Hoe mijn vriend de burnout ervaren heeft

Burnout relatie

Lief vriendinnetje,

Het voelt al weer als een decennium geleden dat je me midden in de nacht belde of skypte, omdat je weer een paniekaanval had. Toch is het ‘pas’ vier jaar geleden. Het was een periode waarbij ik het af en toe moeilijk vond om de juiste woorden te vinden om je te troosten. Althans, ik had het gevoel dat ik je moest troosten. In dat jaar hebben we vaak gesproken over het ‘b’-woord: burn-out. In het begin merkte ik vrij weinig ervan. We waren een jaar samen, je had een (voor zover ik wist) leuke baan en je kon de wereld aan. Een avondje stappen met onze vrienden kon je gemakkelijk laten opvolgen door een leuke shopdag met je moeder, zelfs met slechts vier uur slaap. En dan konden we de daaropvolgende avond nog steeds gezellig doorhalen op de bank met een lekker drankje, filmpje en onze eindeloze gesprekken.

Zoals gezegd merkte ik in het begin vrij weinig van je burn-out. Ja, je was iets vermoeider als je thuiskwam van werk. En ja, we hadden het iets vaker over je ex-relatie en je (helaas niet al te beste) huisbaas. Maar dat zijn dingen die je volgens mij altijd in een relatie bespreekt. Toen de eerste (redelijk lange) huilbuien opkwamen, zag ik dit ook gewoon als stress. Je had het enorm druk op je werk en de privézaken moesten gewoon een plek krijgen in je leven. Een lekkere vakantie of een ‘rustig’ weekend moest volgens mij wel voldoende zijn om van deze huilbuien af te komen. Dat dacht ik althans…

De exacte datum weet ik niet meer, maar het was in ieder geval een doordeweekse avond. Ik was die avond naar jouw huis gekomen en na een heerlijk etentje samen waren we redelijk op tijd in slaap gevallen. Het leek een normaal nachtje te worden, totdat ik plotseling om 3 uur ’s nachts wakker werd. Ik hoorde een schreeuw en ik voelde naast me in bed. Jij lag niet meer in bed. Ik schrok wakker en keek om me heen. Als een ‘bolletje’ zat jij ineengedoken op de bank. Je schreeuw ging door merg en been. Ik (nog half versuft) wist echt niet wat er aan de hand was en sprong uit bed. Ik snelde naar je toe, maar niets wat ik zei of deed hielp om je te kalmeren. Je bibberde over je hele lijf en bleef maar schreeuwen. Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld als op dat moment.

Het enige dat ik kon bedenken, was je vast te houden en te herhalen ‘Alles komt goed!’. Ik weet niet hoe lang het duurde – voor mijn gevoel uren – maar langzaam keerde je weer terug naar de ‘werkelijkheid’. Dit was mijn eerste echte ervaring met je burn-out. Ik kan me de machteloosheid nog heel goed herinneren. Als je vriend wilde ik alles doen in mijn macht om je te helpen, maar op dat moment schiet je (voor je gevoel) te kort. Ik kon op dat moment namelijk niets doen. Zo voelde het voor mij in ieder geval.

Langzaam maar zeker kwamen er steeds meer van deze paniekaanvallen en steeds vaker lag je futloos en vermoeid in bed. Ik zag je je best doen om voor mij af en toe uit je bed te komen, maar je kon het niet altijd. En dat frustreerde mij enorm. Je had toch al een hele dag in bed gelegen, dus je was toch al ietwat uitgerust? Dat waren de gedachten die zo nu en dan door mijn hoofd spookten. Voor mij stond een burn-out synoniem aan uitrusten. Als je een dagje in bed had gelegen, kon je toch wel weer ‘iets’ doen?

Daar kwam ook nog eens bij dat ik voor een jaar naar het buitenland vertrok om te studeren. We maakten duidelijke afspraken: jij zou mij komen opzoeken, we mailden elkaar (als het kon) iedere dag om elkaar op de hoogte te houden en spraken elkaar minimaal één keer per week. Dat ging – voor mijn gevoel – vrij goed. Je mailde/vertelde me vaak hoe het met je ging en ik deed mijn best om je zorgen weg te nemen. En ook onze middernachtelijke skype-sessies (inclusief het tijdsverschil) sterkten mij in deze gedachte. Toch merkte ik dat de afstand ervoor zorgde dat ik niet helemaal deelgenoot was van je burn-out.

Dat uitte zich in de eerste keer dat je op bezoek kwam. Je kwam in een land waar je nog nooit geweest was, maar in die twee weken heb je nauwelijks meer gezien dan de hotelkamer. Elke dag had ik vier uur les, maar daarvoor en daarna besteedde ik zo veel mogelijk tijd aan je. Het was echter lastig om je (weer) uitgeput in bed te zien liggen. Weer probeerde ik ervoor te zorgen dat je niets hoefde te doen, zodat je ‘uitgerust’ terug naar Nederland zou gaan. Maar ik had niet het gevoel dat jij beter voelde.

Op dat moment besefte ik dat ik vrij weinig kon doen, behalve je mijn onvoorwaardelijke steun geven. Een burn-out is iets – dat leerde ik toen – waarmee degene die het heeft moet dealen. Het enige dat de omgeving  (lees: ik) op dat moment kan doen, is zo normaal mogelijk met je omgaan. Als je zin had om te slapen, moest ik je lekker laten slapen. Als je een hele dag series wilde kijken voor de televisie, moest je dat doen. Ik moest je niet het gevoel geven dat je ‘verzorgd’ moest worden. Dan kwam er namelijk een extra druk op jou, waarbij er een nieuwe stressfactor ontstond.

Deze ‘openbaring’ gaf mij ook echt lucht. Ik deed niets verkeerd. Ik hoefde je niet te ‘beschermen’. Ik moest er gewoon zijn voor je en zeggen ‘Alles komt goed!’. Natuurlijk hebben we daarna nog geregeld middernachtelijke skype-sessies gehad. En ja, je hebt nog wel eens een paniekaanval gekregen. Maar ik had het gevoel dat jij ook een soort rust kreeg van mijn ‘niet moeten helpen’. De keren daarna dat je me kwam opzoeken, zag ik je ook steeds ‘beter’ worden. Je kon steeds meer dingen doen uit jezelf. En een dag niets doen, voelde ook voor ons beiden helemaal goed.

Kon ik je voor mijn gevoel helpen? Jazeker! Om de zoveel tijd nam ik met je door welke zaken veranderd waren (zowel in het buitenland als bij terugkomst). Ik nam je angst weg. Jij dacht dat de burn-out mogelijk nooit meer weg zou gaan. Door voorbeelden aan te dragen van hoe jij in positieve zin veranderd was, verdween ook die angst geleidelijk. En dat was voor mij ook een hulpmiddel om met jouw burnout om te gaan. Ik kon je namelijk wel degelijk helpen. Ik was er voor je en gaf je handvatten. In plaats van dat ik me steeds afvroeg waarom je niet ‘beter’ werd.

Nu zijn we een paar jaar verder. Je schrikt zo nu en dan nog wel eens als je flinke stress hebt. Bent bang of je deze stress aan kunt. Het enige dat ik dan kan zeggen is: ‘Alles komt goed!’. Want dat is ook echt zo. Een burn-out is vreselijk, zowel voor degene die het heeft als voor de omgeving. Het is echter niet blijvend. Je kunt er een uitweg in vinden. Dat heb jij gedaan. En ik kan me zoals je nu in het leven staat niet voorstellen dat je terugvalt. Je ziet je grenzen op tijd, juist door wat je geleerd hebt.

Vanuit de omgeving/als vriend gesproken: geef je geliefde de tijd. Zorg ervoor dat je geliefde geen extra druk krijgt, doordat jij wilt helpen. Je geliefde moet zelf dealen met de burn-out. Het enige dat jij kunt doen, is er voor hem/haar zijn. En af en toe zeggen: Alles komt goed!

Je geliefde

Lees meer tips over het goed houden van je relatie tijdens een burnout.

Je kunt ook lezen hoe mijn vader mijn burnout heeft ervaren en hoe mijn moeder mijn burnout heeft ervaren.

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments
Avatar

Beste Nienke,
ik moet volgende week naar de dokter. Ik hoop dat ik verlenging krijg ziekteverlof want sleep me voort met momenten. Soms is die akelige vermoeidheid weg en dan plots duikt ze weer op. Dan krijg ik geen voet voor de andere. Die vermoeidheid is geen normale vermoeidheid. Het is alsof er een vreemd voorwerp in je lichaam aanwezig is dat ‘pijn’ doet en dat je wilt exorciseren. Ik kan het niet verwoorden. Ben bang dat de dokter me werken stuurt want die heeft het altijd maar over ‘eens moet je weer gaan werken, hoor’. Ik ben nu twee maanden thuis en moest ik binnen een week gaan werken, wil ik liefst in het kanaal springen… Hoe breng ik die dokter aan het verstand dat dit echt niet zal lukken. (is die nu dokter of niet, denk ik dan) x

Avatar

Hey Nienke (en JB)

Fijne site met veel goede verhalen en ervaringen!
Dit verhaal van je vriend is momenteel heel erg herkenbaar.

Momenteel heeft mijn vriendin een burn-out en veel van wat ik lees herken ik. Nu wil ik haar heel erg graag steunen en zorgen dat ze er doorheen komt. Echter ben ik momenteel met de marine voor 4 maanden weg van huis, waarbij zij mij halverwege een keer kan opzoeken voor een week.

M’n vriendin geeft echter aan dat ze mijn steun heel hard nodig heeft om erdoorheen te komen en dat het een voorwaarde is om goed te genezen, maar ik kan hier niet (zomaar) weg.

Hebben jullie nog meer tips om haar op afstand te steunen? Hoe zijn jullie de periode doorgekomen dat je vriend in het buitenland was?

Groet en liefs,
Willem

JongBurnout

Hey Willem,

Dankjewel voor je mooie en uitgebreide comment. Ik kan echt voelen in je woordkeuze hoeveel je van haar houdt en hoe graag je haar op een goede manier wilt steunen. Ik zal eens even met JB overleggen, zodat hij ook zijn perspectief kan geven. Dan kom ik weer bij je terug met een meer inhoudelijke reactie. Dat wordt waarschijnlijk eind deze week.

Liefs, Nien

Avatar

Hey Nienke,

Bedankt voor je snelle reactie! Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaring en/of hulp.

Liefs, Willem

JongBurnout

Ha Willem,

Ik heb het met JB overlegd. Morgen gaat hij even een paar dingen voor je op papier zetten en waar nodig vul ik dan nog voor je aan.

Liefs, Nienke en groet van JB

Avatar

Hey Nienke,

Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen… Willen jullie je hulp erbij hier delen of is er een betere manier, naar mijn email-adres oid?

Dank alvast!
Liefs, Willem

JongBurnout

Beste Willem,

Laat ik eerst even benadrukken dat iedereen een burn-out op zijn/haar eigen manier beleeft. En dat geldt ook voor de partners. Er is zeker geen eenduidig antwoord te geven op de vraag wat voor de betrokkenen de juiste manier is om ermee om te gaan. Het is een lang proces, ook voor de vriend/vriendin van iemand met een burn-out. Ik begrijp dat jij niet bij je vriendin kunt zijn, die momenteel met een burn-out kampt. Dat geeft jou waarschijnlijk een rot gevoel, omdat je er voor haar wilt zijn. Maar trust me: je bent er sowieso voor haar.

Wat ik heb ervaren in de periode dat mijn vriendin een burn-out had, is dat ik geregeld met haar skypete en haar vertelde dat alles goed zou gaan. En dat ik er – indien nodig – altijd voor haar zou zijn. Ik zat een jaar in het buitenland toen bij haar de burn-out op z’n heftigst was. Dus ik kon haar niet lijfelijk helpen. Wel kon ik geestelijke ondersteuning bieden door vaak te zeggen; alles komt goed! Het viel mij op dat mijn vriendin dat heel erg nodig had. De verzekering dat zij niet eeuwig zou blijven hangen in deze burn-out.

Natuurlijk duurt een burn-out bij de een langer dan bij de ander, maar het is wel zo dat er langzaam maar zeker een ‘verbetering’ optreedt. En ik merkte dat juist het benadrukken van die ‘verbeteringen’ heel erg hielp in haar proces. Mijn vriendin merkte vaak niet dat dingen veranderden en dat ze langzaam maar zeker de burn-out achter haar liet. Ze had nog wel een paniekaanvallen, ook na enkele maanden nog. Maar zonder dat ze het doorhad, kwamen deze veel minder vaak voor. Voor haar gevoel had ze er waarschijnlijk elke week één, maar dat was absoluut niet het geval. En dat benadrukte ik dan ook.

En zoals gezegd kon ze mij altijd bellen/skypen als ze dat nodig had. Ik heb meerdere keren middernachtelijke skypesessies met haar gehad. Dan kon ze niet in slaap vallen en zat ik uren met haar te skypen, totdat ze rustig werd. Het is dan niet zo dat we uren praatten erover, maar meer het gevoel dat ik ‘aanwezig’ was stelde haar al gerust. Ook die zekerheid – dat ze me altijd kon skypen/bellen – hield absoluut in haar herstel.

En verder: ben ook niet bang om tijd voor jezelf te pakken. De burn-out neemt een behoorlijke tijd – ook tussen jullie – in beslag. Dat kost ook jou energie. Neem haar dat niet kwalijk – zij kan er niets aan doen. Maar let wel op dat jij jouw me-time pakt, om je energie weer op te laden. Dan zorg je er ook voor dat je er voor haar bent indien nodig. Dat heeft ons ook erg geholpen. Ik zat in China voor mijn studie en nam daar ook echt mijn tijd voor. Dat wilde ik heel graag. Tegelijkertijd stond ik uiteraard altijd voor mijn vriendin klaar. Want dat vond ik ook belangrijk. Het was niet of-of, maar en-en. EN ik sta voor haar klaar EN ik denk aan mezelf.

Tenslotte -> bedenk ook: niet alleen voor haar geldt: alles komt goed! Ook voor jou geldt: alles komt goed!

Groet, JB

Avatar

Wat een lieve vriend heb jij 🙂

JongBurnout

Jaaaa! Ben ik ook heel dankbaar voor, hoor 🙂 <3

[…] hier om te lezen hoe mijn vriend, vader en moeder mijn burnout hebben […]

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)