Licht leven

licht leven

‘Ik gun jou dat je de light versie van het leven kunt leven,’ vriend A. keek naar de weg voor ons, handen aan het stuur. We zaten samen in de auto en ik had net een heel betoog afgestoken over wat de betekenis zou kunnen zijn van allerlei dingen die mijn leven momenteel bewegen. Waar ik op een diepgaand gesprek had gemikt, kwam A. met dit simpele antwoord. En hij heeft gelijk. Maar hoe doe je dat, ‘light’ leven?

Wikken, wegen en overwegen

Ik ben extravert, wat betekent dat ik ‘denk aan de buitenkant’. Ik ben slecht in dingen stil in een hoekje in mijn eentje een plekje geven. Door te praten en te schrijven leg ik puzzelstukjes op hun plaats. Niets mis mee. Net zoals het prima is als je juist introvert bent.

Wat ik echter wel doe, dat moet ik A. nageven, is álles proberen te duiden. En daar dan vervolgens over willen praten. Lang en uitvoerig. En bij voorkeur nog een tweede en derde keer. Mijn persoonlijke binnenwereld is een soort eindeloze ‘wordt vervolgd…’, want ik probeer alle ervaringen en ontmoetingen in mijn leven aan elkaar te koppelen. Je kunt je dan afvragen of dat nog onder het kopje zingeving mag vallen.

Op je bek gaan

Omdat A. zelf een ster is in light leven vroeg ik wat voor een concrete tip hij me kon geven om dat ook meer te doen. ‘Durf op je bek te gaan,’ was zijn antwoord, ‘niet alles willen vastgrijpen en vastleggen. Ja, je zult vallen, maar je successen worden daardoor ook groter. Laat het leven je gewoon eens ergens naartoe brengen.’

Intuïtief wist ik dat hij gelijk had. Het was ook moeilijk om te aanvaarden, omdat dit precies het advies is dat ik anderen altijd geef. Degenen die vaker artikelen van me lezen weten dat. Kon het zijn dat ik in een nieuwe fase van mijn groei ben aangekomen? Dat ik falen 2.0 mag leren?

lichter leven

Beheersmanagement en risicocalculatie

Piekeren doe ik eigenlijk al jarenlang bijna niet meer. Ik kan ook goed ‘ergens overheen stappen’. Maar wat ik wel doe is veel dingen een hogere betekenis geven, altijd mijn intuïtie willen gebruiken en van tevoren risico’s inschatten en proberen te beheersen. Hoe intuïtief is intuïtie  nog als je er de hele tijd mee bezig bent? Wordt het dan niet ook een vorm van nadenken? Dat is bij mij denk ik wel gebeurd. Dat rugzakje mag ik afdoen.

Hoe advies voor anderen altijd een advies is aan jezelf

Ook al heb je dat misschien niet direct door. Ik had het althans maandenlang niet door terwijl ik vriend S. probeerde te helpen zijn angstgedachten te overwinnen. Of toen ik de quote van Friedrich Nietschze aan hem doorstuurde: ‘Toen ik stopte met zoeken begon ik te vinden.’ Je bent wat je denkt, nietwaar? En als je met je gedachten altijd zoekende bent naar ‘iets’ (betekenis, de volgende stap, bevestiging, whatever), dan ga je het niet vinden. Je houdt jezelf zoekende, paradoxaal genoeg door de hele tijd met zoeken bezig te zijn. Ik snap nu ook wat al die motivational speakers bedoelen met ‘jouw gewenste leven nu al leven alsof je gearriveerd bent.’

lichter leven

Soms is het leven te groot

Dat probeer ik nu. Ik heb een klein armbandje gekocht met daarin gegraveerd het woord ‘Joy’, om me eraan te herinneren lichter te leven (wat grappig is, want dat was toevallig ook HET keyword op mijn Vision Board 2016). Om me uit mijn gedachten te halen. Steeds opnieuw. Niet alles continu te doorleven, herkauwen en overwegen. Live in the forward.

Nu ik dat begin te doen gebeurt er iets geks. Ik merk dat die nepzingeving een vorm van vluchten is. Want als ik echt licht leef, gewoon hier met mijn verse ijsthee in het zonnetje van een hip terrasje mijn artikel typ, dan lijkt het leven te groot. Is dit me echt allemaal gegund? Zo leven, werken, genieten? Me niet druk hoeven maken?

Ja, stiekem had ik gewoon een nieuwe vorm van piekeren gevonden om de oude piekermanier van malende gedachten te vervangen. In plaats van malende gedachten deed ik aan ‘zingeving’. En dan ben je nog niet in het Hier en Nu, in de ervaring zelf. Wat een inzicht!

Let it go, baby

In de woorden van mijn yogaleraar Rob. Ik heb mijn armbandje om me eraan te herinneren. En meer ga ik er ook niet meer over zeggen, want ik ben een zingevingsjunkie. Het risico is groot dat ik anders een artikel van 2000 woorden ga schrijven over dit patroon en zodoende alsnog in dat patroon verval. Dit was mijn poging om te laten zien dat je ook na je burnout nog allerlei patronen en lagen van jezelf zult tegenkomen. Er zijn zoveel blinde vlekken en manieren waarop je jezelf de Flow of life ontzegt.

 

Welk patroon probeer jij momenteel te doorbreken?

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Hoi allen,

Ik heb als tip gekregen: een elastiekje rond je pols doen en elke keer je teveel piekert en je merkt het op, het elastiekje zachtjes tegen je pols laten tikken als een soort van snap out!
Liefs

Precies dit patroon probeer ik te doorbreken! Mijn burn-out verklaren en proberen zin te geven. Ondertussen nog wel altijd alles in de hand proberen te houden (ook het herstel) gewoonweg omdat ik het niet aandurf om het los te Laten en het op me af laten komen.. Hoe accepteer je (onprettige) dingen die je niet kunt veranderen, en hoe kun je loslaten dat je dit altijd moet beheersen…? Ik ben er nog niet over uit. Heb dus maar geaccepteerd dat ik het even niet weet. En hoop ooit op het punt te komen dat het WEL lukt.

Wat een mooi artikel Nienke! Heel herkenbaar! Voordat ik mijn burnout kreeg probeerde ik altijd alles te duiden. Ik kon uren nadenken over een gebeurtenis, waarom dit gebeurde en waarom het ging zoals het ging. Ook het gedrag van anderen probeerde ik continu te interpreteren en te plaatsen. Vooral in de relatie die ik had en al helemaal toen die verbroken werd maalde en maalde ik over het gedrag van mijn vriend, wat dit betekende en wat ik anders had kunnen doen om een ander effect te kunnen bereiken.

Toen ik weggleed in mijn burnout hadden mijn hersenen hun piekerhoogtepunt bereikt. Hele dagen bracht ik piekerend en denkend door, met een onrustig gevoel en slapeloze nachten als gevolg. Dit kon zo niet langer. Toen heb ik een post-it in de keuken opgehangen waarop ik geschreven had; “het is zoals het is, het komt zoals het komt”. En hard mijn best gedaan om naar dit motto te leven.

De post burnout versie van mezelf probeert niet langer alles te duiden wat er in mijn leven gebeurt. Ik neem het leven en alles wat er gebeurt zoals het komt. Ik verzet me ook niet langer meer tegen onprettig gebeurtenissen en gevoelens. Ik accepteer dat mindere tijden erbij horen in plaats van ze te vermijden en daardoor voelt het leven juist veel lichter aan! Nu heb ik bijna altijd rust in mijn hoofd en in mijn lijf, ik geniet en ik ben gelukkig 🙂

Wauw, Julia. Je reactie geeft me tranen in mijn ogen. Wat een prachtige inzichten. Dankjewel voor het delen <3

Dankjewel! 🙂 <3

Wat een fijne hoopgevende comment is dit! Je beschrijft het punt waar ik graag naartoe zou willen 🙂 hoe heb je dit bereikt? Gewoon blijven oefenen en geloven dat dit klopt en ‘valt’ het kwartje dan op den duur? Of heb je dit op een andere manier bereikt? Groetjes

Ik zit er nu al een tijdje over na te denken hoe ik dit punt heb bereikt. Ik denk dat ik op een gegeven moment op een punt was aanbeland waarop ik mezelf echt tot waanzin dreef met mijn continu malende gedachten. En dat ik heel goed besefte dat het gepieker een grote oorzaak was van mijn slapeloosheid en onrust. Ik besefte dat ik door het gepieker en het proberen te beheersen niet verder kwam, dat het me totaal niets opleverde, dat ik moest leren accepteren en loslaten en dat ik nou eenmaal niet alles kan en hoef te verklaren en begrijpen. Toen heb ik vervolgens dus die post-it opgehangen en die heeft me echt ongelofelijk veel kracht gegeven. Vanaf dat moment zei ik letterlijk “stop” tegen mezelf als mijn gedachten weer hun gebruikelijke rondje gingen maken, herinnerde mezelf aan de nutteloosheid van piekeren en willen controleren, aan het accepteren en loslaten en vond de bevestiging op mijn post-it.

Op die momenten voelde ik dan ook echt dat het “ok” was om los te laten en werd ik rustiger. “Dan begrijp ik maar lekker niet waarom ik een burnout heb, dan snap ik er maar lekker helemaal niets van dat mijn vriend me verlaten heeft, dan maakt het me maar lekker niets uit dat ik al 3 maanden niet meer op mijn werk verschenen ben”, dacht ik dan. Alsof mijn gepieker iets aan de situatie kon veranderen. Ook na eindeloos gepieker zou ik de situatie nog steeds niet begrijpen. En al zou ik de situatie begrijpen, dat zou nog steeds niets veranderen. Het is gewoon zoals het is.

Ik geloofde heilig in mijn post-it motto en in het begin was het nog flink oefenen, maar toen ik de rust die het me gaf ervoer werd het steeds makkelijker om “stop” te zeggen. Precies wat jij zegt dus; geloven, oefenen en het kwartje laten vallen door te ervaren. Het is echt niet zo dat ik nu geen problemen meer in mijn leven heb, alleen ik laat ze niet meer mijn gedachten beheersen. Ik heb er toch niet altijd invloed op. Daardoor ben ik een stuk zorgelozer en veerkrachtiger geworden.

Sorry, het is een heel verhaal geworden! Maar heel veel succes Lach! Ik wens jou ook alle rust, geluk en zorgeloosheid van de wereld toe.

Liefs

Dankjewel Julia voor je verhelderende verhaal! Zwaar herkenbaar wat je zegt over dat malen, piekeren, slapeloosheid en malen. Ik blijf gewoon oefenen met “stop” zeggen tegen mezelf dan hoop ik over een tijd hetzelfde te kunnen zeggen als jij! Echt knap gedaan trouwens 🙂

Wauw, heel erg goede tip! Ik heb hem ook doorgestuurd aan iemand waarvan ik weet dat die er nu doorheen gaat. Dit piekeren dat je tot waanzin drijft en ‘stop’ leren zeggen is inderdaad een van de meest belangrijke stappen en bekende pijnpunten bij burnoutherstel. Super dat je voor jezelf zo’n goedde manier hebt gevonden!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)