Een nieuwe toekomst bouwen na een zware tijd. Dit is wat je er voor nodig hebt.

  • Home
  • Na de burnout
  • Een nieuwe toekomst bouwen na een zware tijd. Dit is wat je er voor nodig hebt.

Je wilt heel graag een ‘nieuwe ik’ creëren, maar het voelt alsof je in de wachtkamer zit. Dit is waarom je nog niet kunt zien wat je toekomst gaat zijn en hoe je door deze fase heen komt.

 

Waarom het lijkt alsof je stil staat

Op het moment zit ik ook in zo’n ‘wachtkamerfase’.Tijdens mijn burn-out had ik dat gevoel op een gegeven moment ook. Je wilt zo graag weten wat de volgende stap is voor jou. Wie je gaat zijn. En een duidelijk beeld hebben daarvan om jezelf aan op te trekken. Nu even ongelukkig zijn is lang zo erg niet als je weet dat je straks gelukkig zult zijn.

En die gedachte is precies waarom je nu in de wachtkamer zit. Waarom je stil staat. Niet wetend wat het volgende zal zijn.

Op social media kreeg ik wat vragen over of het wel goed met me gaat. Dat is een vraag waar ik een beetje om moet lachen, want het antwoord is altijd dubbel. Soms lijkt het alsof de betekenis van ‘het gaat goed’ zou moeten zijn dat er geen vuiltje aan de lucht is. Dat alles zijn gangetje gaat. Rozengeur en manenschijn.

De realiteit is echter dat iedereen zijn shit heeft om mee te dealen. Dat betekent niet dat het er iedere dag is of dat je je altijd rot voelt. En vaak is er zowel de shit als de hele mooie, bijzondere en leuke momenten. Ik heb dat leren waarderen aan het leven: het is er allemaal.

Waar het juist fout ging met me vroeger, was het idee dat het altijd goed met me moest gaan. Dat er iets mis was met me als ik even níet gelukkig was. Nou, dat is een recept voor burn-out en depressie. Echt, geloof me op mijn woord: elke persoon die je tegenkomt vandaag of wanneer dan ook is een wereldje op zich. Ieder mens is een universum. Achter dat mens gaat op dit moment zowel geluk als verdriet schuil. Woede en vreugde. Onmacht en succes.

Het specifieke verhaal is voor iedereen anders, maar de waarheid is: iedereen heeft een beetje van alles in zich en dat is precies hoe het moet zijn.

Dus ja, het gaat goed met me. Tegelijkertijd ben ook ik aan het groeien en kom ik weer dingen in mezelf tegen die geheeld mogen worden. Maar doordat ik dat kan zien, kan ik dat ook doen.

Het nut van wachten

In een maatschappij waarin alles draait om ‘weten wie je bent en wat je wilt’ is het soms lastig om niet goed te kunnen duiden waar naartoe je op weg bent.

Maar je kunt geen belangrijker werk doen dan jezelf helen. Als je zaadjes probeert te planten in een aarde die daar nog niet klaar voor is, dan komen er zieke planten of zelfs helemaal geen planten op. Iedere tuinder zal je vertellen dat het even belangrijk is om voor de aarde als voor de planten te zorgen.

En als we dan toch in die terminologie zitten: ken je het verhaal van hoe bamboe groeit? Vanaf het moment dat het zaadje de grond in gaat, duurt het VIJF JAAR voordat een bamboeplantje zich laat zien. In die vijf jaar bouwt het ongemerkt  stevige  wortels. Het legt een goede fundering. En als het dan eindelijk klaar is om gezien te worden en zijn eerste sprietje boven de grond steekt, dan schíet het ineens omhoog. In een razend tempo. Als je er naast gaat zitten kun je het zelfs zien groeien voor je ogen.

Maak je dus geen zorgen als je nog niet ziet wie je gaat zien en hoe je gaat groeien. Je bent gewoon eerst een stevige basis aan het bouwen in vruchtbare grond.

Hoe bouw je die stevige basis?

Als je heel erg gefocussed bent op wat er in je toekomst zou kunnen liggen, is er een grote kans dat er iets is waar je in het Nu voor wegrent. Dus om die stevige basis te bouwen, zou ik je willen vragen: wat is het dat je nu niet meer wilt voelen?

En ga dat dan voelen.

Ga er helemaal in. De blokkade in je lichaam of het gevoel dat opkomt. Een aantal signalen / gevoelens die aangeven dat er iets in jou gezien wil worden:

  • Een pijnlijk gevoel ergens in je lichaam (bijv. brok in je keel, klomp in je maag, hoofdpijn, rugpijn)
  • Tintelingen in je handen
  • Wazig gevoel of tintelingen achter je ogen
  • Het gevoel te willen vluchten (en let er dan eens op waar zich dat in je lijf voordoet)
  • Het gevoel dat je je schrap zet (en let er dan eens op waar in je lichaam je je schrap zet)
  • Enorme vermoeidheid. Met als hint dat vermoeidheid niet altijd hetzelfde is. Waar zit jouw vermoeidheid? Is het over je hele lichaam of alleen in je hoofd?

Pak nu een van de symptomen en voel het helemaal. Terwijl je het voelt, begin te schrijven:

‘Lieve vermoeidheid, ik zie je. Waar kom je vandaan? Wat wil je me laten zien? Goh, ik merk dat het meer een soort uitputting is. Waarvan ben je zo uitgeput? Ik krijg opeens het gevoel van ‘niets doet ertoe’. Wat doet er niet toe? Je wordt niet gezien. Wie wil jou niet zien?’

En ga zo door. Duik er diep in. Misschien komt er vanalles boven. Het hoeft geen mooi lopend verhaal te zijn. Misschien zijn er opeens losse woorden tussendoor. Zoiets als ‘boos’. Of een uitroep: ‘wraaahhhh’. Prima. Gooi het maar op het papier.

Langzaam maar zeker zullen zich meer en meer inzichten openbaren. Dit is waar de wachttijd voor is. Het doorleven van wat je nu voelt. Het onkruid uit de grond trekken om zo te zorgen dat de bamboe stevig kan wortelen en straks, als de tijd er rijp voor is in een razend tempo uit de grond kan schieten.

Liefs, Nien

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Je schrijft zulke mooie en enorm herkenbare stukken! Bijzonder hoe het elke keer zo herkenbaar is en zoveel hoop geeft. Het wachten lijkt soms zo nutteloos (nu lig ik weer op de bank, ik wil weer leven!).. Maar wat je zegt is zo waar, jezelf helen en de tijd geven om dingen te verwerken en alles weer een beetje in balans te krijgen is de allerbelangrijkste eerste stap.

Keep up the good work!

Liefs,
Tessa

Ha Tessa, fijn om te horen. Misschien was je het wachten ook niet gewend? Als je eenmaal leert die stilte in te gaan, ontdek je ook hoe aangenaam het kan zijn 🙂

Ja dat is helemaal waar. Ik ben het totaal niet gewend om te wachten, ik voeldewil me dan altijd nutteloos of lui (heel hard natuurlijk). Het naarste vind ik de angst en de paniek. Ondanks dat je je 100 keer in paniek raakt door een gedachte of prikkel, blijf je elke keer overtuigd dat het nu toch wel echt mis zal gaan. Alsof je dan totaal niet meer rationeel kan nadenken. Terwijl je ergens heel erg diep vanbinnen wel weet dat het gewoon weer de angst is. Maar die helderheid lijkt dan diep begraven onder de paniek. Herkenbaar?

Het is maar net waar je voor kiest om je aandacht op te richten 😉 Je voelt dat die helderheid er is. Kijk daar naar. En zeg tegen de andere gevoelens rustig en duidelijk ‘nee’. You can do it!

Hoi!
Ik herken me heel erg in wat je schrijft over de angst en paniek! Ik vind het moeilijk om hiermee om te gaan. En het brengt me dan nog meer van slag.
Liefs stef

Tessa van dijk

Ja de angst en paniek vind ik echt het naarste aan de burnout.. Angst voor de toekomst, angst om dingen te verliezen, angst om door te draaien… hoe ga jij ermee om? Ik vind minduflness heel erg helpen!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)