Een schop onder je kont

light-fashion-hands-woman

Ik ben helemaal voor op een liefdevolle manier met elkaar omgaan, een ander zijn proces gunnen en angsten / onzekerheden toelaten. Toch kan onzekerheid ook te lang duren en omslaan in slachtofferschap. En dan heb je een schop onder je kont nodig…

Tough love

Het overkwam mij een jaar of vier geleden, die zogeheten tough love. Ik was eigenlijk wel helemaal hersteld van mijn burnout. Werkte voor een nieuwe baas en had een hele leuke baan. Ik ging naar feestjes en afspraken. En ja, soms was ik nog weleens wat sneller vermoeid dan een ander. Het duurt lang voordat je veerkracht na een burnout volledig terug is.

Die vermoeidheid maakte me ook een beetje angstig. Het liefste kleurde ik binnen de lijntjes. Ik vermeed het lijntje zelfs het liefste met een paar centimeter om zeker te weten dat ik er niet overheen ging. Tegelijkertijd wilde ik niet aan de buitenwereld laten merken dat ik het spannend vond om mijn grenzen opnieuw uit te vinden en dat ik soms nog weleens moe was. Het liefste liet ik zien dat ik er weer helemaal was. Alleen mijn vriend JB mocht zien dat ik ook kwetsbaar was.

Nou ja, ook… Als ik eerlijk ben lag ik in die fase vaak hele weekenden in bed ‘bij te komen’ (lees: eigenlijk kon ik wel uit bed, maar ik was bang en wilde zoveel mogelijk energie verzamelen voor de komende week). En ik ging vaak extra vroeg naar bed. Ik huilde heel hard en lang als ik over mijn grens was gegaan en dat merkte aan mijn lijf en hoofd. En lieve JB heeft me een hele tijd kopjes thee en troostende schouders geboden. Tot de maat vol was.

man-beach-love-sand

Slachtofferschap is een keuze

Ik zag het aan de blik in zijn ogen. Ook nu kan ik het moment nog precies voor de geest halen. Mijn werkweek was top geweest. Ik had alleen maar leuke berichten van mijn familie en vrienden. Everything was in place in mijn leven. En toch zat ik te huilen in bed, bang dat alles me weer zou worden afgenomen. Bang dat ik overal bovenop zou moeten zitten. Bang… omdat het zo goed ging.

JB had me een kopje thee gebracht en zijn troostende schouders meegenomen. Hij stond naast het bed (waar ik voor de verandering in zat) en keek me aan met een blik die ik niet kende. We waren op dat moment al drie jaar bij elkaar, maar voor het eerst zag ik in zijn ogen iets wat leek op ijs. Mijn woorden, angsten, onzekerheden, hij hoorde ze aan, maar ik zag dat hij niet bij me was in dat moment. Hij had er genoeg van. Niet van mij, gelukkig, maar wel van mijn houding ten opzichte van het leven.

‘Meis, luister,’ zo begon hij, ‘je hebt een moeilijke periode meegemaakt, maar dat ligt achter je. Toch lig je het hele weekend in bed. Je laat het huishouden steeds vaker op mij neerkomen. Je huilt niet alleen meer als je het moeilijk hebt, maar ook als het goed gaat. Je bent bang voor alles. Ik help je graag. Maar ik kan niet alles voor je oplossen. Dit zit in jezelf. Dit moet jij doen. En als ik eerlijk ben: ik hou van je, maar dit gedrag vind ik niet aantrekkelijk.’

BAM!

Als een mokerslag kwam dat betoog aan. Ik vergat spontaan te huilen.

Want ik wist dat hij gelijk had. Dat ieder woord dat hij zei klopte. Tijdens mijn burnout had ik zijn steun en kopjes thee nodig gehad, omdat ik het echt niet zelf kon. Maar nu was het anders. Alleen hield ik angstvallig vast aan hem om me bevestiging te geven. Ik had de hele verantwoordelijkheid voor mijn zelfverzekerdheid bij hem gelegd.

Niet langer een patiënt

‘Ik wil een relatie met jou, Nienke. Niet met een patiënt. Ik ben er als je echt bang bent en als er echt iets mis gaat. Maar ik ga niet langer alles van je overnemen. Ik wil een gelijkwaardige relatie’

Ik was even stil. Het leek alsof er een nieuwe kracht in me werd aangeboord. Alsof ik met die paar zinnen, hup, op eigen benen was gezet.

‘Ik begrijp het,’ antwoordde ik.

Er viel ook niet veel meer te zeggen. Hij had gewoon gelijk. Wonderbaarlijk genoeg begon ik niet over hoe bang ik was het zelf te doen. Ik maakte hem ook geen verwijten, want het voelde niet alsof hij me liet vallen. Het voelde alsof hij me juist steunde. Op een hele nieuwe manier. Door me een schop onder mijn kont te geven.

‘Het spijt me dat ik de laatste maanden zo onnodig veel op jou geleund heb. Ik vind het nog spannend om echt zelf te gaan staan. Maar ik moet, als ik het leven wil leiden op mijn eigen manier. Dankjewel dat je zo ontzettend eerlijk tegen me durft te zijn.’

pexels-photo (2)

Hij knikte en liet zijn adem ontsnappen. Toen viel me pas op dat hij zijn adem in had gehouden. Het was alsof er een balonnetje in hem leegliep. Hij had het ook spannend gevonden om deze confontatie met mij aan te gaan. JB vertelde me dit uit liefde, niet uit hardheid.

De blik in zijn ogen verzachtte en hij kwam op de rand van het bed zitten, ‘Oké. Wat wil je nu doen dan?’

Ik dacht even na en zei toen, ‘Ik wil het gewoon gaan doen. We moeten er niet teveel over praten, want dan lullen we dat weer dood. Ik ga douchen en me aankleden. Dan ga ik de was doen en misschien kunnen we straks ergens een broodje gaan eten? Iets leuks doen samen?’

‘Ja, dat klinkt als een goed plan. En meis, als je het een keertje wel echt moeilijk hebt of veel te moe bent, dan is het ook prima als je wel in bed gaat liggen of met me wilt praten, hoor. Zo lang het maar niet de hele tijd is.’

‘Dat weet ik toch.’

Ik heb me aangekleed en we zijn dat broodje gaan eten. Nu, vier jaar later, is het aantal keer dat ik echt een dag in bed moest bijkomen op twee handen te tellen. Natuurlijk zijn er lekkere luie dagen, maar dat is iets anders. Dan genieten we samen van een filmpje op de bank.

Dit gesprek en de gevolgen ervan hebben me op een diepere laag in mezelf gebracht. Ik kan nu goed tegen een stootje, omdat ik weet dat ik alles in me heb om te blijven staan. Zonder die schop onder mijn kont zou ik nu niet het lef hebben om alle toffe dingen te doen die ik doe en onafhankelijk van anderen keuzes te maken waar ik gelukkig van word.In mijn ogen de echte definitie van zelf-vertrouwen.

 

 

Hoe is het in jouw fase van de burnout om een relatie te hebben en om te gaan met vrienden of familie? Durf jij op jezelf te vertrouwen?

 

 

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Beste Nienke,
We zijn bijna 10jaar getrouwd, hebben 2 prachtige kinderen samen maar mijn man kampt idd met een burnout. Er is veel gebeurd, emoties zijn weg zegt hem en hij kan nog niet tot rust komen. Sinds paar weken is hij naar een psycholoog aan t gaan maar ik denk niet dat het speciaal voor burnout is. Wat moet ik doen? Hoe help ik hem? Het duurt nu al paar jaar dat hij zich moe voelt en geen energie meer heeft dus ik had graag gehad dat zo n burnout aangepakt wordt. Probleem is, hij kan en wilt niet thuis voor blijven van zijn werk. Ten eerste financieel zou het zeer moeilijk gaan en ook hij moet bezig zijn, hij is niet iemand die thuis kan “niksen”. Ik weet niet wat ik moet doen. Hij heeft niemand meer. Ruzie met zijn vader (ze spreken 3jaar niet meer) met zijn zuster heeft hij ook geen goed relatie en mensen die hij graag zag zijn al dood. Weinig vrienden en dan komt alles op mijn schouders terecht. Als je een goede tip hebt voor mij zijn partner en hem zelf laat aub iets weten, hopelijk help je ons zo wel.
Alvast bedankt voor het lezen en eventueel een raad!
Groetjes Lucia, België

Hee Nienke,

Wat mooi en fijn om dit te lezen. Ik ben ook al heel ver kan van alles en heb een nieuwe baan voor het kiezen. Heb een middag meegenomen oh zo enthousiast gewoon uit spontaanheid direct na mn sollicitatie meegelopen.. en nu slaat de onzekerheid toe. Kan ik dan toch echt weer van 07 tot 18 weg zijn op een dag? Ook al zijn het drie dagen. Wat mij tegen houd om de baan te nemen.
Oftewel ook al kan je al zoveel.. en voel je je echt best vaak gewoon nog moe. Ben je bang dat je weer terugvalt. En daardoor wat de bangheid alleen maar erger.. en je dingen niet gaat doen omdat je jezelf voor wilt zijn. Het is moeilijk om dan ja te zeggen en het toch aan te gaan en het gewoon te doen!

Weer een nieuwe grens opzoeken en het maar laten gebeuren. Je niet laten weerhouden van de angst dat je alles weer moet opgeven. Juist je bed in kruipt om uit te rusten en te denken dat je het anders niet aan kan. Ik weet het allemaal. Maar toepassen en het doen blijft het moeilijkst!

Maar logisch dat de angst er is en dat mag en inderdaad zolang het niet teveel is.

Top artikel! Het voelt precies waar ik nu ben..

Inderdaad Alisha, je kunt het echt wel aan om je grenzen weer wat meer uit te proberen. En loop je toch ergens tegenaan? Flink uitrusten en de volgende keer weet je precies tot waar je gaan kunt. Het is een heel mooi leerproces als je je eraan over durft te geven 🙂

Bam, die kwam binnen! Herkenbaar, dat ook. En vast ook voor mijn vriend. Heb hem wel over je blog verteld 🙂 en ook over deze. Wat is wijs en waar ligt soms de grens? Dat vind ik soms ook met mezelf. Aan de ene kant moet ik ‘lief zijn’ voor mezelf en andere keren moet ik mezelf echt een schop geven. Hoe weet je nu wat juist is af en toe?

Dat weet je nooit vantevoren. Gewoon uitproberen, af en toe wegglijden en weer verder gaan. Het lief zijn zit ook in accepteren en jezelf vergeven dat je even een glijer hebt gemaakt. En lief is ook iets durven doen waar je eigenlijk naar verlangt, maar toch nog huiverig voor bent (bijvoorbeeld in je eentje of met vrienden een dag op stap gaan). Met natuurlijk het vertrouwen dat je durft om te keren als blijkt dat het niet gaat.

Een prachtig verhaal. Verre toekomstmuziek misschien voor mij, maar opgeslagen als reminder..
Bedankt!

Heel graag gedaan! 🙂

Helaas ben ik nog lang niet op het punt dat jij omschrijft maar dat van jezelf “moeten” bijkomen (terwijl dat feitelijk eigenlijk niet nodig is) herken ik wel heel erg. Je gaat maar rusten om energie te sparen en ondertussen voel je je daardoor nog angstiger en ongelukkiger. Zo zinloos. Ik heb gelukkig ook een vriend die inmiddels feilloos aanvoelt wanneer ik “bang” ben voor een grens of wanneer ik er echt eentje heb bereikt. Hij haalt me dan vaak uit m’n cocon en dat doet me goed. We zijn zelfs op vakantie geweest, dit had ik zelf nooit gedaan, veel te eng! Hem aan mijn zijde hebben is dan ook echt heel waardevol voor mij. ik hoop het op den duur weer op eigen kracht te kunnen.

Weer bedankt voor dit stuk nienke, doet me beseffen dat ook jij deze momenten hebt meegemaakt en dat je hier uiteindelijk wel overheen bent gekomen. Geeft een mens hoop!

Heel graag gedaan, Lach. Ik probeer zo open mogelijk te zijn over mijn ervaringen 🙂 Niets van wat je ervaart is vreemd, hoor. Uiteindelijk ga je het zeker weer op eigen kracht kunnen. En natuurlijk is het ook heel fijn dat je vriend je zo aanvoelt en steunt. 😀

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)