijn gevoel is terug. En als je niet gevoelloos bent kun je je dus ook minder goed onttrekken aan de dingen die om je heen gebeuren. Ik voel me sneller aangezet tot actie. Het enige dat ik vermijd is geweld als vorm van plezier of entertainment. Dat is voor mij een niet te begrijpen tegenstelling geworden.

Ik kijk geen nieuws meer

Dat vloeit een beetje voort uit het vorige punt. Er is een heel oud liedje van Kinderen voor Kinderen, ‘Als ik de baas zou zijn van het journaal’, over dat het nieuws wel positiever mag. Er gebeuren een hoop nare dingen in de wereld en het is belangrijk dat we betrokkenheid bij elkaar blijven voelen. Dus moet dat ook getoond worden. Maar er gebeurt ook zoveel goeds! Zoveel moois! Het Nieuws brengt ‘de actualiteit’. Pretendeert daarmee dus een eerlijke weergave van onze dagelijkse werkelijkheid te geven, wereldwijd. Een direct  gevolg daarvan zou dan zijn dat onze dagelijkse werkelijkheid op deze aardbol een samenraapsel van kwaad, narigheid en verdriet is. Wat doet dit idee met jouw innerlijk?  Ik voel in mezelf dat het geloof in een positieve wereld, waarin ook nare dingen gebeuren, mij gemakkelijker aanzet tot positieve actie om anderen en mezelf verder te helpen. Het geloof in een nare wereld, waarin af en toe wat goeds gebeurt, maakt juist dat ik stil kom te staan. Geen actie durf te ondernemen om de wereld of mezelf te verbeteren, want het heeft toch geen zin. De ellende is te veel omvattend. Maar stel je voor dat we iedere dag naar het Nieuws keken en er werd bericht over hoe mooi en goed de wereld is. En dan komen er berichten bij over waar het mis gaat. Ben je dan niet veel meer bereid tot actie om die mooie, goede wereld te behouden en beschermen?

Overigens dringen de grote berichten toch wel door tot mijn wereld. Zoals de aardbeving in Peru, of de schuldencrisis van Griekenland. Gek genoeg krijg ik juist op het moment dat het nodig is even een bericht onder ogen. Door een krantje dat in de trein slingert of een gesprek dat ik opvang tussen twee mensen. Ik ben dus niet wereldvreemd geworden. En ik ben beter in staat om iets te doen als het nodig is. Zoals geld storten voor Peru. Iemand steunen met bekenden in Griekenland. Mijn stem laten horen tijdens een referendum of stemming voor de nieuwe  regering. Mijn wereld is nu overwegend positief en af en toe komt er iets naars binnen. Daar kan ik dan naar handelen.

lao-tzu-quote

Bron: www.quoteshelp.com

 

Je wordt wat je denkt

Is eigenlijk de conclusie van mijn verhaal. Vergis je niet, gedachtes over jouw waarde en die van anderen zijn een hele sterke kracht in de route die je wandelt in het leven. En de route die wij ieder voor ons wandelen in het leven maakt gezamenlijk hoe deze wereld eruit ziet.

Wees je bewust van je gedachten. Want je gedachten worden acties. En wees je bewust van je acties, want je acties maken je tot wie je bent. En om je bewust te zijn van je gedachten, is het belangrijk om te zien waar je ze mee voedt. Op welke bodem wil jij groeien?

Je wordt wat je denkt. En deze wereld wordt wat wij worden.  Jouw leven doet ertoe.

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)