Gastblog: Tessa’s Tweede Tussenjaar

Ik ontving een mailtje van Tessa, een jonge meid die ook een burnout heeft ervaren. Zij wilde graag haar verhaal met jullie delen. Het is prachtig geschreven en ik vind het onwijs dapper van haar dat ze het zo opschrijft….

‘Dit klinkt toch echt als een burnout, ga er maar vanuit dat je daar nog wel 9 maanden zoet mee bent,’ waren de ‘geruststellende’ woorden van mijn huisarts.

En dan ben je dus 20. Je kunt niks meer, alleen maar omdat je zo graag alles wilde doen.

 

Het fascineerde mij hoeveel mensen in mijn omgeving ermee te maken hebben (gehad). Ik had er zelf nooit echt veel over gehoord, behalve dat mijn moeder een paar jaar geleden thuis kwam te zitten met een burnout. Ik was toen nog jong en vond het allemaal maar iets raars. Als mijn moeder een keer paniekerig een winkel uitrende omdat ik haar vroeg te kiezen tussen twee winterjassen, dacht ik alleen maar dat ze een beetje gek was geworden. Nooit had ik me gerealiseerd dat dit een gevolg was van het compleet uitputten van je lichaam en geest. En toen ze me dat later een keer vertelde kon ik alleen maar denken: zoiets overkomt mij nooit, dat heb je toch wel door?

 

Toch ging het ook bij mij mis. Een classic combinatie van gevoelig en enorm ambitieus zijn. Ik deed alles tegelijk en moest alles ook perfect doen. Ik deed een kunstopleiding in Utrecht waar ongelooflijk veel van me verwacht werd (wat ik logisch vond, aangezien ik een van de weinige was die was toegelaten). In Amsterdam woonde ik net op mezelf, had ik een vriendje, een huisgenoot, een kat en mijn vrienden. Daarnaast wilde ik allebei mijn ouders (eentje aan de andere kant van stad, eentje gelukkig doordeweeks dichtbij) elke week zien. Ik sportte 3x per week en had een bijbaantje. Als ik gestresst was vond ik mezelf een watje. Ik vond het toch allemaal zo leuk wat ik deed?

 

Dat is eigenlijk het gemene, het was ook allemaal leuk. Ik moest op een gegeven moment met pijn in mijn hart mijn bijbaantje opzeggen omdat ik er de tijd niet meer voor had. Daarna ging ik steeds minder sporten en had ik in het weekend nooit meer de puf om uit te gaan met mijn vrienden. Ik gaf eigenlijk alles op voor school, zodat ik maar die propedeuse kon halen. Mijn lichaam begon langzaam af te takelen: ik kreeg paniekaanvallen, mijn eetlust verdween en ik viel af. Toch heb ik mezelf nog helemaal tot het einde van het jaar gepusht, zodat ik alles nog kon halen. Met een paar weekjes vakantie zou ik toch wel weer helemaal gezond zijn.

 

In de laatste beoordelingsweek van het jaar protesteerde mijn lijf echter zó erg, dat ik het niet meer kon negeren. Ik moest mijn eindopdracht van het jaar monteren en het leek wel alsof mijn brein niet meer kon functioneren. Zoiets simpels, wat ik al honderd keer had gedaan, leek ineens zo’n grote opgave dat ik alleen maar kon huilen. En het erge is: ik vond nog steeds dat ik me aanstelde. Het ging gewoon allemaal niet meer. Alles was teveel en mijn lichaam moest me dat vertellen. Ik moest toen nog een paar dagen naar school, wat ik dood en doodeng vond maar toch heb gedaan. Daarna was het op, alle stress van de afgelopen tijd leek tegelijk op alle mogelijke manieren uit mijn lichaam te komen.

In de supermarkt was de keuze tussen pasta of pizza zo onmogelijk dat ik niet begreep hoe mensen zulke beslissingen meerdere keren per dag maakten. ’s Ochtends ontbijt maken hield vaak in dat ik eerst 10 minuten naar de koelkast aan het staren was om er vervolgens achter te komen dat er helemaal geen yoghurt meer was. Buiten lopen betekende dat ik elke 5 minuten werd afgeleid door een geluid, een hondje of zelfs een bloem. Ik was eigenlijk een oma en een baby tegelijk.

 

Nu fascineert het mij enorm hoe zoiets kan gebeuren. Hoe kun je als mens je eigen lichaam, wat je 24/7 voelt en ervaart, zo negeren? Hoe komt het dat we het allemaal zoveel belangrijker vinden wat anderen van ons vinden en wat van ons verwacht wordt dan wat we zelf vinden? Je bent toch zelf het middelpunt in je leven, zou je zeggen. Toch denk ik dat dit bij zo ongelooflijk veel mensen niet het geval is. We leven allemaal maar voor elkaar, voor de verwachtingen van de maatschappij en voor de toekomst dat we onszelf helemaal vergeten.

 

Ik was ook iemand die dacht dat zoiets mij nooit zou kunnen overkomen. Ik dacht dat dat voor mensen was die hun werk niet leuk vinden of die een midlifecrisis hebben. Maar niets is minder waar. Het gaat júíst om die mensen die vol passie naar hun werk of studie gaan. Die mensen die andermans problemen ook  nog op hun eigen bordje leggen. Die mensen die vinden dat je alles uit het leven moet halen en niks moet missen. Die mensen die alles geven wat ze hebben, waardoor ze zichzelf voorbij gaan. En dan is het op.

 

Als er iets is wat ik nu al heb geleerd, is dat er niks belangrijkers in je leven is dan jij. Dat klinkt egoïstisch, maar dat is het zeker niet. Ik wil zelf heel graag mensen helpen, maar dat kan alleen als ik zelf gezond ben. Dus moet de focus eerst bij mij liggen. Ik ben aan het leren naar mezelf te luisteren. Hierdoor heb ik voor het eerst in hele lange tijd ervaren hoe het is om helemaal vanuit jezelf te leven (hoe zweverig dat misschien ook klinkt). Ik ben er nog niet, maar de eerste stappen zijn gezet. Ik hoop dat jij dat ook kunt doen, door eens heel eerlijk naar je eigen leven te kijken. Wat doe je voor jezelf en wat doe je omdat anderen dat van je verwachten? Het leven is prachtig en moet vooral leuk zijn, vind ik. En als je je hele leven aan het rennen bent om iets te bereiken zonder voor jezelf te zorgen, is het veel te snel voorbij. Neem dat maar aan van iemand die het op de harde manier moest leren.

 

Tessa

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Hoi Tessa, wat fijn om een ervaringsverhaal te kunnen lezen. Je schrijft veel dat herkenbaar is. Ook hier iemand die alles deed en alles leuk vond. In mijn geval was het het einde van mijn bachelor en begin van mijn master waar ik me vol op gestort heb. Dat is nog driekwart jaar gelukt en toen was er die grens van gewoon echt niet meer verder kunnen..

Ik zit inmiddels al een tijdje thuis en heb ondanks de rust eigenlijk alleen maar meer en meer het gevoel dat ik mezelf werkelijk overal toe te moeten dwingen (anders doe ik niks); Winkels zijn ook hier een uitdaging (idd veel prikkels die moeilijk te negeren zijn en ik “snap” de logica van de indeling niet meer waardoor ik maar rondjes blijf lopen). Het voelt -zoals jij treffend schreef- echt alsof mijn hoofd me in de steek laat en mijn brein gewoon niet functioneert.

Wat jou (en wellicht anderen die dit lezen) zou willen vragen is; wat heeft jullie geholpen om stappen omhoog te zetten? Zijn jullie in behandeling geweest of hebben jullie zelf gevonden waar/hoe je dat het beste kon aanpakken?

Er is hier tot nu toe nog nooit het label burn-out op geplakt. Ik weet dus ook niet of ik het zo mag noemen. (Ergens is er nog steeds het gevoel dat ik me gewoon niet zo moet aanstellen…). Toch vind ik op deze website heel veel herkenning: dat geeft moed. Mooi hoe jij schrijft dat je geleerd hebt om jezelf op de eerste plek te zetten. Ik hoop dat ik op termijn ook mag uitvinden wat dat voor mij betekent.

Ik wens je een mooie tijd in Costa Rica en natuurlijk een veel moed en kracht in je verdere herstel. Met alles wat je nu al geleerd hebt, gaat er vast en zeker energie komen om op een goede en gebalanceerde manier al die leuke dingen in het leven te ondernemen:). Lieve groetjes en veel sterkte.

Hoi!
Ik ben zelf ook nog erg aan het opkrabbelen. De afgelopen twee/drie maanden ben ik weer behoorlijk over mijn grenzen gegaan (oh, ik kan wel weer drie dagen werken joh! Zo erg is het toch allemaal niet.. En dat soort gedachten haha). Daardoor zit ik nu weer even op een behoorlijke dieptepunt. Maar ik leer er wel veel van. Bijvoorbeeld dat ik dus erg snel heel hard ben voor mezelf en veel te hard ga. Ik kan niet stilzitten, heb enorm veel haast om ‘beter’ te worden en gun mezelf daarom geen rust. Zelfs na de diagnose burn out. Keiharde les dus, die ik zo moest leren.

Nu dus even weer de handrem erop en goed naar mezelf gaan kijken.

Ik denk dat het jou ook rust geeft als je een diagnose kan krijgen.. Misschien een idee om even langs de huisarts te gaan? Met een psycholoog praten helpt mij ook enorm. Als mensen tegen je zeggen: je mag lief zijn voor jezelf want je bent ziek, is het makkelijker om lief te zijn voor jezelf (althans zo ervaar ik het ;). Ik ben nog steeds erg goed in mijn burnout even ‘vergeten’ en toch maar door te rennen. Maar ergens diep van binnen (soms hééél diep verstopt) weet ik dat het goed komt. En met jou ook! Zoals mijn huisarts tegen mij zei: er is niemand die niet uit zo’n donker gat komt.

Heel veel liefs,
Tessa

Wat fijn om een ervaringsverhaal te lezen! Hoe lang heb jij erover gedaan er weer bovenop te komen Tessa? Alles wat je schrijft herken ik zo. Ik vond ook alles leuk wat ik deed tot ik opeens compleet leeg was… Op de dag dat ik in Afrika een halve marathon ging rennen nog wel. Ik heb al super veel geleerd en snap precies wat je bedoeld met: je bent zelf het belangrijkste in je leven zonder dat dit egoïstisch is. Ik hoop dat ik ooit kan zeggen dat m’n burn out echt voorbij is. En dat ik dan gezonder en beter ben dan eerst!

He Linda! Ik ben er ook nog niet bovenop hoor. Ik ben nu ongeveer 7 maanden bezig, ik werk inmiddels al wel weer 3 dagen in de week (met vallen en opstaan) in de horeca. Ook ben ik weer terug in mijn eigen huisje (ik heb een paar maanden weer bij mijn moeder gewoond). Over een maand ga ik op reis naar Costa Rica dus ik hoop dat ik het herstellen daar kan verdiepen. Het is een enorm zwaar en lang proces, ik kan ook niet wachten tot ik weer helemaal gezond ben. Maar ik doe er liever langer over dan dat ik te snel weer terugval in oude patronen. Jij komt er ook weer bovenop! Heel veel liefs en sterkte.

Hoi Tessa! Bedankt voor je reactie! Ik ben zelf ook ongeveer 7 maanden onderweg waarvan ik de eerste twee maanden nog niet wilde toegeven. Het gaat al veel beter maar ik ben er ook nog lang niet. Ik ben wel al super erg veranderd en heb hele andere prioriteiten, wat dat betreft voel ik me veel fijner. Ik ga in juni trouwen en kijk er heel erg naar uit om daarna samen te wonen met m’n vriend. Ik merk dat m’n burn out ook een stukje ontwikkeld is door m’n thuissituatie en het is lastig om daar dan helemaal te herstellen, dus ik weet dat het me ook heel erg gaat helpen als ik straks samen woon met m’n vriend. Een goede tijd als je op reis gaat en een goed verder herstel gewenst!

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)