Jezelf opnieuw uitvinden na een burnout

jezelf vinden na burnout

Om uit een burnout te komen is het van groot belang om te aanvaarden dat je op dit moment niet alles kan wat je vroeger kon. In het begin is dit extreem voelbaar. Je kunt vrijwel niets. Na verloop van tijd heb je weer energie voor de dagelijkse dingen. Alleen kan het dan voelen alsof alle leuke dingen in je leven je zijn afgepakt. Een lezeres schreef mij hierover een e-mail en ik deel hier met jullie en haar mijn beste tips om het leven weer leuk te maken.

Lezeres K. schreef onder andere het volgende:

Was jij meteen positief en vol zelfvertrouwen toen je geen negatieve gedachtes meer had of merkte je dat je nog wankel was? Ik kom nu uit mijn hoofd, maar mijn gevoel zegt nog steeds zacht.. ‘pfff..’ terwijl je juist dat gevoel wil hebben dat je er zin in hebt. Ik mis dus een beetje het positieve gevoel over de toekomst.  Hoe is dat bij jou geweest?

Allereerst vind ik het heel erg dapper en mooi als iemand zo open en kwetsbaar durft te vertellen over wat hen bezighoudt. Dat is een heel belangrijk startpunt om weer plezier in het leven te krijgen. Naar de reacties van je lichaam en hart luisteren is namelijk wat je gaat helpen om een positieve toekomst te creëren.

Energieherstel is slechts één deel van het verhaal

Vaak wordt er gedacht dat je van burnout hersteld bent als je energieniveau weer voldoende tot goed is. Maar wat mensen niet beseffen, is dat er in het herstelproces ontzettend veel gebeurd is met je leven en wie je bent. Je gaat anders naar de werk, je sociale leven en zelfs de wereld in zijn geheel kijken. Zingeving gaat (voor de meeste mensen) een veel belangrijkere rol spelen.

Aan de ene kant is dat een heel rijk gevoel, maar anderzijds is het ook lastig. Opeens zijn er veel minder maatstaven en rolmodellen om aan af te meten of je succesvol bent en wat je plezier gaat geven. Je hebt geleerd dat succes niet persé betekent dat je het kantoor op de hoogste verdieping hebt, een dure auto in de garage hebt staan of de dromen die je ouders voor je hadden waar maakt. Misschien heb je gemerkt dat je het best lekker vindt om regelmatig alleen of in de natuur te zijn, terwijl je vrienden staan te feesten in de kroeg. Van veel oude patronen en overtuigingen heb je afscheid genomen.

Alleen is er vaak niet direct iets nieuws voor in de plaats gekomen. Je zit als het ware een tijdje in de wachtkamer. Doordat je tijdens de burnout geen energie had om nieuwe dingen te ondernemen en te experimenteren met waar je gelukkig van wordt en je tegelijkertijd wel tegen heel veel dingen die niet bij je passen ‘nee’ bent gaan zeggen, kan het leven nu eventjes leeg voelen. Dat is beangstigend.

 

Jezelf terugvinden na een burnout

Zelf heb ik deze fase ook ervaren. Ik heb zelfs vaak tegen JB gezegd: ‘word ik ooit weer echt gelukkig? Ik mis de Nienke die écht ergens helemaal voor kon gaan’. Het gevoel je ergens in te verliezen, zoals een kind in een kunstwerk van stoepkrijt, dat miste ik. Natuurlijk was ik trots dat ik weer kon werken, naar de supermarkt gaan en afspreken met vrienden. Het was ook met regelmaat heel leuk en fijn om die dingen te doen. Toch was er die inspiratieloze leegte.

In het begin heb ik heel erg toegegeven aan de leegte. Er kwam een soort ‘nou ja, het zal wel’ over me heen. Het resultaat daarvan was dat ik dagenlang in bed lag als ik vrij was. Hier heb ik veel aan JB gehad. Die heeft me namelijk een schop onder mijn kont gegeven. Het was niet leuk om te horen, maar hij zei op een gegeven moment: ‘meis, ik hou van je, maar ik erger me ook aan je. Je moet echt weer dingen gaan ondernemen’. Eerst pruttelde ik wat tegen. Als argument had ik dat ik veel moest rusten en dat dingen ondernemen ertoe zou leiden dat ik een terugval zou krijgen (en ik wilde absoluut niet weer die diepe put in). We hebben ruzie gemaakt en daarna lang gepraat.

Ik kwam erachter dat ik niet alleen bang was voor mijn energiebalans. Ik wist ook gewoon niet waar ik moest beginnen. Met het wegvallen van de oude patronen had ik ook mijn oude identiteit afgeschud. De ziekte, burnout, met alle klachten en herstel was daarvoor in de plaats gekomen. Nu was ik voldoende hersteld om mijn leven weer te gaan vullen, maar ik wilde niet terug naar dat oude valse beeld van wat succes en plezier was. Ziek zijn was mijn vriend daarin geworden en dus hield ik daar aan vast.

Na het gesprek met JB ging ik nadenken en voelen wat voor mij leuk en belangrijk was, los van wat anderen vinden. Eigenlijk was deze fase in mijn leven ook een heel groot cadeau. Een leeg werkblad dat ik helemaal kon vullen naar eigen inzicht. En een tijd ook om te experimenteren. Zingeving, yoga, op een dieper niveau met de wereld bezig zijn waren (en zijn) erg belangrijk voor me. Maar ik wilde ook gewoon lachen, feesten, genieten.

burnout jezelf vinden

De draad weer oppakken na een burnout

Die avond heb ik meteen naar een aantal vrienden een berichtje gestuurd om wat te ondernemen. Naar Sonja, met wie ik graag ga stappen (en de volgende dag met goede koffie uitbrakken en het leven doornemen), naar Alexander met wie ik gigantisch kan lachen en zo nog een heel aantal mensen. De mensen die ik een bericht stuurde waren vooral personen waarvan ik voel dat ik er mezelf kan zijn. Beter nog: bij wie ik elke keer weer meer van mezelf word, doordat ze me inspireren en een fijn gevoel geven. Met deze mensen plande ik afspraken in, belde ik en intensiveerde ik het app-contact.

Ook bestelde ik een paar boeken over onderwerpen die me leuk leken. Met de belofte naar mezelf dat ik ze niet van a-z hoefde te lezen, maar ze gewoon zou gebruiken om nieuwe inzichten op te doen.

Als jij ook in deze ‘wat nu?’ fase van je burnout zit, dan is het woord waar je naar zoekt ‘inspiratie’. Uit inspiratie komt positiviteit. Maak een klein lijstje met mensen, situaties en onderwerpen waar je energie van krijgt en ruim daar bewust tijd voor in in je leven.

Het is in het begin heel eng, omdat je na dit lange proces nog niet gewend bent naar buiten te treden. Bang om weer terug te vallen zelfs, net als ik had. Je bent inmiddels echter zo goed in staat naar  jezelf te luisteren dat je heus op tijd een stapje terug zult doen. Waar het nu om gaat is dat je een stapje vooruit zet. De wereld in gaat en nieuwe dingen aan gaat.

Het gebrek aan positiviteit komt doordat je de handrem op jezelf houdt en ook doordat je nog niet helemaal hebt uitgevonden wie je nu bent of wilt zijn. Maar juist nu, na alles wat je hebt meegemaakt, heb je een unieke kans om dat helemaal vanaf nul op te bouwen. Precies zoals bij jou past. Los van rolmodellen of maatschappelijke maatstaven. Dat is echt succes.

Na alles komt nu het leuke gedeelte. Opnieuw beginnen. Go do it. Ik heb vertrouwen in je.

Waar ben jij in je herstelproces? Heb je vragen of tips hierover?

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Hi Nienke, jeetje ook in deze fase van het hetstel vind ik aansluiting op jouw website. Ik ben nu zo’n 15 maanden aan het herstellen, dat wil zeggen 15 maanden geleden stortte ik in. En nu bevind ik me dus hier, ik kan ‘alles’ weer (werken, sociale activiteiten, huishouden…), maar tegelijkertijd voelt het nog een beetje leeg allemaal. Ik merk dat ik de neiging heb om dat gevoel op te vullen door een adrenalinekick op te zoeken (bijv een opleiding te beginnen, nieuw werk, nieuw huis). Niet handig natuurlijk want ben juist zo blij dat die adrenaline wat getemperd is 😉 En ergens weet ik ook wel dat je jezelf meeneemt en dus ook dat gevoel. Ondertussen onderneem ik wel kleinere activiteiten en heb ik er, mede namens dit artikel, alle vertrouwen in dat ook dit een fase is die erbij hoort en weer overgaat. Dankjewel Nienke, ik heb het nooit ergens geuit (website, Facebook), maar je bent een enorme steun voor me geweest (en soms dus nog). Ik kan me nog goed herinneren dat ik in een van je artikelen las dat je moet blijven focussen op de lichtpuntjes in de tunnel, dat werd een soort mantra voor me! Keep up the good work. Groetjes

Hoi allemaal, inderdaad heel fijn artikel en gelukkig heel herkenbaar.
Maar wat ik me nog afvraag: hoe gaan jullie om met ‘zingeving’. Ik zoek zo vaak naar ‘the meaning of it all’. Hebben jullie tips?
Groetjes,
Lola

Hoi Nienke ik volg jou ook op fb, heb al veel bruikbare tips gekregen van jou.
Daar ben ik heel blij mee!
Ik heb ook een burnout maar zit in de fase : wat nu….. is het verstandig om een studie te beginnen? Wel 1 waar ik positief tegenover sta, het is 1 dag per week naar school en geen stage oid. Ik hoop dat je dit leest. Lieve groet van T

Ha T,

Dat ligt maar heel erg aan waar je staat in je herstel. Bespreek het goed met je coach of psycholoog. Zelfs als het onderwerp je erg aanspreekt, zul je soms voor deze studie ook dingen moeten doen die je minder leuk vindt of waar een deadline op zit. De vraag is of je die stress al aankunt. Buffer in ieder geval genoeg (veel rust rondom de schooldag, regelmaat in je dagelijks leven en veel pauzes inlassen tussen het studeren / huiswerk maken door).

Aan de andere kant kan het ook veel energie geven om met nieuwe, inspirerende dingen bezig te zijn. Luister goed naar je hart en weet dat jij hoe dan ook ‘in control’ bent. Je bent er altijd nog zelf bij. Als het echt niet gaat kun je stoppen of een paar maanden pauze nemen van je studie.

Liefs!

Hai Nienke,
Jammer dat ik nu pas je blogg gevonden heb. Ik zit nu in de herstelfase en merk inderdaad heel erg, net zoals iedereen al aangeeft: angst voor het terugvallen. Wanneer je ingestort bent kan je haast alleen maar weer ‘klimmen’, maar als je aan het klimmen bent kan je vallen. En dat is eng, vind ik eng. Gelukkig weet ik inmiddels ook beter te luisteren naar me lichaam en met jou tips komt dat vast en zeker goed!
Bedankt,

Groetjes

Ha Marloes,

Graag gedaan 🙂 Neem vooral je tijd met klimmen, doe het rustig aan. Als je dan valt, val je ook maar een klein eindje. Heb je mijn peptalkfilmpje al gezien? Daarin heb ik het precies over wat je beschrijft 😀

Fijne avond!

Wauw, dit is exact waar ik me nu bevindt! Ik begin me na 5 maanden weer wat energieker te voelen maar blijf het soms moeilijk vinden mijn grenzen aan te geven. En precies wat er staat, het is een schone lei wat tegelijkertijd mooi is maar ook heel erg eng. Ook ik ben grote vrienden geworden met mijn yoga mat (A) en ben het liefst in mijn vertrouwde cirkel te vinden. Yoga, lezen, af en toe werken en niet teveel onverwachte plannen. Ik ben bang mijn lei weer in te vullen als het ware. Bang om verkeerde keuzes te maken of weer terug te vallen. Je website is vanaf de dag dat ik me officieel ziek meldde met een burn-out echt een steun in de rug voor me geweest, ik ben blij dat je er weer mee aan de slag bent gegaan, keep up the good work 🙂

Thanks, Els! Wat goed om te horen 😀

Dit is mijn fase! Ik zat te twijfelen om bepaalde boeken aan te schaffen, maar dat ga ik nu doen.
Niet meer die angst om terug te vallen laten overheersen, maar vallen en opstaan en voorzichtig doorgaan.
Wat fijn dat je weer volop schrijft. Ik voel me niet alleen met jou site als herkenning, als soortgenoot

Jaaaaa! Investeer in jezelf en ga genieten van al die mooie boeken. You deserve it. En inderdaad, angst is een slechte raadgever (maar niemand vreemd). Er zijn wel manieren om dat bangige stemmetje minder de overhand te laten hebben. Keep going strong, girl!

Wat ongelofelijk herkenbaar dit verhaal! Ik heb de diepe dalen overleefd, doordat er zo veel verhalen en informatie te vinden waren over de verschillende remedies die er bestaan voor de verschijnselen die bij burn-out komen kijken. Ik heb alle stukjes en beetjes bij elkaar gevoegd die bij mij passen en voor mij werkten en zo kon ik herstellen. Maar nu ben ik bijna een jaar na de diagnose verder, werk ik net weer fulltime en kan ik weer sociale activiteiten oppakken en voel ik me toch vaak een beetje onbestemd. Nog niet altijd zin om dingen te ondernemen, bang om mijn grenzen over te gaan, bevind me het liefst in mijn comfort zone (lees: thuis op mijn yoga mat of tegen mijn vriendje aan gekropen op de bank). Alles wat ik onderneem leg ik op een weegschaal; kost dit niet te veel energie, heb ik hier wel echt zin in, heb ik wel voldoende rust gehad. Wat is er toch gebeurd met die energieke, vrolijke vrouw, die het liefst met haar vriendinnen de hort op ging en geen feestje oversloeg denk ik vaak. Ik ben niet meer wie ik was, maar wie ben ik dan wel? Over hoe mensen deze fase ervaren is veel minder te vinden en te lezen. Daarom vind ik dit artikel en de reacties erop enorm fijn om te lezen!

Mooi, jouw uitgebreide reactie. Zo is het / voelt het precies: alles op de weegschaal leggen. Er is niets mis met de comfort zone van yogamat en bank-met-vriend als basis nemen. Daarnaast kun je dan af en toe eens uitproberen of je wat minder voorzichtig kunt zijn. Blijf bij wijze van experiment eens een uurtje langer op dat feestje dat te leuk is om van weg te gaan, of geef je op voor een workshopmiddag. Als je het spannend vindt kun je klein beginnen met uitproberen.

Dit is exact hoe ik me voel. Ik krijg steeds meer energie en zin om dingen te gaan doen, maar ben geregeld als de dood dat het teveel is, terwijl ik al lange tijd geen echte terugval heb gehad en het echt steeds beter gaat. Ik merk dat soms de dingen die ik doe wel iets te veel zijn, maar dan voel ik het direct en neem ik weer wat meer rust. Toch blijft het inderdaad constant alles op de weegschaal leggen uit angst dat je weer te hard gaat lopen.

Ik ben nu iets verder dan 1 jaar. Werk weer fulltime en heb inmiddels een huis gekocht. Ik herken mijzelf enorm in bovenstaand verhaal. Ik heb angst terug te vallen en vraag mijzelf constant of ik wel genoeg rust heb gehad. Daarnaast heb ik wat last met focussen in gesprekken, holle en drukke ruimtes.. Alsof er iets achter mijn ogen zit en niet in die snelheid mee kan. Het gesprek kan ik perfect volgen. Herkenbaar? Ik denk echter op de goede weg te zijn, maar t is zo lastig om weer de weg naar voren op te pakken. Volgens mijn psych komt t goed dus we gaan zo verder:) Thanks

Ja, heel herkenbaar. Dat heet ook wel dissociëren / dissociatie. Zoek maar eens op. Dit komt vaak voor bij burnout. Ik heb ook vaak tegen mensen moeten zeggen (ook inderdaad veel later in het traject nog) dat ik de snelheid van het gesprek niet kon bijhouden. En ik begon ook te merken hoeveel er eigenlijk ‘bla bla’ is in gesprekken (mensen die zeuren of teveel / heftig praten). Voor dat laatste ben ik nog steeds dankbaar, want het heeft me doen inzien dat woorden energie zijn en daardoor ben ik me meer gaan omringen met fijne / positieve mensen en let ik ook zelf meer op mijn woorden. Ik merk het effect dat ze hebben.

Dit is niet iets waar je ‘vanaf’ hoeft. Het is gewoon weer het zoveelste signaal van je lichaam (je geest communiceert met jou via je lichaam). Kijk dus of je dichterbij jezelf kunt blijven hierin. Meditatie in de ochtend heeft mij erg geholpen, evenals rustige muziek luisteren of buiten zitten en luisteren / kijken naar de natuur. Just slow it down a bit en probeer minder in die hele holle ruimtes en drukke gesprekken te zijn.

Hoi Nieke,

Eerst en vooral bedankt voor het mooie, inspirerende artikel!

Het mooiste wat ik kan meegeven is dat een burn-out geen griepje is ook al zie je er beter uit en voel je, jezelf al beter in je vel de tijd dat het heeft gekost erin terecht te komen was ook niet is ook niet in 1-2-3 en de weg eruit is er een met inzichten, vallen en opstaan en babystapjes!

Wanneer je werk en al wat erbij hoort je leven word en vervolgens overleven, en dat na lang vechten de oude patronen en overtuigen werken niet meer en het is een puntkomma een nieuwe bladzijde te openen, met inzichten, balanceren en aftoetsen.

Veel liefs
Tiffany

Super mooie reactie, Tiffany. Dankjewel! Inderdaad: het is steeds opnieuw ontdekken dat oude patronen niet meer werken en (met vallen en opstaan) nieuwe wegen uitproberen.

Mooi geschreven en erg herkenbaar! Thanks!

Graag gedaan! 😀

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)