Hoe mijn vader mijn burnout ervaren heeft

Vader dochter burnoutBurnout Battlefield

Lieve meid,

 

Als je mij vraagt wat er in mij omging bij jouw burnout dan is daar niet zomaar een antwoord op te geven. De burnout manifesteert zich namelijk voor de buitenwereld niet onmiddellijk als een burnout. In mijn beleving is een burnout het eindstadium van een proces van opbouwende en toenemende spanningen waarin je tenslotte het gevoel hebt dat je kapotgestreden bent en er een olifant op je staat en je onmogelijk in staat bent om overeind te komen, hoe graag je ook wilt. De kleinste inspanning lukt al niet meer.

Ik associeer een burnout ook met “survival”. De strijd wordt gestreden op existentiële slagvelden van je bestaan. Er staat steeds iets heel ingrijpends op het spel. In jouw geval waren dat er zelfs drie: je relatie, je werk en je huisvesting. Ieder ervan is op zich al existentieel, en als op alle drie de fronten de boel begint te schuiven kan je wel zeggen dat de rapen gaar zijn.

Burnout vergt dus strijd, harde strijd, en op alle fronten! Strijd moet je kunnen leveren, en niet iedereen kan dat. Hiermee raak ik dus een andere factor, nl. de persoonlijkheid van de betrokkene.

Het begon bij jou met een relatiebreuk en grote verantwoordelijkheid op het werk. De problemen werden complexer door het moeten vinden van nieuwe huisvesting (jij en je ex woonden samen). Werk kan dan een afleiding zijn, maar er lag veel meer werk op je bord een gewoon mens aan kan. Zelfs nadat je dit herhaaldelijk aangaf veranderde de situatie niet. En jij bent niet iemand die de boel laat waaien, jij gaat voor het resultaat dat van je gevraagd wordt. Tel daarbij op de spanningen van een reorganisatie binnen het bedrijf en de nare sfeer op kantoor. Dat geeft hele nare spanningen en voortdurende strijd waarbij je het gevoel hebt geblinddoekt te zijn. Je nieuwe huisbaas bleek daarbij een huisjesmelker die jou op hoge kosten probeerde te jagen. Deze optelling van zaken drijft een mens normaal gesproken tot wanhoop. Maar jij vocht, ondanks de burnout.

Wat heeft dit alles met mij gedaan? Antwoord: veel.

Als je als ouder, aan de zijkant staand, voor en na in het proces van strijd en lijden van je kind betrokken wordt dan ontwikkelen je gevoelens zich parallel aan dat proces. Langzaam wordt duidelijk dat er iets ernstigs aan de hand is. Eerst wordt je geconfronteerd met vermoeid en vermoeiend gedrag van je kind, die zelf nog niet goed weet wat er aan de hand is en het ook niet zeggen wil of kan. Het is een fase waarin je nog “belerend” acteert, zo van: “je moet aan je rust denken”, en “moet je de rotzooi niet eens opruimen!?” Je oefent dus eigenlijk een vorm van druk uit die niet veel helpt en mogelijk zelfs contraproductief is. Voor en na werd natuurlijk meer duidelijk wat er allemaal speelde.

In mijn beleving draaide het om vier cruciale elementen:

  • je eigen persoon en persoonlijkheid die de strijd moet voeren
  • de drie objecten van de strijd: relatie, baan en huisvesting.

En het ging er voor mij dan om dat je op al die vier elementen gedurende het proces gestaag vooruitgang zag. Ik ben het type dat analyseert en probeert overzicht te krijgen van het hele slagveld om vervolgens een strategie te vinden om de oorlog tot een einde te brengen.

Wat jouw persoon en persoonlijkheid betreft ging het er wat mij betreft dus om jou zelf als persoon in staat te stellen het gevecht te voeren. De drie zaken waar het om ging zijn dermate wezenlijk voor iemand die zelfstandig in de samenleving staat, dat het niet slagen ervaren kan worden als een persoonlijk mislukken. Onze drijfveer was: je bent een jongedame die barst van het talent en ten koste van alles moet worden voorkomen dat jij je mislukt gaat voelen. Je moet overeind worden gehouden.

Cruciaal bij dit alles is nu eenmaal dat er gevochten móet worden en dat er maar één is die het werkelijke gevecht levert. Dat ben jij. Gelukkig ben je een knokker, eentje die iedere keer weer niet over zich laat lopen. Ik had er om deze redenen dus absoluut vertrouwen in dat je de strijd aankon. Temeer ook omdat je zelf vaak best goed in de gaten had hoe je psychisch in je vel zat en wat je nodig had. Emotie speelt een enorm grote rol in dit soort situaties en belangrijk is om daarin voldoende evenwicht te vinden. Het proces is er een van ups en downs. Het was voor ons als ouders niet altijd even gemakkelijk om te bepalen of een bepaalde emotie proportioneel was voor de gebeurtenis waaraan het werd gerelateerd of dat de emotie extra heftig was door de burnout. Ik zeg wel eens “je hebt recht op je emotie”. Emotie is enerzijds een signaal van iets, en anderzijds is het een ding op zichzelf dat moet kunnen ontladen. Dat betekent dat je de bevestiging in je emotie moest krijgen. Het betekent ook dat de emotie dusdanig moest worden gekanaliseerd dat je de juiste proporties ervan zou ervaren en het positief zou kunnen gebruiken. Niet iedere emotie is een “burnout-emotie”. Jij moest zelf ook weer leren dat onderscheid te maken.

Wat doe je dan als ouders? Je bent voortdurend onzeker of je de goede dingen doet. Vaak had het iets in zich van je geruststellen en vooral te benadrukken dat je in jezelf moest blijven geloven. Natuurlijk probeerde ik je ook te “adviseren” hoe je iets zou kunnen aanpakken. Rationalist als ik deels ben probeerde ik meer “hapklare” brokken te onderscheiden, zoals ik hierboven al aangaf, om overzicht en daarmee meergrip te krijgen op de strategieën om de problemen te tackelen. Maar je hebt je eigen persoonlijkheid en je vecht vanuit je eigen kijk op de zaken en met je eigen gevoel. En als je op een afstandje “adviseert” doe je dat vanuit een ander perspectief, een andere ervaring en een ander gevoel. Ik probeerde je weliswaar mee te geven over hoe ik de dingen zou aanpakken, maar wist vanuit mijn eigen achtergrond wel hoe moeilijk dat soms is. Het doet zeer om je dochter dan te zien worstelen en lijden

Externe deskundige steun kan ook goed helpen. Voor veel mensen is zoiets een drempel, maar voor jou was dat niet zo. Ik was daar stiekem heel blij om, omdat ikzelf me niet capabel vind en machteloos voel op psychotherapeutisch gebied. Weet je, hoeveel zorg we ook om je hadden, we waren verrekte trots op je vechtlust en je vechthouding.

Steunen betekende misschien vooral luisteren naar wat jij aangaf als persoon fysiek en mentaal nodig te hebben en je daarin te ondersteunen. Steunen betekende ook wel eens proberen te onderscheiden of er in een gegeven situatie gezien jouw persoonlijkheid sprake was van normaal of juist uitzonderlijk gedrag. En ook proberen je gerust te stellen ten aanzien van de toekomst. Daar praatten mama en ik dus veel over. Het huis eens opruimen? Oké. Een cursus voor haar ontwikkeling? Oké. Yoga tegen de stress? Oké. Financiële ruimte om wat adem te hebben? Oké. Ons uitgangspunt was: je bent een jongedame die barst van het talent en er wel komt.

Wat de objecten van de strijd betreft ging het er in mijn denken (de rationalist/analyticus) vooral om ze uit elkaar te trekken en ieder probleem apart te tackelen. Daardoor konden delen van de strijd worden overgedragen aan anderen, en jij worden ontlast. “Divide et impera!”, verdeel en heers J. We bekeken ieder probleem op zich en waar mogelijk hielpen we je. Zo kom je stap voor stap verder.

In essentie kan ik mijn emotie samenvatten als een gevoel van “g.v.d. waarom moet mijn dochter dit allemaal overkomen,” en, “g.v.d. als ze denken dat ze haar en ons klein krijgen dan zullen we ze eens een poepie laten ruiken.” Dit ging uiteraard gepaard met momenten van vermoeidheid en ook wel tijdelijke machteloosheid. Het moeilijkste was om niet in jouw gevoel te kunnen kruipen of jouw gevoel niet te kunnen overnemen en je ervan te kunnen verlossen. En mijn belangrijkste gevoel: ik ben enorm trots op je onverzettelijke strijdvaardigheid en je vermogen om die enorme vermoeidheid en uitputting die er was te boven te komen. Daarbij ben ik trots te zien hoe je je door al die ellende zo positief hebt ontwikkeld.

De belangrijkste conclusie te trekken: blijf altijd in jezelf geloven! J, en om met Paulus te spreken “onderzoek alles en behoud het goede!”. Een proeve van bekwaamheid heb je wat dit betreft wel afgelegd.

 

Papa

Lees ook hoe mijn moeder mijn burnout ervaren heeft en hoe mijn vriend mijn burnout ervaren heeft.

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

[…] hele verhaal lezen in het artikel dat ik dat ik schreef over burnout en medicijnen. En ook kun je de brief van mijn vader lezen over hoe hij mijn burnout heeft […]

[…] hier om te lezen hoe mijn vriend, vader en moeder mijn burnout hebben […]

[…] Lees ook hoe mijn vader mijn burnout ervaren heeft. […]

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)