Hoe mijn moeder mijn burnout ervaren heeft

Moeder dochter burnoutLieve meid,

Wat mij het meest is bijgebleven is het gevoel van machteloosheid.

Als moeder wil je eigenlijk dat je kind 24/7 gelukkig is. Een onmogelijke wens, dat weet je natuurlijk heel goed met je verstand en dus doe je water bij de wijn. Steeds meer, naarmate je kinderen opgroeien, omdat het leven nou eenmaal niet zonder vallen en opstaan verloopt. En waar dat vallen in de peuter-en kleutertijd meestal letterlijk is, waarbij een pleister en een “kusje erop” volstaan om het leed te verhelpen, wordt het bij het opgroeien van je kind steeds vaker een heel ander soort vallen. Als moeder sta je nog steeds klaar met de pleisters en de kusjes, maar die helpen niet echt bij pesterijen, bij het eerste liefdesverdriet en ander , soms immens verdriet.

Dat is lastig te accepteren, maar je zult wel moeten. En als je geluk hebt ( en dat had en heb ik met jou en je broer), dan vertelt je kind in elk geval vaak nog waar het mee zit en dan kunnen een gesprek en een flinke knuffel toch nog weer even die pleister en dat kusje zijn.

Maar tijdens je burnout stond ik met lege handen. En dat was afschuwelijk.

Ik had echt geen idee hoe ik je zou kunnen helpen en daar kon ik af en toen een beetje van in paniek raken.

Dat wilde ik weer niet aan jou laten merken en dus probeerde ik, tegen beter weten in, je toch te helpen. Met praktische adviezen, waar je vaak helemaal niet op zat te wachten bijvoorbeeld.

Een doorbraak kwam, ik weet niet of jij je dat nog net zo scherp herinnert als ik, in een weekend, een maand nadat bij jou de diagnose “burnout” was gesteld.

We waren samen in een hotel aan zee en hadden de hele zaterdag alleen maar leuke dingen gedaan : de stad in, lekker koffie gedronken, gegeten en naar de film.

Ik snapte er dan ook helemaal niks van dat jij ’s avond op de hotelkamer als een pudding in elkaar zakte. Het was toch allemaal leuk en gezellig en was dat nou juist niet precies wat je nodig had? Ik werd er zelfs bijna een beetje boos van, totdat jij zei ( misschien niet letterlijk, maar je woorden hadden wel die strekking) : “mama, het voelt alsof ik aan het vallen ben en er geen bodem is..”

Het sloeg bij mij in als een  bom en op dat moment kwamen bij mij ook voor het eerst de tranen. Ik kon alleen nog maar antwoorden hoe verschrikkelijk ik het vond om jou zo te zien en om me te moeten realiseren dat alle pleisters en kusjes die ik in voorraad had volkomen ontoereikend waren voor jouw verdriet. En dat ik me dus als móeder ontoereikend voelde.

Het bleek het enige te zijn wat je wilde horen en vooral voelen : niet mijn eeuwige “ kom op, ga iets doen”, of “ gezellig hè”, maar dit : mijn eerlijke bekentenis dat ik niet wist hoe ik hiermee moest omgaan.

Daarna was er voor mijn gevoel iets opengebroken, waardoor ik misschien niet helemaal op jouw eenzame eiland kon komen, maar er in elk geval wel in een bootje heel dicht langs kon varen om je af en toe iets te geven. In ons geval bestond dat soms uit het voeren van gesprekken, maar zeker ook uit het geven van ( toch weer J ) praktische hulp.

Een aantal keren heb ik in die tijd bijvoorbeeld je huisje schoongemaakt, als jij een poosje weg was. De eerste keer wist ik bijna niet waar ik moest beginnen, maar de laatste keer vroeg ik me af wat ik eigenlijk kwam doen, zo netjes zag alles er uit. Ook daaraan kon ik “afmeten” hoe het met je was.

Gelukkig konden papa en ik het er samen over hebben en je regelmatig toch ook op andere gebieden de helpende hand bieden, beiden vanuit onze eigen kracht en persoonlijkheid. Dat gaf enige troost, want neem van mij aan dat het pijn doet om als ouders je kind zo te zien knokken tegen een onzichtbare, maar meedogenloze vijand.

Samenvattend : ik vond het een moeilijke periode.Moeilijk, maar voor mij ook enorm leerzaam, omdat ik heb gezien hoe je je eigen weg vond. Hoe je hulp zocht bij anderen : je lieve vriend, professionals, vrienden. En hoe je op die manier, met vallen en opstaan,langzaam maar zeker uit dat rotdal kwam.

Ik was en ben enorm trots op je!!

 

Mama

 

Lees ook hoe mijn vader mijn burnout ervaren heeft en hoe mijn vriend mijn burnout ervaren heeft.

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

[…] hier om te lezen hoe mijn vriend, vader en moeder mijn burnout hebben […]

[…] Lees ook hoe mijn moeder mijn burnout ervaren heeft. […]

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)