Fijne vrijdag: Hoe Kim met kleine stapjes haar weg weer terugvindt.

Steeds vaker hoorde ik op de radio, als ik richting mijn werk reed, dat de millennials met bosjes omvallen. In mijn kennissenkring viel de één na de ander om. Ik kan me goed herinneren dat ik tegen een vriendin zei “Jeetje ik snap dat echt niet hoor, hoe kan je het zo ver laten komen?!” Tot het me zelf overkwam… Ook ik ben een millennial en ja er wordt steeds meer van mij verwacht. Werk gerelateerd maar ook privé; feestje hier, etentje daar, festivalletje tussendoor etc. etc. Ik ben het er mee eens dat ik zelf overal ja op zeg, maar wat als je niet gewend bent om nee te zeggen? 

Ik ben een doorzetter en ben niet zo van het zeuren

Gewoon doorgaan. Moe? Dat kan niet. Nog effe dit, nog effe dat. Ik ben (helaas) nog niet zo ver dat ik kan terugkijken op mijn burnout, ik zit er namelijk nog middenin. Het is nu ruim 20 weken geleden dat bij mij het licht uitging en ik zag het totaal niet aankomen.

Woensdagochtend op mijn werk, na die avond daarvoor te hebben overgewerkt, was ik wat moe. Met een gezonde portie zin was ik van plan om die dag weer te gaan knallen. Dat veranderde alleen snel toen de tranen over mijn wangen rolde en er niks meer uit mijn handen kwam. Wat gebeurt er hier joh? “Oke, even opnieuw” dacht ik nog. Tranen weggeveegd en gaan. Ik opende een mailtje en kon door mijn tranen niet lezen wat er stond. Ik snapte er helemaal niks van.

Het lukte gewoon niet meer.

Ik werd overspoeld door alles wat er om me heen gebeurde en voor mijn gevoel was ik in één keer helemaal leeggezogen. Niks lukte meer. Ik ben naar huis gestuurd om even bij te komen “en morgen zien we weer verder Kim”. Ik heb er twee dagen van gemaakt. Even bijkomen en vooral onderzoeken wat er in vredesnaam gebeurde. Na twee dagen rust ben ik weer aan het werk gegaan. Als een zombie zat ik daar te doen alsof het allemaal héél goed met me ging.

Het is tenslotte makkelijker om te zeggen “Gaat prima hoor!”, dan al je issues op tafel te leggen. Schrikt toch af. Enfin, dat heb ik wel geteld drie dagen volgehouden totdat er een collega naar me toe kwam, me doordringend aankeek en zei “Kim?! Gaat het wel?” Toen brak ik. En opnieuw werd ik naar huis gestuurd, maar nu met het verzoek twee weekjes rust te nemen.

Die twee weken heb ik eigenlijk gewoon geleefd zoals ik dat daarvoor ook deed. Mijn zus zei op een gegeven moment tegen me (nadat ik haar na een paniekaanval op belde) “Kim, je doet net alsof je vakantie hebt!”. Oeps, dat was ook zo. Ik kon gewoon niet plaatsen wat er gebeurd was en waarom ik me zo ongelooflijk moe voelde, dus ging ik maar door waar ik gebleven was. Ondertussen was ik al bij de dokter langs geweest en die had mij gelijk doorverwezen naar een psycholoog. De weken daarna heb ik mezelf uit bed gesleurd, verplaatst naar de bank en daar de hele dag gezeten.

Urenlang heb ik voor me uit zitten staren.
Geen tv of radio op de achtergrond, gewoon alleen maar staren. Daarbij moest ik moed verzamelen om op te staan en naar de keuken te lopen om iets te eten voor mezelf klaar te maken. Vaak was dat teveel gevraagd en belandde ik (weer) met een zak chips of reep chocolade op de bank. Dag in dag uit heb ik op mijn bank doorgebracht. Als ik achteraf terug kijk zat ik tegen het depressieve aan. Ja, wat wil je? Het lukte me niet om iets te gaan doen. Schuldig dat ik me voelde als mijn vriend uit zijn werk kwam, en ik – dat hoopje ellende – niet eens eten had gekookt.

Door de gesprekken met een psycholoog kwam ik erachter dat ik een perfectionist ben.

Alles moet zoals ik het in mijn hoofd heb zitten.
Mijn dagen plande ik helemaal vol. Oh en dat kan ik tussendoor ook nog wel even doen. Feestje hier, drankje daar. In het weekend lag ik vaak niet eerder dan 03.00 uur in bed en de week daarop ‘gewoon’ weer 40 uur – of meer – werken. Weken voordat het licht uit ging had ik dagelijks last van mijn hart; kloppingen, overslagen, benauwd. Ik heb de deur platgelopen bij de cardioloog omdat ik ervan overtuigd was dat ik op een dag (dood) neer zou vallen. En nu achteraf vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Ah, dat was een waarschuwing.

Nu 20 weken later ben ik in de opbouwfase, ik werk twee keer in de week drie uurtjes. Ik betrap me er nog vaak genoeg op dat ik in mijn oude gewoontes terugval. Dan doe ik bijvoorbeeld net of ik niet heb gezien dat mijn drie uur er eigenlijk al opzitten, totdat ik daar op gewezen wordt. Of vraag ik elke keer aan mijn teamleider of ik er al een uurtje bij mag. Terwijl ik een paar dagen nodig heb om van die drie uur bij te komen.  Je hebt alleen jezelf ermee zou je denken… Maar op één of andere manier moet ik op dat gebied dus nog (steeds) afgeremd worden. Maar daar wordt aan gewerkt!

De afgelopen periode heb ik al veel geleerd. Vooral dat ik moet leren “nee” zeggen

Mijn grenzen moet bijstellen en mijn (oude) regels moet herschrijven. Mijn schuldgevoel is er niet meer als ik een keer niet heb gedaan wat er op mijn to do lijstje stond. Of ik verplaats het naar een andere dag, zonder dat mijn perfectionistische kant daar chagrijnig om wordt. Daarbij leer je ook je omgeving kennen, en is het een harde leer om erachter te komen dat niet iedereen er ook altijd voor jou is als je ze nodig hebt. Het positieve daaraan is dat ik meer energie voor mezelf overhoudt, aangezien die ‘vriendschappen’ mijn energie niet waard zijn. Mijn grote vraag is altijd geweest “Wanneer wordt alles weer normaal?”. Ondertussen ben ik erachter gekomen dat het niet meer ‘normaal’ wordt. Want wat ik normaal vond was eigenlijk niet normaal. Tot een paar weken terug had ik graag gewild dat iemand mij kon vertellen wanneer ik voor de volle 100% gere-integreerd ben, maar ik heb dat los kunnen laten.

 

Kleine stapjes Kim, kleine stapjes

Ik zie in dat ik er nog lang niet ben, maar met de steun die ik krijg van mijn familie en vriend(en) weet ik zeker dat ik grote stappen ga maken en hier beter uit kom dan ooit!

 

Laat je reactie achter

Ik ben benieuwd wat je van dit artikel vindt. Laat je het me weten?

Blog Comments

Kim! Ik heet ook Kim en zit nu ook bijna 20 weken thuis, eerste weken ook nog lekker veel gedaan. Super herkenbaar! Ook wat je zei over schuldgevoel naar je vriend. Ik heb alleen geen baan meer, mijn contract is niet verlengd (of course)… dus ik ben niet bezig met reintegratie en kan dat ook niet echt doen, of wel? Ik ben wel blij om me te herkennen in je verhaal.. mag ik vragen welke psycholoog je hebt? De thema’s die je besprak in het artikel, wil ik ook graag laten ‘behandelen’, maar mijn psycholoog lijkt me niet echt aan te voelen.. hoor het graag! 🙂

Geef een reactie (*Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd)