Lief zijn voor jezelf. Hoe jezelf écht aandacht geven je leven kan veranderen

  • Home
  • Herstellen
  • Lief zijn voor jezelf. Hoe jezelf écht aandacht geven je leven kan veranderen

lief zijn voor jezelf

 

Rennen, jagen, vliegen. Alles snel doen. En ook tijd voor jezelf wordt iets dat je ´erbij´ doet. Met een rol koekjes voor de televisie. Meer, omdat je je uitgeblust voelt dan omdat je er nou echt van oplaadt. En ergens steeds dat knagende gevoel… ‘Ik weet dat ik meer zou kunnen genieten, als ik alleen maar wist hoe….’

Ik ben een geweldig boek aan het lezen. Het heet ‘The Artist’s Way’.  Als je al wat verder uit je burnout bent, en op zoek naar een manier om je hart te volgen: dit is een aanrader. Het is een soort cursus van twaalf weken. Elke week leer je wat nieuwe inzichten en krijg je leuke, speelse opdrachten.

Het doel is om de innerlijke creatieveling, de artiest, het kind in je wakker te maken en te laten spelen. Ik geniet met volle teugen en het is nu precies wat ik nodig heb om nog meer mogelijkheden voor energie in mezelf los te maken.

Hoe we lief zijn voor jezelf verkeerd begrijpen

Lief zijn voor mezelf = chocolaatjes en Netflix.

Dat is een beetje hoe het in mijn hoofd vaak gaat. Of koffie met taart op het terras. En soms is het heerlijk, maar niet altijd. Soms voel ik me nog steeds gejaagd als ik daar zit in de zon met mijn taart en koffie. Met iedere hap hoop ik dat het gevoel van genieten opkomt, maar het blijft uit. Ik zit eigenlijk gewoon hersenloos suiker te spuiten als een junkie aan crack. Op zoek naar een kick, een fix, een snelle oplossing.

Dat woord, oplossing, brengt een interessante vraag naar boven. Oplossing voor wat?

Wie of wat in mij wil er gehoord worden? Door het boek, The Artist’s Way, te lezen ben ik tot het inzicht gekomen dat er twee personen zijn in mij die met chocolaatjes voor de televisie kunnen worden gezet:

  • De volwassene, die heeft uitgekeken naar dit moment met haar favoriete serie en wat lekkers.
  • Het kind, dat (letterlijk) zoet gehouden wordt met bewegende plaatjes en een suikerfix.

Misschien heb ik het kind in mij het zwijgen willen opleggen? Is dat waarom het terras of de televisie niet altijd werken?

Ik moet echt super bewust hiermee omgaan, merk ik. Want het wordt nog ingewikkelder. Het is de volwassene in mij die tegen het kind zegt dat het stil moet zijn. En soms kan de volwassene dus doen alsof zij zin heeft in televisie kijken, terwijl ze eigenlijk het kind op de bank zet. Volgen jullie me nog? Haha.

 

lief zijn voor jezelf

 

Zo bezien krijgt lief zijn voor jezelf met chocola en televisie een hele andere lading. Want wat zeggen we tegen lastige kinderen? Juist! ‘Wel lief zijn’ of ‘Als je lief bent krijg je een koekje’.  Het kind had misschien helemaal niet in de gaten dat het lastig was. Die wilde gewoon een mooie tekening laten zien. Of kwam zeuren bij zijn moeder, omdat hij graag buiten wil spelen.

De volwassene in jou (en mij) heeft die rol overgenomen van onze ouders, vanaf het moment dat we puber waren.

Als het innerlijk kind komt vragen of het naar buiten mag, en de innerlijke volwassene gebukt gaat onder ‘moeten’ en to-dolijstjes, dan denkt de volwassene: nu even niet. Er moet nog zoveel.

Dat resulteert, zoals bij alle kinderen, uiteindelijk in een jankend, opstandig, ongelukkig kind. Die voel je soms vlak voordat je de televisie aanzet en naar de koekjestrommel grijpt om jezelf te verdoven.

En als je dan ‘lief voor jezelf’ bent op die manier, eis je eigenlijk van het kind dat het lief is voor jou. Dat het even zoet t.v. gaat kijken, zodat jij geen last hebt van het gezeur.

Dat is niet gezond.

Hoe kun je dan wel lief zijn voor jezelf?

Zie het echt als een soort ouder-kind relatie. Jouw kind is nooit verantwoordelijk voor jouw geluk. Maar als je kind gelukkig is, dan lijkt jouw hele leven te stralen.

Door steeds het kind te verbergen onder een lading suiker, televisie, nieuwe kleren of welke andere verslaving dan ook, moet het kind in jou de lasten dragen. Je legt de verantwoordelijkheid bij de verkeerde persoon. De behoeften van de volwassene gaan voor die van het kind. De volwassene, soms ook wel de innerlijke criticus genoemd, heeft overal bezwaren tegen en redenen waarom er geen tijd is voor de wensen van het kind. Daarom moet het kind stil zijn en proberen we het te sussen.

De beste manier voor meer levensgeluk en werkelijk lief zijn voor jezelf, is de rollen om te draaien. Niet meer zeggen tegen je innerlijk kind ‘jij moet lief voor mij zijn’ (oftewel: ‘je mond houden’), maar aan het kind vragen ‘hoe kan ik lief voor jou zijn?’

En daar zullen de meest verbazingwekkende antwoorden uitkomen. Ik garandeer het je.

 

lief zijn voor jezelf

Oefening een: luisteren naar wat je écht wilt

Dit artikel is natuurlijk niet compleet als ik je daarin niet een beetje op weg help. Probeer deze oefening eens. Het is een variant op een oefening die ik van mijn lieve wijze vriendin Martine heb geleerd.

Neem een foto van jezelf toen je klein was. Ergens tussen de vier en de zeven jaar oud. Kijk daar naar en voel de liefde. Schrijf met je dominante hand (voor de meeste mensen rechts) een briefje aan dat kind. Vertel wat je ziet als je hem / haar in de ogen kijkt. Erken misschien wat pijnpunten uit je jeugd die je nog herinnert en vertel het kind wat je voor hem / haar zou willen. Wat gun je jouw jongere ik? En stel daarna de vraag: wat zou je willen? Waar word je blij van?

Kijk weer naar de foto en voel hoe het voelde om dat kind te zijn.

Lees daarna vanuit kinderogen de brief die je net hebt geschreven.

Schrijf op een nieuw vel papier met je niet-dominante hand (voor de meeste mensen links) vanuit het kind in jou een antwoord op de brief. Denk er niet teveel over na, schrijf gewoon op wat in je opkomt.

Misschien wil het kind in het begin heel veel kwijt. Of juist helemaal niet echt met je praten. Dat geeft niet. Wat er ook op papier staat, het is een boodschap van hoe jij een deel van het kind in jezelf kan helen.

 

lief zijn voor jezelf

Oefening twee: meer levensplezier

Spreek tot slot met het kind in jou af dat je elke week ten minste twee uur uittrekt om echt wat leuks met het kind te doen. En het kind mag beslissen wat het is. Het is absoluut noodzakelijk dat je deze afspraak met jezelf houdt. Kinderen kunnen diep geraakt zijn als een volwassene niet op komt dagen. En dat geldt ook voor jouw innerlijk kind.

Wil je meer plezier in het leven? Meer genieten? Schrijf dan met dikke viltstift de wekelijkse afspraak met je innerlijk kind in je agenda en laat niemand daar aan komen.

Als je moe bent kunnen jullie samen iets kleins gaan doen. Een ijsje halen en door het park wandelen, bijvoorbeeld. Of een tekening maken. Durf buiten de kaders te denken van wat je denkt dat goed is.

Zie je een affiche voor een theatervoorstelling of opera waar je graag heen zou willen? Koop meteen je kaartje! Nee, het hoeft geen kindershow te zijn. Jouw innerlijk kind is inmiddels zowel kind als ‘creatief gevoel’ geworden.

Soms zul je gekke dingen willen doen, zoals stoepkrijt kopen en een hinkelpad maken. Lekker doen. Soms zul je liever helemaal in je eentje dat chique restaurant of nieuwe lunchzaakje willen uitproberen. Of je wilt een kunstwerk maken. Ook allemaal goed. En als je merkt dat je kritisch bent op jezelf, zie dan dat je een kind aan je hand houdt en vraag jezelf af: ‘zou ik zulke rotdingen ook tegen een kind zeggen?’

Kinderen worden blij van avontuur, van ontdekken, van iets spontaans doen. Hou dat in gedachten. Als het blij begint te kriebelen in je buik, dan is dit de manier om je innerlijk kind blij te maken!

Overigens hoeft dat niet altijd groots en meeslepend te zijn. Ontdekken is ook: in de natuur zijn. Eindeloos naar de blaadjes aan een boom kijken of je terugtrekken met een goed boek.

 

lief zijn voor jezelf

Tot slot

Ik heb gisteren een nieuwe tatoeage laten zetten (foto’s volgen als de boel een beetje mooi geheeld is). Mijn innerlijk kind stond erbij en lachte. Een spreuk die heel belangrijk voor me is. Op mijn onderarm, een zichtbare plek. Geen idee of andere mensen de tattoo mooi vinden, maar dat kan me niets schelen. Deze is voor mij alleen 🙂

Kleine Nienke is zo: ze doet graag stoute dingen. Dingen waar je heel hard giechelend van over straat wilt rennen. En zou houdt ook van paardrijden. En van soms stil in een hoekje, helemaal op zichzelf iets creatiefs doen.

Ik denk dat een van de belangrijkste sleutels bij burnout herstel het vermogen is om weer spontaan met jezelf te kunnen zijn. Lieve, leuke, gekke, een beetje stoute, avontuurlijke, kleine en grote dingen doen.

Luisteren naar het fluisteren van je hart.

Deze oefeningen helpen je daarbij.

 

Veel liefs (voor jezelf)!

Nien

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Keer op keer, artikel na artikel zet jij mij aan het denken. Ondanks dat ik momenteel niet de energie heb om dit soort dingen te doen (of in ieder geval vandaag niet) sla ik wel alles op en ga ik er mee aan de slag op een ander moment. Ook voor dit artikel wil ik je weer bedanken

Wat fijn om te lezen dat het je aan het denken / processen zet 🙂 Zet jezelf niet onder druk om bepaalde dingen of oefeningen te ‘moeten’ doen. Kijk gewoon waar je zin in hebt en wat goed voelt. Dat is jouw weg 😀

Hoi Nienke,

even laten weten dat ik door je artikel van gisteren, heel impulsief nog een kaartje gekocht heb voor een theater die gisterenavond plaats vond. Ik was er al een tijdje mee bezig omdat ik echt wel wou gaan. Ik liet de uitnodigingsmail in mijn mailbox staan en zat er iedere keer weer naar te staren. Ik appte verschillende mensen, maar niemand was vrij. Desondanks dat ik vorig jaar wel heel wat dingen alleen deed, had ik hier geen zin in. Beter gezegd, ik schaamde me er een beetje voor. Dingen alleen doen, het blijft een drempeltje voor mij wegens een laag zelfvertrouwen.
Toen ik jou artikel gisteren las, wist ik het gewoon. Mijn kindje is een impulsief wezentje dat houdt van tjah ‘dingen alleen doen’ en vooral ‘dingen onverwacht doen’. Wat alleen maar goed was, ik houd van theater en had hierdoor ook nog geen week op voorhand zitten stressen omdat ik alleen zou gaan. Enkel het uur ervoor liep ik wat ongemakkelijk. Maar het was een keitoffe avond. Het kleine meisje in mezelf is opnieuw aangewakkerd, en het voelt inderdaad weer als een jeugdig enthousiasme om zoiets te doen! Dankjewel!
Ps, je tattoo is geweldig, super dat je dit voor jezelf kon doen!

Hey Sarah. Waauuw! Oh, ik kreeg tranen in mijn ogen van je comment. Onwijs goed om te lezen dat je zo mooi dit voor jezelf hebt gedaan. Wat een bevrijding moet dat zijn geweest. Fijn 😀

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)