Fijne vrijdag: Hoe Ilona de inzichten kreeg die zij nodig heeft om haar burn-out te overwinnen.

Neem je tijd, burn out

Ik zag het. Ik zag een onwijs moe meisje op de foto. Geen kleur meer op haar wangen, wallen en ingevallen gezicht. Dit ondanks het feit dat ze in de zon stond en op vakantie was. Ze glimlachte voor de foto, maar geluk was niet zichtbaar. Arm kind, die zal wel doodmoe zijn…

Het was niet iemand anders, maar ik was het.

Ik bekeek mijn eigen foto en toen ik zag dat het mijn uiterlijk raakte, stortte ik op dat moment in. Als een smeltende ijsberg in de hete zon bleef er uiteindelijk niets meer van mij over.  Ik herkende de signalen, maar kon ze niet meer wegstoppen. Huilen en verdrietig zijn was nog het enige wat ik kon.

Ik snapte het niet, want deze vakantie zou toch alles goed maken? Een week gingen we naar Dubai; zon, zee en warmte. Het ideale moment om op te laden en niet uiteen te vallen. Ik had meerdere signalen gehad van mijn lichaam, maar zoals ik dat goed kan, had ik deze genegeerd.

Niet lullen, maar poetsen. Schouders eronder en gaan.

Fulltime advocaat en sinds een jaar trotse eigenaar van een webshop in sieraden. Ok, ik had en voelde veel druk en stress, maar wie heeft dat niet? Dus als oplossing nam ik het boek genaamd “Stresskip” mee op vakantie en wilde ik ook mijn eigen sieradenlijn gaan ontwerpen. Oftewel, zes dagen de tijd op mijn stressprobleem op te lossen en een nieuwe stap te zetten voor het lanceren van mijn eigen lijn. En juist daar ging het mis.

Het moment dat ik toeliet dat mijn lichaam mocht ontspannen

En het moment dat ik pas echt mijn ogen open had en zag dat ik veranderd was in een kwetsbaar en vermoeid meisje. Nog enkele weken heb ik tegengesparteld en door minder uur te werken het probleem vooruit weten te schuiven. Tot het moment dat het echt niet meer kon en ik mijn laatste 5% van mijn batterij had opgemaakt. De diagnose kwam; een burn-out.

Achteraf gezien is alles duidelijk. Ik wilde altijd op vakantie, niet meer voelen wat ik normaal voelde. We waren nog niet geland en ik begon al plannen te maken. Gerechtvaardigd uit mogen staan, even er niet zijn. Dat waren de momenten waar ik het meest naar verlangde. Ik was afgevallen, mijn haar was aan het uitvallen en sliep niet meer zonder slaappillen. Elke nacht werd ik wakker van het koude zweet, in de weekenden sliep ik overdag bij, ik kon minder alcohol verdragen, ik kreeg last van trillende ogen, ik had hartkloppingen, mijn nek- en rugspieren zaten vast; ik werd de zwakkere.

Allemaal signalen die ik trouw negeerde.

Ik ben naar meerdere dokters gegaan en heb verschillende diëten gevolgd, maar de echte oplossing lag hier niet.

Ik heb mij maanden verzet en niet willen inzien dat ik een burn-out had. Dit zou voor mij keihard falen zijn. Falen in het feit dat je niet kan wat je wil en blijkbaar zwak bent. Ik kon er echter niet meer omheen, emoties en vermoeidheid hadden de overhand. Alle reserves waren op en elke stap die ik zette maakte me vermoeider. Sociale contacten zogen me leeg, elke vorm van stress of druk veranderde mij in een allergie voor mezelf. Ik kon het simpelweg niet aan. Keuzes maken, simpele dingen zoals welk parkeervlak pak ik of welk broodje kies ik; het was een immense opgave. Boodschappen doen, alledaagse dingen waren eigenlijk al te veel. Ik vergat veel en kon niet altijd op mijn geheugen vertrouwen. Emotioneel was ik een wrak; het voelde alsof er een stukje van mezelf was verwoest. Schuldgevoel overheerste, de rest ging door en werkte en ik zat thuis. Ik stelde termijnen.

Ik wilde terug naar mijn oude leven en bij voorkeur snel.

Een burn-out is echter niet te sturen en gedijt pas het beste op het moment dat je alles loslaat en erkent en accepteert dat het er is. Dit duurde bij mij zes maanden en toen pas kwam mijn lichaam echt tot rust en kon het herstel beginnen.

Nu zijn we bijna een jaar verder. Een jaar na het moment dat ik van buitenaf kon zien dat mijn lichaam aan het overleven was. Eerlijk, ik ben er nog lang niet, maar de stijgende lijn is ingezet en daar moet ik op vertrouwen.

Elke fase van de burn-out heeft zijn uitdagingen.
Op dit moment spelen de onzekerheden en de vraag wat je doet, of dat je echt gelukkig maakt. Ik begrijp dat mensen het roer omgooien na een burn-out, maar ik begrijp ook dat zulke keuzes alleen gemaakt kunnen worden als je weer terug bent op je oude (energie)niveau. Je kan jezelf niet vertrouwen, omdat je emoties je elke dag iets anders vertellen. Er zal eerst rust moeten komen in je bovenkamer. Ik wil mijn oude leven terug, maar wel met een gezonde balans.

Angst overheerst ook. Wat hou ik eraan over? Gaan de tranen ooit definitief weg en krijg ik mijn energie terug? Joop van den Ende, die vier keer een burn-out heeft gehad, vergelijkt het met een elastiek die is uitgerekt en vervolgens weer krimpt. Het elastiek lijkt van buitenaf hetzelfde, maar de volgende keer zal hij sneller uitgerekt zijn.

Ik heb er alles voor over, serieus alles, om te doen what it takes zodat dit mij nooit meer opnieuw gebeurt.

De pijn en verdriet is te ondragelijk om het opnieuw mee te maken. Ik denk eerlijk gezegd dat ik er ook niet meer de kracht voor zal hebben… De burn-out is niet alleen slecht, zeker niet. Het heeft mij inzichten gegeven die ik nooit op een andere manier had kunnen krijgen. Ik heb dingen gevoeld en gezien waar ik normaal niet voor openstond. Ik heb eenvoudige dingen extra kunnen waarderen en vooral heel veel kunnen uitrusten. Dat laatste was echt een cadeau. De een gaat op wereldreis om zijn zinnen te verzetten en de nullijn te raken, nou ik kan je zeggen, met een burn-out gebeurt dat uiteindelijk ook. Al kies ik liever voor de wereldreis. 😉

Hetgeen ik kan meegeven aan lotgenoten is dat je blijkbaar niet onverwoestbaar bent.

Het allemaal gaat goedkomen en je zal zien dat het je, op je eigen manier, sterker maakt. Accepteren zal het proces versnellen en elke dag is weer een nieuwe uitdaging, maar ook een kans. Gedachtes komen en gaan, maar deze ervaring blijft, heeft je getekend en op bepaalde manier ook naar een hoger niveau gebracht. Dit had moeten gebeuren voor een hoger doel, later zal het duidelijk worden. Zelf ben ik er nog lang niet, ik re-integreer en worstel nog dagelijks met de gevolgen van de burn-out. Ik weet alleen dat als ik leer los te laten en beter naar mezelf te luisteren en voor mezelf durf te kiezen, het goed gaat komen.

Het komt goed.

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Deze zin is voor mij zó herkenbaar: “Ik begrijp dat mensen het roer omgooien na een burn-out, maar ik begrijp ook dat zulke keuzes alleen gemaakt kunnen worden als je weer terug bent op je oude (energie)niveau.”
Ik zit inmiddels ook ruim anderhalf jaar in een burn-out, doe alles wat ik kan om er weer bovenop te komen… en heb al zo vaak gelezen over ‘het roer omgooien’, maar het gaat nu gewoon nog niet. Natuurlijk doe ik nu dingen anders dan voor mijn burn-out, maar écht andere keuzes maken, ook als het gaat om werk bijvoorbeeld, dat gaat gewoon nog niet… ik heb behoefte aan dat wat voor nu nog eningszins ‘veilig’ is, want alles wat buiten m’n ‘comfort-zone’ valt kost nu nog zóveel energie… Dus: eerst die energie weer op normaal niveau, en dán kan pas echt het ‘roer’ om…
Dankjewel dat je dit verhaal deelt…

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)